Tibetan
ཕན་པ་ཚིག་སྔ་མའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས། སརྦ་ལ་དེ་ཕན་གྱི་ཚ་དང་། དེ་ཨཱི་ཡ་རུ་བསྒྱུར་བ་སོགས་ཀྱིས། སརྦཱི་ཡཿཞེས་གྲུབ། དེ་བཞིན་དུ་དྲང་སྲོང་དང་འདྲ་བ། མེ་དང་འདྲ་བ། ཞེས་སོགས་ལ། ཉེ་བར་འཇལ་བ་ལ་བཏི་འོས། འདྲ་བའི་རྐྱེན་བ་ཏི་སྦྱིན་ཞིང་ཨི་ཕྱིས་པ་སོགས་ཀྱིས། རྀ་ཥི་བཏ། ཨགྣིི་བཏ། ཞེས་པ་ལྟ་བུ། ཚེ་དང་ལྡན་པ། ཆོས་དང་ལྡན་པ། ཚོགས་ཅན། རིགས་ཅན་སོགས་ལ་ལྡན་རྐྱེན་རྣམས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཀ་ལཱ་པར། དེ་འདིའི་ཡོད་པ་ཞེས་པ་མནྟུ་བནྟུ་བིནྲ་ཨིནྲ་རྣམས་སོས་འདི་རྣམས་གང་རིགས་སྦྱར་བས། ཨཱ་ཡུཥྨཱ་ནྲ། དྷརྨ་བཱནྲ། ལིཙྪ་བཱི། ཀུ་ལཱི། ཞེས་གྲུབ་པ་སོགས་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད། མཆོག་ཉིད། སྟོང་ཉིད། གང་ཁྱོད། ཞོ་ཡི་དངོས་པོ། ལྟ་བུ་ལ། ཀ་ལཱ་བར། དངོས་པོ་ལ་ཏ་ཏྭ་དག་གོ། །ཞེས་པས་དེ་དག་གང་རིགས་སྦྱར་དགོས་པས། དེའང་ཏ་སྦྱར་ན་དེ་ལ་བུད་མེད་ཀྱི་ཨཱསྲ་སྟེར་ནས་རྟག་ཏུ་བུད་མེད་ཀྱི་རྟགས་མཐའ་དགོས་པ་དང་། ཏྭ་སྦྱར་ན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ་ནིང་གི་རྟགས་མཐའ་དགོས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན། ཏཱ་ཏྭཾ། ཞེས་མི་བསྟན་པ་ཅི་སྙམ་ན། མང་པོ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་དཔེར་ན། ཏ་ཏྭཾཾ། བ་ར་མ་ཏཱ། ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ། ཡ་ཏྭཾཾ། ད་དྷི་ཏྭཾཾ། ཞེས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་དང་། ལྔ་པ་བདུན་པ་སོགས་ཀྱིས་ཞེས་པ་སྔ་མ་རྫོགས་པའི་ཚིག་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ངེས་པས། གྲངས་ལས་རྫོགས་པ་ལ་ཌ་མ་སོགས་ཀྱིས། པཉྩ་མཱི། སཔྟ་མཱི། ཞེས་གྲུབ་པ་སོགས་ཞིབ་ཏུ་སྨོས་ཀྱི་མི་ལངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གོང་མ་གསུམ་པོ་ཤེས་ན་ཞར་ལ་ཤེས་པ་འགྱུར་བ་སྟེ། དཔེར་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པས་གང་ཞིག་སྨྲས། ལྟ་བུ་ལྡན་པ་ནི། དེ་ཕན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། པས་ཞེས། བྱེད་པ་པོ་ནི་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པའི་དང་། གང་ཞིག་ཚིག་ཕྲད་ཀྱིའོ། །དེས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བས་ཨཱ་ཡུཥྨ་ཏཱ་ཡཏྶྱ་དུཀྟཾ། ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའང་སྐད་དོད་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཐོག་མར་བོད་ཚིག་སྦྱར་གཞི་ལ་དཔག་པའི་རྣམ་དབྱེ་བདུན་གསུམ་ཉེར་གཅིག་གང་དང་གང་སྦྱོར་དགོས་པ་མ་འཁྲུལ་བར་བྱ་དགོས་ལ། དེའང་རགས་པར་ན། སངས་རྒྱས། ཆོས། ལྷ། མི་ལྟ་བུ་ལ་མིང་ཟེར། དེ་དག་གཉིས་སམ་མང་པོ་ཡང་རུང་། རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་འཚོགས་པ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ནམ། མཐོ་རིས་ལྷ་མིའི་དཔལ་འབྱོར་ལྟ་བུ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན། བོད་སྐད་ལ་ཕལ་ཆེར་ཚིག་གི་ཕྲད་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོན་པའི་མིང་དང་ཚིག་ལ་ དབྱེ་བ་
