Tibetan
་ཁམས་འཁྲུགས་ཏེ་སེམས་ལ་བལྟ་སྙིང་མི་འདོད་པ་དང་། ཡང་འཕྲོ་རྒོད་མེད་པར་ཆི་ལེར་གནས་པས་སེམས་རྩ་དགའ་བ་དང་། རེས་དེ་ལྟར་གནས་དུས་གཉིད་པྲོ་བའམ། སྐབས་རེར་དབུགས་འཚང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ ཡང་ལན་གྲངས་མང་པོ་རང་བཞིན་ཟིན། ཡང་གནས་པའི་འཕྲོ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཅིག་ཤར། ཤར་མ་ཐག་ཏུ་ལྷན་གྱིས་གནས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཤར་བ་དེ་ཚུར་བཀུག་ནས་བཞག་རྒྱུ་ཡོད་པ་འདྲ་བ་སོགས་ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་སྒོམ་ཤེས་པའི་སྔ་ལྟས་ཡིན་འདུག་པས་མ་བསྒྱུར་བར་སྐྱོང་ན་གཞུང་ནས་གསུངས་པའི་གནས་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གང་རུང་ཞིག་སྐྱེ། ཡང་ཞི་གནས་རྟེན་ཅན་ལ་བསླབ་ན། བསླབ་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་། མདུན་ཏུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བསྒོམ་ནས་སེམས་གཏད་པ་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་བརྩི་འགྲང་བྱེད་པ་དེ་ལྷག་པར་ཕན་ཡོན་ཀྱང་ཆེ། ཞི་གནས་མཐར་ཐུག་པ་སྐྱེས་ན་ཟག་བཅས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་གསུངས་ཀྱང་རྩ་རིགས་བཟང་ངན་དང་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད། དེང་སང་དེ་ཙམ་བསྒོམ་ནུས་མཁན་མེད། ནུས་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་དཀའ་བའི་དུས་ཡིན། འགྲུབ་ཏུ་རུང་ཡང་ཞར་ལ་ཟུང་ན་མ་གཏོགས་འདོད་པ་མི་རུང་། མངོན་ཤེས་སོགས་ཐལ་ཐོལ་བྱུང་ན་ལྟོས་མེད་དུ་བསྐྱུར་བ་མ་གཏོགས་ཆེད་གཉེར་བྱས་ན་བདུད་ཀྱི་བར་གཅོད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་བཞིན་ཏུ་སྙན་གྲགས་དང་ནུས་པ། ཟང་ཟིང་གི་བསོད་ནམས་སོགས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ལ་འདི་ཙམ་ནས་སྐྱེ་བར་གསུངས་ཏེ། དེས་ཀྱང་དགེ་སྦྱོར་འགྲིབ་ན་བདུད་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཡིན་པར་ གདའ། །འདི་སྐབས་སེམས་ཀྱི་ལེར་གནས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་རྒོད་ཀྱི་འགྱུ་བ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་བཟུང་སྟེ་གནས་འདུག །འགྱུ་འདུག་བསམ་ནས་ངོ་བལྟ་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་རང་ངོ་ལྟ་བ་ངོ་མ་ནི་མི་ཤེས་པས་གནས་འགྱུ་ཤེས་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་དང་རིག་པ་གཉིས་ཡ་བྲལ་ཐ་དད་དུ་མི་འཛིན་པར་ཆུ་རླབས་ཆུ་དང་རོ་གཅིག་པ་བཞིན་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ངང་དུ་བཞག །དེའང་མི་ཤེས་ན་གནས་འདུག །འགྱུ་འདུག་བསམ་མཁན་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཧྲིག་གེར་བཞག་པ་མ་གཏོགས་དྲན་པའི་རྗེས་ཉུལ་བརྟག་དཔྱད་ཅིའང་མི་བྱ་བར་གནས་པའི་ཐོག་ཏུ་ལྷན་ནེར་བཞག་པས། ཡེངས་མེད་འཁོར་ཡག་ལྟ་བུའི་བློ་ཁ་ཚིམས་པ། གསལ་སྟོང་ཧྲིག་གེ་བ། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་རྡོ་ཚན་ལ་ཁ་བ་བབ་པ་ལྟར་ཤར་ཤར་དུ་ཟིན་པ། མི་འདི་རྣམས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུ་མི་བསྒོམ་པ་ཅི་ཡིན་ན་སྙམ་པའི་རང་ལ་ཡིད་ཆེས་དང་གཞན་ལ་ཡི་མུག་ལྡང་བ། རི་ལ་ག
Chinese
身心不适，心里不想看，又没有散乱而平静地安住，心里很高兴，有时那样安住时想睡觉，有时呼吸困难，梦也多次自然而然地出现。又在安住的时候，生起一个念头，刚一生起就一起安住，念头生起后，好像可以把它拉回来放下一样，出现各种各样的体验，这是懂得修行的先兆，所以不要改变，如果修持，就会生起经中所说的上中下三种安住中的任何一种。如果学习有依靠的止观，学习的方法虽然很多，但在面前观想释迦牟尼佛，并把心放在上面，计算呼吸的出入，这样做特别有益。据说生起究竟的止观，就会生起有漏的神通和神变，但也有根基好坏和根器的差别。现在没有多少人能那样修行。即使能修行，也是难以成就共同悉地的时代。即使能成就，也只能顺带成就，不能刻意追求。如果神通等偶然出现，就应该毫不顾忌地放下，如果刻意追求，就会成为魔障产生的因。同样，名声和能力，以及物质的福报等，据说也大多是从这里产生的。如果因此而减少善行，那就是魔的加持。 这个时候，把心的平静安住和念头散乱的流动，看作是两种不同的东西而安住。只是想着流动而观察，却不知道真正的自性，所以才说知道安住和流动。之后，不要把念头和觉性看作是分离的、不同的东西，就像水波和水一样，味道相同，安住在自觉自明的状态中。如果还是不明白，就安住。除了安住在想着“安住，流动”的那个自己的本性上，什么也不回忆，不追逐，不观察，就这样安住，就会像无散乱的轮王一样内心满足，光明空性明显，无论生起什么念头，都像雪落在石头上一样，生起后立即消失。心想这些人为什么不这样修行呢？对自己产生信心，对他人产生厌倦。像山一样。
