Tibetan
་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བྱ་བ་བཅུར་གསུངས་ཏེ། དད་པའི་རྩ་བ་ལ་གནས་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང་བརྩོན་པ་དྲག་པོས་དམ་པའི་ཆོས་ཕྱོགས་མེད་དུ་ཚོལ་བ་དང་། འདུན་པ་དྲག་པོས་དགེ་བའི་ལས་ལ་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་དང་། བག་ཡོད་པས་ལས་དང་བྱ་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་། བདག་གི་དགེ་བ་ལ་མི་ཆགས་པར་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར་དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མི་ངོམས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་དང་། དུས་རྟག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་དོན་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པས་ལམ་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱ། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ། ལོ་ལེགས་པར་འདོད་ན་ས་བོན་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སོ་ནམ་ལ་འབད་དགོས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཆེ་ཕྲ་ལག་ལེན་ཅི་ཐེབས་གང་ཐེབས་དགོས། དེའང་སྦྱིན་པ་བཏང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་། བཟོད་པ་བསྒོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་པ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་དང་། མདོར་ན། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསླབ་པའི། །དངོས་དེ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན། །ཞེས་པ་ལྟར་དགེ་རྩ་ཕྱོགས་མེད་དུ་བསྒྲུབ། གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡི་རངས་བསྒོམ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྔར་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་གསར་པ་དང་འཕྲད་ཅིང་དེའི་རྒྱུ་དགེ་བ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་བྱམས་པ་དང་། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ཞིང་ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་འགོག་པར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་། ད་ལྟ་གཞན་ལུས་སེམས་བདེ་བ་ལ་ཡི་རངས་པའི་དགའ་བ་དང་། རང་དང་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་གལ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་མེད་པར་མཉམ། དེ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉེ་རིང་མེད་པར་གཅིག་ལ་མ་ཆགས། གཅིག་ ལ་མི་སྡང་བར་ཐམས་ཅད་ངོ་མཉམ་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། དགྲ་གཉེན་བར་མའི་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཁྱབ་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་ཚད་མེད་བཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་ཞུགས་ཕྱིན་ཆད་ཉམས་ལེན་གྱི་མཐིལ་དུ་དགོས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཉིང་ཁུ་ཡིན། འདི་ལ་བཀའ་གདམས་པའི་མན་ངག་ཏུ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་བསམ་ནས་བྱམས་སོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱེད་དེ། བདག་ཅི་ནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་པར་འདུག །དེའི་རྒྱུར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དགོས་པར་འདུག། དེའི་རྒྱུར་སྙིང་རྗེ། སྙིང་རྗེའི་རྒྱུར་བྱམས་པ། དེའི་རྒྱུར་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་
Chinese
从中，宣说了菩萨的十种行为：安住于信心的根本，依止善知识，以猛烈的精进无偏地寻求圣法，以强烈的意愿不舍弃精进善业，以谨慎不浪费事业和行为，不贪著自己的善根而成熟众生，不顾身命而受持圣法，不满足于福德资粮，努力积聚智慧资粮， 时时不断绝正确的意义，以善巧方便完全寻求一切道。对于这些教导要努力。进入的教诲：如果想要好年成，仅仅有种子是不够的，必须努力耕作，同样，仅仅有想要成佛的想法是不够的，菩萨的行为无论大小都要尽可能地实践。也就是布施、持戒、忍辱、精进、禅定和智慧，要好好地修学这六度。总而言之，如《入菩萨行论》所说：“菩萨无有不应学，何事亦无不应为。”要无偏地积累善根，随喜他人所作的善业。慈爱是希望一切众生都能获得前所未有的新乐，并将此乐的因安立于善法；悲悯是希望众生脱离现在的痛苦，并且将来也能断绝痛苦之因——恶业；随喜是现在对他人身心安乐感到欢喜；平等是对于自己和如同母亲一般的众生，不分轻重地平等对待，对于一切众生，不分亲疏远近，不贪恋一方，不憎恨一方，对一切都平等相待，这就是舍。不分怨亲中立，对遍布虚空边际的无量众生如此修习，称为四无量心，进入大乘瑜伽之后，这是修行中必须具备的核心。对此，噶当派的窍诀是，思惟因果关系，从而在相续中生起慈等。我无论如何都要成佛，为此需要菩提心，为了菩提心需要悲心，为了悲心需要慈心，为了慈心需要知恩报恩。
English
