Tibetan
གསུམ་ཀར་མདུང་ཚུགས་སུ་ཁྱེར་ཆོག་པའི་གདམས་ངག་གཅིག་དྲིལ་མ་ཞིག་ལས་སྤྲོས་བཅས་མང་པོའི་ལོང་སྐབས་མེད་ཅིང་དགོས་པ་ཆུང་བར་གོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག་དེ་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་རྣམས་ནས་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་འབྱུང་ཡང་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་དྲགས་པས་གང་གཙོ་ཞེ་ན། རང་རེ་རྣམས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་སྤྱོད་གཙོ་བོར་བྱེད་དགོས། ཐེག་ཆེན་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེའི་ཚུལ་ལ་མོས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་དགོས། རྒྱུད་སྡེ་བཞིའི་ནང་ནས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་འཇུག་པའི་སྨོན་ལམ་འདེབས་དགོས། བླ་མེད་ལའང་བསྐྱེད་རིམ་དང་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་དང་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་ རྣམས་ཡོད་པ་ལས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཆེས་ཟབ་པས་སྤྲོས་མེད་རྫོགས་རིམ་ཞིག་ལ་ཧྲིལ་དྲིལ་དགོས། དེ་ཡང་བླ་མིད་གང་རུང་ཞིག་གི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་ཅིང་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པས་བསྐྱེད་རིམ་གསལ་སྣང་ཐེབས་ཙམ་དང་གྲངས་བསྙེན་ཙམ་སོང་ནས་དྲན་དྲན་མང་པོའི་ཁ་ན་མེད་པས་བློ་གཅིག་ཐོག་ཏུ་བཞག་ནས་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ལ་མི་ཚེ་དྲིལ་ནུས་ན་མི་ལུས་ཐོབ་ཅིང་ཆོས་དང་མཇལ་བ་དོན་ལྡན་དུ་བྱས། དེའི་ནང་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཉིན་མོའི་སྐར་མ་ལྟ་བུ་དཀོན་པའི་མཆོག་དང་ཕྲད་པ་ཆུད་ཟོས་སུ་མ་ཤོར། སྐྱེ་བ་གཏན་གྱི་འདུན་མ་ད་རེས་གྲུབ་པའི་ཕོ་རྒོད་མགོ་སྟོང་དུ་མ་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །རྫོགས་རིམ་གྱི་རྣམ་གྲངས་མང་ཡང་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེའི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་བའི་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་ལག་ལེན་ཟབ་ཅིང་བདེ་ཤོས་སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་པ། ནཱ་རོ་ནི་གུ་ཆོས་དྲུག་སོགས་ཡིན་ཅིང་། སྤྲོས་མེད་ནི་ཕྱག་རྫོགས་སུ་འདུའོ། །དེ་ལ་ཕྱག་ཆེན་བསྒོམ་པར་འདོད་ན་ཐོག་མར་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མིན་གྱི་སྔོན་འགྲོས་རྒྱུད་སྦྱང་། དེ་རྗེས་བརྒྱུད་པའི་བྱིན་རླབས་མ་ཆད་པའི་བླ་མ་དམ་པ་ལས་མཉམ་གཞག་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་གནད་ལེགས་པར་ཞུས་ཏེ། དངོས་གཞི་དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་གྲུ་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཀའ་སྲོལ་ཕྱག་ཆེན་ལྔ་ལྡན་གྱི་གདམས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་དྲིལ་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་རང་རིག་ཆོས་སྐུའི་རང་ཞལ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གང་ལའང་དད་པ་ས་གཞི་ལྟ་ བུ་བརྟན་དགོས། གདམས་ངག་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཐེབས་དགོས། བརྩོན་འགྲུས་སོ་ནམས་ལྟ་བུ་རེམ་དགོས། སེམས་བསྐྱེད་དྲོད་གཤེར་ལྟ་བུ་ལེགས་དགོས། བར་ཆད་སད་སེར་ལྟ་བུ་བསྲུང་དགོས། དེ་ལྟར་ན་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་འབྲས་བུ་ལྟ་
Chinese
