Tibetan
་བ་སྲས་དང་ བཅས་པས་བསྐོར་བ་སྤྱན་དྲངས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་པད་ཟླའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ལ། རང་ཉིད་ཐ་མལ་པའི་ལུས་གྲངས་མེད་པ་སྤྲུལ་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་བར་མོས་ལ་སྔགས་བརྗོད། ཐུགས་ཀའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མོ་ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་དང་། བཀྲ་ཤིས་རྫས་རྟགས་འཛིན་པ་རྣམས་དང་། རིན་ཆེན་རྣམ་བདུན་སོགས་མཆོད་པ་ནམ་མཁའ་གང་བས་མཆོད་པར་མོས་ལ་སྔགས་རྒྱས་མཆོད། སྡིག་པ་བཤགས་ལ་སོགས་ཡན་ལག་ལྷག་མ་དོན་དྲན་བཞིན་པས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ། སྔགས་རྒྱས་ཚོགས་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཤེགས་ལ་ཚད་མེད་པ་བཞི་སྤྱི་ལྟར་བསྒོམ། དེ་ནས་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ངའོ་ཞེས་པའི་སྔགས་དོན་དྲན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ་སྦྱོར་བའི་ཆོས་གྲུབ་པོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་བཞི། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། བཟླས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། བསམ་གཏན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་སེམས་ཙམ། སེམས་དེའང་དམིགས་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། གཟུང་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་མེད་པ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གཟུགས་དངོས་པོ་མེད་པ། མཚན་མའི་གཡོ་བ་མེད་པ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་མེད་དགག་ལས་ཀྱང་འདས་པ་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན། ངོ་བོ་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པ་སྟེ་མཚན་ཉིད་དྲུག་ལྡན་གྱི་གཞི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་འགྲོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའོ་སྙམ་དུ་ཡུན་རིང་མཉམ་པར་བཞག་གོ། །གཉིས་པ་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། དེ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །སྟོང་དང་ཡི་གེ་སྒྲ་གཟུགས་དང་། །ཕྱག་རྒྱ་མཚན་མ་དྲུག་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་པ་ལྟར་ལས་དང་པོ་སྟོང་པའི་ལྷ་ནི། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལྟར་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་གོ། །གཉིས་པ་ཡི་གེའི་ལྷ་ནི། དེ་ཡི་ངང་ལས་སོགས་རྐང་པ་ལྔ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་དེའི་ངང་ལས་དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེའི་རང་རྩལ་རང་སེམས་ཟླ་བར་སྣང་བ་ལ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་འོད་ཟེར་འབར་བས་མཚན་པར་བསམ། གསུམ་པ་སྒྲའི་ལྷ་ནི། ཧཱུྃ་དེ་ལས་སྔགས་ཀྱི་རང་སྒྲ་སི་ལི་ལི་སྒྲོག་པར་བསམ། བཞི་པ་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་ནི། ཧཱུྃ་དེ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ལྟེ་བར་སྔོན་པོས་མཚན་བར་གྱུར་པ་མོས། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་སོགས་རྐང་པ་དྲུག་གི་དོན་དྲན་བཞིན་ཏུ་གཤེགས་རིགས་ཀྱི་དམ་རྒྱ་ཐལ་མོ་བཀན་པའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཅུང་ཟད་ནང་དུ་བཀུག་པ་བཅས་ལ་སྔགས་བརྗོད། གཞུང་ལས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དམ་རྒྱ་འཆའ་བར་བཤད་པ་ནི་སྔགས་དང་འགལ་བས་བརྟག་པར་བྱའོ། །ལྔ་པ་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་ནི། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སོགས་ཤློ་ཀ་ཕྱེད་གསུམ་གྱིས་བདག་ཉིད་མི་འཁྲུགས་པ་སྤྲུལ་སྐུ་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་གཟུགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པའོ། །དྲུག་པ་མཚན་མའི་ལྷ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་། འདི་རྣམས་རྒྱུད་སྡེ་གཞན་གྱི་མངོན་བྱང་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དོད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་ནི། བདག་ཉིད་ལྷར་གསལ་བའི་ཐུགས་ཀར་པད་ཟླ་ལ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་གསལ་བཏབ། འདིའང་དོན་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷར་འདུའོ། །དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དབང་ལྷ་སྤྱན་དྲངས། བུམ་པའི་ཆུ་བླུགས་ཤིང་། ཅོད་པན་སྤྱི་བོར་བཞག་པས་དབང་བསྐུར། དབང་རྟགས་སུ་གནས་གསུམ་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་འབྲུ་གསུམ་གྱིས་མཚན་ངར་གྱུར། སླར་ཡང་ཐུགས་སྲོག་འོད་ཀྱིས་མངོན་དགའི་ཞིང་ནས་མི་འཁྲུགས་ཡེ་ཤེས་པ་སྤྱན་དྲངས། མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བཞུགས་པ་ལ་ཆོགས་ཞིང་སྐབས་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མོས་མཆོད། རྒྱ་བཞིས་རང་དམ་ཚིག་པ་ལ་བསྟིམས་པས་ཐུགས་ཀར་པད་ཟླ་ལ། དབུས་སུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མི་འཁྲུགས་པ་རང་དང་འདྲ་བ་དེའི་ཕྱོགས་བཞིར་སངས་རྒྱས་རིགས་བཞི་སྤྲུལ་སྐུའི་རྣམ་པ། གཙོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པད་ཟླ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་བཻ་ཌཱུརྻའི་མདོག་ལྟ་བུ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་འཕྲོ་བའི་མཐར་བཟླ་བྱའི་གཟུངས་སྔགས་ཡིག་ངོ་ནང་བསྟན་གཡས་བསྐོར་དུ་སྤྲུལ་འཁྱིལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གཡོ་བར་གནས་པ་གསལ་གདབ། ཐུགས་ག་ནས་སྤྲོས་པའི་ལྷ་མོ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་རང་ལ་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པར་མོས་ལ། མཆོད་བསྟོད་ངག་ཏུ་འདོན། མཐར་ལྷ་མོ་རྣམས་རང་ལ་བསྡུ། དེ་ནས་རང་ལྷར་གསལ་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སེམས་བཟུང་ནས་སྲོལ་རྩོལ་བསྡམས་ཏེ་ཇི་སྲིད་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའམ། མི་སྐྱོའི་བར་དུ་མཉམ་པར་བཞག །གལ་ཏེ་དེ་ལས་ལྡང་བར་འདོད་ན་རྗེས་ཤེས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷ་དེའི་རྣམ་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དྲན་ཅིང་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དག་སྣང་དུ་བལྟས་ལ་རང་གི་ལྷའི་གནས་ལུས་ ལོངས་སྤྱོད་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་མཚན་མའི་ལྷའོ། །གསུམ་པ་བཟླས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་ལས། སྒྲ་དང་སེམས་
Chinese
眷属圣子等围绕，迎请至前方虚空莲月之座上安住。自己化现无数普通身躯，信奉顶礼，念诵咒语。从心间的吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）化现的供养天女，手持五种近用物和吉祥物，以及七宝等供品充满虚空，信奉以此供养，念诵广咒供养。忏悔罪业等，忆念其余支分，念诵三遍。念诵广咒，迎请会供圣众融入法界，如共同仪轨般修持四无量心。之后念诵空性咒语。忆念“我即是空性智慧金刚自性”的咒义，即是积聚智慧资粮，成就结合之法。第二，正行分四：自我的真实性，本尊的真实性，念诵的真实性，禅定的真实性。第一，诸法一切等二句，三界唯是心，心亦无所缘，犹如虚空。一切之自性，无有能取所取等分别，无有分别之显现，无有微尘之色物质，无有名相之动摇。超越彼等空性之无遮，乃是光明之自性。自性各自由自证知，即是具备六种特征之基，乃是如来藏，远离戏论之智慧，周遍一切。如是长久安住于平等舍中。第二，本尊之真实性分二：正行和成就彼之支分。第一分六：空性与字音形，手印与相六者是。如是，第一空性之本尊：如自我的真实性是远离戏论光明之自性般，本尊之真实性亦如是，故二者无别，于胜义菩提心之体性空性中安住。第二，字之本尊：彼之性中等五句。于空性之性中，从无缘大悲之自力，自心显现如月，观想其上标有蓝色吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），光芒闪耀。第三，声之本尊： 从吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）中观想发出咒语之自声，悉哩哩。第四，手印之本尊：从吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）化为金刚
English
Inviting the retinue of sons and others, requesting them to be seated on the lotus and moon seat in the sky in front. Imagining oneself emanating countless ordinary bodies, paying homage with devotion, and reciting mantras. From the Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) syllable at the heart, emanate offering goddesses with the five objects of enjoyment, those holding auspicious substances and symbols, and the seven precious things, etc., filling the sky with offerings, with devotion, offer with elaborate mantras. Confess sins and so forth, remembering the remaining limbs, recite three times. Recite elaborate mantras, invite the field of merit to dissolve into the realm of dharma, and meditate on the four immeasurables as in the common practice. Then recite the mantra of śūnyatā. Remembering the meaning of the mantra "I am the nature of emptiness, wisdom, and vajra," which is the accumulation of wisdom and the accomplishment of the path of union. Second, the main part has four aspects: the suchness of oneself, the suchness of the deity, the suchness of recitation, and the suchness of meditation. The first is: "All dharmas," etc., two lines, the three realms are only mind, and that mind is without object, like the sky. The nature of all is without concepts such as grasping and being grasped, without the appearance of discrimination, without the substance of minute particles, without the movement of signs. Transcending even the negation of emptiness by these, is the nature of clear light. The essence is self-awareness by each individual, which is the basis possessing six characteristics, the tathāgatagarbha, the wisdom free from elaboration, pervading all. Remain in equanimity for a long time, thinking thus. Second, the suchness of the deity has two aspects: the actual and the limbs for accomplishing it. The first has six: emptiness, letters, sound, form, mudrā, and signs are six. Thus, the first deity of emptiness: just as the suchness of oneself is the nature of clear light free from elaboration, so too is the suchness of the deity, therefore the two are inseparable, abide in emptiness, the essence of ultimate bodhicitta. Second, the deity of letters: "From that state," etc., five lines. From the state of emptiness, from the self-arising power of objectless compassion, the mind appears like the moon, imagine it marked with a blue Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) syllable, blazing with light. Third, the deity of sound: From that Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) syllable, imagine the self-sound of the mantra, si li li. Fourth, the deity of mudrā: from that Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) becomes a vajra.
