Tibetan
གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་ཁྲིད་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར། གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་ཁྲིད་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར། གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་ཁྲིད་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། མཐར་ཐུག་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས། །སྟོན་དང་བསྟན་པ་འཛིན་མཛད་རྣམས། །སྙིང་གི་ཐིག་ལེར་བཀོད་ནས་འདིར། །དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་ཉུང་བསྡུས་བྲི། དེ་ལ་གང་ནས་བྱུང་བའི་ཁུངས་དང་ལྟ་ཁྲིད་དངོས། ཕན་ཡོན་བཤད་པ་དང་གསུམ་མོ། དང་པོ་ལའང་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་བསླུ་བའམ་མི་བདེན་པ་ཞིག་ཡོད་ནས་དྲང་ངེས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པ་དང་ནུས་པའི་གང་ཟག་གི་བློ་ཁྱད་ལ་བརྟེན་ནས། བྱིས་པ་ལ་ཟས་སྙོད་པའི་ཚུལ་གྱིས། བཀའ་འཁོར་ལོ་དང་པོས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་། བར་པས་མཚན་འཛིན་ཟློག །ཐ་མས་ གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སོགས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བས། དང་པོ་དྲང་དོན། བར་པ་དྲང་ངེས་འདྲེས་པ། ཐ་མ་ངེས་དོན་བླ་མེད་དུ་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་སོགས་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལས་འགོངས་མི་ནུས་པ་མ་ཟད། ཟབ་མོའི་དོན་རིམ་པར་གསལ་ཞིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པ་ལ་མེད་ཅེས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་བར་པས་བསྟན་ཞིང་། ཡོད་པ་ལ་ཡོད་ཅེས་དོན་དམ་གྱི་སྟོང་ཚུལ་ཐ་མས་བསྟན་པས། བར་ཐ་གཉིས་དང་དེ་དག་གི་སྲོལ་འབྱེད་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱང་དགོངས་པའི་འབབ་སྟེགས་གཅིག་པར་ཤཱནྟི་པ་ སོགས་བཞེད། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་ཉི་ཤུ། བྱམས་ཆོས་སྡེ་ལྔ། ཀླུ་ཐོགས་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ལ་བརྟེན། ལོ་ཙཱ་བ་གཟུ་བ་ཙན་རྣམ་གཉིས་ནས་བཟུང་ད་ལྟའི་བར་དུ་བོད་ཀྱི་ཡུལ་འདིར་ཡང་གཞན་སྟོང་དབུ་མར་གྲགས་པའི་འཆད་ཉན་སྲོལ་ཀ་ཅི་རིགས་པར་བྱུང་བ་ལས། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ། ཀུན་མཁྱེན་དོལ་པོ་པ། ཀུན་མཁྱེན་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་དང་གསུམ་པོ་ཡིན་ལ། རྗེ་བདུན་པ། ཟི་ལུང་པ་ཆེན། ཏཱ་ར་ནཱ་ཐ། བསྟན་པའི་ཉིན་བྱེད་སོགས་འཕགས་པའི་ས་ལ་ངེས་པར་བཞུགས་ཤིང་བསྟན་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་ཕྱོགས་རེར་མ་ལྷུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཉན་བཤད་སྒོམ་གསུམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང་།
Chinese
他空大中观之见修，名为《无垢金刚月光》。 他空大中观之见修，名为《无垢金刚月光》。 他空大中观之见修，名为《无垢金刚月光》之论著。 究竟不退转之法，宣说与持教诸师，置于心髓精要处，今略述中观之见修。其中有三：从何而来之出处，以及见修之正行，利益之宣说。初者亦分二：总说与别说。总的来说，并非是由于佛陀的教言中有欺骗或不真实之处，才安立了不了义和了义的区分。而是依赖于有情众生之智慧的差别，即能否进入不可思议之境界。如同给幼儿喂食一样，第一转法轮必定能从轮回中解脱，第二转法轮遮止了名相执着，第三转法轮将 实相的意义，有无、是非等，善加辨别。因此，初转法轮为不了义，中转法轮为了义与不了义相杂，末转法轮为了义无上，此等皆由《解深密经》等经文所证实，不仅是诸佛菩萨所安立，无法超越，而且甚深之义次第显明，圆满具足，亦由现量所证实。然而，中转法轮宣说，无者谓之无，是世俗之显现；末转法轮宣说，有者谓之有，是胜义之空性。因此，中转法轮和末转法轮，以及这两者的开创者，两位大车轨，其见解的落脚点是相同的，寂天菩萨等如是认为。 其中，末转法轮，了义心要之经典二十部，《慈氏五论》，依赖于龙树、无著父子的论典。从译师古扎瓦灿二人开始，直到现在，在藏地也出现了各种他空见的讲修传统。其中， великие основатели традиции — Всеведущий Рангджунг Дордже, Всеведущий Долпопа, Всеведущий Дриме Озер. 第七世尊者，孜隆巴大师，多罗那他，以及教法的日光等，他们必定安住在圣者的果位，作为圆满教法的善知识，不偏袒任何一方，具有法眼者，也通过闻思修而确定。
English
The View and Practice of Great Other-Emptiness Madhyamaka, called 'Immaculate Vajra Moonlight'. The View and Practice of Great Other-Emptiness Madhyamaka, called 'Immaculate Vajra Moonlight'. This is the treatise called 'The View and Practice of Great Other-Emptiness Madhyamaka, called 'Immaculate Vajra Moonlight'. The ultimate, irreversible Dharma, the teachers and holders of the teachings, placing them in the essential point of the heart, here I will briefly write about the view and practice of Madhyamaka. There are three aspects to this: the source from which it comes, the actual view and practice, and the explanation of the benefits. The first also has two aspects: general and specific. In general, it is not that there is deception or untruth in the Buddha's teachings that the distinction between provisional and definitive