明白将一切法要归摄为一，如持矛般直指要害，无需涉猎众多繁琐之法，亦不需微小之法。如此之法要，虽于诸佛经论中完整无误地存在，然因其深奥广博，何者为要？我等应于小乘法之上，更重于大乘之见修行。于大乘经部之上，更应将信奉密咒之续部法门作为修持之路。于四续部之中，亦应进入无上瑜伽，并立志入此道。无上瑜伽亦有生起次第、有戏论之圆满次第、无戏论之圆满次第等，后者较前者更为深奥，故应专注于无戏论之圆满次第。然须先得任何一位上师之灌顶，并安住于誓言，仅修习少许生起次第之明观，念诵少许数量，切莫心猿意马，应一心专注于无戏论之修持，若能以此度过一生，则人身难得，值遇佛法方为有意义。其中，值遇如白昼星辰般稀有之金刚乘，切莫虚度。今生若能成就究竟之愿望，则不枉此生。圆满次第之法门虽多，然最深奥便捷之有戏论修法，乃是将无上瑜伽续部之意趣归摄为一的六支瑜伽、那若六法等。无戏论则归于大手印与大圆满。若欲修持大手印，则首先修习共同与不共之前行以调伏自心。其后，从传承加持未断之具德上师处，精进求取开示俱生智之要诀。于实修时，若能专注于如尊胜帕摩竹巴师徒之教规大手印五具之法要，则不久即可亲见自明法身之真面目。于以上任何修法，皆须如大地般稳固之信心。如种子般之口诀。如农夫般之精进。如暖湿般之菩提心。如冰雹般之障碍则需防护。如是则能获得殊胜之成就果实。
English
Understand that all the essential instructions can be summarized into one, like holding a spear straight to the point, without the need to delve into numerous complex practices or minor details. Such essential instructions, although existing completely and without error in the scriptures of the Buddhas, are too profound and vast, so what is essential? We should, even above the Lesser Vehicle, emphasize the view and practice of the Great Vehicle. Above the Sutra section of the Great Vehicle, we should adopt the path of devotion to the Tantra section of Secret Mantra. Among the four classes of Tantra, we should enter into the Unsurpassed Yoga and aspire to enter this path. Unsurpassed Yoga also has the Generation Stage, the Completion Stage with elaboration, and the Completion Stage without elaboration. The latter is more profound than the former, so one should focus entirely on the Completion Stage without elaboration. However, one must first receive empowerment from any qualified lama and abide by the vows. Merely engaging in the clarity of the Generation Stage and reciting a few mantras, without letting the mind wander, one should focus single-mindedly on the practice of non-elaboration. If one can spend one's life in this way, then obtaining a human body and encountering the Dharma will be meaningful. Among these, encountering the rare and precious Vajrayana, like a star in the daytime, should not be wasted. May this life not be in vain, and may the ultimate aspiration of this life be fulfilled. Although there are many aspects of the Completion Stage, the most profound and easy practice with elaboration, which integrates the intention of the Unsurpassed Yoga Tantras, is the Six Yogas, the Six Dharmas of Naropa, and so on. Non-elaboration is contained within Mahamudra and Dzogchen. If one wishes to practice Mahamudra, one should first purify the mind through the common and uncommon preliminaries. Then, from a qualified lama with an unbroken lineage of blessings, diligently seek the essential instructions for introducing co-emergent wisdom. In actual practice, if one can focus on the essential instructions of the Five-Fold Mahamudra, such as the teachings of the venerable Phagmo Drupa and his sons, one will soon directly see the true face of one's own self-aware Dharmakaya. For any of these practices, faith must be as stable as the earth. Instructions must be like seeds. Diligence must be like farming. Bodhicitta must be like warmth and moisture. Obstacles must be protected against like hail. In this way, one will obtain the supreme accomplishment, like a fruit.
