Tibetan
སྐབས་སུ་དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་རྗེ་མི་འབྱུང་བའང་རང་གི་གསོལ་བ་མ་ཐེབ་པའི་སྐྱོན་ཡིན། དཀོན་མཆོག་ལ་བྱིན་རླབས་མེད་མི་སྲིད། དེས་ན་དུས་རྟག་ཏུ། མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་པས་དད་པ་བསྒོམ་ཞིང་གསོལ་འདེབས་ལ་བརྩོན། ངག་འཁྱལ་དང་བསྐུར་འདེབས་སོགས་ཀྱིས་སྡིག་མི་བསག །སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟེན་སེར་གོས་གྱོན་ཚད་ཐམས་ཅད་ལ་དཀོན་མཆོག་ དངོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱག་མཆོད་དང་མོས་བྱེད། རྟེན་གསུམ་རྙིང་པ་གསོ། གསར་པ་བཞེངས། ས་རྗེན་དང་འོ་བརྒྱལ་བའི་གནས་སུ་མི་འཇོག །བཙང་ནས་སྐུ་གླུད་ཟ་བ་དང་། གཏའ་མར་འཇོག་པ་སོགས་དྲན་ཡང་མི་རུང་། ཐ་ན་སཱཙྪའི་ཆག་དུམ་དང་ཡིག་འབྲུ་ན་གཅིག་ལའང་འགོམ་ཡུག་མི་བཏང་། བཀའ་དྲིན་དྲན་པས་ཕྱག་མཆོད་བསྟོད་པ་སོགས་གུས་པའི་སྤྱོད་ལམ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བྱེད། སྙིང་རྗེ་དྲན་པས་སྐྱེ་བོ་གཞན་དག་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་འགོད་ཅིང་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད། ཕན་ཡོན་དྲན་པས་ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་སྐྱབས་འགྲོ་བསྒོམ། ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་སྲོག་ལ་བབ་ཀྱང་སྐྱབས་ཡུལ་མི་སྤང་། ཡིད་ཆེས་དྲན་པས་བདེ་སྡུག་མཐོ་དམན་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཡང་སླར་ཡང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་གཏོད་པ་མ་གཏོགས་ཡི་ཆད་མི་བྱ། མདོར་ན་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་གཞན་མི་བསྟེན། ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པའི་བསམ་སྦྱོར་སྤང་། དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་གྲོགས་མུ་སྟེགས་ཅན་ནམ་དེ་དང་ཆ་མཐུན་དང་མི་འགྲོགས་པ་སྟེ་ཚད་ལྡན་ཞིག་ཉམས་སུ་ལོན་ན་སྐྱབས་འགྲོའི་ཁོངས་སུའང་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་རིམ་ཕལ་ཆེར་འདུ་ཞིང་། སྐྱབས་ འགྲོའི་ཉམས་ལེན་ཙམ་ཡང་རྒྱུད་ལ་མེད་པར་སྟོང་སྐད་མཐོན་པོར་སྒྲག་ཀྱང་ལམ་ནོར་གྱི་གཡང་ས་ཆེན་པོ་ཡིན་འདུག །དེས་ན་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་འགྲོའི་ཉམས་ལེན་དང་མ་བྲལ་བར་བྱས་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲལ་དུ་ཆུད། སྡིག་པ་ཆུང་བ་རྣམས་དག །ཆེ་བ་ཡངས་ཤིང་སྲབ། །མི་དང་མི་མ་ཡིན་པའི་བར་ཆོད་ཀྱིས་མི་ཚུགས། སྡོམ་པ་དང་ཁ་ཏོན་སོགས་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད། དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་གཤའ་མར་ཁེལ་ནང་ན་སོང་དུ་དེད་ཀྱང་མི་འགྲོ། མདོ་སྡེ་པད་མ་དཀར་པོ་ལས། ངའི་བསྟན་པ་འདི་ལ་ཞུགས་པའི་དགེ་བསྙེན་ནས། དགེ་སྦྱོང་ལྟར་བཅོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་ལྷག་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ་གཅིག་ཀྱང་ལྷག་མ་མི་ལུས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའང་སྐྱབས་སུ་སོང་
Chinese
有时不出现本尊的加持，也是因为自己的祈祷没有达到的过失。本尊不可能没有加持。因此，任何时候都要忆念三宝的功德，修持信心，精进祈祷。不要以闲聊和诅咒等造罪。对于身语意之所依，以及所有穿着黄色衣服的，都要以本尊真身的想法来顶礼供养和信奉。修缮旧的三宝所依，建造新的。不要放置在露天和辛苦的地方。尤其不能用作赎身、抵押等，想都不要想。甚至对于萨擦的碎片和哪怕一个字，也不要随意践踏。忆念恩德，以身语意三门恭敬地进行顶礼供养赞颂等行为。忆念慈悲，引导其他众生皈依，宣说三宝的伟大功德。忆念利益，日夜六时修持皈依。忆念过患，即使面临生命危险也不舍弃皈依处。忆念信心，无论发生快乐痛苦、高低贵贱，都要再次信赖本尊，不要灰心。总之，皈依佛后，不信奉其他世间神祇。皈依法后，断除损害众生的思想行为。皈依僧后，不与外道徒或与之相似者交往。如果能获得一个合格的（上师），那么皈依中也包含了显密道次第的大部分内容。仅仅皈依的修法都没有融入自心，却高声喧哗，这是步入歧途的巨大悬崖。因此，如果能经常不离皈依的修持，就能进入佛教徒的行列。小罪得以消除，大罪得以减轻和削弱。不会被人和非人的障碍所阻挡。戒律和念诵等一切善根都会越来越增长。对本尊的信心坚定，即使赶也赶不走。在《妙法莲华经》中说：进入我的教法的居士，以及那些装扮成僧人的，也都会在这个贤劫中，完全进入无余的境界而涅槃，没有一个会留下。这样说也是因为皈依。
English
Sometimes, the blessings of the deity do not appear because of the fault of one's own prayers not reaching. It is impossible for the deity to be without blessings. Therefore, at all times, remember the virtues of the Three Jewels, cultivate faith, and strive in prayer. Do not accumulate sins through idle talk and curses, etc. For the supports of body, speech, and mind, and all those wearing yellow robes, offer prostrations, offerings, and devotion with the thought of the deity's true form. Repair old supports of the Three Jewels and build new ones. Do not place them in open or difficult places. Especially, do not use them for redemption, mortgages, etc., do