meaning is established. Rather, it is based on the difference in the intelligence of beings, whether they are able to enter the realm of the inconceivable or not. Like feeding a child, the first turning of the wheel of Dharma will surely lead to liberation from samsara, the second turning of the wheel of Dharma reverses the clinging to characteristics, and the third By clearly distinguishing the meaning of reality, such as existence and non-existence, right and wrong, etc., the first turning of the wheel of Dharma is of provisional meaning, the second turning of the wheel of Dharma is mixed of provisional and definitive meaning, and the last turning of the wheel of Dharma is of definitive meaning, unsurpassed. These are confirmed by sutras such as the Samdhinirmocana Sutra, and not only are they established by the Buddhas and Bodhisattvas, which cannot be surpassed, but also the profound meaning is gradually revealed, fully complete, and also confirmed by direct perception. However, the second turning of the wheel of Dharma teaches that what is non-existent is called non-existent, which is the appearance of conventional truth; the last turning of the wheel of Dharma teaches that what is existent is called existent, which is the emptiness of ultimate truth. Therefore, the second and last turnings of the wheel of Dharma, and the two great chariots that pioneered them, have the same viewpoint, as Shantipa and others believe. Among them, the last turning of the wheel of Dharma, the twenty sutras of definitive meaning essence, the Five Treatises of Maitreya, rely on the treatises of Nagarjuna and Asanga. From the two translators, Gyuwa Tsan, until now, various traditions of teaching and practice of Other-Emptiness have appeared in Tibet. Among them, the great pioneers of the chariot tradition are Omniscient Rangjung Dorje, Omniscient Dolpopa, and Omniscient Drime Ozer. The Seventh Je, Zilungpa Chen, Taranatha, and the Sun of the Teachings, etc., are surely abiding on the level of the noble ones, and as the spiritual friends of the complete teachings, without being biased towards any side, those who possess the eye of Dharma have also established it through hearing, thinking, and meditating.
Tibetan
དེ་དག་གི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདིའི་རྒྱབ་བརྟེན་ཏུ་འབྱོན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་ཟུང་འབྲེལ་གྱིས་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གཟིགས་པའི་སྐྱེ་འཕགས་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཁོ་ནར་འབབ་དགོས་སོ། །ཁྱད་པར་ཟབ་མོའི་ལྟ་ཁྲིད་ནི་རྒྱུད་བླ་མའི་དགོངས་དོན་མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་པས་རྩལ་དུ་བཏོན་ཏེ་དབུས་ཀྱི་ཀ་ཆེན་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་། ཁ་ཆེ་སཛྫ་ན་སོགས་བརྒྱུད་པ་ལྟ་ཁྲིད་ཐུན་མོང་པའི་ལུགས་དང་བྱིན་རླབས་འཕོ་བའི་དབང་བསྐུར་གྱི་ལམ་ནས་རྗེ་བཙུན་ལྷོ་བྲག་པ་ལ་རྩལ་བ་ བཀའ་བརྒྱུད་ཡོངས་ལ་གྲགས་པའི་མདོ་སྔགས་ཟུང་འཇུག་གི་ཕྱག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང་གཉིས་ཡོད་པའི་སྔ་མ་ནི་འདིར་འཆད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ལྟ་ཁྲིད་དངོས་ལའང་མདོ་ལུགས་རང་རྐང་དང་། དེ་སྔགས་ལུགས་ཟབ་མོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལའང་གོ་བར་བྱ་བ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་ལྟ་བར་གསུངས་པ་དེ་གཞིར་བཞག་པའི་སྟེང་། ཁམས་གསུམ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ཟབ་མོའི་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་ལ་བརྟེན་དགོས་ཤིང་། དེའང་ཉན་ཐོས་པས་གང་ཟག་བདག་མེད། རང་རྒྱལ་བས་གཟུང་བ་བདེན་མེད། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་གཉིས་སྟོང་ཡེ་ཤེས། དབུ་མ་ཐུན་མོང་བས་ཆོས་ཀུན་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཀྱང་སེམས་དང་། འདུ་ཤེས་དང་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པར་སངས་རྒྱས་དང་ཁ་ཐག་རིང་བའོ། །འོ་ན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ་སུ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་ཤིང་། རྗེས་མཐུན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ཐུན་མིན་གྱིས་རྒྱུད་སྦྱངས་པ་རྣམས་ རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཕྱི་མ་དེ་ལའང་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མོ་བཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་གནས་ལུགས་ལ་ཅིའང་མི་དམིགས་ཤིང་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ། རྟེན་འབྲེལ་དུ་སྣང་ལ་མ་འགག་པར་ཤར་བ་དབུ་མའི་རིག་ཆེན་ལྔས་ཐག་ཆོད་པར་བྱས་ཏེ། དངོས་གཞིའི་ཚེ་གཙུབས་ཤིང་དང་གཙུབས་གཏན་གཉིས་ཀའང་མེས་བསྲེགས་ནས་མཐར་མེ་ཉིད་རང་ཡལ་དུ་སོང་བ་ལྟར་ཞེན་རྟོག་སོར་རྟོག་གིས་གཞལ་ཟིན་ནས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་
