Tibetan
གོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཊཱིཀྐ་ཕལ་ཆེར་ལས། དེ་སྐབས་ཀྱི་རང་ཉིད་དེ་འདོད་པའི་ཁྱད་ཆོས་ལ་སྦྱར་བ་ཤ་སྟག་སྣང་ཡང་དེ་ནི་གནད་མ་ ཟིན་པ་སྟེ། དེ་སྐབས་ཀྱི་རང་འདོད་གཉིས་ཆར་ཀྱིས། མ་འོངས་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་པ་གཅོད་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་རྣམ་ངེས་ ལས། འདིར། རང་ཉིད་དང་འདོད་པའི་སྒྲ་དག་གིས། ངེས་པར་བཟུང་བའི་དོན་རྟོགས་ཀྱང་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་མཐའ་ཅན་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟུར་ལྔའི་ནང་ཚན་གྱི་རང་འདོད་གཉིས་ཆར་ལ་སྦྱར་ བ་ལ་གཟིགས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་ཡོངས་འཛིན་བྱིན་རླབས་ཐིགས། །སྙིང་ལ་ཞུགས་ནས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ལེགས་པར་བཤད་འདི་གཞན་དག་གིས། །བརྐུས་ནས་ངོམ་པར་མ་བྱེད་ཅིག། །། ༄། །ཁྱད་ཆོས་དགོས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། གཞན་སྡེ་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དགག་པ། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་ བཤད་པ་ལ། རང་འདོད་སྒྲུབ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་དགག གཞན་འདོད་བརྗོད་ནས་རིགས་པས་སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞན་སྡེ་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དགག རང་སྡེ་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་ བྱ་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས། དངོས་བསྟན་གཞུང་གི་ཚིག་དོན་བཤད། དཔྱོད་ལྡན་མཁས་པའི་དཀའ་གནད་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྒོལ་བ་བླུན་པོའི་བརྗོད་པ་བརྗོད། ཕྱིར་རྒོལ་མཁས་པའི་སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། ། 2-235 དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཏེ། དེ་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། སྔར་རྒོལ་བྱེ་བྲག་པས། དྲང་སྲོང་གཟེགས་ཟན་གྱི་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིར་ རྒོལ་གྲངས་ཅན་པ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ན། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ལྟར་བཀོད་པའི་ཚེ། བྱས་པ་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ སྐྱོན་ཅན་དང་། སྒྲ་མི་རྟག་པ་དེ་དེའི་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་བྱས་པ་དེས། སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དེ་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་གཟེགས་ཟན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་གཟུང་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རང་གིས་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་ཟེར་ཞིང་། རྒོལ་བ་གཉིས་ཆར་སྐྱོན་དེ་སོང་བ་ཁས་ལེན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་ལ། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་གཟུང་བས་དེ་གཅིག་ལ། །རབ་ཏུ་གནོད་ནའང་གཏན་ཚིག་དང་། །དམ་ བཅའ་བ་དག་སྐྱོན་འགྱུར་ན། །ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། འདི་ལ་ཀཱ་མ་ལ་ཤི་ལའི་རིགས་ཐིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔར། བྱེ་བྲག་པས་དེ་
Chinese
如前所述，这是因为已经确定了。此外，大多数注释都表明，当时将自身与所期望的特征联系起来，但这并没有抓住要点。因为当时自身和他人的期望都能够确定，在未来可能成为待证对象的例子，并非已确立的待证对象是正确的。特别是，在《量决定论》中，‘在此，自身和他人的声音，因为与具有确定意义的终点相关联，所以也能理解。’这是因为忽略了五种角度中的自身和他人的期望。内外传承加持之滴，融入心中，龙树（Nāgārjuna）所善说，他人莫窃取炫耀！ 接下来，详细解释了特征的必要性。驳斥了他宗将经文意义视为待证对象。第二部分是详细解释，为了确立自宗观点，驳斥他人的错误观念；陈述他宗观点，并用推理逐一驳斥。第一部分包含两点：驳斥他宗将经文意义视为待证对象；驳斥自宗将经文意义视为待证对象。第一点也包含两点：直接陈述论著的词句含义；研究有见识的学者的难点。第一点又包含两点：陈述愚蠢论者的论述；解释驳斥者的反驳。 第一点是：‘如果因为承认论著。’等等。将其与意义结合起来，先前胜论派论者，在承认正理派（Vaiśeṣika）的圣者迦那陀（Kaṇāda）所著的《吠陀经》是常住声之后，对数论派（Sāṃkhya）论者说：‘声音是无常的，因为它是由造作产生的。’数论派论者回答说：‘当你这样说的时候，由造作产生的原因是有缺陷的，声音的无常也是有缺陷的。’因为作为理由的造作，完全违背了声音上的常住虚空属性。普遍来说，胜论派论著中所有关于声音常住虚空属性的意义，都必须被视为当时的待证对象。因为你自己承认了关于声音常住的论著是可靠的。’据说两个论者都承认了这个错误。如果因为承认论著，全部被接受，即使完全违背，原因和承诺也会变成错误。’这句话就出现了。对此，在寂护（Śāntarakṣita）的《理滴论》（Tattvasiddhi）的前文中，胜论派论者...