Chinese
因为“益”是前一个词的组成部分，所以对于“一切”来说，通过将“益”的“ཚ”变成“ཨཱི་ཡ”，就形成了“སརྦཱི་ཡཿ”。同样，对于“像仙人一样”、“像火一样”等等，应该使用“བཏི་”来表示接近。通过给予相似的词缀“བ་ཏི་”并删除“ཨི་”，就形成了“རྀ་ཥི་བཏ།”、“ཨགྣིི་བཏ།”这样的词。对于“有寿命的”、“有法的”、“有群体的”、“有种姓的”等等，应该给予具有的词缀，如在《迦拉巴文法》中说：“这是它的存在”，即“མནྟུ་བནྟུ་བིནྲ་ཨིནྲ་”等，将这些词缀适当地组合起来，就形成了“ཨཱ་ཡུཥྨཱ་ནྲ།”、“དྷརྨ་བཱནྲ།”、“ལིཙྪ་བཱི།”、“ཀུ་ལཱི།”等词。对于“那本身”、“至高本身”、“空性本身”、“任何你”、“酸奶的实体”等，如在《迦拉巴文法》中说：“对于实体，有ཏ་ཏྭ་等”，因此需要适当地组合这些词缀。其中，如果组合“ཏ་”，则需要给予女性的“ཨཱསྲ”，并且始终需要女性的标志；如果组合“ཏྭ་”，则在所有情况下都需要中性的标志。那么，为什么不显示“ཏཱ་ཏྭཾ།”呢？因为这是多数，所以这样说。这些词依次例如：“ཏ་ཏྭཾཾ།”、“བ་ར་མ་ཏཱ།”、“ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།”、“ཡ་ཏྭཾཾ།”、“ད་དྷི་ཏྭཾཾ།”等。像“第五、第七”等，因为这被确定为完成前一个词的词的组成部分，所以对于从数字完成，使用ཌ་མ་等，就形成了“པཉྩ་མཱི།”、“སཔྟ་མཱི།”等词，详细说明就太多了。第四个是，如果知道前三个，那么自然就会知道，例如“有寿命者说了什么”，像这样，“有寿命”是它的组成部分，而“པས་”是施事者的第三格，而“གང་ཞིག་”是词的助词。因此，通过组合所有这些，就形成了“ཨཱ་ཡུཥྨ་ཏཱ་ཡཏྶྱ་དུཀྟཾ།”这样的词。此外，在将梵语词汇组合在一起时，首先必须根据藏语词的词基，确定需要组合的七个、三个、二十一个格，不要混淆。一般来说，像佛、法、神、人这样的词被称为名词。这些词两个或多个也可以，持续地聚集在一起，如佛法僧，或天界神人的财富，这样就形成了词的连续。在藏语中，除了词的助词之外，几乎没有区分表示意义本质的名词和词语的
English
Because "益" (phan pa) is a component of the preceding word, for "all" (sarba), by transforming the "ཚ" (tsa) of "益" (phan) into "ཨཱི་ཡ" (i ya), "སརྦཱི་ཡཿ" (sarbi yaḥ) is formed. Similarly, for "like a sage" (drang srong dang 'dra ba), "like fire" (me dang 'dra ba), etc., "བཏི་" (bati) should be used to indicate proximity. By giving the affix "བ་ཏི་" (ba ti) for similarity and removing "ཨི་" (i), words like "རྀ་ཥི་བཏ།" (ṛṣi bata) and "ཨགྣིི་བཏ།" (agni bata) are formed. For "having life" (tshe dang ldan pa), "having dharma" (chos dang ldan pa), "having assembly" (tshogs can), "having lineage" (rigs can), etc., affixes indicating possession should be given. As it is said in the Kalapa grammar, "This is its existence," meaning "མནྟུ་བནྟུ་བིནྲ་ཨིནྲ་" (mantu bantu binra indra), etc., by combining these affixes appropriately, words like "ཨཱ་ཡུཥྨཱ་ནྲ།" (āyuṣmānra), "དྷརྨ་བཱནྲ།" (dharma bānra), "ལིཙྪ་བཱི།" (liccha