Tibetan
ན་དུ། གཏུམ་མོའི་མེས་ཏྲཱྃ་བསྐུལ། སུ་བསྲེགས། ཧྃ་ལ་ཐིམ། ཧྃ་མགྲིན་པར་སྤར། མེ་ལྕེས་མགྲིན་པའི་ཧཱུྃ་བསྐུལ། སུ་བསྲེགས། ཧྃ་ལ་ཐིམ། ཧྃ་སྤྱི་བོར་སྤར། མེ་འབར་བས་ཨོཾཱ་བསྐུལ། ཨ་ཡིག་བསྲེགས། ཨོཾཱ་དང་བཅས་ཧྃ་ལ་ཐིམ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པར་མོས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད། ལྷུན་གྲུབ་ཐོད་རྒལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྒོམ་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན། མན་ངག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། ། དང་པོ་ལ་གསུམ། དབང་པོ་ཐ་མ་འབྲིང་པོ། །རབ་ཀྱི་བསྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་བཙལ། ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད། ཟུང་འཇུག་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ཞི་གནས་བཙལ་བ་ལ་གསུམ། དང་པོ་རྣམ་རྟོག་གདུལ་བ་ནི། བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་ཏུ་སོང་ནས། ལུས་གནད་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་ལས། ལག་པ་གཉིས་པུས་མོར་བཀབ། མགྲིན་པ་ཅུང་ཟད་དགྱེས་ཏེ། རང་རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུར་ཝལ་གྱས་གསལ་བའི་ལུས་ནང་རྩ་གསུམ་གསལ་བཏབ་པའི་རོ་རྐྱང་གི་མར་སྣ་ནས་འོད་གསལ་གྱི་རླུང་དཀར་སྔོ་དམར་སེར་ལྗང་མཐིང་ཟབ་ཆེན་གྱི་སྐུད་པ་ལྔ་གཤིབས་ལྟ་བུ་ལངས། སྣ་སྒོ་ནས་སོར་བཅུ་དྲུག་ཙམ་གྱི་ནམ་མཁར་སོང་། རླུང་ཚུར་འཇུག་དུས་ནང་དུ་ཞུགས་པའི་ཁུག་པ་ལ་གཅིག་ནས་ལྔའི་བར་དུ་བགྲང་བ་ཚར་གཅིག་བྱས་ཏེ། བརྒྱ་སྟོང་ལ་སོགས་པ་བགྲངས་པས་རྣམ་རྟོག་རགས་པ་ཞི་བ་དང་། གཉིས་པ་སེམས་བཟུང་བ་ནི། རང་མདུན་ཏུ་རྡོར་སེམས་སམ་རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུའི་བྲིས་སྐུ་ཞིག་བཞག་པ་ལ་མིག་མི་འགུལ་ཞིང་སེམས་མ་ཡེངས་པར་བལྟ། རྟོག་པ་འཕྲོ་ན་དེ་མ་ཐག་རྦད་བཅད་དེ་དམིགས་རྟེན་ལ་ཆེ་རེ་བལྟ། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འདུག་ན་མིག་བཙུམས་ནས་དམིགས་རྟེན་གྱི་རྣམ་པ་ལམ་མེ་བ་ལ་སེམས་བཟུང་། མི་གནས་ཚེ་དམིགས་རྟེན་ལ་བལྟས་ཏེ་བསྒོམ། ཞར་བྱུང་སྒྲ་སོགས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་སྣང་གཞན་ལའང་ཐོག་མར་གང་ཚོར་དེ་ ཉིད་དམིགས་རྟེན་བྱས། དེ་ནས་དེ་ཡི་རྣམ་པ་མ་བོར་ཙམ་གྱི་ངང་ནང་དུ་བལྟས་ལ་སེམས་བཟུང་བ་སོགས་རེས་མོས་སུ་བསླབས་པས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེས་ནས། གསུམ་པ་ཆོས་ལ་སྦྱོང་བ་ནི། །བདག་ཉིད་ལྟར་གསལ་བའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་བཞག །སེམས་ཟིན་ནས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བསྡུ་དང་། ཚད་མེད་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་བྱ་ཞིང་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ས་ལེ་བ་དེ་ངོས་བཟུང་ཞིང་མ་ཡེངས་པར་བྱ་བ་སོགས་སྤེལ་བས་འགྲོ་གནས་མཉམ་པའི་སེམས་སྐྱེའོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། དང་པོ་ཕྱི་གཟུང
Chinese
那都。以拙火之火，念诵扎（藏文：ཏྲཱྃ，梵文天城体：traṃ，梵文罗马拟音：traṃ，汉字字面意思：扎）字。烧毁苏字。融入吽（藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽）字。吽（藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽）字移至喉间。以火焰念诵喉间的吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽）字。烧毁苏字。融入吽（藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽）字。吽（藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽）字移至顶轮。以火焰念诵嗡（藏文：ཨོཾཱ，梵文天城体：oṃ，梵文罗马拟音：oṃ，汉字字面意思：嗡）字。烧毁阿字。