Tibetan
བླུན་དྲགས་པའི་སྐྱོན་ཡིན། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡིད་བརྟོན་ཕེར་བ་ནི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡིན། དབང་པོ་རང་གི་སེམས་ཁོ་ན་བཟང་བས་གཞན་དག་གིས་བསྟོད་པར་རེ། སྨད་པར་དོགས། གཞན་གྱིས་མ་བཀུར་དོགས། གཞན་དང་མ་མཐུན་དོགས་པའི་ཆོས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཟླ་བ་དཀར་ཡང་མུན་པའི་ཞད་ཅིག་ཡོད་པས་རང་འདོད་ཀྱི་སེམས་ཁྲལ་རྩ་བ་ནས་སྤངས་ཏེ། མདོ་སྔགས་གྲུབ་མཐའ་རང་ཉིད་གང་ལ་དད་པ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འཇུག་ཅིང་ལྟ་སྤྱོད་བཀའ་དང་མཐུན་ན་སེམས་རྒྱུད་ཆོས་དང་འདྲེས་བྱ་བ་ལགས། གྲུབ་པ་ཅི་ལྟར་བྱས་ན་ཐོབ་མ་ཤེས་པར་གྲུབ་ཐོབ་དང་རྟོགས་ལྡན་སོགས་མིང་སྙེན་པོ་ཞིག་ལ་རེ་བ་བཅས་ནས་ཐོས་བསམ་ཁྱི་ལུད་ལྟར་དོར་བ་དང་། མཁས་པའི་གྲགས་པས་ཁྱད་ཐོན་ཏུ་རེ་བས་མི་ཚེར་དཔེ་ཧྲུལ་ཀློག་པའི་གཡེང་བས་ཉམས་ལེན་ཡིད་སྨོན་དུ་ལུས་པ་གཉིས་ཀའང་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པས་སྒོམ་པ་གཙོར་བཏོན་ཅིང་ཐོས་བསམ་ཕྱོགས་རེར་མ་སོང་བས་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ཡངས་པར་བྱ། སྟོན་པ་ལ་གུས་ པ་རྙེད་ན་བསྟན་པ་ལ་གཅེས་སྤྲས་འབྱུང་བ་ཡིན། དེའི་རྒྱུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐྱེས་རབས་ཙམ་རེ་མ་ཐོས་ཐབས་མེད། རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཡིད་ཆེས་སྐྱེས་ན་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཐོབ་འདོད་དང་། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསགས་འདོད་དང་། མཁའ་ཁྱབ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བསྐལ་པ་མང་པོར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཀྱང་སྐྱོ་ངལ་མེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སེམས་རྣལ་མ་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན། ལར་མི་རྟག་པ་གཤའ་མ་ཞིག་སྐྱེས་ནས་ཚེ་ཕྱི་མ་ཡོད་པར་ཡིད་ངེས་པར་ཆེས་ན་ཚེ་འདིའི་འཕྲལ་སྣང་གི་ལྟོ་གོས་ལའང་མི་ལྟོས་པར་ཆོས་གཤའ་མ་སྙིང་ནས་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ཞིག་འོང་བར་གདའ་བས་བཤད་པ་མང་པོའི་ཁ་ན་མེད། ནམ་འཆི་ཆ་མེད་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་རང་ཐོག་ཏུ་སྨིན་ངེས་པའི་དྲན་འདུན་ཏུ་རེ་བ་དང་མ་འབྲལ་བར་མཛོད། ཆོས་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ལ་རང་སེམས་རང་གིས་འདུལ་ནུས་དགོས་ཀྱང་ཆོས་སྦྱོང་བ་སྙེན་བསྒྲུབ་ཏུ་བཏགས་པ་སོགས་འདི་མི་བྱེད་བྱ་བ་མེད་པའི་སྤྲོས་སྤྲོས་མང་པོས་རང་སེམས་གཉའ་རེངས་སུ་བཏང་ནས་ལམ་རྟགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྟ་ཞོག །ངག་ནུས་ཙམ་མམ། སེམས་གནས་གཤའ་མ་ཞིག་ཀྱང་སྐྱེར་མ་འདོད་པར་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཅིག་གྲུབ་ནས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཀུན་ལ་དག་སྣང་གི་མིག་འགྲིབ་སྟེ་རང་ཆེར་རྒྱལ་གྱི་ཁོང་འཚང་ ཅན་ཞིག་འོང་བར་འདུག་པས། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རང་གི་སེམས་ལ་ཟོན་བཅུག་ནས་ལྟོ་རྒྱབ་མ་ཕྱིད་དོགས་པའི་སེམས་ཁྲལ་ཙམ་ཡང་སྤངས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་སུ་དང་ཡང་ངོ་མི་བསྟུན་པར་ཉོན་མོངས་དང་བདག་འཛིན་ཅི་ཐུལ་ལ་འབད་པ་ཞིག་བྱུང་ཚེ་ཐུན་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བཅད་ཁྲིག་སོགས་མ་བྱུང་ཡང་བཟོད། འོན་ཀྱང་ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་ཁྲིགས་ཁ་ཚད་ལ་ཕེབས་པས་རང་རྒྱུད་ཆོས་ཀྱི་སྲང་དུ་མ་བཅུན་