Tibetan
་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་ བའི་འབྲེལ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཁྱོད་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ལ་གནོད་ཀྱང་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ ཡིན་ན་འགལ་རྟགས་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི། མེད་ན་མི་འབྱུང་མ་གནོད་ཉིད། །སྤང་བར་བྱ་ཡི་གཞན་མིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་ ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་ལ་མཁས་པ་སྔ་ཕྱི་དག་གིས་དཔྱིས་ཕྱིན་པའི་བཤད་པ་མི་སྣང་སྟེ། མཁས་གྲུབ་རྗེས། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་དཔྱད་པས་རྣམ་པར་དག་ན། དཔྱད་པ་གསུམ་ གྱིས་དག་པ་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་དུས་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་རང་སྐལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་གི་དོན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཞེས་བཤད་ པ་ནི་མཁས་པའི་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་རྩ་བར། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན་ཞེས་བྱུང་གི་དེ་ལྟར་ཡུལ་གསུམ་རྣམ་དག་ན་ཞེས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་། གོ་རམ་མཁས་པ་ཆེན་པོས། 2-247 དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་མངོན་འགྱུར་དང་གཉིས་དཔྱད་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ན། གནས་གསུམ་པ་དཔྱོད་པའི་དུས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཞེས་དང་། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་གྲུབ་ནས་གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་ན་ཆོས་ཅན་ཞེས་དང་། མཁས་པ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་པས། དེ་ལྟར་ཡུལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་ལ་བསྟན་བཅོས་དེ་ནས་བཤད་པའི་དཔྱད་པ་རྣམ་པར་དག་ ན། དེ་འདྲ་དེ་ནི། ཞེས་སོགས་འབྲུ་སྣོན་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་ལེགས་པར་མི་སེམས་ཏེ། གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སྔོན་ དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིན་ལྐོག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རྣམ་དག་ཡིན་ན། ཁོ་རང་གི་བསྟན་བྱ་གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་ཆར་ཚང་བ་ཞིག་ཀྱང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱོད་རང་། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། ཞེས་སོགས་ཇི་ལྟར་འཆད་སྙམ་ན། གོང་དུ་འབྲུ་བཤད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ནུས་མོད་ཀྱི། ད་དུང་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་བཤད་ན། གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པ་ཤིན་ལྐོག་ གི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་ལུང་གི་སྒྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་དཔྱད་པ་གཉིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ཞེས་པའམ། དེ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དེའི་བསྟན་བྱ་ལ་གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱང་ཚང་བ་ཞིག་དགོས་ཞེས་པ་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། 2-248 ཤིན་ལྐོག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། ཚད་མ་དང་པོ་གཉིས་པོ་དེའི་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ལྐོག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དཔྱད་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དག་ པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྦྱིན་པ
Chinese
如果（作为成立必要条件的）相关对象受到损害，那么你所提出的作为成立必要条件的理由就应该被驳斥。即使其他不相关的现象受到损害，也不会导致理由相违背，因为如果那样，就会导致理由相违背的情况无穷无尽。’对此，也有解释说：‘如果所要证明的法和成立必要条件没有受到损害，就应该驳斥它，而不是其他的，因为会导致无穷无尽。’因此，对于这些论著，古今学者似乎没有给出彻底的解释。宗喀巴大师说：‘如果通过对两个对象的分析而完全纯净，那么通过三种分析而纯净，那时就可以接受论著的衡量标准。’那时，这样的论著会损害其自身承诺的表面意义，这不是智者的表现，因为论著的根本是‘如果两个对象完全纯净’，而不是‘如果三个对象完全纯净’。此外，格鲁派的大师说：‘如果通过对现量和比量所认知的显现和实事两个对象进行分析而完全纯净，那么第三个对象就是有法。’并且，‘如果前两个衡量对象的处所被两个量所证实，那么第三个处所就是有法。’学者释迦胜说：‘如果对显现和隐蔽两个对象进行分析，论著中描述的分析完全纯净，那么就是那样。’等等，这些添加的内容似乎并不好，因为在分析第三个衡量对象的处所时，不需要预先进行对前两个衡量对象的处所进行分析的两个量。如果证明极隐蔽的圣教是完全纯净的，那么它自己的所要证明的三个衡量对象的处所也不需要全部具备。那么，你如何解释‘如果两个对象完全纯净’等等呢？虽然通过上面的解释也能理解，但为了更清楚地说明，对于极隐蔽的所要证明的对象，在证明圣教时，是否需要预先进行两个衡量标准的分析？或者说，是否需要圣教所要证明的对象也具备前两个衡量对象的处所？都不是， 而是说，在证明极隐蔽的所要证明的对象时，需要预先进行前两个量的分析，因为极隐蔽的所要证明的对象需要通过前两个分析来纯净。这也是布施（梵文：dāna，布施）……
English
