Tibetan
ན་པ་ལ་ལེ་ལོ་དང་ཐེ་ཚོམ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཤོར་བར་གནད་དུ་བསྣུན་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་ཚེགས་ཆུང་ངུས་མངོན་སུམ་ དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ཡང་བོད་ཡུལ་འདིར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་མི་ཟབ་པ་དང་ཟབ་པའི་རྫོགས་རིམ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མཆིས་པ་ལས་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་འབྲེལ་བའི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ནི་དེའི་གོང་ན་གཞན་མ་མཆིས་པའི་ཆོས་ཏེ་བསྟན་པ་འདིའི་ཆོས་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་ཤིང་སྙིང་པོའི་བཅུད་དུ་གྱུར་བ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཏོག་ལྟ་བུ། རྒྱུད་ཀྱི་ལུང་ཁུངས། ས་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པ། མན་ངག་གི་ཟབ་ཁྱད། བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཚན་ཁ་བཅས་རྣམ་པ་བཞིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་བསྒོམ་བྱའི་གདམས་ངག་འདི་ལས་ལྷག་པ་སྟོང་གསུམ་དུ་བཙལ་ཡང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་རྣམ་རྟོག་གིས་གསར་དུ་བཅོས་པའི་དམིགས་རྐང་ས་བཅད་མཛེས་མཛེས་སུ་བསྒྲིགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་བསླུ་བའི་ནག་པོའི་ཆོས་དང་བདེ་གཤེགས་བཀའ་འདས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་ཁྱབ་ཅིག་པར་དང་དུ་བླང་བ་ཙམ་ལས་དགོས་པ་གང་ཡང་མ་མཆིས་པས། ཐ་ནའང་དབེན་གསུམ་དང་སོར་སྡུད་ཙམ་རེ་འབྱང་བར་མཛད་ཚེ་མི་ལུས་ཐོབ་པ་དོན་དང་ལྡན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་དང་མཇལ་བ་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལགས། མདོ་སྔགས་རྒྱ་གང་ཆེ་ལ་འཇུག་པའི་ཁུལ་བྱེད་ཀྱང་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ཟབ་དོན་རང་དེ་གཡས་ཆུང་ངུ་བཞག་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་པའི་ཚོགས་བསགས་ཀྱི་སྒོར་ལ་འབད་པ་ནི། སྤྱིར་དགེ་བ་མི་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ན་ངོ་མཚར་ཆེ་མོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་འགང་ཆེ་རྒྱུ་ མེད། དབེན་ས་བསྟེན། ཕྱི་མཚམས་བསྡམ། ཐུན་བཞིར་བཅད་ཀྱང་ལུས་སེམས་དབེན་ཏུ་མ་བཏུབ་པར་དགོས་དགོས་ཀྱི་གཡེང་བས་ཁྱེར་བ་དེ་མི་སྔོན་ཇོ་བཟང་ཙམ་ལས་དགེ་སྦྱོར་རྣལ་མ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་དུས་མི་འོང་བར་འདུག །སེམས་འཁྲུལ་རྟོག་གིས་དབེན་ན་དབེན་པའི་མཆོག་ཡིན། གཟུང་འཛིན་ལ་ཨ་འཐས་བརྒྱུད་མར་སྐྱེ་བ་འདི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་ནམ་ཟིན་ན་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བས་རང་བྱུང་གཉུག་མའི་གཤིས་ལ་དགག་སྒྲུབ་རེ་དོགས་ཀྱི་མདུད་པས་མི་བཅིང་བར་རིག་པ་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་རང་སེམས་བཟོ་མེད་དུ་བསྐྱུར་ནས་གང་ཤར་གཏད་མེད་དུ་བཏང་ན་ཅི་སྣང་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲོལ་བས་གོམས་འདྲིས་ཀྱི་ཤུགས་ཆུང་བའི་ལན་གྱིས་ཡེངས་འཁྲུལ་དུ་སོང་བའི་སྐབས་མ་གཏོགས་མཉམ་གཞག་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་སེམས་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དྲན་ཤེས་ཁོ་ན་ལ་བསྡུ་བ་ཡིན། དེས་ན་དྲགས་རྙིང་བའི་རིང་ལུགས་འཁྲུལ་མེད་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་ལེན་ལག་ཏུ་བླང་བྱ་དངོས་དེ། མི་རྟག་པ་སྙིང་ལ་གཟེར། ངེས་འབྱུང་གཤའ་མ་སྐྱེས། ལས་རྒྱུ་འབྲས་སྲོག་ལྟར་བཅའ། དག་སྣང་གི་མིག་ཡངས། མོས་གུས་ལ་སྙིང་ཕུར་བཙུགས་པ་གཞིར་བཞག་ནས་ཐུན་མང་ཉུང་རིང་ཐུང་གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་དམིགས་རྐང་མང་ཉུང་། ལུང་རིག་གི་དཔྱད་པ། འདོན་བཟླས་ཀྱི་གྲངས་ཀ་སོགས་ལ་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་པར། ལས་དང་པོ་པས་ལུས་གནད་ལྟ་སྟངས་སེམས་འཛིན་གྱི་རྩོལ་བ་ ཙམ་མ་གཏོགས་པར་ཆམ་གྱིས་བཞག །ལྷོད་ཀློད་ལ་དོན་ཉུང་། བྱ་བ་ཉུང་། འཁྲུལ་པས་མི་གཡེངས། བཟོ་མེད་ཀྱི་རིག་པ་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད། འོད་གསལ་གྱི་འཆར་སྒོ་གོང་དུ་འཕེལ། མཉམ་གཞག་གི་ཉམས་ལེན་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཁྱེར་ནུས་ཤིང་དེ་གཉིད་དང་བར་དོ་ལ་སླེབ་ཐུབ་པ་ཞིག་ལ་གཙོར་བཏོན་པར་གདའ་བས་མང་དུ་སྨྲས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཆོས་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་དེ་རང་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན། གཞན་གྱི་མཐུན་རྐྱེན་འཛོམ་མ་འཛོམ་སོགས་ལ་ལྟོས་མི་དགོས། འོན་ཀྱང་ཉམས་ལེན་ལ་བརྟན་པ་ཞིག་མ་ཐོབ་བར་དུ་སྒོ་གསུམ་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཡེང་བ་འདི་ཆོས་རྒྱུད་ལ་མི་འབྱོར་བའི་གེགས་ཆེ་ཤོས་ཡིན་པས། རིག་པ་དྭངས་ཤིང་དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་བའི་གནས་གཅིག་ཏུ་མོས་གུས་དང་། ཡེངས་མེད་ཁོར་ཡུག་ལས་རྡེའུ་བཙུགས་ན་རླན་དྲོད་འཛོམ་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་ཞག་སྐྱེད་ཟླ་སྐྱེད་ཐོན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་བདོག །འཆི་བ་མ་དྲན་པའི་མི་དང་བློ་བསྟུན་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་གཡེང་བས་དབང་མེད་དུ་གཡེངས་ཤིང་ཆོས་མིན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་མ་ཚོར་བར་འབྱུང་བས་གཞན་གྱི་ཁ་ལ་མི་རྒྱུག་བར་རང་གི་བྱ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐག་བཅད་ནས་རང་བློ་རང་གིས་བཀོལ་བཏུབ་བ་ཞིག་དགོས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་མི་བདེན་ཟེར་མཁན་ནང་པ་ལ་མེད་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་བཀའ་དང་བླ་མའི་གདམས་ངག་ལ་ཡིད་ཆེས་མ་སྐྱེས་པའི་ཐོག ། ལྟ་སྤྱོད་ཟབ་མོ་ཕལ་ཆེར་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་བར་དུ་བཅད་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྐལ་པ་ཆད་ཅིང་། བླང་བའི་ཁུལ་བགྱིས་པ་ལའང་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའི་དུས་མི་འོང་བ་ཞིག་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཀྱིས་གོ་མཆོད་པའི་སྐྱོན་མིན། གང་ཟག་གི་སྐྱོན་ཡིན་པས་ཆོས་དང་གདམས་ངག་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱིས་ཉམས་ལེན་ཞིག་ནུས་ཕྱིན་ཆད་ཏོག་ཙེ་བ་ཏོག་ཙེའི་སེམས་འཛིན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་བཞིན་རྒྱུད་གྲོལ་བ་ལ་ཚིག་མང་ཉུང་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཟབ་མོའི་ལམ་ལ་ངེས་ཤེས་ཐག་ཆོད་པ་ཞིག་
Chinese
如果毫不懈怠和犹豫地专注于要点，那么难以想象的实相就会以极小的努力显现出来。像这样的情况，在藏地广为人知的深奥和不深奥的圆满次第有很多，其中与续部之王时轮金刚相关的金刚瑜伽六支，是无与伦比的法，是此教法所有法门中最殊胜、最精华的，犹如胜利幢的顶端。续部的经文依据、十地经的注释、口诀的甚深差别、加持的力量等四种方式使其与众不同，因此，即使在三千世界中寻找，也找不到比这个要修习的诀窍更好的了，所以，各自的凡夫用分别念新造的观想处所，即使编排得再漂亮，也只是接受了欺骗众生的黑法和善逝教诲之外的根本堕罪，没有任何意义。即使仅仅生起一点三寂静和收摄手印，也能使获得人身变得有意义，与金刚乘相遇变得有成果。虽然假装进入广大的显密，却把显密的甚深意义放在一边，努力于与世俗人共同宣说的积资之门，一般来说，与不忆念善业相比，这很奇妙，但对瑜伽士来说，没有什么意义。依靠寂静处，封闭外境，分为四座，但如果身心无法安住于寂静，而被必要必要的散乱所带走，那就只能像以前的乔桑一样，真正修持善法在相续中生起的时候不会到来。心若因错觉分别而寂静，那就是寂静中的殊胜。对能取所取的执着，如果通过忆念觉知什么时候抓住，什么时候就能自然解脱，所以不要用否定肯定、希望怀疑的结来束缚自生本来的自性，而要将觉性安住在不变的状态中，将自心无造作地放下，无论显现什么都无执着地放开，那么一切显现都会在法性中解脱，因为不习惯的力量较小而陷入散乱的时候除外，其余都是唯一的等持，所以对有心者来说，这就是所有引导的意义。
