English
It is necessary to understand vast knowledge through metaphors. If someone thinks that these subsequent letters are explained according to the Chandrapa system and are not related to the subject matter here, it is okay to think so. Because the Chandrapa system itself is very widespread, it is related to any grammar. Now, in order to explain how to construct words from roots, I will only give examples to illustrate the method of connection. In "Pāṇini", "Cāndra", etc., Nāgārjuna explained the ten categories of terms such as 𝘭ַཊ (Tibetan, Devanagari, laṭ, literal meaning: present tense). Transforming these categories produces तिप् (Tibetan, Devanagari, tip, literal meaning: third person singular present tense) and other eighteen inflections, which are divided into ten groups, each with different functions, resulting in a total of 180 variations. The root of these variations is the vowel-less 𝘭ַ (Tibetan, Devanagari, la, literal meaning: root). Moreover, in the case of कृत् (Tibetan, Devanagari, kṛt, literal meaning: verbal suffix) suffixes, शत्रृ (Tibetan, Devanagari, śatṛ, literal meaning: present participle) and शानच् (Tibetan, Devanagari, śānac, literal meaning: present participle) are also transformed from 𝘭ַ (Tibetan, Devanagari, la, literal meaning: root), as well as various transformations of converting क्वसु (Tibetan, Devanagari, kvasu, literal meaning: perfect tense) to लिट् (Tibetan, Devanagari, liṭ, literal meaning: past tense), and so on. In the "Kalāpa Grammar", टी (Tibetan, Devanagari, ṭī, literal meaning: stem) and other one hundred and eighty variations have already been listed. To make it easier for those with less intelligence to understand, I am happy to explain it here in that way as well. The scope of application of these variations also follows what the deity explained here, because these variations themselves have differences in time. As it says below: लट् (Tibetan, Devanagari, laṭ, literal meaning: present tense), वर्तमाने (Tibetan, Devanagari, vartamāne, literal meaning: present), present; लोट् (Tibetan, Devanagari, loṭ, literal meaning: imperative), पञ्चमी (Tibetan, Devanagari, pañcamī, literal meaning: fifth), fifth; लिट् (Tibetan, Devanagari, liṭ, literal meaning: past tense), सप्तमी (Tibetan, Devanagari, saptamī, literal meaning: seventh), seventh; लङ् (Tibetan, Devanagari, laṅ, literal meaning: past tense), ह्यस्तनी (Tibetan, Devanagari, hyastanī, literal meaning: yesterday), yesterday; लुङ् (Tibetan, Devanagari, luṅ, literal meaning: aorist), अत्यतनी (Tibetan, Devanagari, atyatanī, literal meaning: today), today; परोक्ष (Tibetan, Devanagari, parokṣa, literal meaning: indirect), लिट् (Tibetan, Devanagari, liṭ, literal meaning: past tense). Indirect past, श्वस्तनी (Tibetan, Devanagari, śvastanī, literal meaning: tomorrow), tomorrow; आशीष (Tibetan, Devanagari, āśīṣ, literal meaning: blessing), wish; भविष्यन्ति (Tibetan, Devanagari, bhaviṣyanti, literal meaning: future), future; क्रियातिपत्ति (Tibetan, Devanagari, kriyātipatti, literal meaning: conditional), is called "loss of action." In this way, according to the difference in their respective names, they are expressed to be applied to times such as the present. Time wish लिट् (Tibetan, Devanagari, liṭ, literal meaning: past tense), लः (Tibetan, Devanagari, laḥ, literal meaning: root). लृट् (Tibetan, Devanagari, lṛṭ, literal meaning: future tense), this is a general