Chinese
祈请加持光芒， 无有分离地赐予。我虽略闻佛法，然自心未与佛法相融，故难以宣说与佛法相应的教言。然您具贤善之心，屡次垂问，为不拂您意，略作答复。如是云：生命短暂知识多，生命长短亦难知，如初取水复取乳，当随己愿而行持。如是所说，世间众生之寿命，如冬日之阳光，于无所事事中瞬间耗尽。尤其末法时代之人生，障碍因缘甚多，如空中闪电，刹那间不知何时而逝。若归纳要义，则除了一口饭、一件衣之外，无论贤劣，皆无有具意义之托付。一来则另一不全，一做则另一未成。明知最重要的是修持殊胜佛法，却轻视之，将可做可不做之世间俗事，如水中波纹般，一波方平一波又起，无有穷尽，沉溺其中，不知不觉中耗尽一生，临终方至，心空荡荡，心焦急，一生所为之事，如醒来之梦，于己无丝毫利益，前往后世之时降临。犹如天地倒转般，不知所措之时。此等情景，于你我而言，亦难保不会于今日或明日发生。故无暇顾及诸多琐事，诸多作为实乃自缚之因，故当修持临终时确定有益之佛法。而今，修持佛法之自主权尚掌握在自己手中。若自主权丧失，则会像现在这样，内心想修法也身不由己。此乃一者前世恶业之延续，二者未能调伏自心。若能调伏自心，则身体自然随心而动，无须将自主权拱手让人。当肉体与意识分离，意识随善恶业力而行之时，则已失去自主，犹如山顶之鸟羽随风飘荡，当如是思维。修法有二：建造佛像、供灯、绕佛、诵经等有为善行，此乃世间人与修行人共通之法。奇妙与否
English
Grant blessings and light, Without separation. Although I have heard a little Dharma, my mind is not integrated with it, so it is difficult to express Dharma-related advice. However, since you have a virtuous mind and have repeatedly asked, I will answer so as not to disappoint you. As it is said: Life is short, and there are many forms of knowledge. The length of life is also unknown. Like taking milk from water for the first time, embrace your own desires. As it is said, the life of worldly beings is like the winter sun, spent in a moment of doing nothing. Especially in the degenerate age, there are many obstacles in life, and like lightning in the sky, one does not know when one will die in an instant. To sum up the main points, except for a mouthful of food and a piece of clothing, no matter who is good or bad, there is no meaningful trust. When one comes, the other is not complete. When one is done, the other is not finished. Knowing that the most important thing is to practice the supreme Dharma, but neglecting it, the worldly affairs that can be done or not are like ripples in the water, one wave is flat and another rises, endlessly, indulging in it, unknowingly spending one's life, and approaching death. The heart is empty, the heart is anxious, and all the deeds of a lifetime are like waking up from a dream, without any benefit to oneself, and the time to go to the next world arrives. It's like the sky and the earth are turned upside down, and one doesn't know what to do. Such a situation may happen to you and me today or tomorrow. Therefore, there is no time to take care of many trivial matters, and many actions are the cause of self-binding, so one should practice the Dharma that is sure to be beneficial at the time of death. Now, the autonomy to practice Dharma is still in one's own hands. If autonomy is lost, one will be like now, wanting to practice Dharma in one's heart but being unable to do so. This is one, the continuation of bad karma from the past life, and two, the failure to subdue one's own mind. If one can subdue one's mind, then the body will naturally follow the mind, and there is no need to hand over autonomy to others. When the body and consciousness separate, and the consciousness follows the karma of good and evil, then one has lost autonomy, like a bird's feather on the top of a mountain fluttering in the wind, one should think like this. There are two ways to practice Dharma: building Buddha statues, offering lamps, circumambulating, reciting scriptures, etc., which are common Dharmas for worldly people and practitioners. Whether it's wonderful or not
Tibetan
ན་ཡོན་དཔག་ཏུ་མེད་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་ཟེར་བ་དེ་ལ་ཟེར་བ་མིན། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་བརྩོན་ཅིང་སྡོམ་གསུམ་ངོས་ལྐོག་མེད་པར་བསྲུང་བ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དགེ་རྩ་ལ་འབད་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཡིན། རང་རེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་གཙོ་བོར་བཏོན་དགོས། དེ་ ཐམས་ཅད་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་གིས་ཟིན་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་དང་ཆོས་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་བྱ་བ་ཡིན། བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཅི་བྱས་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་འདས་པས་སེམས་བསྐྱེད་བཟང་པོ་འདི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གལ་ཆེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟོལ་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དགེ་བ་ལྟ་ཅི། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་ངེས་པ་ཡིན། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ལ། བློ་སྦྱོང་དོན་བདུན་མའི་གཞུང་ཁྲིད་ཙམ་ཞིག་ཅི་ནས་ཐོབ་དགོས། དེ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་མགོ་མ་འཁོར་བ་ཞིག་རྙེད་དགོས། དེར་མ་ཟད་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་ན་ནི་བློ་ཆོས་སུ་མི་འགྲོ། ཆོས་བྱེད་བློ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་སྲིད་པས། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀུན་དགེ་བའི་བཤེས་ལ་བརྟེན་ཏོ་ཞེས། ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་མཆོག་མངའ་རྒྱལ་བས་དེ་སྐད་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བཟང་པོ་ནི་ཐར་འདོད་རྣམས་ལ་དམུས་ལོང་གི་སྣ་ཁྲིད་དང་འདྲ་བ་ལགས། འོ་ན་རང་འདོད་ལ་ཅི་ཡང་འཆར་བས་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་དུ་ལེན་རྒྱུ་དངོས་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རང་རེ་ཚོ་ཁྱིམ་པའི་རྗེས་འཇུག་མིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་འཇུག་ཡིན་པས་ཚེ་འདི་དང་དུ་མི་ལེན་པར་ཕྱི་མ་དང་དུ་ལེན་དགོས། ཕྱི་མ་ལ་ཕན་པ་ཆོས་ཡིན་ཀྱང་རྒྱུད་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་དེ་ཕྱི་ནས་བྱུགས་པ་དང་འདྲ། ཁ་གྲགས་འགྲན་སེམས་ངས་བྱས་མི་བྱ་ཀ་མེད་ཅན་གྱི་ཆོས་དེས་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་གཡེར་བ་སྤེལ། དེས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་སོང་ནས། སྐབས་ཤིག་ཙ་ན་རྒྱུད་ངན་ལེང་དུ་ཤོར་ནས་ཆོས་པ་ཆོས་དང་འགལ་བའི་རང་རྟགས་རང་གིས་མ་ཚོར་བ་མི་ཀུན་གྱིས་འཕྱ་ཞིང་དགོད་པ་ཞིག་འབྱུང་། རང་རྒྱུད་ཚེས་དང་བསྲེ་བ་ལ་མི་རྟག་པ་སྙིང་ལ་གཟེར་ཀམ་ཀམ་པ་ཐ་ན་ཉིན་རེ་ལན་གསུམ་གསུམ་དྲན་དགོས། མི་རྟག་པ་སྙིང་ལ་དྲན་ཙ་ན། ཚེ་འདི་ལ་ལོང་མེད་ཀྱི་བློ་སྣ་ཐུང་། དེ་ཙ་ན་འདི་ཕྱི་བར་དོ་
Chinese
功德虽然不可估量，但并非指所谓的“法”。精进于闻、思、修三学，守护三戒内外无别等，努力于无为的善根，这是进入佛陀教法者们共同的、不共的法。我们应当重视这个。如果这一切都被清净的菩提心所摄持，那么就是菩提的因，并且是走向佛法的道路。无论做什么样的有漏无漏的善事，如果没有被菩提心所摄持，都无法超越三界轮回的因，因此，这种良好的发心在任何时候都非常重要。如果拥有真诚的菩提心，更不用说善行了，即使是世俗的普通行为也一定会转变为菩提道。为了生起慈悲心和菩提心，无论如何都必须获得《修心七要》的经文教导。并且要找到一位不会被世间八法所迷惑的善知识来教导。不仅如此，如果没有被善知识所摄持，心就无法走向佛法。即使稍微生起修法的念头，也未必能走上佛法之路。因此，如经中所说：“诸佛之法皆依善知识。” 具足一切功德之王如是说。正如经中所说，好的善知识对于想要解脱的人来说，就像盲人的向导一样。那么，因为随心所欲的想法都不会成为佛法，所以真正应该接受的是什么呢？我们不是在家居士的追随者，而是佛陀的追随者，因此不应接受今生，而应接受来世。 即使对来世有益的是佛法，但如果佛法与自心没有融合，那就如同从外面涂抹一样。口头上说、争强好胜、说“我做了”、“不能不做”之类的法，只会增长世间八法的喧嚣。这样就成了烦恼的帮凶。有时，自心会变得非常糟糕，以至于修行人自己都意识不到自己与佛法相违背，而被众人嘲笑。为了将自心与佛法融合，必须将无常铭记于心，甚至每天都要想起三次。一旦将无常铭记于心，就会对今生失去兴趣，变得短视。那时，今生、来世、中阴
English
Although merit is immeasurable, it does not refer to what is called "the Dharma." Diligently engaging in the three trainings of hearing, contemplation, and meditation, guarding the three vows without difference between outward appearance and inner intention, and striving for unconditioned virtuous roots—these are the common and uncommon practices of those who have entered the Buddha's teachings. We should emphasize this. If all of this is embraced by a pure mind of Bodhicitta, then it becomes the cause of enlightenment and a path to Dharma. Whatever virtuous deeds, whether tainted or untainted, are done without being embraced by the mind of Bodhicitta, they cannot transcend the causes of samsara in the three realms. Therefore, this good intention is always important. If one has a genuine Bodhicitta, not to mention virtuous deeds, even ordinary worldly activities will surely transform into the path to enlightenment. To generate loving-kindness, compassion, and Bodhicitta, one must obtain instruction on the text of the "Seven Points of Mind Training." And one must find a virtuous spiritual friend who is not swayed by the eight worldly concerns to teach it. Moreover, if one is not guided by a virtuous spiritual friend, the mind will not turn to Dharma. Even if a slight inclination to practice Dharma arises, it is unlikely to lead to the path of Dharma. Therefore, as it is said, "All the Buddhas' teachings depend on virtuous spiritual friends." The King who possesses the supreme of all qualities said so. As it is said, a good virtuous spiritual friend is like a guide for the blind for those who desire liberation. So, since all thoughts that arise from self-desire will not become Dharma, what is the real thing to accept? We are not followers of householders, but followers of the Buddha, so we should not accept this life, but should accept the next life. Even if what benefits the next life is Dharma, if the Dharma is not integrated with one's mind, it is like applying something from the outside. Dharma that involves boasting, competitiveness, and saying "I did it" or "I must do it" only increases the noise of the eight worldly concerns. This becomes an accomplice to afflictions. Sometimes, one's mind becomes so bad that the practitioner themselves does not realize that they are contradicting the Dharma, and they become the object of ridicule and laughter by everyone. To integrate one's mind with Dharma, one must remember impermanence in one's heart, even three times a day. Once impermanence is remembered in one's heart, one loses interest in this life and becomes short-sighted. At that time, this life, the next life, and the bardo