From that, ten activities of a Bodhisattva are taught: abiding in the root of faith, relying on virtuous spiritual friends, seeking the sacred Dharma without bias with intense diligence, not abandoning diligence in virtuous actions with strong desire, not wasting actions and activities with mindfulness, not being attached to one's own virtue but maturing sentient beings, upholding the sacred Dharma without regard for body and life, not being satisfied with the accumulation of merit, diligently accumulating the accumulation of wisdom, never separating from the correct meaning at any time, and completely seeking all paths with skillful means. We should strive for these teachings. Instructions for entering: If you want a good year, it is not enough to just have seeds, you must work hard at farming. Similarly, it is not enough to just have the thought of wanting to become a Buddha, you must practice the Bodhisattva's conduct, both great and small, as much as possible. That is, giving, keeping precepts, practicing patience, exerting effort, and studying well in meditation and wisdom, these are the six perfections. In short, as it says in the Bodhisattvacharyavatara, "There is nothing that Bodhisattvas should not learn, and there is nothing that should not be done." Accumulate virtuous roots without bias, and rejoice in the virtuous deeds done by others. Loving-kindness is the wish that all sentient beings may encounter new happiness that has never existed before, and to establish the cause of that happiness in virtue. Compassion is the wish that sentient beings may be free from present suffering, and that in the future they may also prevent the cause of suffering, which is non-virtue. Joy is rejoicing in the present happiness of others' bodies and minds. Equanimity is treating oneself and sentient beings like one's mother equally, without distinguishing between importance. Towards all sentient beings, without distinguishing between near and far, not being attached to one side, not hating one side, but treating all equally, this is equanimity. Without distinguishing between enemies, friends, and neutrals, cultivating in this way towards immeasurable sentient beings pervading the expanse of space is called the four immeasurables, and after entering the Great Vehicle Yoga, this is the essence of Dharma that is necessary at the core of practice. For this, the Kadampa's secret instruction is to contemplate the relationship of cause and effect, thereby generating love and so on in the mindstream. I must become a Buddha no matter what. For that, I need Bodhicitta. For Bodhicitta, I need compassion. For compassion, I need loving-kindness. For loving-kindness, I need to know and repay kindness.
Tibetan
ཏུ་བཟོ་བ། དེའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་དགོས། དེ་ཤེས་ནས་ཐོག་མར་རྩེ་བའི་མ་དེའི་དྲིན་ལ་བསམ་ནས་བྱམས་པ་བསྒོམ་དེ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་སྲོག་དབུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཀུན་ལ་རྒྱ་ཇེ་ཆེར་བསྒོམ། མི་གཞན་གྱིས་ཆོས་པ་བཟང་པོར་མཐོང་དུ་རེ་བའམ། ལྟོ་གོས། སྙན་གྲགས་སོགས་འདོད་པའམ། གཞན་ལས་རང་བཟང་བ་ཞིག་འོང་དུ་རེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་པར་བརྫུ། ཚུལ་འཆོས་བྱེད། མིང་རྟོགས་ལྡན་དང་གྲུབ་ཐོབ་ཏུ་བཏགས་པ་དེ་གཉིས་ཕུང་གི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་དང་ མི་རྟག་པའི་སྒོམ་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས། དགེ་སྦྱོར་དང་ཆོས་སྦྱོང་བ་ག་རེ་བྱེད་ཀྱང་ཕྱི་མ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་ཙམ་ལ་སྨོན་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་རྒྱབ་འགལ་ཡིན་པས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ལས་འབྲས་དྲན་པར་བྱ། རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཁོ་ན་ལས་གཞན་ཕན་གྱི་བསམ་པ་མི་སྐྱེ་ན་རྩ་བ་འཆུག་པས་བདག་གཞན་མཉམ་བརྗེའི་སེམས་བསྒོམ་དགོས། འདི་ལྟག་པར་ཡང་གལ་ཆེ། དེ་ཡང་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་པར་མཉམ། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཉམ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡང་མཉམ། བདག་གཅིག་པུ་ཡིན་ལ་སེམས་ཅན་ནི་མང་པོ་ཡོད་པས་བདག་དང་མཉམ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག །དེའི་ཕྱིར་བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་འདོད་པ་སྟེ་འདི་ཉིད་གོ་ཡུལ་ཙམ་དུ་མ་ལུས་པའི་སེམས་ཐོག་ཏུ་ཁེལ་ངེས་པ་དགོས། དེའི་བོག་འདོན་དུ། བདག་མི་གཅེས་ཤིང་། སེམས་ཅན་གང་རུང་གཅིག་ཀྱང་བདག་ལས་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་འཛིན་པས། གཞན་བདེ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་དེས་དྲག་པ་ལའང་འཇུག་པར་སྤྲོ་བའི་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་གཞན་དོན་ཁོ་ན་བྱེད་པ་དགོས། ད་ལྟ་རང་རེ་ཚོས་དགེ་བ་ཕྲན་བུ་བྱེད་ན་ཡང་། རང་གིས་བྱས་པ་དེས་རང་ལ་ཕན་པར་བྱེད། གཞན་གྱིས་བྱེད་བཅོལ་ བདེ་བཅོལ་མཁན་དེའི་དོན་ཡིན་རྒྱུ་བྱེད་པ་འདི་འདྲས་གར་ཡང་མི་ཕྱིན། ཆོས་སྤྱོད་ལྟ་ཅི་སྨོས་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞན་ཕན་གྱི་སེམས་འབའ་ཞིག་པས་བྱ། ནད་དང་གདོན་གྱི་གནོད་པ། མི་ཁ་ཟུག་པ། ཉོན་མོངས་ཆེ་རུ་འགྲོ་བ་སོགས་བྱུང་ན་དེའི་སྟེང་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་མི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཤིང་སྤུངས། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་སྔོན་ལས་སུ་ཤེས་པས་སེམས་སྡུག་མི་བྱ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བླང་། བདེ་སྐྱིད་བྱུང་ཚེ་ནོར་དབང་ཐང་དགེ་ཕྱོགས་སུ་བཏང་ཞིང་སྙོམ་ལས་སུ་མི་སྡོད་པར་ལུས་ངག་དག་ལ་བསྐུལ་ཞིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་སྐྱིད་དང་ལྡན་པར་སྨོན་ལམ་
Chinese
要造就（菩提心）。其原因是，要知道一切众生都是父母。知道这个之后，首先思念最初疼爱的母亲的恩德，修慈心，像这样对一切有情众生，以生命气息所摄持的一切众生，更加广大地修。不要期望被其他人看作是好的修行人，或者想要衣食、名声等等，或者期望比别人更好，而假装菩提萨埵，虚伪做作，名字取为证悟者和成就者，这二者是毁灭的根本，所以要依止难得的闲暇和 无常的对治法。无论做什么善行和修法，即使只是希求来世人天福报，也与菩提心相违背，所以要忆念轮回的过患和业果。如果只有利己的想法，而不生起利他的心，那就是根本错误，所以要修自他交换的心。这在背后也很重要。也就是，我和一切众生在想要快乐上相同，不想要痛苦上相同，在法性无自性上也是相同。我只有一个，而众生有很多，所以比和我平等还要更加重要。因此，我想要获得佛果，并将一切众生安置于佛果，这个不仅仅是理解，一定要落实到心上。为了实现这个目标，我不珍爱自己，并且认为任何一个众生都比自己更珍贵，为了他人的快乐，自己也乐于承受痛苦，思想和行为都要完全为了他人。现在我们即使做一点点善事，也是为了自己受益。受他人委托 安乐委托的人的事情，这样做哪里也去不了。更不用说修行，一切行住坐卧都要以纯粹的利他之心来做。如果发生疾病和魔的损害，别人说坏话，烦恼增多等等，就把一切众生的不悦都聚集和堆积在上面。如果发生痛苦，要知道是宿业，不要伤心，要接受他人的痛苦。如果发生快乐，就把财富、权力用于善的方面，不要懒惰，要鞭策身语，祝愿一切众生都拥有快乐。
English
To cultivate (Bodhicitta). The reason for this is that all sentient beings must be known as parents. After knowing this, first think of the kindness of the mother who first caressed you, and cultivate loving-kindness. Like this, cultivate on a larger scale towards all sentient beings, all sentient beings who are sustained by the breath of life. Do not expect to be seen by others as a good practitioner, or desire food, clothing, fame, etc., or hope to be better than others, and pretend to be a Bodhisattva, acting hypocritically, and taking names as realized ones and accomplished ones. These two are the root of destruction, so you must rely on the antidote of difficult-to-obtain leisure and impermanence. No matter what virtuous deeds and Dharma practices you do, even if you only wish for the happiness of gods and humans in the next life, it is contrary to Bodhicitta, so you must remember the faults of samsara and the results of karma. If you only have selfish thoughts and do not generate the thought of benefiting others, then the root is wrong, so you must cultivate the mind of exchanging self and others. This is also very important behind the scenes. That is, I and all sentient beings are the same in wanting happiness, the same in not wanting suffering, and also the same in the Dharma nature of no self-nature. I am only one, but there are many sentient beings, so it is even more important than being equal to me. Therefore, I want to attain Buddhahood and place all sentient beings in Buddhahood. This must not only be understood, but must be firmly established in the mind. To achieve this goal, I do not cherish myself, and I consider any sentient being to be more precious than myself. For the happiness of others, I am willing to endure even the most severe suffering. Both thought and action must be entirely for the benefit of others. Now, even if we do a little bit of good deeds, it is for our own benefit. Entrusted by others Doing things for those who entrust happiness, you won't get anywhere doing this. Not to mention practice, all actions of walking, standing, sitting, and lying down should be done with a pure altruistic mind. If there is harm from illness and demons, if others speak badly, if afflictions increase, etc., then gather and pile all the unpleasantness of all sentient beings on top of it. If suffering occurs, know that it is past karma, do not be sad, and accept the suffering of others. If happiness occurs, use wealth and power for good purposes, do not be lazy, urge your body and speech, and wish that all sentient beings have happiness.