not even think about it. Do not carelessly trample even on fragments of tsatsas or even a single letter. Remembering kindness, respectfully perform prostrations, offerings, praises, and other actions through the three doors of body, speech, and mind. Remembering compassion, guide other beings to take refuge and proclaim the great virtues of the Three Jewels. Remembering benefits, practice taking refuge six times day and night. Remembering faults, do not abandon the refuge even when facing life-threatening situations. Remembering faith, no matter what happiness, suffering, high or low status occurs, rely on the deity again and do not be discouraged. In short, after taking refuge in the Buddha, do not worship other worldly deities. After taking refuge in the Dharma, abandon thoughts and actions that harm sentient beings. After taking refuge in the Sangha, do not associate with non-Buddhist practitioners or those similar to them. If one can obtain a qualified (teacher), then the refuge also includes most of the stages of the path of Sutra and Tantra. Merely the practice of refuge has not been integrated into one's mind, but one shouts loudly, this is a great cliff of going astray. Therefore, if one can constantly remain inseparable from the practice of refuge, one can enter the ranks of Buddhists. Small sins are eliminated, and great sins are lightened and weakened. One will not be hindered by obstacles from humans and non-humans. All virtuous roots such as vows and recitations will increase more and more. The faith in the deity is firm, and even if driven away, it will not go. In the White Lotus Sutra, it is said: Those lay practitioners who have entered my teachings, and those who pretend to be monks, will also completely enter the realm of no remainder and pass into nirvana in this very fortunate eon, and not one will be left. This is also said because of taking refuge.
Tibetan
བ་ལ་དགོངས་པ་སྟེ་ཕན་ཡོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའང་ཕྱོགས་ཙམ་སྨོས་པའོ།། ༈ །།སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི། སྤྱིར་བློ་ཆོས་སུ་སོང་ཡང་ཆོས་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་ལ་རག །དེ་ཡང་དགེ་བ་ཆེ་ཆུང་གང་བྱས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་སོང་ན་ཆོས་ལམ་དུ་སོང་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ན་དགེ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐ་མལ་གྱི་བྱ་བ་ཚུན་ཆད་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་སོང་བ་ཡིན་པས། མདོ་ལས། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པས་ཆོས་མང་པོ་ལ་བསླབ་པར་མི་བྱ་སྟེ་གཅིག་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཅིག་གང་ཞེ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་ལའང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་བྱང་སེམས་གཉིས་ཡོད། འདི་གཉིས་ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རྩ་བ་ཡིན་པས་བཤད་པའི་མཐའ་རྒྱ་ཆོད་དཀའ་ཞིང་འཇོག་སྒོམ་གྱི་སྐབས་འདིར་རྣམ་བཤད་མང་པོ་མི་མཁོ་ཡང་ཤེས་པར་འདོད་ན་བཀའ་གདམས་གཞུང་དྲུག་སོགས་ལ་སྦྱང་དགོས་ཤིང་། མདོར་བསྡུ་ན་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྙིང་རྗེ་ཡིན། དོན་དམ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན། དེ་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་གཅིག་སྐྱེ་སྟེ། ཕ་དམ་པས། སྙིང་རྗེ་མ་སྐྱེས་ན་རྟོགས་པ་མི་སྐྱེ། ཉ་ཆུལ་འོང་བ་ཡིན་སྐམ་ལ་མི་འོང་གསུངས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས། དེ་ཙ་ན་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་རྗེ་ཤུགས་འབྱུང་དུ་སྐྱེས་ནས་སྒོ་གསུམ་གཞན་དོན་ཏུ་བཀོལ་ནུས་པ་དེ་འོང་པ་ཡིན་འདུག །དེས་ན་ཐོག་མར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་མ་ཟིན་ཟེར་བ་ དེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་ལ་ངོས་བཟུང་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐོག་མར་དེ་སྐྱེད་ཐབས་དགོས། དེ་ལའང་སྨོན་འཇུག་གཉིས་ཡོད་ཅིང་གཉིས་ཀ་ཆོ་ག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་དགོས། གང་ཟག་མཆོག་ཁ་ཅིག་རྟེན་གྱི་དྲུང་དུ་ཞེ་ཐག་པ་ནས་བྱང་སྡོམ་བཟུང་བའི་ཚིག་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་སྐྱེ་བའང་ཡོད། ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྡོམ་རྒྱུན་བར་མ་ཆད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལས་སྡོམ་པ་ནོད་དགོས། གང་ལྟར་རྗེས་ནས་རབ་ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག །འབྲིང་ཐུན་བཞིའི་ཐོག་མཐའ། ཐ་མས་ཀྱང་ཉིན་མཚན་གཉིས་ལ་བཤགས་སྡོམ་ངེས་པར་བྱེད། དེ་ཡང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པ་ནི་སྨོན་པ
