Tibetan
་སྟོབས་ཀྱང་ཡོད་བཞིན་དུ་དེ་གསུམ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་དགྲའི་ལག་ཏུ་རང་སྲོག་བསྐྱལ་ན་བླུན་པོའི་མཐར་ཐུག་པས་ཕྱུགས་ལས་ཀྱང་ལོད་དོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་རང་རེ་རྣམས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་གནས་སུ་སྔར་ལན་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བསད། མ་འོངས་པར་གསོད་པར་འགྱུར། ད་ལྟ་གསོད་བཞིན་པའི་དགྲ་ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་འདི་ངོ་ཤེས་ནས་ལས་དང་པོ་པ་བྲོས། གནས་ལུགས་རྟོགས་ནས་འཐབ། བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་གྲོགས་སུ་བྱེད་པས་ལམ་དུ་ཁྱེར། དེ་གསུམ་གྱི་ལམ་སྲོལ་གང་ཡང་མ་ལྡན་པར་ཉོན་མོངས་པ་འཇོལ་ཉོག་ཏུ་སྤྱོད་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ངན་སོང་དུ་འཕེན་དུ་འོང་། བྲོས་བ་ལྟ་བུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བའི་ལམ། འཐབ་པ་ལྟ་བུ་བསྒྱུར་བའི་ལམ། གཉེན་དུ་བཀུག་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ལམ་སྟེ། དེ་དག་ཤེས་བཞིན་དུ་ཉམས་ལེན་མི་བརྩོན་པར་སེམས་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་བཏང་ན་དགྲའི་ལག་ཏུ་རང་སྲོག་བསྐྱལ་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་བླུན་པ་སྟེ་ཆོས་བྱས་པའི་དགོས་པ་སྟོར་བའོ། །གཞན་ཡང་དཔེ་འདི་ལྟ་སྟེ། འཆི་བར་བྱེད་ངེས་པའི་དུག་དེ་དང་པོ་ངོས་ཟིན་དགོས། ཤེས་ནས་མྱུར་བར་ཐག་རིང་པོར་སྤོང་དགོས། རིགས་སྔགས་མཁན་གྱིས་དུག་དེ་བཅུད་ལེན་དུ་ བསྐྱུར་ནས་བཟའ། རྨ་བྱས་ནི་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མི་དགོས་པར་ཟོས་པ་ཁོ་ནས་མདངས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐར་པའི་སྲོག་རྩ་གཅོད་ངེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ནས་ངོས་ཟིན་དགོས། །ངོས་ཟིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མི་ཆོག་སྟེ་བློ་སྟོབས་ཆུང་ན་མདོ་འདུལ་ལྟར་སྤངས་དགོས། བློ་སྟོབས་ཆེ་ན་སྔགས་ཕྱི་པ་ལྟར་བསྒྱུར་དགོས། བློ་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རབ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྔགས་ནང་པ་ལྟར་མ་སྤང་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་སྟེ། ལས་དང་པོ་པས་སྟག་མཆོངས་སར་ཝ་མཚོངས་ན་རང་ཉིད་ཉམ་ཉེས་པར་འགྱུར་བས་འདོད་ཡོན་ལམ་ཁྱེར་ནི་སྨོན་པ་ཙམ་སྟེ། རང་བཞིན་ཡེངས་སུ་ཤེས་པའི་མོས་བསྒོམ་བྱ་བ་ཉིད་གནད་དུ་ཆེའོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ནི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བྱེད། །ཅི་དགར་བཞག་ན་བུང་ལྔར་ཉིང་མཚམས་སྦྱར། །ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་ཉེས་ཀུན་སྣ་འདྲེན་བྱེད། །སྤངས་ན་འགྲོ་བརྒྱུད་ལྔའི་ཉེར་ལེན་གཅོད། ལམ་ཁྱེར་ཤེས་ན་བདེ་སྟོང་ཆོས་སྐུ་འགྲུབ། །འདོད་ཆགས་ཕུང་པོ་རི་བོ་ཙམ་སླ་ཡི། །ཞེ་སྡང་སྐད་ཅིག་མ་ནི་དེ་ལྟ་མིན། །ཁོང་ཁྲོ་སྐད་ཅིག་སྐྱེས་པས་བསྐལ་མང་དུ། །བསགས་པའི་དགེ་རྩ་ཀུན་ཀྱང་འཇོམས་པར་བྱེད། །རང་བཞིན་ཤེས་ན་གསལ་སྟོང་ལོངས་སྐུ་དངོས། །མ་ཤེས་འབུར་འཇོམས་སྤང་ལ་ནན་ཏན་མཛོད། །ཉོན་མོངས་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་གཏི་མུག་སྟེ། །རྒྱ་མཚོ་མེད་ན་ཆུ་བྲན་ག་ལས་འབབ། །མུན་ པ་མེད་ན་ལམ་ལོག་ཅི་ཕྱིར་ཁུར། །མ་རིག་གཏི་མུག་མུན་པའི་གཏིང་ཆེ་ཡང་། །རིག་པའི་ཉི་མ་ཤར་ན་དཀའ་ཚེགས་མེད། །རང་རིག་ངང་དུ་མཉམ་གཞག་གེམས་པར་འཚལ། །ཡོན་ཏན་ཡོད་ན་ང་རྒྱལ་དགོས་པ་མིན། །མཁས་པའི་བློ་དེ་ནམ་མཁའ་ཡངས་པ་འདྲ། །བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཤོང་གུ་དོགས་མེད། །ཡོན་ཏན་མེད་ལ་ང་རྒྱལ་ཆེ་བ་ན། །མྱུར་བ་ཉིད་དུ་རང་སྨ་རང་གིས་འབེབས། །ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཚེ་ང་རྒྱལ་ན། །བདུད་ཀྱི་གེགས་ཏེ་སྔར་ཡོད་ཡོན་ཏན་འགྲིབ། །ཕྱིན་ཆད་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་དཀའ་འགྲོ་དོན་འགགས། །སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཡོན་ཏན་བསམ་ཙ་ན། །ཉི་ཟླའི་འོད་དང་སྲིན་བུམ་ཁྱེར་འདྲ། །ཆོས་པ་ང་རྒྱལ་མ་ཞུགས་གལ་རེ་ཆེ། །གཞན་གྱི་བསོད་ནམས་མངའ་ཐང་འགྲོ་དོན་ལ། །ཕྲག་དོག་ལན་གཅིག་སྐྱེས་པས་རང་ཉིད་ཀྱི། །བསོད་ནམས་མངའ་ཐང་འགྲོ་དོན་ཕྱགས་མས་འདེབས། །རང་ལས་ལྷག་ན་ཕྲག་དོག་བྱས་ཅི་ཕན། །རང་ཉིད་ཚོགས་མ་བསགས་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །རང་དང་མཉམ་ན་ཕྲག་དོག་བྱེད་ཅི་དགོས། །རང་རང་ལས་འབྲས་སོ་སོར་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཆོས་པ་ཕྲག་དོག་ཆེ་བས་ཕུང་བ་མང་། །དེ་བས་བདག་འཛིན་འདུལ་ལ་བརྩོན་པར་འཚལ། །ཉོན་མོངས་ཁ་ཡན་བཏང་ན་ཐ་མལ་པ། །ཉོན་མོངས་མགོ་བོ་ནོན་ན་དགེ་སྦྱོང་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་འཆར་ན་རྣལ་འབྱོར་པ། །སྤང་བསྒྱུར་ཤེས་ གསུམ་རང་བློའི་ཚོད་དང་དཔག །ཉོན་མོངས་རང་གར་ནམ་ཡང་གཏོང་མི་བྱ། །དེང་སང་སྒོམ་ཆེན་ཁ་བཤད་མཁན་མང་ཡང་། །དུས་ཀྱི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་ཆོམ་པ་དཀོན། །རྟོགས་ལྡན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་འགྲོགས་པ་ན། །འོ་མ་བཟང་པོ་སྐྱུར་དང་འགྲོགས་པ་ལྟར། །རང་རྒྱུད་དག་ཀྱང་མ་རུང་བྱེད་པས་ན། །དྲན་ཤེས་བག་ཡོད་ཁོ་ནར་སྙིང་ནོར་མཛོད། །ཆོས་སྒོར་ཞུགས་ཀྱང་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་གནད་མི་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མི་ལོན་པའི་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་དང་འདུལ་བའི་དགོངས་པ་བཞིན་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཆགས་ཡུལ་དེ་ཕྱི་བགས་པའི་གཡོགས་སྲབ་མོས་བསྒྲིབས་པ་ལས། ནང་ན་ཤ་ཁམ་པ། ཁྲག་དམར་པོ། ཆུ་སེར་གྱི་ལྗན་ལྗིན། སྣབ་ལུད་གཅིན་རྟུག་སོགས་མི་གཙང་བའི་རྗེས་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱུགས་ལྡོག་པ། དྲི་ང་བ། ཁྱི་ཕག་གི་ཁོག་བ་ཁ་ཕྱེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསམ། དེས་མ་ཞི་ན་ཆགས་ཡུལ་དེ་ཤི་པའི་རོ་བམ་པ། རུལ་བ། སྔོ་བ། ཧམ་པ།
Chinese
虽然有力量，但这三者什么也不做，把自己的生命交到敌人手中，那是愚蠢至极，比畜生还不如。同样，我们无数次地在轮回和恶道中被杀。未来还会被杀。现在正在被杀的敌人——五毒烦恼，认识到这一点后，初学者要逃离。领悟到实相后要战斗。获得稳固后，把它们当成朋友，从而带上道。如果这三者的道路都不具备，而把烦恼当作玩物，毫无疑问会被抛入恶道。逃离就像是舍弃烦恼的道路。战斗就像是转变的道路。像对待亲人一样对待它们，就像是认识自性的道路。明明知道这些，却不努力修行，让心被烦恼所控制，那比把自己的生命交到敌人手中还要愚蠢，白白浪费了修法的意义。另外，就像这样，首先必须认识到一定会致死的毒药。认识到之后，要迅速远离。持明者把毒药转变成精华来食用。孔雀不需要这两者，仅仅是吃了就能变得光彩照人。同样，仅仅是生起一定会斩断解脱命脉的烦恼，就必须认识到。仅仅认识到还不够，如果智慧弱小，就要像经律一样舍弃。如果智慧强大，就要像外密一样转变。如果智慧极其强大的瑜伽士，就要像内密一样不舍弃而带上道。初学者如果像老虎跳跃一样跳跃，自己就会受到伤害，因此把欲望带上道仅仅是愿望而已。认识自性散乱的意乐修持才是关键。贪欲是轮回的根本。随心所欲地放纵，会与五趣相连。嗔恨等一切罪恶都是引导者。舍弃就能断绝五道的近取因。如果懂得带上道，就能成就乐空法身。贪欲的蕴聚像山一样容易，但嗔恨的一瞬间却不是这样。仅仅生起一瞬间的嗔恨，就能摧毁多劫所积累的一切善根。如果认识自性，那就是光明空性的报身。如果不认识，就会毁灭。
