Tibetan
ན་བརློམས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལའང་མ་ཚོར་བར་གོས་པ་ཞིག་སྣང་བས་མགོ་མནན་རེ་ཅི་ནས་ཀྱང་གལ་ཆེ། ཁ་བསགས། གཞོག་སློང་། ཚུལ་འཆོས། ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་རྙེད་པས་རྙེད་པ་འཚོལ་བ་སྟེ་ལོག་འཚོ་ལྔ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤང་། རང་རེ་ལ་ཡོན་ཏན་ལྡན་ཅིང་རྟོགས་པ་མཐོ་བ་ཞིག་བྱུང་ན་དགའ་སྟེ་དེ་དཀའ། རང་མ་ཁྲེལ་གཞན་མི་བསླུ་བ་ཁ་བཤད་ལག་ལེན་མཐུན་པ་ཞིག་བྱུང་ན་ངོ་མཚར་ཆེ། གོལ་ས་ཤོར་ས་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་ནང་ནས་ཆོང་པ་ཞིག་བྱུང་ན་ནི་གོལ་ཤོར་ཡིན་མིན་དོན་གྱིས་འབྱེད་ནས་འོང་བས་སྨོས་མ་དགོས། ད་ལྟ་ནི་གནས་འགྱུའི་གདར་ཤའང་ལེགས་པར་མཆོད་པར་རྟོག་མེད་དུ་མ་རེའམ། རྣམ་རྟོག་གི་རང་ངོ་ཧྲིག་ཙམ་རིག་པ་ལ་སེམས་ ངོ་ཡོད་པར་རློམས་པ་རྣམས་ལ་ནི་གཞུང་ལས་གསུངས་པའི་གོལ་ཤོར་འབྱུང་དོགས་མི་དགོས་འདུག། ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་ལ་འཛིན་པ་མེད་ན་གོལ་ས་མི་འབྱུང་། དེའང་མཆོག་འཛིན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ན་མ་གཏོགས་ཅུང་ཟད་རེས་མི་གོལ་ཏེ་རྩ་བ་འཛིན་ཞེན་ལ་ཐུག །གོལ་ས་ཆེ་ཤོས་ནི། བླ་མ་ལ་མཉམ་འགྲོགས་བྱེད། མཆེད་གྲོགས་ལ་དག་སྣང་ཆུང་། གྲུབ་མཐའ་གཞན་ལ་གཤེ་བཀུར་འདབས། རང་ལ་ང་རྒྱལ་ཆེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ངོ་ལྐོག་བྱེད། དུག་ལྔ་ཁ་ཡན་ཏུ་བཏང་། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མི་བརྩི། ཁ་ལྟ་དང་སྟོང་སྐད་ཆེ། ཉམས་མྱོང་ཁྲོམ་དུ་སྒྲོག །མི་ཆོས་བླ་མའི་རྫུན་གྱིས་ཐུགས་དམ་གྱི་མཐིལ་བྱེད་པ་འདི་རྣམས་ཡིན་འདུག་ཀྱང་། རང་རང་ནི་བདུད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རླབས། གདུལ་བྱ་རྣམས་ནི་སྙིགས་དུས་ཀྱི་སྐལ་དམན་འབའ་ཞིག་ཏུ་སོང་བའི་སྐྱབས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་གནད་དོན་མི་ཤེས་པར་ཅལ་སྒྲོགས་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་རྒྱུག་པ་མང་བས་གོལ་ཤོར་གྱི་ལམ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་བཀག་ཀྱང་མི་ཁོག་པ་འདྲ། མདོར་ན་ཆོས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་རང་སེམས་ཐུལ་བ་ཞིག་དགོས་འདུག་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་འཐབ་མོ། །བསྟན་པ་ལ་བསྙད་ནས་འཁྲུགས་རྩོད། གཞན་དོན་ཁག་བཞག་གི་བུན་སྐྱེད་སོགས་ཆོས་ནས་མི་རུང་གསུངས་པ་རྣམས་ཆོས་པ་ཀུན་གྱི་ལག་ལེན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཞིག་གདའ། ། མཉམ་མེད་དྭགས་པོས། ལས་དང་པོ་པ་ཉོན་མོངས་དང་འཐབས་པའི་དུས་མིན། བྲོས་པའི་དུས་ཡིན་གསུངས། རང་རེ་ཚོ་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་ཁྱེར་ནུས་པའི་ས་མཚམས་དེ་ན་སླེབ་མ་འདྲ་བས་ཆང་དང་བུད་མེད། ཁོང་ཁྲོ། ཕྲག་དོག །བག་མེད་རོ་ཉལ་སོགས་ལ་ཞེ་ཟོན་དགོས་འདུག །ཉོན་མོངས་ལམ་དུ་ཁྱེར་ནུས་ཟེར་བ་དེའང་ཏཻ་ལོ་ནཱ་རོ་ལྟ་བུ་ནང་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་རྫོགས་པའི་རང་རྟ
Chinese
那些自以为是的人，似乎连自己的相续也被不知不觉地染污了，所以无论如何都要加以压制。要断除谄媚、奉承、虚伪、以利衡量、以获得来追求获得这五种邪命。我们如果能出现一位具有功德且证悟高深的人，那当然很好，但这很难。如果能出现一位不自惭形秽，不欺骗他人，言行一致的人，那就太稀奇了。虽然说了许多错谬之处，但如果在对实相的妄加分别中出现一位精通者，那么是否错谬自然会显现，无需多言。现在难道不是连转变的磨刀石也被认为是很好的供品了吗？对于那些仅仅稍微认识到分别念的自性，就自认为心中有觉性的人来说，似乎不必担心经论中所说的错谬。如果对所有修行都没有执着，就不会出现错谬。而且，除非是非常执着于优越感，否则稍微犯错也是难免的，因为根本在于执着和贪恋。最大的错谬是：与上师交往时，不恭敬；对道友的清净观不足；贬低其他宗派；自己傲慢自大；持戒时当面一套，背后一套；放纵五毒；不重视业果；夸夸其谈，空话连篇；在市场上炫耀自己的体验；以世俗上师的谎言作为修持的核心。虽然这些现象存在，但他们各自都被魔加持了。所化众生似乎都成了末法时代的劣根者，因为依仗着（上师），他们不了解佛法的要点，只是盲目地追随，所以即使释迦牟尼佛阻止了错谬的道路，也无济于事。总之，修法的成果应该是调伏自心，然而却为了佛法而争斗，以弘扬佛法为借口而争吵，把搁置他人利益的高利贷等佛法中不允许的事情，作为修行人主要的行持。 具德达波说：初学者不是与烦恼搏斗的时候，而是逃避的时候。我们似乎还没有达到能够将烦恼转化为道用的境界，所以要对饮酒、女人、愤怒、嫉妒、放逸睡眠等加以提防。所谓能将烦恼转化为道用，是指像帝洛巴、那若巴那样，内在圆满了智慧的力量的自相