Chinese
思维其功德，即略说具有大利益。༈。皈依之后，与之相联的是发起菩提心。一般来说，心虽已向法，但能否步入法道，取决于菩提心是否在相续中生起。无论行善大小，若成为证得佛陀之方便，则可谓步入法道。若以菩提心摄持，善行自不必说，乃至寻常之举，亦皆成为成佛之方便。故经中云：“欲现证圆满正觉者，不必学众多法，当学一法。一法为何？即菩提心。”如是说。菩提心有世俗菩提心与胜义菩提心两种。此二者乃八万四千法蕴之根本，故宣说之边际难以穷尽，然于安住修持之时，虽无需诸多分别解释，然若欲了知，则须研习噶当六论等。总而言之，世俗菩提心之体性为大悲，胜义菩提心之体性为证悟实相之智慧。此二者亦互相依存而生，如帕当巴尊者云：“无悲不生悟，鱼生于水，不生于旱地。”如是，依于世俗菩提心，方能如实证悟胜义实相。尔时，对未悟之有情，自生无伪之大悲，进而身语意三门皆能用于利他，此乃必然。故最初所言是否为菩提心所摄持，当以世俗菩提心来衡量，故最初须生起此心之方便。此中又有愿菩提心与行菩提心两种，二者皆须依于仪轨而生。然少数殊胜之人，于依处前，以至诚之心，念诵受持菩萨戒之三遍誓词，亦能生起。然多数人则须从戒律传承未断之善知识处领受戒律。无论如何，之后最好昼夜六时，中等者于四座之始末，最下者亦须于昼夜二次忏悔受戒。即为利益一切有情，当获得一切种智之佛陀果位。如是反复修习，即是愿菩提心。
English
Thinking about its benefits, I will briefly mention the great benefits it possesses. ༈. Following refuge, the next step is to generate the mind of enlightenment (bodhicitta). Generally, even if the mind has turned to Dharma, whether or not one enters the path of Dharma depends on whether or not the mind of enlightenment has arisen in the mindstream. Whatever virtue, great or small, is done, if it becomes a means to attain Buddhahood, then it is said to have entered the path of Dharma. If it is seized by the mind of enlightenment, what need is there to mention virtue? Even ordinary activities become a means to accomplish Buddhahood. Therefore, the sutra says: "Those who desire to attain perfect enlightenment should not study many Dharmas, but should study one. What is that one? It is the mind of enlightenment." It is said. There are two types of bodhicitta: relative and ultimate. These two are the root of the eighty-four thousand collections of Dharma, so the extent of their explanation is difficult to exhaust. Although many detailed explanations are not needed at this time of settling and meditating, if you want to know, you must study the Six Treatises of the Kadampa School. In short, the essence of relative bodhicitta is compassion. The essence of ultimate bodhicitta is the wisdom that realizes the nature of reality. These two also arise in dependence on each other. As Father Dampa said: "Without compassion, realization does not arise. Fish come in water, not on dry land." Likewise, based on the relative, one realizes the ultimate nature of reality without error. At that time, for sentient beings who have not realized it, unartificial compassion arises spontaneously, and the three doors can be used for the benefit of others. Therefore, whether or not it is initially seized by the mind of enlightenment is measured by relative bodhicitta, so first of all, there must be a way to generate it. There are two types: aspiration and engagement, and both must arise based on rituals. Some supreme individuals can also generate it by sincerely reciting the three vows of taking the Bodhisattva vows in the presence of a support. However, most people must receive the vows from a virtuous spiritual friend whose lineage of vows has not been interrupted. In any case, afterwards, it is best to confess and take vows six times a day and night, moderately at the beginning and end of four sessions, and at least twice a day and night. That is, for the sake of all sentient beings, one must attain the state of Buddhahood with all-knowing wisdom. Repeatedly meditating in this way is the aspiration.