English
Even though one has power, if one does none of these three and surrenders one's life to the enemy, that is the height of foolishness, worse than livestock. Similarly, we have been killed countless times in samsara and the lower realms. We will be killed in the future. Recognizing that the enemy that is killing us now is the five poisons of affliction, beginners should flee. Having realized the nature of reality, fight. Having gained stability, take them as friends, thereby taking them onto the path. If one does not possess any of these three paths and treats afflictions as playthings, one will undoubtedly be thrown into the lower realms. Fleeing is like the path of abandoning afflictions. Fighting is like the path of transformation. Treating them like relatives is like the path of recognizing self-nature. Knowing these things but not striving to practice, and letting the mind be controlled by afflictions, is even more foolish than surrendering one's life to the enemy, wasting the purpose of practicing Dharma. Furthermore, like this example, one must first recognize the poison that will certainly cause death. Having recognized it, one must quickly move far away. Vidyadharas transform the poison into essence and consume it. Peacocks do not need either of these two; merely by eating it, they become radiant. Similarly, as soon as an affliction that will certainly sever the life force of liberation arises in the mind, one must recognize it. It is not enough to merely recognize it; if one's wisdom is weak, one must abandon it as in the Sutras and Vinaya. If one's wisdom is strong, one must transform it as in the outer tantras. If one is a yogi with extremely strong wisdom, one should not abandon it but take it onto the path, as in the inner tantras. If a beginner jumps like a tiger jumps, he will harm himself, so taking desire onto the path is merely a wish. The key is to cultivate the intention of recognizing self-nature in its scattered state. Attachment is the root of samsara. If left unchecked, it will connect with the five aggregates. Anger and all other faults are guides. Abandoning them cuts off the proximate causes of the five realms. If one knows how to take them onto the path, one will accomplish the bliss-emptiness Dharmakaya. The accumulation of attachment is as easy as a mountain, but a moment of anger is not like that. Merely arising for a moment, anger destroys all the roots of virtue accumulated over many eons. If one recognizes self-nature, that is the Sambhogakaya of clarity and emptiness. If one does not recognize it, it will be destroyed.