English
It seems that even those who are conceited are unknowingly being stained in their minds, so it is important to suppress them in every way. Abandon flattery, adulation, hypocrisy, measuring by gain, and seeking gain through acquisition, which are the five wrong livelihoods in every way. It would be good if we could have someone with virtues and high realization, but that is difficult. It would be wonderful if we could have someone who is not ashamed of themselves, does not deceive others, and whose words and actions are consistent. Although many mistakes are mentioned, if someone proficient emerges from the fabrications of reality, then whether it is a mistake or not will naturally become clear, so there is no need to say more. Now, isn't even the whetstone of transformation being offered as a good offering without discernment? For those who only slightly recognize the nature of conceptual thought and boast that they have awareness in their minds, there seems to be no need to worry about the mistakes mentioned in the scriptures. If there is no attachment to all practices, mistakes will not occur. However, unless there is a very strong attachment to superiority, one will inevitably make slight mistakes, because the root lies in attachment and clinging. The biggest mistakes are: being disrespectful when associating with the lama; having little pure perception of Dharma friends; disparaging other traditions; being arrogant; being hypocritical in keeping vows; letting the five poisons run wild; not valuing the law of cause and effect; being boastful and full of empty words; proclaiming one's experiences in the marketplace; and using the lies of worldly lamas as the core of one's practice. Although these phenomena exist, they are each blessed by demons. It seems that the disciples have all become inferior beings of the degenerate age, because relying on (the lama), they do not understand the key points of the Dharma and blindly follow, so even though Shakyamuni Buddha has blocked the path of mistakes, it is like water off a duck's back. In short, the result of practicing Dharma should be taming one's own mind, but instead, they fight for the sake of Dharma, quarrel under the pretext of propagating the Dharma, and take usury, which puts aside the benefit of others, and other things that are not allowed in the Dharma, as the main practice of practitioners. Matchless Dagpo said: The beginner is not the time to fight with afflictions, but the time to flee. It seems that we have not yet reached the point where we can transform afflictions into the path, so we must be wary of alcohol, women, anger, jealousy, reckless sleep, and so on. The so-called ability to transform afflictions into the path refers to the self-nature of those like Tilopa and Naropa, who have perfected the power of wisdom within.
