Tibetan
་མཐར་ཕྱིན་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་ཉམས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་ དང་། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཀྱང་མ་ཆགས་ཤིང་མ་ཞེན་པར་རང་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་གནང་ཟབ་མོའོ། །ངག་ཏུ་ཡང་། གཞི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ལམ་མཚན་མ་མེད་པའོ། །འབྲས་བུ་སྨོན་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དོན་དྲན་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ། ཞི་ལྷག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅི་རིགས་སྐྱེས་པ་ན་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཤན་ལེགས་པར་ཕྱེ་ཞིང་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། གསུང་རབ་གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལ་གོ་བ་རགས་རིམ་ཡོད་ན་དེ་ཀས་འཐུས་ལ། མེད་ན་རི་ཆོས་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་ཙམ་ཞིག་ལུང་འབོགས་པ་དང་། ལྟ་རྟོགས་ཅི་ནུས་སུ་བྱས་པས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དང་ཨ་ཧཾ་ལ་སོགས་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་བསྟན་ཡང་འགལ་འདུས་སྐྱོན་གྱིས་མ་རེག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་སྟོན་ཏོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་མི་བླུན་པོ་རྣམས་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་ཏེ་བདེན་པ་གཉིས་དང་རྟོན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་དང་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱང་བྱའི་ཡེ་ཤེས་བརྡ་འཕྲོད་དེ་ལམ་བསྒོམ་པ་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ ལྟར་ཀུན་བརྟགས་གློ་བུར་བའི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲིན་གྱི་འདུ་འགོད་ལྟར་སྟོང་ཡང་། ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསལ་རིག་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་འཕྲོད་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སྐྱབས་སེམས་གོང་ལྟར་བྱ། རྗེ་བཙུན་སྒྲོལ་བའི་མགོན་པོའི་གསུང་རབ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བླ་མ་སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་ཐུན་གཅིག་བསྒོམས་ལ་མཐར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསྟན་ཏུ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་ནི་མིག་གིས་བལྟ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཆོས་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་ནི་རྣ་བས་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །དགེ་འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པས་ནི་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་ནི་རྟག་པའོ། །རྟག་པ་ནི་ཆོས་སོ། །ཆོས་ནི་དགེ་འདུན་ནོ། །དགེ་འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །ཞེས་ཡང་ཡང་བརྗོད་ལ། དོན་དམ་གྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ཏུ་མི་བརྟག་གོ། །སྣང་བ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ། །ཡང་དག་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སྣང་བ་མེད་ལས་འདའ་བར་བྱ། །རྣལ་འབྱོར་སྣང་མེད་ལ་གནས་ན། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མེ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པ་སེམས་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་སྣང་མེད་དབུ་མས་གཞིག་ཅིང་། དེ་ལས་ཀྱང་འདས་ནས་སྣང་བཅས་དབུ་མས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མ་ནོར་བ་ལ་འཇུག་དགོས། དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་དམིགས་པ་གང་ཞེ་ན། ནམ་མཁས་མ་ཁྱབ་པའི་འབྱུང་བ་བཞི་མེད་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་མ་ཁྱབ་པའི་ཤེས་བྱ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་། བདག་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་མཐོ་དམན་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐྱེད་པར་ནུས་པ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་རང་བཞིན་གནས་པའི་རིགས་སམ་ཁམས་དེ་ཉིད་སྲོག་དབུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསལ་གདབ་པའི་ཕྱིར། །རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་བརྗོད། དག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ། མ་དག་ཅིང་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད། མ་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སད་ཉིད་ཚུལ་འདི་ལྟར་དུ་ཡོད་དེ། །སངས་རྒྱས་ །།།ངན་སྦྲང་རྩི་སྦྲང་མ་ལ། །སྦུན་ལ་སྙིང་པོ་མི་གཙང་ནད་ན་གསེར། །ས་ལ་གཏེར་དང་མྱུག་སོགས་འབྲས་ཆུང་དང་། །གོས་ཧྲུལ་ནང་ན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ནི། །བུད་མེད་ངན་མའི་ལྟོ་ན་མི་བདག་དང་། །ས་ལ་རིན་ཆེན་གཟུགས་ཡོད་ཇི་ལྟ་བར། །གློ་བུར་ཉོན་མོངས་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཁམས་འདི་གནས། །ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དོན་བསམ། །ལས་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སོགས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅན་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་དུ་ཡོད་མ་མྱོང་བར་མ་ཟད། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་
Chinese
最终会达到圆满。在这些时候，无论体验的显现和道的功德如何增长，都不要执着和贪恋，而要认识自性，这是甚深的窍诀。口中也要念诵：基础是空性，道是无相，果是无愿。要这样说，并忆念其意义。第三，当生起任何寂止和胜观的禅定时，要清楚地区分和认识末法轮和金刚乘的相似之处，即有和无等。如果对经论有粗略的理解，那就足够了。如果没有，就接受如《山法·了义海》之类的教言，并尽力进行观察和思考，从而理解心的自性，即具足一切殊胜的空性，自性的光明。虽然如来藏、真如、空性、大手印和阿含等多种名称来指代它，但要理解它们没有矛盾和冲突。如经中所说：诸佛所说的一切法，都是为了阐释空性和无我。不理解空性和无我之义的愚人，将会堕落。因此，要从这种过失中解脱出来，依靠二谛和四依，通达诸佛经论的究竟了义，以及自己体验的智慧，从而使修道变得有意义。这样，虽然由遍计所执的虚假心所摄持的一切法，如云雾般空虚，但法性如来藏的明觉不间断，要认识到这就是自生智慧，并加以修持。皈依和发心如前。按照至尊度母的经文中所说，观修上师和佛陀的忆念法门一次，最后念诵：如来是不可示现的，因为他不能被眼睛看到。法是不可言说的，因为它不能被耳朵听到。僧伽是无为的，因此不能用身语意来承侍和恭敬。以及，佛性是无为的，所以称为常。所谓虚空，就是佛性。佛性就是如来。
English
Ultimately, perfection will arise. During these times, no matter how the appearances of experience and the qualities of the path increase, do not be attached or cling to them, but recognize your own nature; this is the profound instruction. Also, verbally recite: The ground is emptiness, the path is signlessness, and the fruit is wishlessness. Say this and remember its meaning. Third, when any kind of shamatha and vipashyana samadhi arises, clearly distinguish and recognize the similarities between the final turning of the wheel and the Vajrayana, such as existence and non-existence. If you have a rough understanding of the scriptures and commentaries, that is sufficient. If not, receive instructions such as the Mountain Dharma: Ocean of Definitive Meaning, and do your best to observe and contemplate, thereby understanding the nature of mind, which is the emptiness endowed with all perfections, the self-luminous light of its own nature. Although it is indicated by many names such as the Tathagatagarbha, Suchness, Emptiness, Mahamudra, and Aham, understand that they are free from the faults of contradiction and conflict. As it is said in the scriptures: All the teachings of the Buddhas are to show emptiness and selflessness. Foolish people who do not understand the meaning of emptiness and selflessness will degenerate. Therefore, liberate yourself from this fault, rely on the two truths and the four reliances, and understand the ultimate definitive meaning of the Buddhas' scriptures and the wisdom of your own experience, so that the practice of the path becomes meaningful. In this way, although all phenomena gathered by the imputational, adventitious mind are empty like the gathering of clouds, recognize that the clear and aware continuum of the dharmata Tathagatagarbha is self-arisen wisdom, and cultivate it. Take refuge and generate bodhicitta as before. According to the teachings of the venerable Tara, practice the remembrance of the guru and Buddha in one session, and finally recite: The Tathagata is unshowable, for he cannot be seen with the eye. The Dharma is unspeakable, for it cannot be heard with the ear. The Sangha is unconditioned, therefore it cannot be served and venerated with body, speech, and mind. And, the nature of the Buddha is unconditioned, therefore it is called permanent. What is called space is the nature of the Buddha. The nature of the Buddha is the Tathagata.