Tibetan
བུ་དང་། ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་ཕུབ་སོག་ལྟ་བུ་ཞོར་ལ་འབྱུང་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའང་འདོད་པའི་དད་པ་མ་སྐྱེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐྱེས་རབས་དང་མདོ་སྡེ་ལ་བལྟ། དང་བའི་དད་ཕ་མི་སྐྱེ་ན་འཕགས་བོད་མཁས་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ལ་བལྟ། ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་མི་སྐྱེ་ན་མདོ་སྡེ་ལས་བརྒྱ་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་སོགས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་སྟོན་པའི་གཞུང་རྣམས་བལྟས་ལ་དད་པ་བསྐྱེད། གདམས་ངག་མེད་ན་མི་ཚེ་ཆོས་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་བསྐྱལ་ཡང་སེམས་ཐོག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་འབྱུང་བའི་དུས་མེད་པས་གདམས་ངག་བཙལ། གདམས་ངག་ཡོད་ཀྱང་ཉམས་ལེན་བྱིན་རླབས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་མེད་ན་ཡོན་ཏན་ནང་ནས་མི་འཆར་བས་བརྒྱུད་པ་ཟོལ་མེད་ལ་གཏུགས། གདམས་ངག་ཐོབ་ཀྱང་བརྩོན་འགྲུས་མེད་ན་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ན་སྐོམ་གྲིར་འཆི་བ་དང་འདྲ་བས་རེས་འཇོག་དང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཉམས་སུ་ལེན། སེམས་བསྐྱེད་མེད་ན་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་བྱས་ཚད་སྟོང་ལས་སུ་སོང་བས་ཅི་བྱེད་གཞན་དོན་དུ་དམིགས། ཆོས་ཀྱི་བར་ཆད་ཟབ་ཅིང་རྣམ་གྲངས་མང་བས་བྱུང་དང་མ་བྱུང་རང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་དཀའ་བས་བདུད་བརྟགས་པའི་ལེའུ་སོགས་མདོ་སྡེ་དང་། ལྕེ་སྒོམ་པའི་རི་ཆོས་ །།།སྤུངས་སོགས་ལ་བལྟ་ཞིང་བརྟགས་ནས་བླང་དོར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐེག་ཆེན་སྤོང་བ་པ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་ལེན་བྱ་མདོར་བསྡུ་ན། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་དད་པ། བླ་མ་ལ་ཆོས་སྐུའི་མོས་གུས། སེམས་ཅན་རིས་མེད་ལ་སྙིང་རྗེ། ཡེངས་མེད་གཅིག་ཚུགས་ཀྱི་དྲན་ཤེས། ཕྱོགས་མེད་ཁྱབ་བརྡལ་གྱི་དག་སྣང་ལྔ་ལ་དགེ་སྦྱོར་གྱི་དངོས་གཞི་བྱ་ཞིང་། ཐུན་མཚམས་སུ་ཕྱིན་དྲུག་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དགེ་བའི་བྱ་བ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ཀྱང་རས་སུ་མི་བོར་ཞིང་། ཆེན་པོ་ལའང་སེམས་མི་ཞུམ་པའི་སྒོ་ནས་གང་འགྲུབ་ནན་ཏན་བྱ། གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་རྩ་འགྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའམ། ཡོད་ཀྱང་མཉམ་གཞག་ལ་གཡེང་བས་གནོད་ན་རེ་ཞིག་གཡེང་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་མཉམ་གཞག་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཆོད་ཆེའོ། །རང་རེ་རྣམས་བསྟན་སྒོར་ཞུགས་ནས་རྒས་རྒས་སུ་འཆི་བ་ལ་ཉེ་ཡང་། མི་ཚེ་ཕྱེད་ལྷག་ཁ་ཡེངས་མིག་ཡེངས་ལ་གཟད། ཕྱེད་ཙམ་གྲྭ་སའི་རྣམ་གཡེང་ལ་འབྱམས། སེམས་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་དབང་དུ་བཏང་། ལོག་འཚོ་དང་དཀོར་རྫས་རྒྱ་མཚོ་ཙམ་ཞིག་ལ་སྤྱོད། །ཉེས་ལྟུང་གི་ཁུར་པོ་རི་བོ་ཙམ་ཞིག་ཁུར་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་དུ་ཆ་བ་ལ་བསམས་ནས་རི་དྭབས་མཐའ་ལ་གཅུར་བ་ལྟ་བུའི་འཇིགས་སྐག་གནོང་འགྱོད་དང་བཅས་པས།
Chinese
兒子和共同的果報，就像灰塵一樣順帶產生，這是事物的規律啊！如果沒有生起希求的信心，就看佛陀的本生故事和經部；如果沒有生起悅意的信心，就看印度和西藏的智者成就者的傳記；如果沒有生起確信的信心，就看經部中的《百業經》和《菩提道次第》等，從中觀看宣說因果的論典，生起信心。如果沒有訣竅，即使一生都用在佛法和修行上，也沒有在心中生起信心的機會，所以要尋找訣竅。即使有訣竅，如果沒有修持加持的傳承，功德也不會從內心生起，所以要依止沒有虛假的傳承。即使獲得了訣竅，如果沒有精進，就像在海邊渴死一樣，所以要輪流不斷地修持。如果沒有發菩提心，那麼所做的見、修、行都會變成空勞，所以無論做什麼都要以利他為目標。佛法的障礙既深奧又種類繁多，自己也很難判斷是否已經產生，所以要看《魔事品》等經部，以及《舌頭禪修法》等，觀察之後再取捨。因此，一個捨棄大乘的人，如果簡要地修持，就是：希求獲得菩提的信心，對上師的法身生起敬信，對無有分別的眾生生起慈悲，無有散亂、專注一境的憶念，以及無有偏頗、普遍廣大的清淨觀，這五者作為善行的正行。在座間休息時，即使是小小的善行，也要以六度為主，不要輕易放棄；對於大的善行，也要以不灰心的態度，盡力去做。如果沒有能力成就積累的善根，或者即使有能力，也會因為散亂而妨礙入定，那麼暫時捨棄一切散亂，專注於入定，這才是最為重要的。我們這些進入佛門，越來越老，接近死亡的人，大半輩子都用在東張西望上，一半左右的時間都浪費在寺院的散亂中，內心被世間八法所控制，享用著以邪命和信財積累的如海般的財物，背負著如山般的罪業和墮罪，想到不久之後就要感受惡道的痛苦，就像獵人將野獸趕到絕境一樣，帶著恐懼和後悔。