与嗡（藏文：ཨོཾཱ，梵文天城体：oṃ，梵文罗马拟音：oṃ，汉字字面意思：嗡）字一起融入吽（藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽）字。观想其转为菩提心之不坏明点，安住于平等舍中。 第二部分分为二：本体清净立断，任运顿超。 第一部分分为二：总示禅修之法，诀窍分别解说。 第一部分分为三：下根、中根，上根之禅修法。 第一部分分为三：寻求寂止，生起胜观，修持双运。 第一部分，寻求寂止分为三：第一，调伏分别念：首先进行上师瑜伽。从身要毗卢七法中，双手置于膝盖上，颈部稍稍前倾。观想自身如金刚童子般清晰，体内三脉清晰显现，从生法宫的酥油灯芯中，升起如五彩丝线般的光明气，颜色依次为白、蓝、红、黄、绿、深蓝，直冲天空约十六指宽。当气息返回时，观想其融入体内，从一数到五，完成一次计数。如此计数百次、千次等，粗大的分别念即可平息。第二，摄持心念：在自己面前放置金刚萨埵或金刚童子的画像，眼睛不眨动，心不散乱地注视。如果生起分别念，立即断除，专注地注视目标。如果心能安住，则闭上眼睛，摄持目标清晰的形象。如果不能安住，则注视目标进行禅修。顺便提及，对于声音等六识的对境显现，首先将最初感知到的作为目标。然后，在不失去其形象的同时，向内观察并摄持心念，如此交替修习，即可生起心一境性的禅定。第三，修习法：在如自身般清晰的状态中，不散乱地安住。心能摄持后，进行光芒的放射和收摄，以及修持四无量心的禅定等。辨认并保持这种平静的心，不使其散乱等，通过不断练习，即可生起行住坐卧无别的觉受。第二，生起胜观分为二：第一，外观
English
Nadu. With the fire of Tummo, invoke the syllable Traṃ (藏文：ཏྲཱྃ，梵文天城体：traṃ，梵文罗马拟音：traṃ，汉字字面意思：扎). Burn the Su syllable. Dissolve into the Hūṃ (藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽) syllable. Transfer the Hūṃ (藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽) syllable to the throat. With the flame, invoke the Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽) syllable in the throat. Burn the Su syllable. Dissolve into the Hūṃ (藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽) syllable. Transfer the Hūṃ (藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽) syllable to the crown of the head. With the blazing fire, invoke the Oṃ (藏文：ཨོཾཱ，梵文天城体：oṃ，梵文罗马拟音：oṃ，汉字字面意思：嗡) syllable. Burn the A syllable. Together with the Oṃ (藏文：ཨོཾཱ，梵文天城体：oṃ，梵文罗马拟音：oṃ，汉字字面意思：嗡) syllable, dissolve into the Hūṃ (藏文：ཧྃ，梵文天城体：hūṃ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉字字面意思：吽) syllable. Believe that it has transformed into an indestructible bindu of bodhicitta, and rest in equanimity. The second part has two divisions: Kadag Trekchö (Primordial Purity Cutting Through), and Lhündrub Tögal (Spontaneous Presence Direct Crossing). The first part has two divisions: General presentation of the method of meditation, and specific explanation of the pith instructions. The first part has three divisions: The meditation methods for inferior, intermediate, and superior faculties. The first part has three divisions: Seeking Śamatha (calm abiding), generating Vipaśyanā (insight), and meditating on Yuganaddha (union). The first part, seeking Śamatha, has three divisions: First, taming conceptual thoughts: Having first performed Guru Yoga, from the seven-point posture of Vairocana, with the two hands covering the knees, the neck slightly bent, visualizing oneself clearly as Vajrakumara, and clarifying the three channels within the body, from the wick of the raw ghee lamp in the place of generation, strands of luminous energy like five-stranded threads of white, blue, red, yellow, green, and deep blue arise. They go up to the sky about sixteen finger-widths from the nostrils. When the breath returns, count from one to five as it enters