statement. लृङ् (Tibetan, Devanagari, lṛṅ, literal meaning: conditional future), वर्तमान (Tibetan, Devanagari, vartamāna, literal meaning: present) etc. are easy to understand as being applied to time, but if you ask whether पञ्चमी (Tibetan, Devanagari, pañcamī, literal meaning: fifth) etc. are also applied to time? They are also only applied to time, for example, completion, asking correctly, etc. all cover the present and the future. The scripture says: "परोक्ष (Tibetan, Devanagari, parokṣa, literal meaning: indirect) etc. are also related to actions that have already occurred." And "The future is भविष्यन्ति (Tibetan, Devanagari, bhaviṣyanti, literal meaning: future), आशीष (Tibetan, Devanagari, āśīṣ, literal meaning: blessing), श्वस्तनी (Tibetan, Devanagari, śvastanī, literal meaning: tomorrow)." Although the scriptures only say these, in other treatises it is explained like this: आ (Tibetan, Devanagari, ā, literal meaning: particle). Not today. आ (Tibetan, Devanagari, ā, literal meaning: particle). For events that have already occurred, use ह्यस्तनी (Tibetan, Devanagari, hyastanī, literal meaning: yesterday). Today during the day आ (Tibetan, Devanagari, ā, literal meaning: particle). For the meaning of just an interruption, use अद्यतनी (Tibetan, Devanagari, adyatanī, literal meaning: today). For things that have not happened or are not seen or heard, use प
Tibetan
་རོ་ཉཀྵཱ་སྟེ་འདས་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་རྐྱེན་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཕྲག་གསུམ། སང་ཉིན་གྱི་མ་འོངས་པ་ལ་ཤྭསྟ་ནཱི། འབྱུང་འགྱུར་ཙམ་གྱི་དོན་ལ་བྷ་བི་ཥྱནྟི། སྨོན་ནས་ནམ་ཞིག་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་པའི་དོན་ལ་ཨཱ་ཤིཥྲ་སྟེ་མ་འོངས་པའི་རྐྱེན་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཕྲག་གསུམ། ཀྲྀ་ཡཱ་ཏི་བཏྟི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་ ལ་འཇུག་ཅིང་ད་ལྟ་བ་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟ་བ་ལ་བྱ་བ་ཤོར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མའི་བརྟྟ་མནཱ། པཉྩ་མི། སཔྟ་མཱི། ཧྱསྟ་ནཱི་བཞི་ལ་བྱིངས་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་སྤྱི་མིང་དུ་གདགས་ཏེ། རྐྱེན་དེ་རྣམས་ཕ་རོལ་ལ་བྱིངས་ལས་ཨནྲ་སོགས་བི་ཀ་ར་་རྣམས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཨདྱ་ཏ་ནཱི་སོགས་འཕྲོས་དྲུག་ལ་བྱིངས་ཕྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བི་ཀ་ར་་རྣམས་མི་འཇུག་པས་སོ། །དེའང་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཕྲག་རེ་བཅུ་པོ་རེ་རེ་བཞིན་གྱི་སྔ་མ་དགུ་རྣམས་པར་སྨཻ་པ་ད་སྟེ་གཞན་དོན་གྱི་ཚིག་ཅེས་བྱ་ལ། ཕྱི་མ་དགུ་རྣམས་ཨཱཏྨ་ནེ་པ་ད་སྟེ་བདག་དོན་གྱི་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་བཟུང་བྱར་མེད་ཀྱང་། གཙོ་བོར་བྱེད་པ་པོ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པའི་རང་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཤས་ཆེ་བས་བདག་དོན་གྱི་ཚིག་ཅེས་བྱ་ཞིང་། བྱེད་པ་པོ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ལ་ཤས་ཆེར་འཇུག་པས་གཞན་དོན་གྱི་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྱོར་རང་བཞིན་གྱིས། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་བདག་ལ་འོངས་ན་བདག་དོན་གྱི་ཚིག་ཅན་དང་། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་འོང་ན་གཞན་དོན་གྱི་ཚིག་ཅན་ཏུ་རབ་ཏུ་སྦྱར་ཏེ། ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདི་རྣམས་ལ་བི་བྷཀྟི་སྟེ་ཀུན་བཤད་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ཞེས་སུའང་བརྗོད་དེ། གཅིག་གཉིས་མང་པོ་སོགས་གྲངས་དང་། བྱ་ བྱེད་ལས་གསུམ་སོགས་དོན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དུ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགུ་ཚན་གཉིས་པོ་སོ་སོ་ལའང་གསུམ་ཚན་གསུམ་རེ་ཕྱེ་བའི་སྐྱེས་བུ་དང་པོ། སྐྱེས་བུ་དབུས་མ། སྐྱེས་བུ་ཕྱི་མ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅིང་། དེ་རེ་རེ་ལའང་གཅིག་ཚིག་གཉིས་ཚིག་མང་ཚིག་གསུམ་གསུམ་དུ་དབྱེར་ཡོད་དེ། དཔེར་ན། བརྟྟ་མཱ་ནའི། ཏི། ཏསྲ། ཨནྟི་རྣམས་སྐྱེས་བུ་དང་པོའི་གཅིག་གཉིས་མང་པོའི་ཚིག་ཡིན་པ་བཞིན། ཕྱི་མ་རྣམས་ལའང་འགྲེ་སྟེ། བདག་དོན་ལ་དེ་ལྟར་བལྡབ་པའོ། །དེ་རྣམས་གང་དུ་སྦྱོར་ཞེ་ན། །དབྱངས་ཅན་མར་བྱིངས་ལས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ལ་བྱིངས་ལའང་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ཀཱ་མ་དྷེ་ནུར། སྒེག་པ་གསལ་བ་ལས་བྱི
Chinese
རོ་ཉཀྵཱ་，是只用于过去的十八个后缀，分为三组。明天未来时是ཤྭསྟ་ནཱི། 仅仅表示将来的意义是བྷ་བི་ཥྱནྟི། 祈愿何时能够实现的意义是ཨཱ་ཤིཥྲ་，这是未来时的十八个后缀，分为三组。ཀྲྀ་ཡཱ་ཏི་བཏྟི་用于过去和未来两者，不用于现在时，因为那样做事情不可能落空。它们的最初的བརྟྟ་མནཱ། པཉྩ་མི། སཔྟ་མཱི། ཧྱསྟ་ནཱི་这四个被称为全部词干，作为一个总称，因为这些后缀在其他情况下，会从词干中加入ཨནྲ་等变体。ཨདྱ་ཏ་ནཱི་等剩余的六个被称为半词干，因为不加入变体。这十八个，每一组十个中的前九个被称为པར་སྨཻ་པ་ད་，即他者之义的词，后九个被称为ཨཱཏྨ་ནེ་པ་ད་，即自身之义的词。这样命名的理由虽然不能完全确定，但主要是因为行为者不依赖于他者，更多地用于自己的行为，所以称为自身之义的词；而更多地用于依赖于他者的行为，所以称为他者之义的词。正如阿阇梨随理所说：“如果结果属于自己，那么就与自身之义的词相连；如果结果属于他人，那么就与他者之义的词相连。”等等。这些也被称为བི་བྷཀྟི་，即总说的词类，因为它们依赖于一、二、多等数量，以及能、所能、业等多种意义的区分而使用。这两个九个一组的词，各自又分为三个一组，称为第一人称、中人称、第三人称。每一个又可以分为单数、双数、复数三种。例如，བརྟྟ་མཱ་ནའི། ཏི། ཏསྲ། ཨནྟི་是第一人称的单数、双数、复数词。后面的词也依此类推。自身之义的词也同样重复。那么这些用在哪里呢？经中说：“在有元音的词干之后。”词干也有六种
English
Ro nyaksha, the eighteen suffixes that apply only to the past, are divided into three groups. The future tense for tomorrow is shwastani. The meaning of merely indicating the future is bhabishyanti. The meaning of wishing for something to happen someday is ashishra, these are the eighteen suffixes of the future tense, divided into three groups. Kriyati bhatti applies to both the past and the future, but not to the present, because in that case, it is impossible for the action to fail. The initial bhrta-mana, panchami, saptami, and hyastani of these are called complete stems, as a general term, because these suffixes, in other cases, add variations such as antra from the stem. Adyatani and the remaining six are called half-stems, because variations are not added. These eighteen, the first nine of each group of ten, are called parasmaipada, meaning 'word for another,' and the latter nine are called atmanepada, meaning 'word for oneself.' The reason for naming them this way, although not entirely certain, is mainly because the actor does not depend on others and is more often used for one's own actions, so it is called 'word for oneself'; and it is more often used for actions that depend on others, so it is called 'word for another.' As Acharya Follower of Reason said, 'If the result belongs to oneself, then it is connected to the word for oneself; if the result belongs to another, then it is connected to the word for another,' and so on. These are also called vibhakti, meaning 'general declension,' because they are used depending on distinctions in number, such as one, two, many, etc., and in various meanings such as agent, object, and action. Each of these two groups of nine is further divided into three groups, called first person, middle person, and third person. Each of these can be divided into three types: singular, dual, and plural. For example, bhrta-manai, ti, tasra, anti are the singular, dual, and plural forms of the first person. The following words are similar. The word for oneself is also repeated in the same way. So where are these used? The scripture says, 'After a stem with a vowel.' Stems also have six classifications: kama-dhenur. Born from graceful brightness