English
Sons and common fruits, like dust, arise incidentally, this is the nature of things! If faith of aspiration does not arise, then look at the Jataka tales of the Buddha and the Sutras; if faith of delight does not arise, then look at the biographies of the accomplished masters of India and Tibet; if faith of conviction does not arise, then look at the Sutras such as the Hundred Deeds and the Stages of the Path to Enlightenment, and from them, look at the treatises that teach cause and effect, and generate faith. If there is no instruction, even if one spends one's life on Dharma and practice, there will be no time for faith to arise in the mind, so seek instruction. Even if there is instruction, if there is no lineage of blessing of practice, qualities will not arise from within, so rely on an unfeigned lineage. Even if one obtains instruction, if there is no diligence, it is like dying of thirst on the seashore, so practice alternately and without interruption. If there is no Bodhicitta, then all the view, meditation, and conduct one does will be in vain, so whatever one does, aim for the benefit of others. The obstacles to Dharma are profound and numerous, and it is difficult even for oneself to discern whether they have arisen or not, so look at the Sutras such as the chapter on examining demons, and the mountain Dharma of tongue meditation, and examine them and then adopt or reject. Therefore, if someone who abandons the Great Vehicle practices concisely, it is: the faith of wanting to attain enlightenment, the reverence for the Dharmakaya of the Lama, the compassion for all sentient beings without discrimination, the mindfulness of unwavering single-pointedness, and the pure vision of impartiality and pervasiveness, these five are the main practice of virtue. During session breaks, even if it is a small virtuous deed, mainly the six perfections, do not easily abandon it; and for great virtuous deeds, do whatever can be accomplished with an attitude of not being discouraged. If there is no ability to accomplish accumulated roots of virtue, or even if there is ability, it will be harmed by distraction to Samadhi, then temporarily abandon all distractions and focus on Samadhi, that alone is most decisive. We who have entered the gate of the teachings, growing old and nearing death, spend more than half our lives looking around distractedly, and about half our time is wasted in the distractions of the monastery, our minds are controlled by the eight worldly dharmas, we enjoy wealth accumulated by wrong livelihood and offerings like an ocean, and burdened with a load of sins and transgressions like a mountain, thinking that before long we will experience the suffering of the lower realms, like a hunter driving a wild animal to the edge, with fear and regret.