English
As previously stated, this is because it has already been established. Furthermore, most commentaries indicate that at that time, associating oneself with the desired characteristics, but this does not grasp the point. Because both one's own and others' expectations at that time are able to determine that examples that may become objects to be proven in the future, the non-established object to be proven is correct. In particular, in 'The Determination of Valid Cognition,' 'Here, the sounds of oneself and others, because they are associated with the endpoint that has a definite meaning, can also be understood.' This is because it ignores one's own and others' expectations among the five aspects. May the drops of blessings of the inner and outer lineages, melt into my heart, and may this well-spoken word by Nāgārjuna not be stolen and flaunted by others! Next, the necessity of characteristics is explained in detail. Refuting the other schools' view of considering the meaning of scriptures as the object to be proven. The second part is a detailed explanation, in order to establish one's own view, refuting others' misconceptions; stating the views of others, and refuting them one by one with reasoning. The first part contains two points: refuting the other schools' view of considering the meaning of scriptures as the object to be proven; refuting one's own school's view of considering the meaning of scriptures as the object to be proven. The first point also contains two points: directly stating the words and meanings of the treatise; studying the difficulties of knowledgeable scholars. The first point again contains two points: stating the arguments of foolish debaters; explaining the refutations of the rebutters. The first point is: 'If because of admitting the treatise.' and so on. Combining it with the meaning, previously, the Vaiśeṣika (particularist) debater, after admitting that the scripture of sage Kaṇāda (atom-eater) which teaches the permanence of sound is valid, said to the Sāṃkhya (enumerator) debater: 'Sound is impermanent because it is produced.' The Sāṃkhya debater replied: 'When you say that, the reason of being produced is flawed, and the impermanence of sound is also flawed.' Because the production as a reason completely contradicts the permanent space attribute on the sound. Universally, all the meanings in the Vaiśeṣika treatises about the permanent space attribute of sound must be regarded as the object to be proven at that time. Because you yourself admit that the treatise about the permanence of sound is reliable.' It is said that both debaters admitted this error. 'If because of admitting the treatise, everything is accepted, even if it completely contradicts, the reason and the commitment will become errors.' This sentence appeared. To this, in the former part of Kamalaśīla's Tattvasiddhi, the Vaiśeṣika debater... