Tibetan
ོག་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། ངོ་བོ་དང་ཁོ་ན་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཟུར་གཉིས་སྨོས་པ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྙིང་པོ་དྲིལ་ན་གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། དེའི་ཟུར་དུ་ངོ་བོ་ཞེས་སྨོས་པས་དེ་གཅོད་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ལ། 2-275 རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ། །ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས། །གྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་ནི། །བསྟན་པ་དག་ནི་ཡོད་ཡིན་ན། །སྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་འབྲས་ ལྡན་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བས། །དེ་དོན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སྨོས་པས་ཆོག་པ་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ། །ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྟེ་རྟོགས་ ཁོ་ན་བ་གྲོགས་སུ་སྦྱར་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཏེ། ངོ་བོ་ཞེས་པ་དེས་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའི་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་ཀྱང་། གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་བྱ་ ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པའི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སེལ་བ་ལ། ངོ་བོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཁོ་ན་བ་ ཞེས་པའི་ཚིག་ངེས་པར་དགོས་པའི་གནད་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པའི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་པ་འདོད་ཚིག་གིས་སེལ་ཀྱང་། དེ་ལྟ་བུའི་ལོག་ རྟོག་སེལ་བ་ལ་ཁོ་ན་བའི་ཚིག་ངེས་པར་དགོས་པ་དང་ཆོས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་གཞུང་དེའི་དོན། བསྐལ་པར་བཙལ་ཀྱང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། བཞི་པ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་དགག་ཕྱིར་རང་སྒྲ་སྨོས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་དངོས་དང་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་དོན་ནོ། ། 2-276 དང་པོ་ལ། མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྩ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་རང་ཚན་ཡན་གར་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རང་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་ཟེར་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར། མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་རང་མཚན་ཡན་གར་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་ཚིག་ དེ་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་དང་ཚོགས་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཚོགས་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཡུལ་ ཅན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་པས། ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་རྗེས་དཔག་དེ་རང་སྤྱི་གཉིས་ལས། སྤྱི་མཚན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་པས། རང་མཚན་བསྒྲུབ་བྱ་ ཡིན་པ་ཡང་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
如果存在，为了断除它，就在宗的相状的旁边指出了所立本身，说‘自性’和‘唯’这两个词是为了具有意义。如果概括要点，为了断除已成立的法是所立，就不需要说‘自’这个词了，因为在旁边说了‘自性’就能断除它。对此的解释是： ‘指出了自己的自性’，仅凭这句话就能理解它。如果说在已成立和能成立的自性中，存在着指出的情况，那么‘指出了所立本身’这句话就变得有意义了。’那么，如果只说‘自己的自性’就能理解那个意义，为什么还要加上‘指出了自己的自性’，以及‘唯’作为辅助呢？这样思考：即使‘自性’这个词能消除像已成立的法是所立这样的不同类别，但为了消除‘已成立的法是所立吗？’这样的邪见，以及为了消除正在作为能立的例子、符号未成立的情况，‘是真正的所立吗？’这样的邪见，就必须要有与自性相关的‘唯’这个词，这是关键所在。例如，即使可以用意愿来消除正在作为能立的例子、符号未成立的情况，‘是真正的所立吗？’这样的邪见，但为了消除那样的邪见，就必须要有‘唯’这个词，这与法是相同的。否则，即使花费无数劫去寻找那部论典的意义，也无法找到。 第四，为了遮破法是所立而说‘自’这个词的观点，分为两部分：正文和由此引申的意义。 第一部分：有些论师说，这不遍及根本，因为为了断除未成立的法，其自相是单独的所立，所以说了‘自’这个词。如果这样说，那么在解释宗的相状时，对于所知法来说，即使不说‘自己’这个词，为了断除未成立的法，其自相是单独的真正的所立，也不会有遍及太过的问题。因为后来的比量被解释为在单独的法和集合体两者中，是集合体的对境，所以为了消除单独的法是所立的情况。而且，由于比量被解释为在自相和共相两者中，是共相的行境，所以也消除了自相是所立的情况。
English
If it exists, in order to cut it off, it is pointed out next to the characteristic of the subject itself, saying 'self-nature' and 'only' these two words are spoken in order to have meaning. If you summarize the essence, in order to cut off the established dharma as the object to be proven, it is not necessary to say the word 'self', because saying 'self-nature' next to it can cut it off. The explanation for this is: 'Pointing out one's own self-nature', this very sentence can understand it. If there is a case of pointing out in the nature of the established and the establishing, then the statement 'pointing out the object to be proven itself' becomes meaningful.' Then, if only saying 'one's own self-nature' can understand that meaning, why add 'pointing out one's own self-nature', and 'only' as an assistant? Think like this: Even if the word 'self-nature' can