Chinese
于舍弃上精进吧！一切烦恼的生处是愚痴。没有大海，从何处流出水泉？没有黑暗，为何背负邪道？虽然无明愚痴黑暗的深度很深，但若升起智慧的太阳，则没有困难。于自心中安住于等持吧！具有功德，则不需要傲慢。贤者的智慧，如同虚空般宽广，能容纳好坏大小一切，没有狭隘。没有功德却傲慢，则立即自己谴责自己。稍微生起功德时若傲慢，则是魔的障碍，使原有的功德衰减，以后功德难以生起，利他事业中断。思维佛菩萨的功德时，如同太阳月亮的光芒和萤火虫的光芒相比。修行人不生起傲慢非常重要。对于他人的福德、权势、利他事业，生起一次嫉妒，则自己的福德、权势、利他事业如同被扫帚扫除。比自己好，嫉妒有什么用？是自己没有积累资粮的果报。与自己相同，嫉妒有什么必要？各自享受各自的业果。修行人因嫉妒而毁灭的很多。因此要努力调伏我执。放纵烦恼，则是凡夫。压制烦恼的头，则是苦行者。烦恼显现为智慧，则是瑜伽士。舍弃、转变、知晓这三者，要衡量自己的智慧。任何时候都不要放纵烦恼。现在口头上说自己是修行人的人很多，但因时代的原因，能降伏烦恼的人很少。与具有烦恼的证悟者交往，如同美好的牛奶与酸味混合，即使自己的心清净，也会变得不好，因此，要将正念、正知、谨慎作为珍宝。进入佛门，却不知见、修、行的要点，或者知道却不能实修的初学者，应如经律的意旨般舍弃烦恼，生起贪欲时，贪恋的对象是被外表的薄皮覆盖，内里是淡红色的肉、鲜红的血、黄水的粘液、鼻涕、痰、尿、粪便等三十二种不净物所厌恶的，臭气熏天，与狗猪的内脏被剖开没有什么差别地思维。这样还不能平息，则观想贪恋的对象是死尸、腐烂、发青、腐败。
English
Strive diligently in abandoning! The source of all afflictions is ignorance. If there is no ocean, from where will the spring of water flow? If there is no darkness, why carry the wrong path? Although the depth of ignorance and darkness is very deep, if the sun of wisdom rises, there is no difficulty. Abide in equanimity in your own awareness! If you have qualities, there is no need for arrogance. The wisdom of the wise is like the vastness of the sky, accommodating all good and bad, big and small, without narrowness. If you have no qualities but are arrogant, then you will quickly condemn yourself. If arrogance arises when you have a little merit, it is an obstacle of the demon, which diminishes the existing merit, and it will be difficult to generate merit in the future, and the benefit of others will be interrupted. When thinking about the qualities of the Buddhas and Bodhisattvas, it is like comparing the light of the sun and moon with the light of a firefly. It is very important for a practitioner not to be arrogant. If you give rise to jealousy even once towards the merit, power, and benefit of others, then your own merit, power, and benefit will be swept away as if with a broom. If someone is better than you, what is the use of being jealous? It is the result of not accumulating merit yourself. If you are equal to yourself, what is the need for jealousy? Each enjoys their own karmic results separately. Many practitioners are destroyed by great jealousy. Therefore, strive to subdue self-grasping. If you let afflictions run wild, you are an ordinary person. If you suppress the head of afflictions, you are an ascetic. If afflictions arise as wisdom, you are a yogi. Abandoning, transforming, and knowing these three, measure your own wisdom. Never let afflictions run wild. Nowadays, there are many who say they are practitioners, but because of the times, there are few who can subdue afflictions. Associating with realized beings who have afflictions is like mixing good milk with sourness. Even if your own mind is pure, it will become bad, so cherish mindfulness, awareness, and caution as precious jewels. Even if you enter the Dharma gate, if you do not know the key points of view, meditation, and conduct, or if you know but cannot practice, then beginners should abandon afflictions according to the meaning of the Sutras and Vinaya. When desire arises, the object of desire is covered with a thin layer of outer skin, inside is pale red flesh, bright red blood, yellow pus, mucus, phlegm, urine, feces, etc., which are repulsive with thirty-two impure things, and the stench is unbearable, think that there is no difference from the opened entrails of dogs and pigs. If this does not subside, then contemplate the object of desire as a corpse, rotten, blue, and putrid.