ན། ཐོག་མེད་ངན་གོམས་གྱི་བག་ཆགས་དང་འདྲིས་དྲགས་པའི་བློ་འདི་བྱིས་པ་ལང་ཤོར་ལྟར་ཚེ་འདིའི་བསླུ་ཁར་ཁོ་ནར་འཆོར་བས་སྒོམ་བྱེད་པ་ལ་དམིགས་རྐང་མང་ཉུང་དང་བཤད་རྒྱ་ཆེ་ཆུང་སོགས་ལ་རག་མ་ལུས་པར་ཐུན་གཅིག་གི་ཁོང་ནས་རྡོ་རུས་འཕྲོད་པ་ཞིག་མ་བྱུང་ཐབས་མེད། གྲུབ་མཐའ་སོ་སོས་བཤད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་མང་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་འདུ་ཡང་། དཔེ་ལྟས་དང་གོ་བ་སྐམ་པོའི་ཉམས་རྟོགས་དེ་རྩྭ་ཁའི་ཟིལ་པ་དང་མཚུངས་པར་རེ་ཞིག་བདེན་བདེན་ལྟར་སྣང་ཡང་གྲུལ་མི་ཐུབ་པར་མྱུར་དུ་ཡལ་བ་ཡིན་པས། དྭགས་པོ་བཀའ་བརྒྱུད་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ཆོས་དང་སེམས་སུ་བསྲེ་བ་ལ་བླ་མ་ཆོས་སྐུའི་མོས་གུས་ལམ་དུ་བྱེད་དེ། ཁ་ནང་དུ་ལོག་ནས་རང་སེམས་རང་གིས་བསྲུང་བ་མ་གཏོགས་བྱ་རྒྱུ་གཞན་མེད་པ་ཡིན། འདོད་པ་ལ་བློ་མ་ལོག་ན་ཆོས་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་པའི་དུས་མི་ འོང་བས་འཁྲི་པ་བཙན་ཐབས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཐེས་ཟབ་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་འོད་གསལ་བའི་དབྱིངས་སུ་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་དུ་གཅོད་ནུས་ན་རིམ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་འབྲས་ཐམས་ཅད་དེའི་ནང་དུ་དོན་གྱིས་འདུ་བ་ལགས། ལུང་རིག་མན་ངག་གསུམ་གྱིས་ཚད་མར་གྲུབ་ཅིང་ཉམས་རྟོགས་རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་ལྟ་སྒོམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ན་སྣང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་རུང་ལྷག་པའི་བསླབ་བ་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་བས་སྐྱོན་བརྒྱ་ཡོན་ཏན་གཅིག་གིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་དང་། །ལུང་དང་མི་མཐུན་ཅིང་སྟོང་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་དང་མ་འབྲེལ་ལ་ཉམས་མྱོང་གི་དྲོད་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ན་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་ལེགས་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཅན་ཡིན་པས་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་སྐྱོན་གཅིག་གི་འོག་ཏུ་ཆུད་པ་སྟེ། དེས་ན་སོ་སྐྱེའི་བློའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཇི་ཙམ་བསྐོར་ཡང་ཕྱེ་མ་སེབ་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཚོལ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕེབ་པར་མི་ནུས་བས་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་འོང་ཞིང་དབང་གི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་འོད་གསལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒོམ་པའི་ཐབས་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བརྒྱ
Chinese
愚蠢至极是过错。任何时候都值得信赖的是佛陀的教言。有些人因为自己觉得自己的心是好的，就希望得到别人的赞扬，害怕被批评，害怕别人不尊重，害怕与别人不一致。这样的修行者无论怎么做，就像洁白的月亮也有阴影一样，所以要从根本上抛弃自私的烦恼。对于自己所信仰的显宗、密宗、宗派，不要有任何怀疑地投入，如果见解和行为与佛法相符，就要让自心与佛法融合。不知道如何才能获得成就，就寄希望于成就者和证悟者等好听的名号，像丢弃狗屎一样丢弃闻思。或者渴望以学者的名声出类拔萃，一生都在阅读破旧的书籍中虚度，修行只停留在愿望中。这两种情况都不符合正道，所以要重视禅修，闻思不要偏颇，从而开阔对佛法的视野。如果对上师有恭敬心，就会珍惜佛法。其原因是至少要听闻一些佛陀的本生传。如果从内心深处对佛陀的功德生起信心，就会渴望获得不可思议的功德，渴望积累无边无际的资粮，为了利益遍布虚空的众生，即使在轮回中经历无数劫也毫无厌倦，这样真正的大乘菩提心就会在心中生起。总之，如果生起了真实的无常观，并且确信有来世，那么即使不依赖今生的衣食，也能从内心深处真正地修行佛法。所以无需多言。要时常牢记死亡随时可能到来，以及来世业果必定成熟在自己身上。为了使佛法融入自心，必须能够调伏自心。然而，把学佛说成是闭关修行等等，用这些不做不行的繁琐之事束缚自己，不要说证悟道相的功德，就连一丝一毫的口头能力，或者真实的心灵平静都不想生起，却成就了一个追求世间八法的卓越瑜伽士，对佛法和所有人都失去了清净的眼光，变得自以为是、心胸狭隘。所以，任何时候都要警惕自己的内心，不要顾此失彼。