eliminate different categories such as the established dharma being the object to be proven, in order to eliminate the wrong view of 'is the established dharma the object to be proven?', and in order to eliminate the unestablished examples and signs that are being used as the establisher, 'is it the real object to be proven?' In order to eliminate such wrong views, it is necessary to have the word 'only' related to self-nature, which is the key. For example, even if the wrong view of 'is it the real object to be proven?' can be eliminated by intention when the examples and signs that are being used as the establisher are unestablished, it is necessary to have the word 'only' to eliminate such wrong views, which is the same as the dharma. Otherwise, even if you spend countless kalpas searching for the meaning of that treatise, you will not be able to find it. Fourth, the view that the word 'self' is spoken to negate that the dharma is the object to be proven is divided into two parts: the main text and the meaning derived from it. The first part: Some scholars say that this does not pervade the root, because in order to cut off the unestablished dharma, its own characteristic is the separate object to be proven, so the word 'self' is spoken. If you say this, then when explaining the characteristics of the subject, for the knowable dharma, even if you don't say the word 'self', in order to cut off the unestablished dharma, its own characteristic is the separate real object to be proven, there will be no contradiction of pervading too much. Because the subsequent inference is explained as being the object of the collection in both the separate dharma and the collection, so in order to eliminate the case where the separate dharma is the object to be proven. Moreover, since the inference is explained as being the object of the general characteristic in both the self-characteristic and the general characteristic, it also eliminates the case where the self-characteristic is the object to be proven. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཞེས་འཆད་པ་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅི་ཡིས་ནི། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་འདི་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང་། །ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་ སོ། །འོ་ན་རྗེས་དཔག་སྤྱི་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་དང་ཚོགས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནར་ངེས་སམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་རྣམ་དབྱེ་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། བཤད་འཇུག་རྣམ་གཉིས་དང་། རློམ་ཚོད་དང་སོང་ཚོད་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར།། །། 2-277 གཉིས་པ་འཕྲོས་དོན་བཤད་པ་ལ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་དྲི་བ་བཀོད། དྲི་ལན་རྟགས་སྐྱོན་ཕྱོགས་སྐྱོན་བཤད། །ཕྱོགས་མཚན་བསལ་བྱ་སེལ་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅི་ཡི་ནི། །ཞེས་ སོགས་ལ་འཕྲོས་ནས་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་མོད། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན། དེ་ལ་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་བྲི་དགོས་ཏེ། མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ཁྱེད་རྣམས་ ལ་མ་གོ་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ཆེན་པོ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་བསལ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེ་བསྒྲུབ་བྱར་ བྱས་ན་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་ཡང་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ཞེས་དྲིས་པ་ན། དེ་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་དེ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ ན། སྐབས་དེའི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་དང་། རྟགས་དང་གྲུབ་ཆོས་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དྲི་བ་དང་ལན་འཆད་པ་ལ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱར་ བྱས། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་དེ་མི་ནུས། །ཅི་ཕྱིར་རྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་སོ།། །། གཉིས་པ་དྲི་ལན་རྟགས་སྐྱོན་ཕྱོགས་སྐྱོན་བཤད་པ་ལ། ལན་གྱི་སྒོ་ནས་རྟགས་སྐྱོན་བཤད། ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོན་བཤད་པའོ། ། 2-278 དང་པོ་ནི་སྦྱོར་བ་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་དང་། རྟགས་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མི་བྱེད་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྦྱོར་བ་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་བསལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སྦྱོར་ བ་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་དཔེ་དེ་དག་གི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྔར་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཕྱི་ནང་གཉིས་ལས། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་རྟགས་དཔེ་ལ་ ལྟོས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ནི་སྦྱོར་བ་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསལ་བྱ་ཡིན་གྱི། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ལ། འདི་དེ་ དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་སྐྱོན་འདོད་མིན། ཞེས་སོ། །འོ་ན་འདིར་སྐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཕྱི་ནང་དེ་ཅི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཁོ་བོས་བཤད་པར་བྱ་ སྟེ། སྐབས་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ
Chinese
如是宣说，以何种比量，是说为有法自性？此处虽未如此明示，但在理路上并无丝毫矛盾。如是。 那么，比量是否仅限于总相的所依，或仅限于集合总体的所依呢？对此需要进行区分，需要清晰区分说与入两种方式，以及臆测与实证两种方式，然后才能进行论述。 第二，解释旁述之义，其中包含对旁述问题的提出，对问答中存在的标识错误和宗派错误进行阐述，以及对遮遣对象和遮遣方式的说明。 首先，‘以何种比量’等，就此旁述而言，虽然单独的法不是所立，但如果将单独的法作为所立，那会产生什么过失呢？需要这样写明，因为是为了消除你们这些经文注释者未理解的重大错误。 对此，有人会说，如果将单独的法作为所立，就会有过失，因为这样做会导致标识无法成立。如果问为什么无法成立，那是因为如果将未成立的单独的法作为所立，那么此时标识的周遍不成 立，并且标识与同品之间不存在随同的过失。对于这样的问答，经文这样阐述：‘若法为所立，彼有何过失，彼不能成立，何因标识无随同。’如是。 第二，阐述问答中存在的标识错误和宗派错误，包括从回答的角度阐述标识错误，以及从回答的角度阐述宗派错误。 首先，关于该论式的周遍不成 立，以及标识与同品之间不存在随同的情况，这个法，你不是该论式的周遍的遮遣对象，因为你不是该论式的标识的过失吗？因为是。这是周遍的。因为在先前辩论双方的辩论过程中，外内两个分支中，外支是依赖于标识的过失，是正确的标识的定义的遮遣对象，而不是被认为是周遍的过失。经文这样阐述：‘此非彼等之过失，依赖于外支，非周遍之过失。’如是。那么，此处所说的外内分支是什么样的呢？我将对此进行解释，此时的所立和所立。
English
Thus it is explained, by what kind of inference is it said to be the nature of the subject? Although it is not explicitly stated here, there is no contradiction in reasoning. Thus it is. Then, is inference limited only to the object of the general characteristic, or only to the object of the collective generality? This requires differentiation, and it is necessary to clearly distinguish between the two ways of explaining and entering, and the two ways of presumption and verification, before discussing it. Second, explaining the meaning of the digression, which includes the posing of questions arising from the digression, the explanation of the errors in the mark and the errors in the thesis in the question and answer, and the explanation of the method of eliminating the object to be eliminated. First, 'By what kind of inference,' etc., in terms of this digression, although the separate dharma is not the probandum, if the separate dharma is taken as the probandum, what fault will arise? It needs to be written in this way, because it is to eliminate the great confusion that you commentators of the sutras do not understand. To this, someone might say that if the separate dharma is taken as the probandum, there will be a fault, because doing so will make it impossible for the mark to establish it. If asked why it cannot be established, it is because if the unestablished separate dharma is taken as the probandum, then at this time the pervasion of the mark is not established, and there is a fault that the mark and the similar instance do not follow along. For such questions and answers, the scripture states: 'If the dharma is the probandum, what fault is there, it cannot be established, why the mark has no concomitance.' Thus it is. Second, explaining the errors in the mark and the errors in the thesis in the question and answer, including explaining the errors in the mark from the perspective of the answer, and explaining the errors in the thesis from the perspective of the answer. First, regarding the non-establishment of the pervasion of that syllogism, and the fact that the mark does not follow along with the example, this dharma, you are not the object to be eliminated of the pervasion of that syllogism, because are you not the fault of the mark of that syllogism? Because it is. This is pervasive. Because in the previous debate between the two sides, among the outer and inner branches, the outer branch is dependent on the faults of the mark, and is the object to be eliminated of the definition of the correct mark, and is not considered to be the fault of the pervasion. The scripture states: 'This is not the fault of those, dependent on the outer branch, not the fault of the pervasion.' Thus it is. Then, what are the outer and inner branches mentioned here? I will explain this, the probandum and the probandum at this time. --------------------------------------------------------------------------------