bī), "ཀུ་ལཱི།" (kulī) are formed. For "that very nature" (de kho na nyid), "supreme nature" (mchog nyid), "emptiness nature" (stong nyid), "whatever you" (gang khyod), "the substance of yogurt" (zho yi dngos po), etc., as it is said in the Kalapa grammar, "For substance, there are tata, etc.," therefore these affixes need to be combined appropriately. Among these, if "ཏ་" (ta) is combined, then the feminine "ཨཱསྲ་" (āsra) must be given, and the feminine marker must always be at the end; if "ཏྭ་" (tva) is combined, then the neuter marker must always be at the end in all cases. Then, why is "ཏཱ་ཏྭཾ།" (tātvam) not shown? Because it is a majority, so it is said. These words, in order, for example: "ཏ་ཏྭཾཾ།" (tatvam), "བ་ར་མ་ཏཱ།" (baramatā), "ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ།" (śūnyatā), "ཡ་ཏྭཾཾ།" (yatvam), "ད་དྷི་ཏྭཾཾ།" (dadhitvam), etc. Like "fifth, seventh," etc., because this is determined as a component of clarifying the completion of the previous word, for completion from numbers, by using ཌ་མ་ (ḍa ma), etc., words like "པཉྩ་མཱི།" (pañcamī), "སཔྟ་མཱི།" (saptamī) are formed, and detailed explanation would be too much. The fourth is, if the previous three are known, then it will naturally be known, for example, "What was said by the one with life?" (tshe dang ldan pas gang zhig smras), like this, "having life" (ldan pa) is its component, and "པས་" (pas) is the instrumental case of the agent, and "གང་ཞིག་" (gang zhig) is a particle. Therefore, by combining all these, a word like "ཨཱ་ཡུཥྨ་ཏཱ་ཡཏྶྱ་དུཀྟཾ།" (āyuṣmatā yatsya duktam) is formed. Furthermore, when combining Sanskrit words together, one must first, based on the Tibetan word's stem, determine which of the seven, three, twenty-one cases need to be combined without confusion. Generally speaking, words like Buddha, Dharma, deity, person are called nouns. These can be two or more, continuously gathered together, such as Buddha, Dharma, and Sangha, or the wealth of gods and humans in the heavens, which form a continuous flow of words. In Tibetan, apart from word particles, there is almost no distinction between nouns and words that express the essence of meaning.