Tibetan
གས་ཕྱི་རོལ་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་སྟོན་ནུས་པ་ཞིག་ཡོད་ན་མ་གཏོགས། རང་སེམས་རང་དབང་མ་ཐོབ་པའི་རང་རྟགས་ཉོན་མོངས་འཇོལ་ཉོག་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཞིག་ལ་གསུངས་པ་མིན། རང་རྒྱུད་ལ་ཉམས་རྟོགས་ཅིའང་མེད་པའི་གང་ཟག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བཏགས་ཀྱང་མི་ཐོགས་པའི་ཁར་རང་ལ་གནོད་པས་སྨན་ཆེན་པོའི་མྱུ་གུ་ཆུང་དུ་མི་བཅད་པར་བསྲུང་བའི་དཔེས་རང་ཉིད་ཉམས་ལེན་ལ་བརྩོན་པ་ཁོ་ན་ཁེབ་ཆེ། དྲོད་ཐོབ་ལ་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་གིས་གཞན་ལ་ཕན་ཀྱང་རང་ལ་གནོད། ས་ཐོབ་ནས་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་འབད་མེད་དུ་འབྱུང་བར་གསུངས། ན་ཚ་རྐྱེན་ངན་གདོན་བགེགས་སོགས་གནོད་པ་བྱུང་ནའང་། ང་ནའོ། །ང་ལ་གདོན་གྱིས་གནོད་དོ་སོགས་བསམ་མཁན་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ཉམས་དམའ་བའི་སྐབས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཕན་གནོད་མེད་ཀྱང་ཡང་ ནས་ཡང་དུ་སྲན་བཙུག་པས་རིམ་གྱིས་སྟོང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་འགྲོ། །ཡང་དེའི་དུག་རོ་ལྡོངས་བྱུང་ཚེ་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ན་འཛིན་དང་འདྲེར་རྟོག་སོགས་ཀྱི་དར་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ། །སྡུག་བསྔལ་སོགས་ལའང་དེ་དང་མཚུངས། དེ་ལས་ཅུང་དྲག་པ་ན་ནད་སོགས་འཆར་སྒོམ་འགག་པ་ལ་ངོ་བོ་སྟོང་རྗེན་ལྷང་ལྷང་འགྲོ། དྲན་པས་མ་ཟིན་ཚེ་ཐ་མལ་པ་དང་ཁྱད་མེད། སྣང་བ་རང་སེམས་ཙམ་དུ་གོ་ཡང་རྟོགས་པ་གདིང་ནས་མ་ཐོབ་ན་ཡུལ་སེམས་འཕྲད་ཚེ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་བས་རེ་ཞིག་ཚོགས་དྲུག་གི་འཆར་སྒོ་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཞེན་འཛིན་མེད་པ་ལ་བསླབ། དེའང་རབ་སྐད་ཅིག་དང་པོ། །འབྲིང་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལས་ཕན་རྗེས་འཐུད་མི་བྱ་བར་ངོ་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་བསྟེན། ཏཻ་ལོ་པས། སྣང་བས་མི་འཆིངས་ཞེན་པས་འཆིངས། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ན་རོ་པ། །ཞེས་གསུངས། མདོར་ན་རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་རང་རྩལ་ཆུ་དང་ཆུ་རླབས་ལྟ་བུ་ཡིན་འདུག་པས་རྣམ་རྟོག་མེད་འགྲོ་བ་མི་སྲིད། རྣམ་རྟོག་ལ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཤེལ་དྭངས་པ་ལ་འཇའ་ཚོན་ཤར་བ་དང་འདྲ་བས་རྟོགས་པ་མཐོ་ཡང་སྣང་བ་མི་ཤར་མི་སྲིད་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་ལ་ཞེན་འཛིན་ གྱིས་ངོ་ལེན་བྱེད་མི་བྱེད་ལ་ཐུག །མ་ཡེངས་ཙམ་གྱིས་རང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་ན་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་སྣང་ཇི་ཙམ་མང་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་གསུངས། རང་ངོ་མ་ཤེས་ན་མི་རྟོག་པའང་ལུང་མ་བསྟན་ཁོ་ན་ཡིན་འདུག །རྣམ་རྟོག་ཏུ་སྣང་བའང་སྟོང་པའི་རང་མདངས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་ནས། རྣམ་རྟོག་འགེགས་མ་དགོས་པར་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ལ་གདངས་བ་འགགས་པར
Chinese
除非有能力在外面展示神通奇迹，否则，这并不是说那些没有获得内心自由，将自性烦恼用作混乱行为的人。对于那些自己没有证悟体验的人来说，即使他们帮助众生，也不会有任何帮助，反而会伤害自己。就像保护大药的幼苗，而不是将其剪短一样，专注于自己的修行才是最重要的。对于那些尚未获得稳固暖相的人来说，即使他们帮助他人，也会伤害自己。据说，一旦证得果位，自利利他之事便会毫不费力地发生。即使发生疾病、不幸、邪魔等伤害，如果有人认为“我生病了”，“我被邪魔伤害了”等等，通过观察他们自己的本性，即使在他们堕落的时候，当下没有伤害，但通过反复坚持，逐渐会消失得无影无踪。此外，如果出现毒素残留的症状，通过观察本性，对疾病的执着和对鬼神的妄想等就会逐渐减弱。痛苦等也是如此。如果情况稍好一些，当疾病等显现和禅修停滞时，本性会变得空明澄澈。如果不能保持正念，就和普通人没有区别。即使理解显现只是自心，但如果没有从根本上获得证悟，当境与心相遇时，也不会解脱为无根无基的状态。因此，暂时要学习对六识的显现不执着。其中，最好是在第一个刹那，其次是在第二个刹那，不要继续产生后续的执着，而是要持续保持觉知的正念。帝洛巴说：“显现不会束缚，执着才会束缚。那若巴，断除执着！”总之，分别念是心性的自然展现，就像水和水波一样，没有分别念是不可能的。对于分别念来说，显现各种各样的外境，就像彩虹出现在清澈的玻璃上一样。即使证悟很高，也不可能没有显现。然而，关键在于是否对分别念和显现产生执着和认可。只要不散乱，持续认识自性，据说无论分别念和外境显现多么强烈，都是智慧。如果不认识自性，那么无分别念也只是无记状态。在分别念中显现的也是空性的自性光明，要了知显现和空性无二无别。因此，不需要阻止分别念，而是要阻止对空性本质的执着。