If the related object (as a necessary condition for establishment) is harmed, then the reason you propose as a necessary condition for establishment should be refuted. Even if other unrelated phenomena are harmed, it will not lead to a contradiction of the reason, because if it were so, it would lead to an infinite number of contradictory reasons.’ To this, there is also an explanation: ‘If the dharma to be proven and the necessary condition for establishment are not harmed, then it should be refuted, not others, because it would lead to infinity.’ Therefore, for these treatises, ancient and modern scholars do not seem to have given a thorough explanation. Tsongkhapa said: ‘If it is completely pure through the analysis of two objects, then it is pure through three analyses, and at that time, one can accept the measuring standard of the treatise.’ At that time, such a treatise would harm the superficial meaning of its own commitment, which is not the behavior of a wise person, because the root of the treatise is ‘if two objects are completely pure,’ not ‘if three objects are completely pure.’ In addition, the Gelug master said: ‘If it is completely pure through the analysis of the manifest and factual two objects perceived by direct perception and inference, then the third object is the subject.’ And, ‘If the first two places of measurement are proven by two valid cognitions, then the third place is the subject.’ The scholar Shakya Chokden said: ‘If the analysis described in the treatise is completely pure for the two objects of manifest and hidden, then it is like that.’ Etc., these added contents do not seem good, because when analyzing the third place of measurement, it is not necessary to pre-conduct the two valid cognitions that analyze the first two places of measurement. If the agama that proves the extremely hidden is completely pure, then it does not need to have all three places of measurement that it wants to prove. So, how do you explain ‘if two objects are completely pure,’ etc.? Although it can be understood through the above explanation, to explain it more clearly, for the extremely hidden object to be proven, when proving the agama, is it necessary to pre-conduct the analysis of two measuring standards? Or, does the object to be proven by the agama need to have the first two places of measurement as well? Neither is the case, Rather, it means that when proving the extremely hidden object to be proven, it is necessary to pre-conduct the analysis of the first two valid cognitions, because the extremely hidden object to be proven needs to be purified by the first two analyses. This is also giving (Sanskrit: dāna, giving)…… --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་སྤྱད་པ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔྱད་པ་དང་པོ་དེས་དག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚུར་མཐོང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པ་ ན། དེས་སྒྲུབ་ཀྱང་མ་ནུས་ལ་གནོད་པར་ཡང་མ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དཔྱད་པ་གཉིས་པ་དེས་ཀྱང་དག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པ་ན། དེས་གནོད་ སྒྲུབ་གང་ཡང་མ་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔྱད་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟག་པའི་ཚེ། དེ་གཉིས་གང་རུང་གིས་གྲུབ་ན་ནི། ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ། གོང་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གཉིས་གང་རུང་གི་གནོད་ན་ནི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། དཔྱད་པ་དང་པོ་གཉིས་པོ་དེས་མ་དག་པར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གོང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ནི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཚད་ མ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། དཔྱད་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་གནོད་སྒྲུབ་གང་ཡང་མ་ནུས་པའི་གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། །ཞེས་བཤད་ནས། 2-249 ཡུལ་གསུམ་རྣམ་དག་ན་ཞེས་མི་གསུང་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པ་དེ་ལ་དཔྱད་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་གནོད་སྒྲུབ་གང་ཡང་མི་ནུས་ཀྱང་། དཔྱད་པ་གསུམ་པ་དེས་ སྒྲུབ་ནུས་པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཀྱང་བོད་བགྲེས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞལ་ནས། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཞེས་རླུང་ལྟར་གྲགས་པ་ནི། ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་ ལ་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་ཞེས་བཞག་པར་སྣང་མོད། དོན་ལ་མ་ཞུགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་ནུས་པ་ལས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྣམ་འགྲེལ་ལས། མཐོང་ དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །བསྐལ་བའི་དོན་ལ་རང་ཚིག་གིས། ། མི་གནོད་གསུང་རབ་ངེད་ཀྱི་ལུང་། །ཞེས་སོགས་རྣམས་ཀྱིས། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ཚད་མ་ངོས་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། ཁྱེད་ལ་འཁྲུལ་གཞི་ཐམས་ཅད་དེས་བྱས་པར་སྣང་མོད། དེ་ནི་དེ་ ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་དེས་ནི། ལུང་རྣམ་དག་དུ་འགྱུར་བ་ལ་རང་གི་བསྟན་བྱ་དེའི་ནང་ཚན་ལ་མངོན་འགྱུར་ཡོད་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་མི་གནོད་པ་དང་། ཅུང་ཟད་ལྐོག་གྱུར་ཡོད་ན་རྗེས་དཔག་གིས་མི་གནོད་པ་དང་། 2-250 ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པའི་ཚེ་རང་ཚིག་སོགས་ཀྱིས་མི་གནོད་པ་ཞིག་དགོས་ཞེས་བསྟན་པའམ། སྙིང་པོ་དྲིལ་ན། ལུང་རྣམ་དག་ལ་རང་གི་བསྟན་བྱ་དེ་ལ་གཞལ་བྱ་གསུམ་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ གསུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་ཞིག་དགོས་ཞེས་བསྟན་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཚིག་ཟིན་ལྟར་ན། ལུང་རྣམ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་རང་གི་བསྟ