English
If you focus on the key points without any laziness or hesitation, the inconceivable reality will be realized with minimal effort. Such practices are numerous in Tibet, both profound and not so profound, but the Six-Branched Vajra Yoga associated with the King of Tantras, the Kalachakra, is the supreme Dharma, unsurpassed by any other. It is the most excellent and essential of all the teachings, like the crest jewel of a victory banner. It is distinguished by four aspects: the source of the tantric scriptures, the commentary on the Ten Bhumis Sutra, the profound differences in the oral instructions, and the power of blessings. Therefore, even if you search throughout the three thousand worlds, you will not find a better instruction for meditation than this. So, even if ordinary individuals elaborately arrange newly created objects of focus and divisions with their own conceptual thoughts, it is merely accepting the black Dharma that deceives sentient beings and the root downfalls that are outside the teachings of the Sugatas, and there is no benefit whatsoever. Even if one only generates a little of the Three Solitudes and the Gathering Mudra, it makes obtaining a human body meaningful and makes encountering the Vajrayana fruitful. Although one pretends to engage in the vast Sutras and Tantras, if one sets aside the profound meaning of the Sutras and Tantras and strives for the accumulation of merit that is commonly taught to worldly people, it is wonderful compared to not remembering virtue at all, but it is of no great importance to a yogi. Relying on solitary places, closing off external distractions, dividing into four sessions, but if the body and mind cannot be subdued into solitude and are carried away by necessary distractions, then just like the former Jo-Zang, the time for genuine virtuous practice to arise in the mindstream will not come. If the mind is solitary due to illusory thoughts, that is the best of solitude. This clinging to the apprehended and the apprehender, if awareness catches it, it will be self-liberated. Therefore, do not bind the naturally occurring nature with knots of affirmation, negation, hope, and doubt, but leave the mind in the unchanging state of awareness, let go of the mind without fabrication, and whatever arises, release it without attachment. Then, whatever appears will be liberated into the nature of reality. Except for the times when one falls into distraction due to the weakness of habituation, the rest is solely equipoise. Therefore, for those who are inclined towards the mind, this is the meaning of all instructions.