English
When the body and mind are disturbed, one doesn't want to look at the mind, and yet one abides calmly without distraction, the mind is very happy, and sometimes when abiding like that, one feels sleepy, or sometimes one has difficulty breathing, and dreams occur naturally many times. Also, while abiding, a thought arises, and as soon as it arises, one abides together with it, and it seems that one can pull the thought back and put it down, and various kinds of experiences arise. This is said to be a sign of knowing how to meditate, so if one cultivates without changing it, one will generate any one of the superior, middling, or inferior abidings mentioned in the scriptures. If one studies calm abiding with an object of focus, although there are many ways to study, it is especially beneficial to visualize Shakyamuni Buddha in front of oneself and focus one's mind on him, and to count the exhaling and inhaling of breath. It is said that if one generates ultimate calm abiding, all the mundane superknowledges and miraculous powers will arise, but there are also differences in the quality of one's lineage and faculties. Nowadays, there are not many people who can meditate like that. Even if one can, it is a time when it is difficult to accomplish common siddhis. Even if one can accomplish them, one should only do so incidentally, and not intentionally seek them. If superknowledges and so on arise accidentally, one should abandon them without concern, but if one intentionally seeks them, it will be a cause for the arising of demonic obstacles. Similarly, fame and power, and material fortune, etc., are also said to arise mostly from this. If one's virtuous practice diminishes because of this, then that is said to be the blessing of a demon. At this time, one abides by grasping the mind's calm abiding and the movement of distracting thoughts as two different things. One only observes by thinking about the movement, but one does not know the true nature of oneself, so one says that one knows abiding and movement. After that, one should not regard thoughts and awareness as separate and different, but like waves and water, which have the same taste, one should abide in the state of self-awareness and self-illumination. If one still does not understand, then one should abide. One should not recall, chase after, or examine anything, but simply abide in the nature of oneself who is thinking "abiding, moving," and by abiding in this way, one's mind will be satisfied like an undisturbed wheel-turning monarch, clarity and emptiness will be manifest, and whatever thoughts arise will be like snow falling on a stone, arising and immediately disappearing. One thinks, "Why don't these people meditate like this?" and one develops confidence in oneself and weariness of others. Like a mountain.
