Tibetan
མེད་དུ་འཇོག་སྟེ། ཅིར་ཡང་མི་སེམས། གང་དུའང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་མི་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པ་ན་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་མང་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། རྣམ་པར་དག་པའི་ལུང་དང་མན་ངག་གིས་ངོ་ལེགས་པར་འཕྲོད་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འཛིན་སྟངས་དག་ནས་ཤེས་རབ་ན་འཕར་ཏེ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྟོང་ཉམས་ལ་ཆོས་ཉིད་དུ་ རློམས་པ་ཁ་ཅིག །དབུ་མ་ཆེན་པོ་ནི་དེད་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་གྱི་གཞན་ཐམས་ཅད་ནོར་བའོ། །ཞེས་ལམ་ཤོར་དང་། ཁ་ཅིག་རང་གི་ངོ་བོ་བློ་འདས་སུམ་གྲོལ་བར་སྐྱེ་འགག་གྲངས་སུ་འདེབས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཁྲུལ་ཏེ་མྱོང་བ་བརྟན་པའི་གཤིས་ཤོར་བ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་དཔྱོད་ཆེ་ཆུང་མ་གཏོགས་ཁམས་གསུམ་ལས་འཕགས་མི་ནུས་པར་མཚུངས་པས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོར་འཇུག་པ་ལ་ལུང་རིག་མན་ངག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གོ་མྱོང་རྟོགས་པ་རྡོ་རུས་འཕྲོད་པས་ཀུན་དང་མི་འགལ་ལ། ཀུན་ལས་འཕགས་པའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གནད་དུ་ཁེལ་བ་དགོས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བྱམས་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་དག་གིས་ནི། བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པའི་གཞུང་ལུགས་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་པས་ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་སྣང་གློ་བུར་བའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་སྔོན་ཏུ་སོང་ན་མཆོག་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཙམ་སྤྲོས་པས་མི་ལྕོགས་ན། བྱམས་ཆོས་ལྔའམ། རྒྱུད་བླ་མ་ཙམ་ལ་ནི་ངེས་པར་སྦྱོང་དགོས་ལ་དེའང་མི་ནུས་ན། ཇི་སྐད་དུ། །སེམས་ལས་གཞན་ཏུ་མེད་པ་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་ཏེ། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། །ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་སེམས་མ་རིག་པའི་ཆ་གློ་བུར་དྲི་མ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་རྨི་ལམ་གྱི་འཁྲུལ་པ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་། དཔྱད་ ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་རེ་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཁོ་ནའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པས། ཕྱི་དོན་ལྟར་ཤར་བའི་གཟུང་བ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་དང་། འཛིན་པའི་སེམས་
Chinese
放下，什么也不想，什么也不放在心上，在证悟无我如虚空般的境界中，以不修的方式来修，那时，当生起如《宝灯论》等止观双运的众多三摩地之门时，如果以完全清净的教证和口诀很好地契合，就能清净颠倒的执着，智慧增上，从而证悟不共的中观大见。然而，《三摩地品》中说：“三摩地也极稳固，如果对其显着执着，则称为孩童之行，不能获得涅槃。”因此，有些自诩为思辨空性的体验是法性的人，说：“中观大见就像赶车一样，其他一切都是错误的。”这样就迷失了道路。有些人将自己的本性误认为是超越思维的三解脱，对生灭进行计数，失去了稳固体验的本性。这两种人，除了名相上的分别大小之外，都无法超越三界，是相同的。因此，进入一切智智的门，必须以不颠倒的教证、理证和口诀，使闻思修如石骨相合，不与一切相违，并且需要超越一切的见、修、行都切中要害。依止瑜伽行派慈氏法的人们，以中期法轮的经论及其注释，首先断除有法、错觉、暂时的戏论是最好的。如果仅凭这些不能胜任，则必须修学慈氏五法或《宝性论》，如果连这也做不到，那么，如经中所说：“从心之外没有了知，之后也证悟心性本无，具慧者了知二者皆无，不具慧者安住于法界。”正如所说的那样，从无始以来，自心无明的部分依赖于暂时的垢染，在未经观察和分析的情况下，像梦中的错觉一样显现为各种各样，但如果进行观察，则什么也无法成立，因为各自的自性是空性的，所以一切显现都是心识的幻化。如外境般显现的所取，显现而无自性，如水中之月，是世俗谛的安立处，而能取的
English
Letting go, not thinking about anything, not keeping anything in mind, in the state of realizing selflessness like the sky, meditating in a way that is not meditating, then, when many doors of Samadhi of Shamatha-Vipassana Yuganaddha, such as the 'Precious Lamp', arise, if one fits well with the completely pure scriptures and instructions, one can purify the inverted clinging, increase wisdom, and thus realize the uncommon Great Madhyamaka view. However, in the chapter on Samadhi, it says: 'Even if Samadhi is very stable, if one clings to it manifestly, it is called the practice of a child, and one will not attain Nirvana.' Therefore, some who boast that the experience of emptiness through speculation is the nature of reality say, 'The Great Madhyamaka view is