Chinese
仅仅是专注于觉知本身。因此，那些古老而纯正的传承，其实际修持的要点在于：将无常铭刻于心，生起真实的厌离心，如生命般珍视业果，开阔清净的眼界，将虔诚视为根本。无论座上修持的时间长短，次数多少，都不应过分注重观想的细节、理性的分析、念诵的数量等。对于初学者来说，只需专注于身体的姿势、观心的技巧即可。放松身心，减少事务，不被妄念所扰，让无造作的觉性自然流露，光明境界自然提升。将禅定中的修持融入到后得中，并能将其运用到睡眠和中阴状态中，这才是重点。说多了也没什么意义。这种法门的修持完全取决于自己，不需要依赖外在的顺缘是否具足。然而，在没有获得稳定的修持之前，三门（身、语、意）被各种散乱所扰，这是修行上最大的障碍。因此，在清净觉性和增长善行的处所，以虔诚和不散乱的环境为基础，就像在湿润温暖的土壤中播下种子一样，必定会像幼苗般迅速生长。如果与不忆念死亡的人交往，就会不由自主地被世俗的琐事所牵引，不知不觉中产生非法的思想和行为。因此，不要随波逐流，要自己决定自己的行为，能够自主地运用自己的智慧。虽然佛教中没有人会说佛陀的教言是虚假的，但是如果对佛陀的教诲和上师的教导没有生起信心，并且对大多数深奥的见解和行为持怀疑态度，从而阻碍了修持，即使假装修行，也不会有成就的时候。这并不是佛法的过错，而是修行者自身的问题。因此，要以对佛法和教导毫不怀疑的信心去修持，只要有能力，就像陶器匠人专注于陶器的制作，最终证悟实相一样，证悟解脱与言语的多少无关。因此，要对深奥的道路有坚定不移的信念。
English
It is solely about focusing on awareness itself. Therefore, the actual practice of those ancient and unerring lineages lies in: engraving impermanence in the heart, generating genuine renunciation, cherishing the law of cause and effect as life itself, widening the eyes of pure perception, and establishing devotion as the foundation. Regardless of the length or frequency of sessions, one should not overly emphasize the details of visualization, rational analysis, or the number of recitations. For beginners, it is sufficient to focus solely on the posture of the body and the effort of holding the mind. Relax the body and mind, reduce activities, avoid being distracted by delusions, let the unfabricated awareness naturally flow, and the clarity of luminosity will naturally increase. The practice of meditative equipoise can be carried into post-meditation, and it can be applied to sleep and the bardo state. This is the main point. There is no need to say more. The practice of this Dharma depends entirely on oneself and does not require reliance on whether external favorable conditions are complete. However, until one has gained stable practice, being distracted by various elaborations of the three doors (body, speech, and mind) is the greatest obstacle to entering the Dharma. Therefore, in a place where awareness is clear and virtuous deeds increase, based on devotion and an undistracted environment, just as planting a seed in moist and warm soil, there is no doubt that it will sprout and grow rapidly like a seedling. If one associates with people who do not remember death, one will be involuntarily drawn into worldly affairs and unconsciously generate non-Dharmic thoughts and actions. Therefore, do not follow others blindly, but decide one's own actions and be able to use one's own wisdom independently. Although there is no Buddhist who would say that the Buddha's teachings are false, if one does not generate faith in the Buddha's teachings and the Guru's instructions, and if one is skeptical of most profound views and behaviors, thereby hindering practice, even if one pretends to practice, there will be no time for accomplishment. This is not the fault of the Dharma, but the fault of the practitioner. Therefore, one should practice with unwavering faith in the Dharma and instructions. As long as one has the ability, just as a potter focuses on making pottery and ultimately realizes the true nature, liberation is realized regardless of the amount of words. Therefore, one must have unwavering conviction in the profound path.