Chinese
顶髻青色五峰，中心以青色为标志。由此光芒四射等，忆念六句之义，同时以逝世部族的誓言手印，即掌心张开，两中指向内微屈，并念诵咒语。经文中说结金刚部族的誓言手印，与咒语相违，故应考察。第五尊形像之神是，彼等完全变化等，以三句半颂，观想自身为不动佛，化身无染之相，形像圆满。第六尊相之神在下文出现。这些是其他续部五现证等的替代。第二支分是，在自身明观为本尊的心间莲月上，明观蓝色ཧཱུྃ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字放射光芒。此亦实为手印之神。以其光芒迎请灌顶本尊。倾注宝瓶之水，头顶戴上顶髻，以此灌顶。作为灌顶的标志，在三处（额喉心）以安住于月轮上的三字作为印记。 再次以心间命种字的光芒，从现喜刹土迎请不动智慧尊。于前方虚空中安住，如会供时一样，以化身天女供养。以四印融入自身誓言尊，故于心间莲月上，中央为智慧萨埵不动佛，与自身相同，其四方为四部佛化身之相。主尊智慧萨埵心间莲月上，为三摩地萨埵蓝色ཧཱུྃ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字，如青金石之色。放射五种光芒的末端，为念诵的明咒字面，内向右旋，以幻化盘绕之状，无动摇地安住，明观之。从心间放射出无量天女，信解其对自己作供养和赞颂，口中念诵供赞。最终天女们融入自身。之后，一心专注于明观为本尊的自身，收摄气息和努力，直至获得明相，或不厌倦为止，安住于等持中。如果想要从等持中起身，则在一切后得中，反复忆念该本尊的形象，并将一切器情世间之显现，观为清净显现，观想自身为本尊的处所、身体、受用，即是相之神。第三是念诵之真实性，出自《后禅定经》：声音和心
English
The crown is blue with five peaks, the center is marked with blue. From this, light radiates, etc., remembering the meaning of the six lines, and with the mudra of the departed family, with the palms open and the two middle fingers slightly bent inward, recite the mantra. The scripture says to form the mudra of the Vajra family, which contradicts the mantra, so it should be examined. The fifth is the deity of form: "Those who have completely transformed," etc., with three and a half shlokas, contemplate oneself as Akshobhya, the form of the Nirmanakaya free from attachment, with complete form. The sixth, the deity of characteristics, will appear below. These are substitutes for the five Abhisambodhis of other tantras. The second branch is: in the heart of oneself, clear as the deity, on a lotus moon, visualize a blue ཧཱུྃ་(Tibetan, Devanagari, Roman transliteration, meaning of Hum in Chinese) radiating light. This is also essentially the deity of the mudra. With its rays, invite the initiation deities. Pour the water of the vase and place the crown on the head, thus initiating. As a sign of initiation, the three places (forehead, throat, heart) are marked with the three syllables residing on the moon. Again, with the light of the heart's life-syllable, invite Akshobhya Jñanasattva from the Abhirati realm. Seated in the sky in front, offer with emanated goddesses as in the Tsok offering. By the four seals, merge into one's own Samaya being, so on the lotus moon in the heart, in the center is the Jñanasattva Akshobhya, the same as oneself, and on its four sides are the forms of the four Buddha families in Nirmanakaya form. On the lotus moon in the heart of the main Jñanasattva is the Samadhisattva, a blue ཧཱུྃ་(Tibetan, Devanagari, Roman transliteration, meaning of Hum in Chinese) like the color of lapis lazuli. At the end of the five rays of light, the letters of the mantra to be recited, facing inward and clockwise, in a swirling manner, remain unmoving, visualize this. Countless goddesses emanate from the heart, believe that they are making offerings and praises to oneself, and recite the offerings and praises. Finally, the goddesses merge into oneself. Then, focusing single-mindedly on oneself, clear as the deity, restrain the breath and effort, until clear appearance is obtained, or until one does not tire, remain in equipoise. If one wishes to rise from equipoise, then in all subsequent awareness, repeatedly remember the form of that deity, and view all appearances of the vessel and its contents as pure appearances, and contemplate oneself as the deity's place, body, and enjoyment, that is the deity of characteristics. The third is the reality of recitation, from the Later Dhyana Sutra: sound and mind.