Tibetan
མེད་ཀྱང་ལེགས་སྦྱར་གྱི་ལུགས་སུ་ཚིག་ཡིན་ཏུ་ཟིན་ན་རྣམ་དབྱེ་དངོས་སུ་བསྡུས་མ་བསྡུས་གང་ལྟར་རུང་དབྱེ་བ་དོད་པ་དགོས་པས། དེས་ན། རྟགས་ཀྱི་དོན་ཙམ་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོ་སྦྱར། དེ་ཡང་དང་པོའི་གཅིག་ཚིག་གིས་ནི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ཁོ་ན་སྟོན་ཅིང་། གཉིས་ཚིག་དང་མང་ཚིག་དག་གིས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་སྟོན་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཀྱི་དོན་ལ་གསུམ་པ་དང་གཉིས་པའི་ཚབ་ཏུ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོ་སྦྱར་བའང་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་ལ་ཀྲྀཏ་སོགས་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བཤད་ཟིན་པས་དེ་དང་སྦྱོར་བའི་ཚེ་དེ་དང་དེར་རྣམ་དབྱེ་དེ་དག་སྦྱིན་མི་དགོས་པར་དོན་ཙམ་ལ་དང་པོ་སྦྱིན་པ་ཡིན་པ་ལས་དོན་གྱི་ལྡོག་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྣམ་དབྱེ་དང་པོས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ལས་བསྟན་པ་མེད་དམ་ཞེ་ན་དེ་གཅིག་པུར་ཡང་ཁྱབ་མཐའ་བཅས་པ་མེད་དོ། །ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ཀྱེ་སྒྲོལ་མ། །ལྟ་བུ་བོད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་འདོད་ན་བོད་པ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ། ཧེ། བྷོ། བྷོས་སོགས་སྔོན་ཏུ་སྦྱར། བོད་པ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་འདི་ལ་འགའ་ཞིག་བོད་པའི་རྣམ་དབྱེ་ཡིན་པར་རློམས་ཀྱང་། རྣམ་དབྱེ་མིང་གི་ཐོག་མར་སྦྱར་བ་ནི་ལེགས་སྦྱར་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བོད་ཀྱི་སྐད་དུའང་ཡོད་པ་མི་དྲན་ནོ། །ཡང་ཞེ་དྲུང་པ་ཡན་ཆད་བོད་སྔ་རབས་པ་ཕལ་མོ་ཆེས་རྣམ་དབྱེ་ བརྒྱད་པ་བོད་པ་ཞེས་ཟེར་ཡང་སྒྲའི་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་རྣམ་དབྱེ་བདུན་གསུམ་ཉེར་གཅིག་ཞེས་པ་ཁོ་ན་འབྱུང་གི་བརྒྱད་གསུམ་ཉེར་བཞི་མ་བྱུང་ལ། དེའང་། དང་པོ་གསུམ་ལས་ངོ་བོའི་གཟུགས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱེད་ལྟར་ན། བོད་པ་ལ་བརྒྱད་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་རིགས་ས་ལ་དེ་མ་བྱུང་བར། ཙཱནྡྲ་པ་དང་པཱ་ི་ནིར། དོན་ཙམ་ལ་དང་པོའོ། །ཀུན་ཏུ་བོད་པ་ལའོ། །ཞེས་དང་། ཀ་ལཱ་བར། རྟགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཚིག་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོའོ། །བོད་པ་ལའང་ངོ། །ཞེས་དང་། མཚོ་ལྡན་མར། རྟགས་ཀྱི་དོན་ལ་དང་པོའོ། །ཀུན་ཏུ་བོད་པ་ལའང་ངོ། །ཞེས་དང་། རབ་བྱེད་དུ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་ནས་ཀུན་ཏུ་བོད་པར་བྱེད་པའི་དོན་ལའང་རྣམ་དབྱེ་དང་པོར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དང་པོ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བོད་པའི་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པས་འདི་རིགས་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་མ་གྲགས་པའི་དོན་རང་མི་མཐུན་པའི་ལེགས་བཤད་ཡིན་པར་རློམས་པ་དམ་དུ་མ་འབྱུང་བ་དག་བོད་བླུན་གྱི་རྟོག་བཟོ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ། །བྱ་བའི་ལ
Chinese
即使在梵语的体系中，如果确定是词，无论实际是否包含格，都必须有明显的区分。因此，对于仅表示记号意义的情况，使用第一格。其中，第一格的单数形式仅表示事物的本质，而双数和复数形式则稍微表示事物的差别。对于作者和宾语的意义，用第一格代替第三格和第二格，也是因为作者和宾语等已经用कृत्（梵文天城体：कृत्，梵文罗马拟音：kṛt，汉语字面意思：कृत后缀）等其他后缀说明过了，所以在与它们结合时，不需要再给它们添加那些格，而是仅对意义本身添加第一格，而不是为了表示意义的转变。那么，第一格是否只表示事物的本质呢？并非如此，它也并非完全没有范围。例如，“ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས།（藏文）”，“ཀྱེ་སྒྲོལ་མ།（藏文）”（相当于“顶礼薄伽梵”，“顶礼度母”）等用于呼唤的意义，就应该使用第一格。此时，如果需要，可以在前面加上呼唤语的音节，如ཧེ།（藏文）བྷོ།（藏文）བྷོས།（藏文）等。有些人认为这些呼唤语的音节是呼格，但把格放在名词前面，无论在梵语中如何，即使在藏语中也没有这样的用法。此外，从ཞེ་དྲུང་པ་（人名）等早期藏族学者大多认为有第八格，即呼格，但在主要的语法著作中，只提到七格，即二十一个格，而没有八格，即二十四个格。而且，因为前三个格没有本质上的其他形式，如果按照你的说法，呼格是第八格。这种说法在ཙཱནྡྲ་པ་（旃陀罗派语法学家）和པཱ་ི་ནིར（波你尼）的著作中没有出现。他们说：“仅对意义本身使用第一格，普遍用于呼唤。”以及在ཀ་ལཱ་བར（迦罗波语法学家）的著作中说：“对于表示记号意义的词，使用第一格，也用于呼唤。”以及在མཚོ་ལྡན་མར（海生论师）的著作中说：“对于记号的意义，使用第一格，也用于呼唤。”以及在རབ་བྱེད་དུ（胜解论师）的著作中说：“对于显现并普遍进行呼唤的意义，也变为第一格。”因此，所有情况下都说第一格本身用于普遍呼唤的意义。因此，这种在主要著作中没有记载，自认为是与意义不符的善说，但实际上是愚蠢的藏族人的臆造。