Tibetan
གསུང་ཡི་གེ་དྲུག་མ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་བཟླས། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་དྲི་མེད་བཤགས་རྒྱུད། བྱང་ཆུབ་ལྟུང་བཤགས་སོ་གས་ལ་ཉིད་མཚན་དལ་མེད་དུ་བརྩོན་ཞིང་། ཁྱད་པར་རང་རིག་རང་ངོ་སྤྲོད་པའི་རྩ་བའི་བླ་མ་བཀའ་དྲིན་ཅན་ལ་མོས་གུས་དྲག་པོའི་སྣང་བ་དང་མི་འབྲལ་བར། ད་ལྟའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་བསྒོམས་ཀྱང་བཟང་དུ་མ་སོང་། མ་བསྒོམས་པས་ངན་དུ་མ་སོང་། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཡང་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་ཤིང་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པ། བརྗོད་དུ་མེད་ལ་མྱོང་དུ་ཡོད་པ་འདི་ལ་ཐག་གཅིག་ཐོག་ཏུ་བཅད་ནས། འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་མིན་ནོ། །ཤེས་སོ། །མི་ཤེས་སོ། །སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་དོགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། རང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ས་ལེ་ཧྲིག་གེར་རིག་པའི་ངང་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་འགྱུ་བ་བྱུང་ཚད་རང་ཡལ་བཟོ་མེད་དུ་བཞག་ནས་འོག་འགྱུ་ངང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་དབང་དུ་མ་ཤོར་བར་དྲན་པ་ལ་རྩེ་ནས་སོ་པ་བུད་པ་ལྟ་བུས་ཡེངས་མེད་དུ་བསྐྱངས་པས། ཇི་ཞིག་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས། སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན། དེ་ལས་ལོགས་སུ་སྐུ་གསུམ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་ནས་བློ་བདེ་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པས་དོན་གཉིས་འགྲུབ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་འགྲིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཀྱེ་ཧོ་ཡང་གཅིག་གསོན་དང་སྐལ་ལྡན་གྱི་གྲོགས་པོ། །འོ་སྐོལ་སེར་གོས་གྱོན་ནས་ཆོས་གཟུགས་འདི་བྱས་བྱིན། །ཆོས་སྒོ་ཀུན་དང་མཐུན་པའི་སྐལ་བ་འདྲ་མེད་ཀྱང་། །སྣེ་གཅིག་ཆོས་དང་མི་མཐུན་ཤི་བ་རང་དགའོ། །རྙེད་དཀའི་ དལ་འབྱོར་ཐོབ་དུས་དམ་ཆོས་ལ་འབུང་ན། །སྐྱེ་བ་གཏན་དུ་བདེ་བའི་ཁེ་སྐྱེད་ཅིག་གདའ་སྟེ། །ནོར་བུ་རང་ལག་ཡོད་དུས་ཆུད་ཟོས་ལ་བཏང་ནས། །སྐྱེ་བ་གཏན་སྡུག་མྱོང་བའི་བསམ་མེད་རང་མང་ངོ་། །ནམ་འཆི་ཆ་མེད་དྲན་པའི་བློ་སྣ་ཞིག་བསྟུང་ན། །དམ་ཆོས་སྒོ་སྐྱེལ་བྱེད་པའི་གྲོགས་བཟང་ཞིག་གདའ་སྟེ། །འདིར་སྣང་འཇའ་ཚོན་འདྲ་བའི་མགོ་བསྐོར་གྱིས་བསླུས་ནས། །མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་བྱེད་པའི་རླུང་ཁྱེར་རང་མང་ངོ་། །མཐུན་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ཚང་དུས་ཉམས་ལེན་ཞིག་བརྩོན་ན། །འཆི་ཁར་སེམས་འགྱོང་མེད་པའི་བློ་བདེ་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། །མི་ཁོམ་མི་འཛོམ་ངང་ལ་ལོ་ཟླ་ནི་ཟད་ནས། །གསེར་ཕྱེ་ཆུ་ལ་ཕོ་བའི་མདོ་ཤོར་རང་མང་ངོ་། །བླ་མར་སངས་རྒྱས་ཤེས་པའི་མོས་གུས་ཞིག་ཡོད་ན། །རྟོགས་གྲོལ་དུས་མཉམ་བྱིན་རླབས་རང་བབས་སུ་འབྱུང་སྟེ། །མཉམ་འགྲོགས་བརྙས་ཐབས་རྟོགས་ངན་སྙིང་ནང་དུ་ཞེན་ན