Chinese
逝去者是不造作的。不造作是常恒的。常恒是法。法是僧伽。僧伽是不造作的。不造作是常恒的。像这样反复念诵，应当时常忆念胜义谛的三宝。然后，在《入楞伽经》中说：依靠唯心，不观察外境。依靠无相，从唯心中解脱。依靠正确的对境，从无相中解脱。瑜伽士安住于无相中，才能见到大乘。因此，将世俗的错觉理解为唯心，这会被无相中观所破斥。并且超越它，有相中观才能毫不错误地进入真如之理。那么，什么是正确的对境呢？就像虚空没有不遍及的四大一样，佛的法身没有不遍及的所知。佛和所有众生的真如，没有好坏、大小、高低等差别。能够产生佛的功德，具有无始的时间，以法性获得的自性安住的种姓或界，存在于所有以生命气息聚集的众生中，因此，所有众生都具有如来藏。为了明确这一点，所以说：圆满佛陀的身是周遍的缘故，真如无有差别的缘故，具有种姓的缘故，一切有情，恒常具有如来藏。清净者的法身，不清净和清净者的真如，不清净者的种姓觉醒之理，是这样存在的：佛陀。 恶劣的蜂蜜存在于蜂巢中，糠秕中有精华，不净物中有黄金，土地中有宝藏和嫩芽等小果实，破旧的衣服里有国王的身体，恶劣女人的腹中有人的主人，就像土地中有珍宝的形象一样，被突如其来的烦恼垢染所遮蔽的众生心中，存在着这样的如来藏。这样念诵并思考其意义。业和因和果，以及异熟和烦恼，蕴界处和缘起等一切有分别的事物，不仅在胜义谛中从未存在过，而且在世俗谛中也
English
The departed is unconditioned. The unconditioned is permanent. The permanent is Dharma. The Dharma is Sangha. The Sangha is unconditioned. The unconditioned is permanent. Thus, repeat again and again, and always remember the Three Jewels of ultimate truth. Then, from the Lankavatara Sutra: Relying on mind-only, do not contemplate external objects. Relying on the absence of appearance, transcend from mind-only. Relying on the correct object, transcend from the absence of appearance. If the yogi dwells in the absence of appearance, he will see the Great Vehicle. Thus, understanding conventional illusion as mind-only is refuted by the absence of appearance Madhyamaka. And transcending that, the Madhyamaka with appearance must enter the true nature without error. What is the correct object? Just as the four elements are not absent from being pervaded by space, there is no knowable that is not pervaded by the Dharmakaya of the Buddha. The Suchness of the Buddha and all sentient beings has no distinctions such as good or bad, big or small, high or low. Capable of generating the qualities of the Buddha, having beginningless time, the lineage or element that abides naturally, obtained by the nature of Dharma, exists in all beings gathered by life-breath, therefore, all sentient beings have the essence of the Tathagata. To clarify this, it is said: Because the body of the perfectly enlightened Buddha is pervasive, because Suchness is without difference, because there is lineage, all embodied beings always have the essence of the Buddha. It is said that the Dharmakaya of the pure, the Suchness of the impure and pure, and the awakened nature of the lineage of the impure exist in this way: Buddha. Bad honey is in the honeycomb, essence is in the chaff, gold is in the unclean disease, treasure and sprouts etc. are in the earth, the body of the king is in the tattered clothes, the lord of men is in the belly of a bad woman, just as there is the image of jewels in the earth, this Tathagata-dhatu dwells in sentient beings obscured by the defilements of sudden afflictions. Recite this and contemplate its meaning. Karma and cause and effect, and maturation and affliction, aggregates, elements, sources, dependent origination, etc., all differentiated things, not only have never existed in ultimate truth, but also in conventional truth