English
Even in the Sanskrit system, if it is determined to be a word, whether or not it actually includes a case, a clear distinction must be made. Therefore, the first case is used for meanings that only indicate a sign. Among them, the singular form of the first case only indicates the essence of the thing, while the dual and plural forms slightly indicate the difference of the thing. For the meanings of agent and object, the first case is used instead of the third and second cases, also because the agent and object, etc., have already been explained by other suffixes such as kṛt (Sanskrit Devanagari: कृत्, Sanskrit Romanization: kṛt, Chinese literal meaning: कृत suffix), so when combining with them, it is not necessary to add those cases to them, but only to add the first case to the meaning itself, not to indicate the transformation of the meaning. Then, does the first case only indicate the essence of the thing? Not so, it is not completely without scope either. For example, "ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས། (Tibetan)", "ཀྱེ་སྒྲོལ་མ། (Tibetan)" (equivalent to "Homage to the Bhagavan", "Homage to Tara") etc. for the meaning of calling, the first case should be used. At this time, if necessary, syllables of vocative can be added in front, such as ཧེ། (Tibetan) བྷོ། (Tibetan) བྷོས། (Tibetan) etc. Some people think that these syllables of vocative are the vocative case, but putting the case in front of the noun, no matter how it is in Sanskrit, even in Tibetan there is no such usage. In addition, most early Tibetan scholars, such as Zhe-drung-pa (name), believed that there was an eighth case, the vocative case, but in the main grammar works, only seven cases, that is, twenty-one cases, are mentioned, and there are no eight cases, that is, twenty-four cases. Moreover, because the first three cases have no other forms in essence, if according to your statement, the vocative case is the eighth case. This statement does not appear in the works of Cāndrapa (Chandravyakaranas) and Pāṇini. They say: "The first case is used only for the meaning itself, and is universally used for calling." And in the works of Kalāpa (Katantra grammar), it says: "For words that indicate the meaning of a sign, the first case is used, and also for calling." And in the works of Tso-den-ma (Samudramati), it says: "For the meaning of a sign, the first case is used, and also for calling." And in the works of Rap-jye-du (Bhavaviveka), it says: "For the meaning of manifesting and universally calling, it also becomes the first case." Therefore, in all cases, it is said that the first case itself is used for the meaning of universal calling. Therefore, this kind of statement, which is not recorded in the main works and is considered to be a good saying that does not match the meaning, but is actually the fabrication of stupid Tibetans.