Chinese
就像通过使用而产生享受一样，第一个分析是纯净的。如果分析它是否通过现量（pratyakṣa，感官认知）和现见（abhijñā，直接认知）成立，那么它既不能成立也不能损害。第二个分析也是纯净的。如果分析它是否通过事物本性的推理（vastusvabhāva-hetu，事物自性因）成立，那么它既不能损害也不能成立。当通过前两个分析进行检验时，如果通过其中任何一个成立，那么就不需要依赖圣言（āgama，经教）来成立，因为它已经在前面成立了。如果被其中任何一个损害，那么圣言就不能成立，因为前两个分析已经使其不纯净了。因此，上述需要成立的论题必须依赖于胜者的可靠教言（pramāṇa-vacana，量语）来成立，因为它属于第三种可量知的对象，前两个分析既不能损害也不能成立。因此，在说了‘如果这两个对象是完全纯净的’之后，没有说‘如果三个对象是完全纯净的’，关键就在于此。因为即使前两个分析不能损害或成立第三种可量知的对象，也需要第三个分析能够成立它。 然而，西藏的老人们常说‘通过三个分析纯净的圣言’，这像风一样广为人知，似乎只是将没有被三种量（pramāṇa， प्रमाण， प्रमाणानि，有效的认知手段）损害的状态称为‘通过三个分析纯净’，但实际上并没有深入理解其含义，因为‘如果这两个对象是完全纯净的’这句话已经暗示了这一点。那么，《释量论》（Pramāṇavārttika， प्रमाणवार्तिक， प्रमाणवार्तिक，量评释论）中说：‘对于可见和不可见的事物，通过推理成立和通过自语（svavacana， स्ववचन， स्ववचन，自语）……什么是损害的论典？’以及《理智宝藏》（Tattvasaṃgraha， तत्त्वसंग्रह， तत्त्वसंग्रह，真实汇集）中说：‘因为有两个可量知的对象，所以有两个量。对于劫（kalpa，劫波）的意义，通过自语，我们的圣言不会被损害。’等等，难道不是在确定通过三个分析纯净的量吗？你似乎完全被这些所迷惑了，但事实并非如此。这些论典只是在说明，为了使圣言变得纯净，如果其所要表达的内容在其范围内有显现的部分，那么就需要不被现量损害；如果有一些隐蔽的部分，那么就需要不被比量（anumāna， अनुमान， अनुमान，推论）损害；当揭示非常隐蔽的事物时，就需要不被自语等损害。简而言之，对于纯净的圣言，其所要表达的内容需要不被三种可量知的对象的三种分析性的量所损害。如果不是这样，按照字面意思，为了使圣言变得纯净，其所要表达的内容就需要不被……
English
Just as enjoyment arises from use, the first analysis is pure. If one analyzes whether it is established by direct perception (pratyakṣa) and direct cognition (abhijñā), it can neither establish nor harm. The second analysis is also pure. If one analyzes whether it is established by the reasoning of the nature of things (vastusvabhāva-hetu), it can neither harm nor establish. When examined by the first two analyses, if it is established by either of them, then there is no need to rely on scripture (āgama) to establish it, because it has already been established. If it is harmed by either of them, then scripture cannot establish it, because the first two analyses have already made it impure. Therefore, the proposition to be established above must rely on the reliable words (pramāṇa-vacana) of the Victorious One to be established, because it belongs to the third type of knowable object, which the first two analyses can neither harm nor establish. Therefore, after saying 'If these two objects are completely pure,' the reason for not saying 'If three objects are completely pure' lies in this. Because even if the first two analyses cannot harm or establish the third type of knowable object, there needs to be a third analysis that can establish it. However, old Tibetans often say 'Scripture pure through three analyses,' which is as well-known as the wind. It seems that they merely consider the state of not being harmed by the three valid cognitions (pramāṇa) as 'pure through three analyses,' but in reality, they have not deeply understood its meaning, because the phrase 'If these two objects are completely pure' already implies this. Then, in the *Pramāṇavārttika* (Commentary on Valid Cognition), it says: 'For visible and invisible things, established by reasoning and by one's own words... what is the scripture that harms?' And in the *Tattvasaṃgraha* (Compendium of Principles), it says: 'Because there are two knowable objects, there are two valid cognitions. For the meaning of the kalpa, through one's own words, our scripture is not harmed.' etc. Isn't this identifying valid cognition that is pure through three analyses? You seem to be completely confused by these, but that is not the case. These texts are merely explaining that in order for scripture to become pure, if what it is to express has a manifest part within its scope, then it needs to be unharmed by direct perception; if there are some hidden parts, then it needs to be unharmed by inference; and when revealing very hidden things, it needs to be unharmed by one's own words, etc. In short, for pure scripture, what it is to express needs to be unharmed by the three analytical valid cognitions for the three knowable objects. If it is not like this, according to the literal meaning, in order for scripture to become pure, what it is to express needs to be unharmed by... --------------------------------------------------------------------------------