English
Extreme foolishness is a fault. What is always trustworthy is the word of the Buddha. Some people, because they feel their own mind is good, hope to be praised by others, fear being criticized, fear being disrespected, and fear disagreeing with others. No matter how such practitioners act, it is like the white moon still having a shadow. Therefore, they should abandon selfish worries from the root. For the Sutra, Tantra, and school they believe in, they should engage without any doubt. If their view and conduct are in accordance with the Dharma, they should blend their mindstream with the Dharma. Without knowing how to attain accomplishment, they place their hopes on titles like "accomplished one" and "realized one," discarding listening and contemplation like dog excrement. Or, desiring to excel through the fame of being a scholar, they waste their lives reading worn-out books, with practice remaining only a wish. Both of these situations are not in accordance with the proper way. Therefore, emphasize meditation, and do not let listening and contemplation become one-sided, thereby broadening your view of the Dharma. If you find respect for the teacher, then cherishing the teachings will arise. The reason for this is that you must at least hear some of the Buddha's Jataka tales. If you generate heartfelt faith in the qualities of the Buddha, you will desire to attain inconceivable qualities, desire to accumulate limitless merit, and for the sake of all beings pervading space, you will wander in samsara for countless eons without weariness. Thus, the genuine Mahayana mind of bodhicitta will arise in your mindstream. In short, if a genuine sense of impermanence arises and you are certain that there is a future life, then even without relying on the temporary appearances of food and clothing in this life, you will be able to genuinely practice the Dharma from the depths of your heart. Therefore, there is no need for many words. Always remember that death may come at any time, and that the results of karma will definitely ripen on yourself in the next life. To integrate the Dharma into your mindstream, you must be able to tame your own mind. However, calling Dharma practice "retreat" and so on, binding yourself with many unnecessary activities that must be done, let alone the qualities of realizing the path, you do not even want to generate a single bit of verbal ability or genuine mental peace. Instead, you become an excellent yogi of the eight worldly concerns, losing the pure vision for the Dharma and all people, becoming self-righteous and narrow-minded. Therefore, at all times, be vigilant about your own mind and do not lose sight of the essentials.