Tibetan
ཅིག་པུར་བསྡད་ཀྱང་གཅིག་རྐྱ་ཟིན་སྙམ་པ། ཆོས་བརྒྱད་ལ་ལྟས་པ་མེད་མེད་འདྲ་བ། སྐབས་རེར་ཚབ་ཚུབ་བན་བུན་མང་པོ་ལངས་ནས་བལྟ་རྒྱུ་བཞག་རྒྱུ་མི་རྙེད་པ། སྐབས་རེར་འདི་ཡི་ན་མེད་པའི་མོག་གེ་བ་སོགས་འབྱུང་བར་སྣང་སྟེ་ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པར་འདུག །དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་དང་པོ་བྱུང་ས། ཐ་མ་འགྲོ་ས། བར་དུ་གནས་ ས། དབྱིབས་ཁ་དོག །གཅིག་དང་དུ་མ་སོགས་རྩད་གདར་ཞིབ་ཆ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཅད་པས། གང་ནས་སྐྱེས་མེད། འདི་ན་འགག་ཟེར་བ་མེད། ད་ལྟ་འདིར་གནས་ཀྱི་ཡུལ་མེད། དབྱིབ་ཁ་དོག་སོགས་ངེས་བཟུང་བྱར་མེད། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དེ་རྗེན་ལྷག་གེར་མཐོང་བ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཀྱང་། ཉམས་ཀྱི་མྱོང་བ་ཙམ་ལས་རྟོགས་པའི་རང་ངོ་མཐོང་བ་དངོས་ནི་མིན་འདུག །འདི་སྐབས་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་མ་བཅོས་པར་ཞོག་གསུངས་པ་དེ་འདི་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་པའང་འབྱུང་། ཕར་ནམ་ཡེངས་མི་ཚོར་བ་སྐབས་ཞིག་དྲན་རིག་ཡེ་རེ་འོང་དུས་གསལ་ལྷང་ངེ་སོང་བའང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད། འདི་སྒོམ་གྱི་གཏད་སོ་མེད་པར་ཐ་མལ་དུ་རང་གར་བསྡད་པ་འདྲ་བའང་འབྱུང་བས་སྒོམ་སྔར་ལས་ཞན་ཏུ་སོང་བ་མིན་ནམ་བསམ་པའང་འབྱུང་། རྣམ་རྟོག་ཤར་ཡང་སྔར་བཞིན་དཀའ་ཚེག་མི་དགོས་པར་རང་གར་བཞག་པས་ཆོག་པ་ལྟར་སྣང་བ་སོགས་འཆར་སྒོ་མི་འདྲ་བ་དང་། མཐོ་དམན་ཡུན་རིང་ཐུང་དུ་མ་འབྱུང་ཞིང་རེ་ཞིག་སྐྱེད་ཐོན་རྒྱུ་ཅིའང་མེད་པས་སྐབས་རེར་ཡི་མུག་ཀྱང་ལྡང་། སྐབས་རེར་འདི་ལས་ལྷག་པའི་ལྟ་སྒོམ་མེད་འདྲ་བསམ། གཞན་ལ་རྟོགས་པ་མཐོ་མཐོའི་སྐད་ཆ་བཤད་སྙིང་འདོད། །རྨི་ ལམ་དུའང་སྔར་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་དང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ། སྐབས་རེར་མི་མཚམས་པ་མ་རུངས་པའང་རྨིས་ནས་རེ་དོགས་ཁུ་འཁྲིག་འབྱུང་། སྐབས་རེར་རྣམ་གཡེངས་དང་ཉམས་ལེན་ཀྱང་འདྲེས་ནས་ང་རྣམ་གཡེངས་ཀྱིས་མི་གནོད་པར་འདུག་སྙམ་སྟེ་ཡུན་རིང་གཡེང་ན་དུག་ལྔ་ཆོས་བརྒྱད་སྔར་ལས་ཀྱང་ཐུབ་ལྡང་ནས་རེ་ཞིག་དྲན་པས་རྗེས་སློབ་མི་ཐུབ། སླེབ་ཀྱང་མགོ་ནོན་དཀའ་བར་འོང་བས་བརྟན་པ་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་ན་མ་གཏོགས་རྣམ་གཡེངས་སྤང་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་ནུས་པ་ཞིག་གལ་ཅི་ནས་ཆེ་བར་གདའ། དེ་ནས་མོས་གུས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་སམ། སྔོན་གྱི་ལས་འཕྲོ་སད་པ་ལྟ་བུས་རིག་པ་རྗེན་ལ་བུད་དེ། རྣམ་རྟོག་ཤར་ཤར་དུ་ཟིན་པ་སོགས་མི་དགོས་པར། རང་ངོ་བལྟ་རྒྱུ་དང་ལྟ་མི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས། ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་རྣམས་ལའ
Chinese
獨自安坐，心想是否已得要訣。 似乎對世間八法已無所顧慮。 有時，眾多紛雜念頭湧現，令人無所適從。 有時，又會出現無比昏沉等狀況，這似乎是禪修體驗的個別差異。 接著，對於心的最初生起之處、最終消逝之處、中間安住之處，以及形狀、顏色、一或多等，反覆詳細地追根究底。 它從何處生起？ 無所謂在此處止滅。 現在，沒有此處安住的地方。 形狀、顏色等，無法確定把握。 這種遠離一切戲論的、無處可尋、自性光明的心的本質，赤裸裸地顯現，這被稱為勝觀。 然而，這僅僅是禪修的體驗，並非真正證悟自性。 此時，生起能見與所見二者不二的定解，並安住於不造作的狀態，有人說這就是此處所指。 有時，完全沒有察覺到散亂，但偶爾當念頭清晰時，一切都變得明明白白。 有時，感覺像是沒有禪修的目標，只是平常地安住，因此心想是否禪修比以前退步了。 即使生起念頭，也似乎不需要像以前那樣費力，只需任其自然即可。 諸如此類，出現各種不同的現象，高低、長短不定，而且暫時沒有任何進展，因此有時也會感到厭倦。 有時，心想似乎沒有比這更殊勝的見修行了。 渴望向他人炫耀高深的證悟境界。 在夢中，有時夢見過去的成就者和本尊，有時甚至夢見不祥的邪魔，因而產生希望與恐懼交織的情緒。 有時，散亂與修行混雜在一起，心想我似乎不受散亂的影響。 然而，如果長期處於散亂狀態，五毒和世間八法會比以前更加強烈地生起，以至於暫時無法以正念來追隨和調伏。 即使能夠調伏，也很難控制局面。 因此，除非獲得非常穩固的證悟，否則務必捨棄散亂，專注於禪修。 接著，由於虔誠心的加持，或者像是宿業被喚醒一般，覺性赤裸裸地顯現。 不需要刻意地抓住念頭，自性、能見與所見二者合而為一。 六根的顯現
