Tibetan
ག་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་རྩོད་པ་དེ་དོར་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒོལ་བ་དེས་རང་གི་ཁས་བླངས་པའི་ཁས་བླངས་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་དེ་གཉིས་རྩོད་པ་དེའི་ཚེ། སྔར་རྒོལ་བྱེ་བྲག་པས་རྩོད་པ་དེ་དོར་བ་མིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་ བྱེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལ། དེ་ཚེ་རྩོད་དོར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཚེ་ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་མིན། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་ན་རེ། རྒོལ་བ་བྱེ་བྲག་པ་དེས་སྒྲ་རྟག་ སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ཏེ། དེས་དེ་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་གང་ཞིག དེ་གཉིས་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་དོན་ལ་དཔྱད་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ ཟེར་ན། རྒོལ་བ་བྱེ་བྲག་པ་དེས། རྩོད་པ་བྱེད་པའི་ཚེ། སྤྱིར་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ཡོད་དུ་ཆུག་ནའང་། སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་དོན་ སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པ་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའི་དུས་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། 2-243 དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་རིགས་མི་རིགས་བརྟགས་པའི་ཐབས་སམ་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུང་དོན་ལ་དཔྱད་ནས་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་མཁས་པའི་ལུགས་དང་། ལུང་ཁས་ བླངས་ནས་ལུང་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་བླུན་པོའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ། འདི་ནི་ཁས་ལེན་ཐབས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་མིན། །ཞེས་སོ། །འདིར་མཁས་པ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་ན་རེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་འདི་ནི་བོད་ཕྱི་མས་ཁས་བླངས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་རྣམ་འགྲེལ་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་བཞིན་དུ་སྒྲ་རྟག་པར་དམ་བཅས་པ་ལ་རྣམ་འགྲེལ་དང་འགལ་ཞེས་ཟེར་བས་སོ། །འོ་ན་ཅི་ ཞེ་ན་དེ་ལ་ནི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་དང་འགལ་བ་བརྗོད་དགོས་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་ལེགས་པར་སེམས་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་དེ། གཞལ་བྱའི་གནས་གཉིས་པ་ཡིན་པས། རང་ཕྱོགས་ལུང་གིས་སྒྲུབ་མི་ ནུས་ཤིང་། ལོག་ཕྱོགས་ལ་ལུང་གིས་གནོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རང་རེའི་པཎ་ཆེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས། ལུང་ལྟར་སྣང་ཐམས་ཅད་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གེགས་བྱེད་དང་། ལུང་ རྣམ་དག་ཐམས་ཅད་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་མིན་ནམ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། པཎ་ཆེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གྲུབ་མཐའི་འཇོག་མཚམས་འདི་ལ། བློ་གསར་བུ་སྐྱོང་བདེ་བའི་འཇོག་མཚམས་གཅིག་དང་། 2-244 བློ་རབ་ཏུ་གྱུར་བས་གཞུང་གི་བབ་འགྲོས་སྐྱོང་བའི་འཇོག་མཚམས་གཉིས་ཡོད་པ་གནད་དུ་གཅེས་པ་ཡིན་པའ
Chinese
那么，争论的争论应该被放弃，因为辩论者偏离了他自己承诺的承诺吗？ 对于知识的对象，当两位辩论者争论时，先前的特定辩论者并没有放弃争论，因为那时他没有承诺声音常驻的论证作为声音是常驻还是非常驻的证明。 对此，有人说：‘那时争论应该放弃吗？’ 回答说：‘那时没有承诺，所以不是。’ 如果有人说：‘特定的辩论者承诺了声音常驻的论证作为有效的证明，因为他承诺了那个论证作为有效的论证，因为他们两个正在研究声音常驻的论证的意义。’ 如果这样说，那么特定的辩论者，在争论时，即使普遍地承诺了声音常驻的论证作为有效的论证，争论声音常驻的论证的意义在声音上是常驻还是非常驻，这个对象，你声音常驻的论证不是作为声音是常驻还是非常驻的证明的组成部分，即不是承诺有效证明的实际时间， 因为那是检查承诺有效证明是否合理的方法或组成部分，因为研究论证的意义然后承诺论证作为有效证明是智者的风格，承诺论证然后研究论证的意义是愚者的风格。 对此，有人说：‘这是承诺的方法，即使那时存在，也不是组成部分。’ 在这里，智者释迦胜说：‘这个先前的立场是西藏后来的学者所承诺的，因为他们说《释量论》与承诺声音常驻相矛盾，同时承诺《释量论》作为有效的论证。’ ‘那么应该怎么做呢？’应该说它与事物的力量相矛盾，因为声音是非常驻的，是可测量的第二个对象，所以自己的立场不能用论证来证明，也不能用论证来损害错误的立场。 如果有人想：‘那么我们全知班禅大师不是说，所有看似论证的东西都会阻碍自相矛盾的承诺的执着对象，所有纯粹的论证都会损害自相矛盾的承诺的执着对象吗？’ 没有错误，班禅大师的宗派立场，有一个容易培养新生的立场， 还有一个通过卓越的智慧来培养经文流程的立场，这两个立场都是至关重要的。
English
