Tibetan
ྟེང་གི་མི་རྟག་པ་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་སྒྲུབ་མ་ནུས་པར་ ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟག་པ་དེ་སྒྲའི་སྟེང་དུ་མི་རྟག་པ་དང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། འབྲེལ་མེད་ཆོས་ནི་མེད་གྲུབ་པས། །མ་གྲུབ་པར་ ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་སོ། །རིགས་པ་གཉིས་པའོ། །ཡང་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་པས། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་ ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཚུལ་གསུམ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཁྱོད་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། 2-255 དེ་གྲུབ་ཡིན་ན་དེ་གྲུབ་བརྗོད། །གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། རིགས་པ་གསུམ་པའོ། །ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་མི་དགོས་ཏེ། རྟགས་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་ལུང་དོན་ནི་ཀུན་གྱིས་ཁྱབ་པ་པོར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ནི། ཕ་རོལ་གྱི་སྐྱེ་བོས་ཚིག་སྨྲ་བའི་རྟགས་ལས་ཕ་རོལ་པོ་སེམས་ལྡན་དང་། དུ་ སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལས་ལ་ལ་མེ་སོགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྙམ་ན་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་འགའི་སྨྲ་བའི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པས། རང་བཞིན་དང་རྒྱུ་དག་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་དོན། ཁྱབ་བྱ་དང་འབྲས་བུ་རྟགས་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བས་སོ་ཞེས་ འཆད་པ་ལ། ཆོས་ཅན་ཆོས་ནི་མ་ལུས་པ། །དཔེར་བླངས་མེད་པར་ཁོ་ནར་ནི། སྐྱེ་བོས་ཚིག་དང་དུ་སོགས་ལས། །སེམས་ལྡན་མེ་སོགས་རྗེས་དཔོག་བྱེད། །མི་འཁྲུལ་བས་ན་རང་བཞིན་དང་། །རྒྱུ་དག་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། །འགའི་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པས། །ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གོང་གི་རྟགས་སྒྲུབ་པ་ནི། ལ་ཡི་སྟེང་དུ་མེ་གཞན་དག་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱི་དུ་བ་དེས་ལ་ལ་མེ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། 2-256 དུ་བ་དེ་ནི་རྒོལ་བས་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མེའི་དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་རྒོལ་བ་དེས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེ་ནི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །རྟོགས་པ་གཞན་དག་རྟགས་ཀྱི་དཔེ། །ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན་ཞེས་སོ། །རིགས་པ་བཞི་པའོ།། །། གསུམ་པ་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་རྣམས་རིམ་པས་དགག་པ་ལ་གཉིས། རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དགག ལྟར་སྣང་གཞན་ལ་མཚུངས་པ་སྤངས་བའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། རྒོལ་བ་བྱེ་
Chinese
如果常法不能成立，也就是说无法证明，那么它怎么会改变呢？它根本不会改变。因为常法与声音上的无常性质无关。如果这样解释，那么，不相关的性质是不存在的。如果不存在，那又怎么会改变呢？这是第二种推理方式。 再者，所作法（事物）作为有法，你（指常法）何时会损害声音的常住性呢？你又怎么能成为证明声音无常的有效理由呢？你根本不能。因为你的理由已经完全证明了声音的无常性。如果你的理由已经完全证明了声音的无常性，那么你的理由就是正确的。如果这样解释，那么，如果它已经成立，那么它就是成立的。你的理由又怎么会是无效的呢？这是第三种推理方式。 再者，所知（事物）作为有法，为了证明所要证明的事物，并不需要接受量（ प्रमाण ，pramāṇa，认知工具）作为标准。因为有法的特征，以及经文的意义，并非所有人都必须接受。例如，其他人可以通过说话者的语言来推断说话者有心识，或者通过烟等现象来推断有火等。如果有人认为这会损害某些论著作者的观点，那么，自性和因等可以作为证明的手段。虽然现象和结果的本质与理由不同，但它们各自都能准确无误地证明所要证明的事物。如果这样解释，那么，有法和性质并非全部，也没有任何例子。人们可以通过语言和烟等现象来推断有心识和火等。因为它们不会出错，所以自性和因等可以作为证明的手段。这会损害某些人的观点，但本质上并没有什么不同。以上是关于理由的证明。 以上面的例子来说，烟作为证明火焰存在的理由，如何能够证明山上存在火焰呢？它当然可以证明。因为烟是立论者想要证明的火焰的必要条件，如果山上没有火焰，就不会有烟。这是立论者也承认的。如果这样解释，那么，它是想要证明的事物的必要条件，如果不存在该事物，就不会有烟。这是其他理由的例子。那么，它又怎么不能证明呢？这是第四种推理方式。 第三部分，对驳斥错误的回答进行逐一反驳，分为两部分：驳斥对方的错误，以及排除与其他相似之处的表面现象。第一部分是，数论派（Sāṃkhya）说，反驳者...