Chinese
所有这些的论典都以此为后盾出现。不仅如此，通过闻思修结合，如实照见实相的圣者们的究竟密意，必定归结于此。特别是甚深见修，由《宝性论》的义理掌握者弥勒巴所阐扬，经由卫藏的噶钦仁钦多吉和克什米尔萨迦那等传承，以共同见修之法和加持转移的灌顶之道传给杰尊洛扎巴。 大手印是噶举派共称的显密双运的不共法，这里要讲的是二者中的前者。 ༈ །།第二，关于实际的见修，也有显宗的独立体系，以及与密宗甚深体系相结合的方式。第一种又分为需要理解的和需要修持的两种方式，首先是：相信因果不虚是世间人的正确见解，在此基础上，必须依靠超越三界的甚深见解。其中，声闻宗认为人无我，自生佛认为所取非真，瑜伽行宗认为二空智，中观宗共同认为诸法皆自性空，通过对这些道理的修习来体验，但由于被心、概念和颠倒见三种所束缚，没有证得二无别智慧，所以与佛陀相距甚远。那么，二无别智慧是谁体验的呢？是名相者以圣者智慧所见，以及随顺者通过各自的闻思修不共之法调伏自心者们所体验的。 后者又分为两种。主张无自性者认为，从色法到一切种智之间的所有法，都如兔角和石女之子一样，在实相上毫无可指，也无从成立的空性，即在缘起中显现而不停歇的显现，由中观五大理智彻底决断。在正行时，就像钻木取火，钻木和取火器都被火烧尽，最终火也自然熄灭一样，执着分别念被分别念所衡量之后，分别念的智慧本身也成为所缘。
English
All their scriptures appear with this as their support. Moreover, the ultimate intention of the noble beings who, through the union of hearing, thinking, and meditation, see the reality without distortion, must ultimately converge on this alone. In particular, the profound view and practice were brilliantly expounded by Maitripa, the master of the meaning of the Uttaratantra, and transmitted through the lineage of Kachen Rinchen Dorje of U and Sajjana of Kashmir, etc., through the path of common view and practice and the empowerment of the transference of blessings to Jetsun Lhodrakpa. Maha Mudra, renowned throughout the Kagyu lineage as the uncommon union of Sutra and Tantra, the former of the two will be explained here. ༈ །། Secondly, regarding the actual view and practice, there is also the independent system of the Sutra tradition, and the way it is combined with the profound system of the Tantra tradition. The first is further divided into two ways: what needs to be understood and what needs to be practiced. First, believing in the infallibility of cause and effect is said to be the correct view of worldly people, and on this basis, one must rely on a profound view that transcends the three realms. Among them, the Shravakas believe in the absence of a self of the person, the Pratyekabuddhas believe in the falsity of what is grasped, the Yogacharas believe in the wisdom of the two emptinesses, and the common Madhyamikas believe that all phenomena are empty of their own nature. Although experiencing through the practice of these principles, they are far from the Buddha because they are completely entangled by the three: mind, concepts, and distorted views, and have not realized the non-dual wisdom. So, who experiences the non-dual wisdom? It is seen by the wisdom of the noble ones who are characterized by signs, and by those who are in accordance with it, who have tamed their minds through their respective uncommon methods of hearing, thinking, and meditation. The latter is further divided into two. Those who assert the absence of inherent existence believe that all phenomena from form to omniscience are like a rabbit's horn and the child of a barren woman, and that emptiness, which is not observable in reality and cannot be established anywhere, is the appearance that appears in interdependence without ceasing, and is thoroughly decided by the five great reasonings of Madhyamika. In the main practice, just as rubbing wood to make fire, both the rubbing wood and the rubbing tool are burned by the fire, and finally the fire itself naturally goes out, after the attachment and conceptual thoughts have been measured by the discriminating mind, the wisdom of the discriminating mind itself also becomes the object of focus.