Then, should the argument of arguing be abandoned because the debater deviates from his own promised commitment? Regarding the object of knowledge, when the two debaters are arguing, the previous particular debater did not abandon the argument, because at that time he did not commit to the argument of sound being permanent as proof that sound is permanent or impermanent. To this, it is said: 'Then should the argument be abandoned at that time?' The answer is: 'It is not, because there was no commitment at that time.' If someone says: 'The particular debater committed to the argument of sound being permanent as a valid proof, because he committed to that argument as a valid argument, because the two of them were studying the meaning of the argument of sound being permanent.' If it is said like that, then the particular debater, when arguing, even if he generally committed to the argument of sound being permanent as a valid argument, this object of arguing whether the meaning of the argument of sound being permanent on sound is permanent or impermanent, you the argument of sound being permanent is not a component of proving that sound is permanent or impermanent, i.e., it is not the actual time of committing to a valid proof, Because that is the method or component of examining whether committing to a valid proof is reasonable or not, because studying the meaning of the argument and then committing to the argument as a valid proof is the style of the wise, and committing to the argument and then studying the meaning of the argument is the style of the foolish. To this, it is said: 'This is the method of commitment, even if it exists at that time, it is not a component.' Here, the wise Shakya Chokden says: 'This previous position is committed to by the later Tibetan scholars, because they say that the *Pramanavarttika* contradicts the commitment to sound being permanent, while committing to the *Pramanavarttika* as a valid argument.' 'Then what should be done?' It should be said that it contradicts the power of things, because sound is impermanent, being the second object of measurement, so one's own position cannot be proven by argument, nor can the wrong position be harmed by argument. If someone thinks: 'Then didn't our omniscient Panchen Master say that all seemingly arguments obstruct the clinging object of self-contradictory commitments, and all pure arguments harm the clinging object of self-contradictory commitments?' There is no error, the Panchen Master's sectarian position, there is one position that is easy to cultivate for new students, And there is also a position that cultivates the flow of scripture through excellent wisdom, these two positions are crucial. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ། འོ་ན། རྗེས་ དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །ཅེས་སོགས་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ན། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ལ་ལུང་གནོད་གྲུབ་ཏུ་མི་འཇུག་པར་ཤེས་ཟིན་མོད། སྤྱིར་ལུང་ གནོད་གྲུབ་དུ་འཇུག་པའི་དུས་དང་ཡུལ་གཅིག་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། བཤད་པར་བྱ་ཡི་ཉོན་ཅིག བསྟན་བཅོས་ཏེ་ལུང་རྣམ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ པའི་དུས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཁྱོད་རང་གི་སྒྲུབ་དགོས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ། གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ཡུལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་པོ་དེ་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་དཔྱད་པ་དང་པོ་ གཉིས་ཀྱིས་དག་པའི་དུས་དེ་ནི། ཁྱོད་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་སྟེ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ་ལུང་རྣམ་དག་ ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གནོད་སྒྲུབ་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་ཡོད་དེ། དཔྱད་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དག་ཟིན་པ་དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཤིན་ལྐོག་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབ་ནུས་ཤིང་། དེའི་ལོག་ཕྱོགས་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ། 2-245 དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་འཛིན་པར། །འདོད་པའི་དུས་ཡིན་དེ་ཡི་ཚེ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཤིན་ལྐོག་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ་ལུང་རྣམ་ དག་དེ་དང་འགལ་བར་སེམས་པ་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལུང་རྣམ་དག་དེས་གྲུབ་པའི་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་ལུང་གི་གནོད་པ་བསྲུང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ལ། དེས་གྲུབ་དོན་ ལ་དེ་དང་ནི། །འགལ་བར་སེམས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་སོ། དེའི་སྙིང་པོ་བསྡུས་ན། གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་དང་། དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ ལ་ལུང་རྣམ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འཇུག་སྟེ། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ལ་རང་རང་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་བརྟགས་ཏེ་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་ན་ཚད་མ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་དང་། དཔྱད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་བློ་ཁ་མ་ཚིམ་པར་གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པར་ནི་དཔྱད་པ་འཕོ་བ་ན། བསྟན་བཅོས་ཏེ་ལུང་རྣམ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཤིན་ལྐོག་ལ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། 2-246 གཞལ་བྱའི་གནས་དེས་གསུམ་པ་ཤིན་ལྐོག་ལ་སྤྱོད་པ་དེར་ཡང་ལུང་རྣམ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དངོས་སམ། སྒྲུབ་ཆོས་དེ
Chinese
因此之故。第二，确定依赖于圣言的所证。那么，如果像上面所说的那样，‘推论是其自身的活动范围，不依赖于圣言’，那么，已经知道在前两个所量处（指现量和比量所能认知的范围）不允许圣言作为成立或破立的依据。一般来说，是否存在圣言可以作为成立或破立依据的时间和处所？如果存在，又是怎样的呢？请听我说。作为论典的清净圣言，具有法性，你存在被承认为量（pramāṇa， प्रमाण， प्रमाण，量）的时间，即当你所要成立的所证，如上所述，经过对现前和隐蔽二者的观察，通过前两次的观察而清净之时，你希望被完全视为所证的量，这是恰当的时机。因此，作为论典的清净圣言，具有法性，你也存在可以作为破立依据的处所，即在前两次观察清净之后，你可以成立极隐蔽之事物，并且你可以破斥其相违之处。 如是二处皆清净，彼时论典可全持，欲持之时即彼时，论典亦能为破立。 因此，在观察极隐蔽之事物时，不应接受与清净圣言相违背的观点，因为必须守护清净圣言所成立之义免受圣言的妨害。对此解释道： 彼成之义与彼违，故思相违不应理。 总而言之，存在三种所量处和三种衡量它们的量。在前两个所量处，不应允许清净圣言作为成立依据，因为在前两个所量处，各自的量已经过衡量并完成任务，这两种量已经足够。如果这两种观察仍然不能满足，而将观察转移到第三个所量处，那么接受作为论典的清净圣言作为成立依据是合理的。对此解释道： 若移至第三处，接受论典乃合理。 那么，应如何接受清净圣言作为成立极隐蔽之事物的依据呢？ 在第三个所量处，即极隐蔽之处，清净圣言，对于你想要了解的法，其上的所证之法本身，或者所证之法……
English
Therefore. Second, establishing the object to be proven based on scripture. Well, if, as stated above, 'Inference is its own domain, not relying on scripture,' then it is already understood that in the first two objects of measurement (referring to the scope of what can be known by direct perception and inference), scripture is not allowed as a basis for establishment or refutation. In general, is there a time and place where scripture can be used as a basis for establishment or refutation? If so, what is it like? Listen to me. The pure scripture, as a treatise, has the property of being a valid means of knowledge (pramāṇa, प्रमाण， प्रमाण，量) at a time when you are acknowledged as such, that is, when the object to be proven, which you need to establish, has been thoroughly examined by the means of valid cognition for both the manifest and the hidden, as mentioned above, and is pure after the first two examinations. At that time, you wish to be fully regarded as a valid means of knowledge for the object to be proven, which is the appropriate time. Therefore, the pure scripture, as a treatise, has the property of also having a place where you can be used as a basis for refutation and establishment, that is, after the first two examinations have been purified, you can establish what is extremely hidden, and you can refute its opposite. Thus, when both places are pure, the treatise can be fully embraced. When one wishes to embrace it, that is the time when the treatise can also refute. Therefore, when examining extremely hidden things, one should not accept views that contradict the pure scripture, because one must protect the meaning established by the pure scripture from being harmed by scripture. This is explained as: It is not reasonable to think of contradiction with what it has established. In summary, there are three objects of measurement and three means of measuring them. In the first two objects of measurement, pure scripture should not be allowed as a means of establishment, because in the first two objects of measurement, each means of measurement has already measured and completed its task, and these two means are sufficient. If these two examinations are still not satisfactory and the examination is moved to the third object of measurement, then accepting the pure scripture as a treatise as a means of establishment is reasonable. This is explained as: If it is moved to the third place, accepting the treatise is reasonable. So, how should one accept pure scripture as a basis for establishing extremely hidden things? In the third object of measurement, which is the extremely hidden, the pure scripture, for the dharma you want to know, the object to be proven itself, or the dharma to be proven... --------------------------------------------------------------------------------