Chinese
如果能断除些微的忧虑，不与世间任何人争执，尽力断除烦恼和我执，即使没有四座瑜伽的严格规定也可以。然而，如果座间和座上的时间安排得满满当当，却没有用佛法来调伏自心，那么，与无始以来的恶习气太熟悉的心，就会像脱缰的野孩子一样，只会被今生的诱惑所迷惑，所以，修行不在于目标的多寡和讲解的广度，而在于每一座中都要有脱胎换骨的改变。虽然各教派的说法不同，但都归于正确的道路。然而，模仿和空洞理解的体验就像草尖上的露珠一样，暂时看起来是真的，但不能持久，很快就会消失。因此，噶举派的修法是将佛法与心融合，将上师法身的虔诚作为道路。除了反观内心，守护自心之外，没有其他可做的。如果心不转向欲望，就不会有佛法融入相续的时候，所以强行斩断牵绊，这是大手印最甚深的修法，如果能将每一个念头都斩断在光明法界中，不留一丝痕迹，那么二次第的成就都将包含在其中。如果相续中具备了以经论、理证、窍诀三者衡量，且体验持续不断的无谬误的见修行，那么无论显现如何，都不会超出增上生的修习，百过能被一功所掩盖。如果与经论相违背，且执着于空性的见解与证悟无关，且缺乏体验的温度，那么无论行为多么良好，也只是三界之内的因果，百功也会被一过所掩盖。因此，无论凡夫俗子的心识如何运转，都如同用簸箕寻找天空的边际一样，无法确定法界的实相，所以要修持从加持的次第而来，且与灌顶的智慧大乐相关的光明大手印，这是上师口耳相传的窍诀。
English
If one can abandon even the slightest worry and not contend with anyone in the world, striving to eliminate afflictions and self-grasping as much as possible, even without the strict regulations of the four sessions of yoga, it is acceptable. However, if the sessions and intervals between sessions are filled to the brim, but one does not subdue one's own mind with Dharma, then this mind, which is too familiar with the imprints of beginningless bad habits, will, like a runaway child, only be lost to the deceptions of this life. Therefore, practice does not depend on the number of goals or the breadth of explanation, but rather on having a transformative change within each session. Although the explanations of each school differ, they all converge on the correct path. However, the experience of imitation and empty understanding is like dew on the grass, appearing true for a while, but not lasting and quickly vanishing. Therefore, the practice of the Dagpo Kagyu lineage is to blend Dharma and mind, taking the devotion to the guru's Dharmakaya as the path. There is nothing else to do except to turn inward and guard one's own mind. If the mind does not turn away from desire, there will be no time for Dharma to enter the continuum, so forcibly cutting off attachments is the most profound practice of Mahamudra. If one can cut off each thought in the realm of clear light, without leaving a trace, then all the accomplishments of the two stages will be included within it. If one possesses in one's continuum a view, meditation, and conduct that are measured by scripture, reasoning, and pith instructions, and whose experience is continuous and unerring, then no matter what the appearances, one will not exceed the training of higher states, and a hundred faults will be overshadowed by one virtue. If the view contradicts scripture and clings to emptiness, is unrelated to realization, and lacks the warmth of experience, then no matter how good the behavior, it is only the cause and effect within the three realms, and a hundred virtues will be overshadowed by one fault. Therefore, no matter how much the deluded mind of an ordinary person turns, it is like searching for the edge of the sky with a winnowing fan, unable to ascertain the true nature of the Dharmadhatu. Therefore, one should practice the clear light Mahamudra, which comes from the stages of blessing and is related to the great bliss of empowerment wisdom, which is transmitted through the guru's oral instructions.