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ལྟར་བཀོད་པ་ལ། གྲངས་ཅན་གྱི་སྐྱོན་དེ་ལྟར་འཕེན་ཞེས་གྲངས་ཅན་ཕྱོགས་སྔར་བཤད་ལ། 2-236 ཛྙཱ་ན་ཤྲཱིས། བྱེ་བྲག་པས་དེ་ལྟར་བཀོད་པ་ལ། དཔྱོད་པ་བས་སྐྱོན་དེ་ལྟར་འཕེན་ནོ་ཞེས་དཔྱོད་པ་བ་ཕྱོགས་སྔར་བཤད་དེ། གཉིས་ཆར་འགལ་བ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། འགོག་ བྱེད་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད། རིགས་པ་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ལུང་ལ་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་དགག ལུང་ལ་གནོད་ན་དམ་བཅའ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་དགག བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་ལ་ལུང་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་དགོས་པ་དགག ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་རིགས་པ་དངོས། དེའི་ཉེས་སྤོང་རིམ་པར་དགག་པའོ། །དང་ པོ་ནི། འོ་ན། བྱེ་བྲག་པས། སྒྲ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ། གཏན་ཚིགས་བྱས་པ་དེ་དྲི་རྟག་པ་སའི་ཡོན་ཏན་ཟློག་པའི་ཕྱིར་གྱིའང་། བྱས་པའི་རྟགས་ ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེས་དྲི་རྟག་པ་ས་ཡོན་ལ་གནོད་ན་ཡང་། ཁྱོད་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་དོན་བཀག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟེགས་ཟན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས། སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་དྲི་རྟག་པ་སའི་ཡོན་ཏན་དང་། རོ་རྟག་པ་ཆུའི་ཡོན་ཏན། རེག་བྱ་རྟག་པ་རླུང་གི་ཡོན་ཏན། གཟུགས་རྟག་པ་མེའི་ཡོན་ཏན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལ། 2-237 དྲི་སའི་ཡོན་ཏན་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་འགལ་འགྱུར་ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་གྲངས་ཅན་ན་རེ། བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ། སྒྲའི་སྟེང་དུ་དྲི་རྟག་ པ་བཀག་ན། ཁྱོད་བདེན་ཡང་དེ་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་བཀག་སྟེ་སྒྲའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་བྱེད་རྟག་པ་བཀག་པས་ཁྱབ་བྱ་དྲི་རྟག་པ་སོགས་བཀག་པ་མཁས་པའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། །འདི་དྲན་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་དེའི་ཉེས་སྤོང་རིམ་པར་དགག་པ་ལ་ཁོ་ན་རེ། གཏན་ཚིགས་བྱས་པ་དེས། དྲི་རྟག་པ་སའི་ཡོན་ཏན་བཀག་པས། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དྲི་རྟག་པ་སའི་ཡོན་ཏན་དེ། བྱས་རྟགས་ལས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ བྱས་པ་དེས། སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་བཀག་པས་ཀྱང་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གཞན་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དེ་ནི། བྱས་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། སྐབས་མིན་ཕྱིར། མིན་ན་དེ་ནི་གཞན་ལའང་མཚུངས་ཞེས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཁོ་ན་རེ། དེ་གཉིས་མི་མཚུངས་ཏེ། རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ནི་སྒྲའི་ཁ
Chinese
按照这种方式安排，数论者（Sāṃkhya）说，‘以这种方式来指出数论的过失’，这是数论作为先决条件而提出的。 智足（Jñānaśrī）说，‘胜论者（Vaiśeṣika）按照这种方式安排，批评者以这种方式指出过失’，这是批评者作为先决条件而提出的。两者之间没有矛盾。第二，驳斥它，详细地解释了驳斥的推理。这是对该推理的要点的总结。第一部分有四个方面：如果与经文相悖，则驳斥推理会变成过失；如果与经文相悖，则驳斥承诺会变成过失；驳斥为了证明所要证明的事物，需要经文作为证明；所有的经文意义都过于绝对地成为所要证明的事物。第一部分包括：过于绝对的推理的真实情况；以及依次驳斥其错误的辩解。第一部分是：如果胜论者说，‘声音（śabda）是所立宗，是无常的，因为它是被造的’。那么，因为‘被造’这个理由，是为了反驳气味是常驻的地的属性，所以从‘被造’这个理由来证明声音是无常的，这会变成相违的理由。即使它损害了气味是常驻的地的属性，它也会变成驳斥了你所承诺的论典的经文意义，因为在食尘者的论典中，声音被说成是常驻的虚空的属性，气味是常驻的地的属性，味道是常驻的水的属性，触觉是常驻的风的属性，颜色是常驻的火的属性。 气味是为了反驳地的属性，所以推理会变成相违。如果数论者说，‘当胜论者说声音是所立宗，是无常的，因为它是被造的’。如果在声音之上反驳气味是常驻的，那么你是对的，但那不是被反驳的’，如果这样想，那也是被反驳的，因为在声音之上反驳了遍及性的常驻，所以遍及性的气味等也被反驳，这是智者的观点。这需要记住。第二，依次驳斥其错误的辩解，他们说，‘因为‘被造’这个理由反驳了气味是常驻的地的属性，所以从‘被造’这个理由来证明声音是无常的，这不会变成相违的理由，因为气味是常驻的地的属性，不是从‘被造’这个理由来证明声音是常驻的场合的所立宗’，如果这样说，那么‘被造’这个理由反驳了声音是常驻的虚空的属性，也不会变成那方面的相违的理由，因为其他的声音是常驻的虚空的属性，与从‘被造’这个理由来证明声音是无常的场合的所立宗是相同的。解释说，‘因为场合不合适，如果不是，那么那对其他也是相同的’。如果他们说，‘这两者不相同，常驻的虚空的属性是声音的
English
Arranged in this way, the Sāṃkhya says, 'In this way, to point out the faults of the Sāṃkhya,' this is presented as a prerequisite by the Sāṃkhya. Jñānaśrī says, 'Arranged in this way by the Vaiśeṣika, the critic points out the faults in this way,' this is presented as a prerequisite by the critic. There is no contradiction between the two. Second, to refute it, the reasoning of refutation is explained in detail. This is a summary of the key points of that reasoning. The first part has four aspects: If it contradicts the scriptures, then refuting the reasoning becomes a fault; if it contradicts the scriptures, then refuting the commitment becomes a fault; to prove what is to be proven, scriptures are needed as proof; all the meanings of the scriptures become too absolute as what is to be proven. The first part includes: the true nature of overly absolute reasoning; and successively refuting its erroneous justifications. The first part is: If the Vaiśeṣika says, 'Sound (śabda) is the subject, it is impermanent, because it is created.' Then, because the reason 'created' is to refute that the smell is a permanent attribute of earth, proving that sound is impermanent from the reason 'created' would become a contradictory reason. Even if it harms the smell being a permanent attribute of earth, it would become refuting the meaning of the scriptures of the treatise you have committed to, because in the treatise of the Kaṇāda, sound is said to be a permanent attribute of space, smell is a permanent attribute of earth, taste is a permanent attribute of water, touch is a permanent attribute of wind, and color is a permanent attribute of fire. Smell is to refute the attribute of earth, so the reasoning becomes contradictory. If the Sāṃkhya says, 'When the Vaiśeṣika says that sound is the subject, it is impermanent because it is created. If the permanent smell is refuted on sound, then you are right, but that is not what is being refuted,' if you think like that, that is also being refuted, because by refuting the pervasive permanence on sound, the pervasive smell etc. are also refuted, which is the view of the wise. This needs to be remembered. Second, successively refuting its erroneous justifications, they say, 'Because the reason 'created' refutes the smell being a permanent attribute of earth, proving that sound is impermanent from the reason 'created' would not become a contradictory reason, because the smell being a permanent attribute of earth is not the subject of the occasion of proving that sound is permanent from the reason 'created',' if you say that, then the reason 'created' refuting the attribute of sound being a permanent attribute of space would also not become a contradictory reason in that aspect, because the other attribute of sound being a permanent attribute of space is the same as the subject of the occasion of proving that sound is impermanent from the reason 'created'. It is explained that, 'Because the occasion is not appropriate, if not, then that is the same for others too'. If they say, 'These two are not the same, the attribute of permanent space is the sound's -------------------------------------------------------------------------------- ྱད་ཆོས་ཡིན་པས། 2-238