Tibetan
འདོད། །ཕྱོགས་རེ་དང་ནི་མཐའ་བཞི་གའི། །སྤྲོས་གཅོད་རྣམ་གྲངས་རྣམ་གྲངས་མིན། །དོན་དམ་གྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་མི་བཟོད་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཏེ། །རྒྱུ་འབྲས་གཉི་གར་དཔྱོད་པ་དང་། །དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་གཏན་ཚིག་བཀོད། །རིག་ཆེན་ལྔ་སོགས་འགོག་བྱེད་ཀྱིས། །བདེན་དངོས་བཀག་སྟེ་རྣམ་དཔྱད་སྒྲུབ། །རིག་ཤེས་ཚད་མས་རྗེས་དཔག་ནས། །དོན་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོངས། །སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ། །དཔལ་ལྡན་ཀླུ་དང་ཟླ་བ་སོགས། །བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པ་དང་། །སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་དུ། །སྒྲུབ་སོགས་རེས་འཇོག་ཅན་མིན་པར། །གཏན་ཚིག་ལྔ་ཡིས་ཆོས་ཐམས་ཅད། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། །བྲལ་བ་ནམ་མཁའི་པདྨོ་བཞིན། །གང་གི་བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་། །མ་འཁྲུལ་པ་ལས་བདེན་གཉིས་འབྱེད། །དཔེར་ན་གཉིད་ལོག་གཉིད་དབང་གིས། །གནས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་གྱུར་ན། །སད་ནས་དེ་ཡིས་མི་སྣང་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དག །བློ་གྲོས་མིག་ནི་བྱེ་གྱུར་ཞིང་། །མི་ཤེས་གཉིད་དང་བྲལ་གྱུར་ནས། །སད་པའི་ཚེ་ན་མི་གཟིགས་སོ། །སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་ རྗེས་ཐོབ་ཏུ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་སྐྱོན་ལྡན་བཞིན། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འགག་པས་ན། །ཡེ་ཤེས་འཇུག་པའང་ཉེ་བར་ཞི། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་དེ། །རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་དོན་དམ་བདེན། །གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉི་གའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡི། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་ཡིས་རིགས། །གནས་ལུགས་གཉིས་ཆོས་ལས་འདས་པས། །སྣང་ལུགས་ཙམ་དུ་འདོགས་པ་ལས། །གྲུབ་མཐའི་བདེན་ཞེན་བཟུང་བ་མེད། །གཞན་གྲགས་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་འཕེན། །དེ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་ཅན་གྱི་ནི། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཀུན་འདི་ཡིས་འཇིག །སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་རིག་པས་སོ། །གཞི་ནི་བདེན་གཉིས་ལམ་ཚོགས་གཉིས། །འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག །མ་དཔྱད་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པ་དང་། །ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས། །འཕགས་ པའི་གཞུང་རྣམས་འཆད་ཅེས་གསུངས། །ཆོས་ཅན་དགག་སྒྲུབ་གཏན་ཚིག་དང་། །ཁྱབ་པ་མཐུན་དཔེ་དམིགས་ཚུལ་སོགས། །ཇི་སྐད་བ
Chinese
欲求。 于单一侧面以及四边整体上， 断除戏论，非为种种名相， 而是作了胜义谛的区分。 以理性能堪忍受与不能堪忍受， 是二谛的体性。 于因果二者进行观察， 并安立破立二者的论式。 以五大明等破斥之法， 破斥真实存在，而成立辨析。 以明智量通过比量， 了知诸法自性为空性。 成立远离增益与损减的智慧。 如吉祥龙树与月称等， 破斥了真实，而安立虚假， 破斥了戏论，而安立无戏论。 并非是成立等轮番交替， 而是以五种论式，一切诸法， 皆与一与多的自性， 相离，犹如虚空莲花。 谁的智慧是错乱与， 非错乱，由此区分二谛。 譬如睡眠时，因睡眠的力量， 而见到处所等等， 醒来后，那一切便不复存在。 同样，世俗的知识， 智慧之眼一旦张开， 远离了无知的睡眠之后， 在醒来之时便无法看见了。 于生者与圣者的 后得位中， 所见皆是虚假，分为两种， 如同根识清明与有损。 何时实有与非实有， 不存于智识之前， 彼时便无其他显现， 从而达到无所缘的寂灭。 心与心所止息之后， 智慧的生起也接近寂灭。 非错乱的法性即是， 所证与能证，是胜义谛。 非由他知，寂静， 以及不为诸戏论所戏论， 无分别念，意义非为异体。 此即是它的体性。 非有，非无，非有非无， 亦非二者之自体。 从四边解脱之， 彼性，中观者方能通达。 实相二谛超越诸法， 仅于显现安立假名， 而不执着于宗派的实有。 向他宗的观点抛出归谬。 因此，对于具有承许者之， 一切宗派，皆由此摧毁， 以空性与缘起之理。 基为二谛，道为二资粮， 果为二身，双运。 未观察、稍作观察与， 善加观察的阶段中， 宣说圣者的经典，如是说。 法与有法、破与立、论式与， 周遍、同品例、能立方式等， 如是
English
Desire. On a single side and on all four sides, Cutting off elaboration, not various names, But making a distinction of ultimate truth. Whether it can be endured by reason or cannot be endured, Is the nature of the two truths. Observing both cause and effect, And establishing the arguments of refutation and establishment. With the means of refutation such as the five great sciences, Refuting true existence, and establishing analysis. With intelligence and valid cognition, inferring from inference, Knowing that phenomena are empty of their own nature. Establishing wisdom free from exaggeration and denigration. Like glorious Nagarjuna and Chandrakirti, Refuting truth and establishing falsehood, Refuting elaboration and establishing non-elaboration. Not being a reciprocal alternation of establishment, But with five arguments, all phenomena, Are separate from the nature of one and many, Like a lotus in the sky. Whose intelligence is confused and, Unconfused, from this distinguishing the two truths. For example, when sleeping, due to the power of sleep, One sees places and so on, Upon awakening, all that is no longer visible. Similarly, worldly knowledge, Once the eye of wisdom is opened, And after being separated from the sleep of ignorance, One cannot see at the time of awakening. In the subsequent attainment of Those born and the noble ones, What is seen is false, divided into two, Like clear and flawed sense faculties. When real and unreal, Do not exist before the mind, At that time, there is no other appearance, Thus reaching the pacification of no object of focus. Since the mind and mental factors cease, The arising of wisdom also approaches cessation. The nature of non-confusion is, What is to be realized and what can realize, is ultimate truth. Not known by others, peaceful, And not elaborated by all elaborations, Without conceptual thought, the meaning is not different. This is its nature. Neither existent, nor non-existent, nor both, Nor is it the self-nature of both. Liberated from the four extremes, That nature, only Madhyamikas can understand. Since the two realities transcend all phenomena, Only imputing names to appearances, Without clinging to the reality of philosophical tenets. Throwing fallacies at the views of others. Therefore, for those who have acceptance, All philosophical tenets are destroyed by this, With the reasoning of emptiness and dependent arising. The basis is the two truths, the path is the two accumulations, The result is the union of the two bodies. In the stages of not examining, examining a little, and, Examining well, It is said that the scriptures of the noble ones are explained. Subject, predicate, argument, and, Pervasion, example of similarity, mode of establishment, etc., As it is