English
Even when sitting alone, one wonders if one has grasped the essential point. It seems as though there is no concern for the eight worldly dharmas. Sometimes, many confused and chaotic thoughts arise, making it impossible to find something to look at or hold onto. At other times, there seems to be an unparalleled dullness, which appears to be a particular type of experience. Then, repeatedly and thoroughly investigating the mind's origin, its destination, its abiding place in between, its shape, color, oneness, and multiplicity, one finds that it has no origin. There is no such thing as cessation here. There is no place where it abides now. Shape and color cannot be definitively grasped. Seeing the essence of mind, which is free from all elaboration, without a location, and self-luminous, nakedly and clearly, is called vipashyana. However, this is merely an experience of meditation, not the actual seeing of the realized self-essence. At this time, the understanding arises that there is no duality between the object of observation and the observer, and it is said that resting without artifice is what is meant here. Sometimes, one is completely unaware of distraction, but occasionally, when clarity arises, everything becomes clear and bright. Sometimes, it feels as though there is no object of meditation, and one is simply sitting in a normal state, which makes one wonder if the meditation has become weaker than before. Even when thoughts arise, it seems that one does not need to struggle as before, but can simply let them be. In this way, various different phenomena arise, sometimes high, sometimes low, sometimes long, sometimes short, and for a while, there is no progress at all, which sometimes leads to discouragement. At other times, one thinks that there seems to be no higher view or meditation than this. One desires to boast to others about one's profound realization. In dreams, one sometimes dreams of past siddhas and yidam deities, and sometimes even of inauspicious and malevolent beings, which causes a mixture of hope and fear. Sometimes, distraction and practice are mixed together, and one thinks that one seems to be unaffected by distraction. However, if one remains in a state of distraction for a long time, the five poisons and the eight worldly dharmas will arise even more strongly than before, to the point where one is temporarily unable to follow and subdue them with mindfulness. Even if one is able to subdue them, it is difficult to gain control. Therefore, unless one has gained very firm stability, it is essential to abandon distraction and focus on meditation. Then, through the blessing of devotion, or as if a past karmic connection has been awakened, awareness arises nakedly. There is no need to deliberately grasp at thoughts, and self-essence, the object of observation, and the observer become one. The appearances of the six senses