English
Unless one has the ability to display miraculous feats outwardly, it is not referring to those who, without having gained freedom of mind, use their own afflictions as chaotic behavior. For those who have no experiential realization themselves, even if they help sentient beings, it will not be of any help; instead, it will harm themselves. Like protecting the seedling of a great medicine rather than cutting it short, focusing solely on one's own practice is most important. For those who have not yet gained stable warmth, even if they help others, it will harm themselves. It is said that once one attains the ground, the benefit of oneself and others will effortlessly arise. Even if harm such as illness, misfortune, evil spirits, and obstacles occur, if someone thinks, "I am sick," "I am harmed by evil spirits," etc., by looking at their own nature, even when they are in a state of decline, although there is no immediate harm, by repeatedly persevering, it will gradually vanish without a trace. Furthermore, if symptoms of residual poison arise, by looking at the nature, the clinging to illness and the delusion of spirits, etc., will gradually diminish. The same applies to suffering, etc. If the situation is slightly better, when the arising of illness, etc., and meditation cease, the nature will become empty, clear, and vivid. If one cannot maintain mindfulness, there is no difference from ordinary people. Even if one understands that appearances are merely one's own mind, if one has not gained realization from the ground up, when object and mind meet, it will not be liberated into a rootless and baseless state. Therefore, for the time being, one must learn not to cling to the arising of the six consciousnesses. Among these, it is best to do so in the first moment, and secondly in the second moment, without continuing to generate subsequent clinging, but rather to continuously maintain the mindfulness of recognition. Tilopa said, "Appearances do not bind, clinging binds. Naropa, cut off clinging!" In short, conceptual thought is the natural expression of the mind, like water and waves; it is impossible to be without conceptual thought. For conceptual thought, the appearance of various external objects is like a rainbow appearing on clear glass. Even if realization is high, it is impossible not to have appearances. However, the key lies in whether or not one clings to and acknowledges conceptual thought and appearances. As long as one is not distracted and continuously recognizes one's own nature, it is said that no matter how strong conceptual thought and external appearances are, they are wisdom. If one does not recognize one's own nature, then non-conceptual thought is merely a state of neutrality. What appears in conceptual thought is also the self-radiance of emptiness; one must know that appearance and emptiness are inseparable. Therefore, there is no need to stop conceptual thought, but rather to stop clinging to the essence of emptiness.