English
If the permanent (thing) cannot be established, that is, it cannot be proven, then how can it change? It will not change at all. Because the permanent (thing) is a property unrelated to the impermanence of sound. If it is explained in this way, then an unrelated property does not exist. If it does not exist, then how can it change? This is the second line of reasoning. Furthermore, the made (thing) as the subject, when will you (referring to the permanent thing) harm the permanence of sound? How can you be a valid reason for proving the impermanence of sound? You cannot. Because your reason has completely proven the impermanence of sound. If your reason has completely proven the impermanence of sound, then your reason is correct. If it is explained in this way, then if it is established, then it is established. How can your reason be invalid? This is the third line of reasoning. Furthermore, the knowable (thing) as the subject, in order to prove what is to be proven, it is not necessary to accept the valid means of cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，instrument of knowledge) as the standard. Because the characteristics of the subject, and the meaning of the scriptures, are not necessarily accepted by everyone. For example, others can infer that the speaker has a mind from the language of the speaker, or infer that there is fire from phenomena such as smoke. If someone thinks that this will harm the views of some authors of treatises, then self-nature and causes can be used as means of proof. Although the essence of phenomena and results is different from the reason, they can each accurately prove what is to be proven without error. If it is explained in this way, then the subject and properties are not all, and there are no examples. People can infer that there is mind and fire from language and smoke. Because they are not mistaken, self-nature and causes can be used as means of proof. This will harm the views of some people, but there is no difference in essence. The above is about the proof of reason. Taking the above example, how can smoke, as a reason for proving the existence of fire, prove that there is fire on the mountain? It can certainly prove it. Because smoke is a necessary condition for the fire that the proponent wants to prove, and if there is no fire on the mountain, there will be no smoke. This is also admitted by the proponent. If it is explained in this way, then it is a necessary condition for what is to be proven, and if that thing does not exist, there will be no smoke. This is an example of other reasons. Then how can it not prove it? This is the fourth line of reasoning. The third part, refuting the answers that refute the errors one by one, is divided into two parts: refuting the opponent's errors, and excluding the appearance of similarities with others. The first part is that the Sāṃkhya school says, the refuter... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བྲག་པས་དེ་ལྟར་བཀོད་པའི་ཚེ། བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ཅན་མིན་ཡང་། རྒོལ་བ་བྱེ་བྲག་པ་ཁོ་རང་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁོ་རང་གི་ཁས་བླངས་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་བྱེ་བྲག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་འདིར་ནི་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཏེ་མ་བྱས་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཉེས་པས་བྱས་པ་དེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་དོན་སྒྲ་ རྟག་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དུ་བརྗོད་དམ་མ་བརྗོད་ཀྱང་རུང་སྟེ། བྱས་པ་དེ་ནི་སྒྲ་རྟག་པ་དང་འགལ་ན་སྟེ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། 2-257 གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དམ་མ་བརྗོད་ཀྱང་། །འགལ་ན་རྒོལ་བ་འདིར་ཅི་བྱས། །དེས་བརྗོད་ཉེས་པས་བསྟན་བཅོས་ལས། །གནོད་བྱེད་དུ་ནི་དེ་སྐྱེས་མིན་ཞེས་སོ། །ཡང་ཁོ་ན་རེ། རྒོལ་བ་བྱེ་བྲག་པ་དེས་ དེ་ལྟར་བཀོད་པའི་ཚེ་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་ལྟར་བཀོད་པའི་ཚེ་རང་གི་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པར་སོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་བྱེ་ བྲག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པའི་ཆ་ནས་ཅིས་ན་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་ཆ་ ནས་མི་རིགས་པར་བྱེད་པར་སོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་བརྗོད་ན་ཡང་བྱས་པ་དེ་ཅིས་སྒྲ་རྟག་པ་ལ་གནོད་པ་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ འཆད་པ། །གནོད་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཅེ་ན། །གལ་ཏེ་མ་བརྗོད་ན་དེས་ཅི། །གནོད་པ་མིན་ནམ་མི་རིགས་བྱེད། །མིན་ཏེ་ཅིས་ན་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁོ་ན་རེ། སྒྲ་ཆོས་ ཅན། མི་རྟག་སྟེ། མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་མཁན་གྱི་རྒོལ་བ་དེ་ཡང་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་སྒྲ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་མཁན་གྱི་རྒོལ་བ་དེ་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། 2-258 དེ་གཉིས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་ལ་བྱས་པ་དེ་ནི། སྐབས་འདིར་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་ལ་མཉན་བྱ་ ལྟ་བུའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གཞན་དག་ལ་རང་གི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་བ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་དོན་བྱེད་པའི་མེད་པ་རྟགས་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ལ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གཞན་དག་ལ
Chinese
当辩论者这样陈述时，即使‘所作’是证明‘声无常’的无过失理由，但辩论者，特别是胜论派，仍然是有过失的，因为他违背了自己的承诺。如果有人这样认为，那么，作为辩论者的胜论派，你（作为主题的）‘声’，是无常的，因为它是‘所作’的——当你这样陈述时，你犯了什么过错？或者没有犯错？因为你这样说并没有对经论中‘声常’的观点造成损害，无论你是否正确地陈述了‘所作’是证明‘声无常’的正确理由，因为‘所作’仅仅是与‘声常’相矛盾，即造成损害。正如经文所说： ‘无论是否陈述理由，如果相矛盾，辩论者在此做了什么？他所说的过失并没有对经论造成损害。’ 此外，有人说，当胜论派辩论者这样陈述时，他是有过失的，因为当他这样陈述时，他说了会损害自己先前承诺的经论之义的话。那么，作为辩论者的胜论派，你说了会损害‘声常’经论之义的话，怎么会因此成为有过失的辩论者呢？或者不是这样？因为你并没有因此而变得不合理，即使你不这样说，‘所作’难道不会损害‘声常’吗？当然会损害。正如经文所说： ‘因为说了损害的话所以有过失吗？即使不说，那又如何？难道不会造成损害，变得不合理吗？不是的，怎么会是有过失的呢？’ 第二种情况是，有人说，陈述‘声（作为主题），是无常的，因为它是可听的’的辩论者，并不是有过失的辩论者，因为陈述‘声（作为主题），是无常的，因为它是所作的’的辩论者，在承认‘声常’的经论之后，并不是有过失的辩论者。如果有人这样认为，那么： 这两种情况并不相同，因为‘所作’在证明‘声无常’时，是当下证明自己要证明的正确标志，而对于证明‘声无常’的像‘可听’这样的其他相似理由来说，它们本身并没有能力证明自己想要证明的东西。因此，辩论者因为说了没有作用的标志，即不能证明要证明的东西，所以才会有过失。正如经文所说：对于其他的相似理由来说
English
When the proponent states in that way, even if 'being produced' is a flawless reason for proving 'sound is impermanent,' the proponent, specifically the Vaisheshika, is still flawed because he deviates from his own commitment. If someone thinks like that, then, as the Vaisheshika proponent, you (as the subject) 'sound,' is impermanent, because it is 'produced'—when you state this, what fault have you committed? Or have you not committed a fault? Because your saying this does not harm the tenet of 'sound is permanent' in the scriptures, whether you correctly state 'being produced' as the correct reason for proving 'sound is impermanent' or not, because 'being produced' is merely contradictory to 'sound is permanent,' that is, causing harm. As the scripture says: 'Whether or not a reason is stated, if it is contradictory, what has the proponent done here? The fault he stated does not harm the scriptures.' Furthermore, someone says that when the Vaisheshika proponent states in that way, he is flawed because when he states in that way, he has spoken something that harms the meaning of the scriptures that he had previously committed to. Then, as the Vaisheshika proponent, how is it that you have become a flawed proponent because you have spoken something that harms the meaning of the 'sound is permanent' scriptures? Or is it not so? Because you have not become unreasonable in that respect, even if you do not say it in that way, would 'being produced' not harm 'sound is permanent'? Of course, it would. As the scripture says: 'Is it flawed because it speaks of harm? Even if it does not speak, what about it? Would it not cause harm, become unreasonable? No, how could it be flawed?' The second case is that someone says that the proponent who states 'sound (as the subject), is impermanent, because it is audible' is not a flawed proponent, because the proponent who states 'sound (as the subject), is impermanent, because it is produced' after acknowledging the 'sound is permanent' scriptures is not a flawed proponent. If someone thinks like that, then: These two cases are not the same, because 'being produced' in proving 'sound is impermanent' is the correct sign that proves what one wants to prove in the present case, while for other similar reasons like 'audible' in proving 'sound is impermanent,' they themselves do not have the ability to prove what one wants to prove. Therefore, the proponent becomes flawed because he states a sign that does not function, that is, cannot prove what is to be proven. As the scripture says: For other similar reasons --------------------------------------------------------------------------------