like driving a cart, and everything else is wrong.' Thus, they lose their way. Some mistake their own nature, which is beyond thought and liberated in three ways, for Mahamudra, and lose the nature of stable experience by counting births and deaths. These two, apart from the difference in the size of their names, are the same in that they cannot transcend the three realms. Therefore, to enter the door of Omniscient Wisdom, one must have non-inverted scriptural and logical instructions, so that hearing, thinking, and meditating are like stone and bone joining together, not contradicting everything, and one needs the view, meditation, and conduct that transcend everything to be right on the point. Those who rely on the Maitreya's Dharma of the Yogachara school, it is best to first cut off the temporary elaborations of phenomena and illusions with the scriptures and commentaries of the intermediate turning of the wheel of Dharma. If one cannot manage with just that much elaboration, then one must definitely study the Five Dharmas of Maitreya or the Ratnagotravibhāga, and if one cannot even do that, then, as it is said in the scriptures: 'Knowing that there is nothing other than the mind, then realizing that the mind itself is also non-existent, the wise know that both are non-existent, and the unwise abide in the Dharmadhatu.' As it is said, from beginningless time, the part of one's own mind that is ignorance relies on temporary defilements, and appears in various ways like illusions in a dream without being examined or analyzed, but if one examines it, nothing can be established, because each of their own natures is empty, so all appearances are the magical manifestations of the mind. The grasped object that appears like an external object, appearing but without inherent existence, like the moon in water, is the place of establishment of conventional truth, and the grasping mind
Tibetan
ཀྱང་ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མ་གནས་ཤིང་དབྱིབས་ཁ་དོག་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ལ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་འཁྲུལ་པའི་བདག་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཆ་དང་བཅས་པ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་གདོད་ནས་སྟོང་ཡང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ། གློ་བུར་དྲི་མས་གདོད་ནས་གོས་མ་མྱོང་བ་དོན་དམ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ངོ་ཤེས་ནས་དེའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་བྱམས་ཆོས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། དཔྱད་པ་དེ་ཙམ་ནི་ངེས་པར་སྔོན་ཏུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ་མཐའ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གནས་ལུགས་གཉུག་མ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས། སྟོང་ལུགས་སྤྲོས་པའི་མཐར་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་སྟོང་། རྟོགས་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ༈། གཉིས་པ་ཉམས་ལེན་དངོས་ལ་སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཞི་རྗེས་གསུམ་མོ། དང་པོ་ནི། དེའང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིད་ བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུའི་དྲི་མ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྣམས་སྦྱོང་བའི་གོ་རིམ་ལྟར་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཆོས་ཀྱི་མདོ་བཞིན་བསམ་བསྒོམ་དུ་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་སྐྱེས་པའི་མཐར་འཆི། འདུས་པའི་མཐར་འབྲལ། བསགས་པའི་མཐར་འཛད། བསླང་བའི་མཐར་འགྱེལ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཆུ་བུར་དང་གློག་ལས་ཀྱང་མི་རྟག །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁམས་གསུམ་དུ་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིས་འཁོར་ཞིང་ཟག་པ་བུམ་པར་ཆུད་པའི་སྦྲང་མ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཡོས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་རུ་ཆུད། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་ཞིང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞི་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་དམ་པའོ། །སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ངག་ཏུ། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །ཞེས་ཡང་ཡང་བརྗོད། རྒྱས་པར་ལམ་རིམ་རྣམས་སུ་འབྱུང་བའི་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་རྒྱུད་ལ་འགྲེ་ངེས་སུ་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ལའང་གསུམ་ཏེ། དང་པོ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་
Chinese
然而，它不住于内外任何地方，不成立形状、颜色、事物，从无有中如实显现有一般的错觉，由执我的相续产生，包含八识在内的一切，如虚空中的花朵一般，本来就是空性的，然而能取所取二者皆空的智慧，从佛陀到众生之间，遍及一切的法性，如来藏自性光明。从未被突如其来的污垢所染，如实认识到胜义谛的实相，并安住于其中，这是慈氏法的密意。仅仅是这样的观察是必须先行的，在确定无有边际之后。所谓在双运中修持，即安住于本来的、自然的智慧中。空性方面，以执着戏论边际的分别念而空。证悟方面，各自以自证智而证悟。༈。第二，实际修持分为前行、正行、后行三部分。第一部分是：如来藏如意宝般的粗、细、极细的垢染，按照清净的次第，如与第一法轮相符的佛经一般，进行思维修，即如此生之尽头为死，相聚之尽头为离，积累之尽头为耗，兴盛之尽头为衰。所有这些有为法，比水泡和闪电还不稳定。依靠业和烦恼的近取，在三界中以色等五蕴流转，如同落入瓶中的蜂蜜，这是痛苦的自性，痛苦的动摇，落入痛苦的牢笼。从色到一切种智之间，所有世俗的法，由于没有成立为真实，所以是空性的，并且没有能取所取的我，一切法皆空的基，从突如其来的错乱中解脱出来的大涅槃，是常恒寂静殊胜的。如此思惟，口中念诵：有为法皆是无常，有漏皆是痛苦，诸法皆空无我，涅槃是寂静。反复念诵。详细内容在菩提道次第等中出现的共同前行，务必在相续中生起。
English
However, it does not abide in either inner or outer realms, and it is not established as form, color, or substance. From the illusion of existence arising from non-existence, the continuity of self-grasping arises, including all eight consciousnesses, like flowers in the sky, which are empty from the beginning. Yet, the wisdom of emptiness of both grasper and grasped, the Dharma-nature pervading all from Buddha to sentient beings, the Tathagatagarbha, is naturally luminous. Never stained by sudden defilements, truly recognizing the reality of the ultimate truth, and abiding in it, is the intention of the Maitreya teachings. Such examination is necessary as a preliminary, establishing the absence of extremes. The so-called practice in union abides in the original, natural wisdom. In terms of emptiness, it is empty of the conceptualization that clings to the extremes of elaboration. In terms of realization, it is realized by the self-aware wisdom of each individual. ༈. Secondly, the actual practice is divided into three parts: preliminary, main practice, and concluding practice. The first part is: The gross, subtle, and extremely subtle stains of the Tathagatagarbha, like a wish-fulfilling jewel, should be purified in sequence, in accordance with the Dharma Sutra, which is in accordance with the first turning of the wheel, and should be contemplated and meditated upon. Thus, the end of birth is death, the end of gathering is separation, the end of accumulation is exhaustion, and the end of rising is falling. All these conditioned phenomena are even more impermanent than water bubbles and lightning. Relying on the clinging of karma and afflictions, revolving in the three realms with the five aggregates of form, etc., like honey trapped in a jar, this is the nature of suffering, the agitation of suffering, trapped in the prison of suffering. From form to omniscience, all conventional dharmas are empty because they are not established as true, and without the self of grasper and grasped, the basis of emptiness of all dharmas, the great Nirvana that is liberated from sudden delusion, is the eternal, stable, peaceful, and supreme. Thinking thus, recite in words: All conditioned things are impermanent. All that is tainted is suffering. All dharmas are empty and without self. Nirvana is peace. Repeat again and again. The common preliminaries that appear in the stages of the path, etc., must be generated in the mindstream. Secondly, there are three parts: The first is the common great vehicle.