the cavity within, completing one cycle. By counting hundreds and thousands of times, the coarse conceptual thoughts will subside. Second, holding the mind: Place a painted image of Vajrasattva or Vajrakumara in front of oneself, and gaze at it without moving the eyes or letting the mind wander. If conceptual thoughts arise, immediately cut them off and focus intently on the object of focus. If the mind can abide in one-pointedness, then close the eyes and hold the clear image of the object of focus. If it cannot abide, then meditate while gazing at the object of focus. Incidentally, for other appearances of the six aggregates such as sound, initially take whatever is first perceived as the object of focus. Then, without losing its image, look inward and hold the mind, and so on, alternating these practices, and one-pointed samadhi will arise. Third, training in the Dharma: In the state of clarity like oneself, abide without distraction. Once the mind is held, perform the radiating and gathering of light rays, and practice the samadhi of the four immeasurables, and so on. Recognize and maintain such a clear mind, without letting it wander, and so on. By continuously practicing, a mind that is the same in all activities will arise. Second, generating Vipaśyanā has two divisions: First, the external object
Tibetan
་བ་ཡུལ་མེད་དུ་བཞག་པ་ནི། ཡུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་རྨི་ལམ་ལྟར་སྣང་ཡང་དཔྱད་ན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པས། ཡུལ་སྣང་དང་གཟུང་བའི་ཤེས་པ་བཅས་པར་གསལ་སྟོང་པའི་ངང་ལ་བྱམ་གྱིས་མཉམ་པར་བཞག་པས་གཟུང་བ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །གཉིས་པ་འཛིན་པ་རྩ་བྲལ་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཏུ་རྟོག་བྱེད་སེམས་འདི་ལ། འདས་མ་འོངས། དངོས་པོ་དངོས་མེད། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ། དབྱིབས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་ཤིང་བཙལ་བས་གང་དུའང་མ་རྙེད་པའི་ཚེ། རྟེན་མེད་པའི་ཤེས་པ་འཛིན་མེད་དུ་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད་ལ་བཞག་པས་འཛིན་པ་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། གང་སྣང་ལ་དཔྱད་ར་མེད་པར་རང་བབས་སུ་ཕྱ་ལེ། ཡིན་ལུགས་སུ་ཤིགས་སེ། རྗེས་མེད་དུ་སང་ངེ། རྒྱ་ཡན་ཏུ་ ཕྱ་ལེ། མཐའ་བྲལ་དུ་ཁྲོལ་ལེ་བཞག་པས་ཕྱི་ནང་བར་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་འཆར་བ་དེའི་ཚེ་གནས་པས་ཞི་གནས། གསལ་བས་ལྷག་མཐོང་། དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་དབང་པོ་འབྲིང་གི་སྒོམ་ཚུལ་ལ་གསུམ། སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། གསལ་བ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ། འཆང་བ་རྦ་རླབས་ལྟ་བུའི་བསྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་ཏུ་འགྲོ་བས། ལུས་གནད་ཆོས་བདུན་དང་དབང་པོ་རྣམས་མ་འགགས་རང་གསལ་དང་། གང་ལྟར་ཡང་སྣང་ཐོག་དེར་མི་བཞག་པར་སྟོང་པའི་སྟེང་ཕྱི་ནང་བར་མེད་ཧར་སངས་བུན་ནེར་ལྟ་སྟངས་གཅུན་ནས་བཞག་པས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་བར་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་གནད་དབང་གནད་དེ་ལྟར་ལ། སྟོང་ཐོག་ཏུ་མི་གཏད་པར་སྣང་བ་འཛིན་མེད་རང་གསལ་གྱི་ངང་ལ་ས་ལེར་བཞག་པས་སྣང་བ་འཛིན་མེད་དུ་རྟོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུས་གནད་སོགས་གོང་ལྟར་ལ། རིག་པའི་མདངས་ལས་འཕྲོ་འདུའི་རྟོག་པ་འཆར་བའི་ཚེ་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་བཞག་པས་རྦ་རླབས་ཆུར་ཐིམ་པ་ལྟར་རྟེན་མེད་འཛིན་མེད་དུ་འགྲོལ་ལོ། །གསུམ་པ་དབང་རབ་ཀྱི་སྒོམ་པ་བར་མེད་ཆུ་བོའི་གཞུང་ལྟ་བུ་ནི། རིག་པ་ཆོས་སྐུ་རྗེན་པར་རྟོགས། འདུ་འཕྲོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་ཤར་ཅིང་ནུབ་པས་སྤང་བླང་གོལ་སྒྲིབ་གང་ཡང་མེད་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གླིང་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཡང་ཤར་ རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀུན་བཟང་གི་དགོངས་པ། ཅིར་སྣང་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་ཀློང་། ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་ཕྱམ་གདལ་བས་རྟོག་པ་བར་མེད་རིག་པ་རྗེན་པ་རང་བབ་ཁ་ཡན་ཏུ་བསྐྱངས་པ
Chinese
将对境安住于无有处，即是说，种种对境显现如梦，然若详察则不成实。故将对境显现与所取之识，皆安住于明空之状态，则能了知所取无自性。第二，显示能取离根而空，即是说，此能分别境与有境之心，于过去未来、实物与非实物、生处与三界、形状与颜色等等方面，若加以观察寻觅，则于任何处亦不可得。此时，将无所依之识，松缓地放松于无执之状态，则能了知能取为空性。第三，修持双运，即是说，对于任何显现，不加任何观察，于自性中放松，于如是之中坚定，于无迹之中澄澈，于广大之中放松，于离边之中舒缓安住，此时，便会生起内外无别如虚空般的见解，于此状态中，安住则为寂止，明澈则为胜观，无别则为双运，自然成就。第二，中等根器的修法有三种，空性如虚空，明性如明镜，执持如波浪。第一种是，先进行上师瑜伽，身体要诀七支坐，诸根不散，任运自明。无论如何，不要安住于显现之上，而于空性之上，以外内无别，哈尔散，布恩内尔的方式，约束观看，则能了知一切皆为空性，如无边虚空。第二种是，身要与根要如前，不专注于空性，而于显现无执的自明状态中，清晰安住，则能了知显现为无执。第三种是，身要等如前，于觉性光芒中，生起散乱与收摄之念时，安住于明空无执之中，则如波浪融入水中般，解脱于无依无执之中。第三，上等根器的修法，如无间断的河流，觉性了达为赤裸法身，散乱与收摄显现并消逝于法性游戏中，无有取舍、好坏、遮障，如到达珍宝金洲一般，再次显现 自生智慧普贤之意，任何显现皆为空性自性，普贤佛母之界，境与心二取不二，于大圆满之状态中坦然舒展，则能于无间断之念中，将赤裸觉性自然安住于宽坦之中。
English
To place the object of perception in a state of non-existence means that various appearances of objects seem like dreams, but when examined, they are not established as true. Therefore, placing both the appearance of objects and the consciousness of grasping in a state of clear emptiness, one realizes that what is grasped is without self. Second, to show that the grasping is empty from its root means that this mind that distinguishes between objects and subjects, in the past, future, objects and non-objects, places of origin and the three realms, shapes and colors, etc., if one examines and searches, one cannot find it anywhere. At this time, letting go of the unsupported consciousness into a state of non-grasping, one realizes that grasping is emptiness. Third, to meditate on union means that for any appearance, without any examination, relax in its natural state, be firm in suchness, be clear in tracelessness, relax in vastness, and dwell comfortably in detachment. At this time, a view like the sky, without inside or outside, will arise. In this state, abiding is calm abiding, clarity is insight, and non-duality is union, naturally accomplished. Second, there are three types of meditation for practitioners of intermediate capacity: emptiness like the sky, clarity like a mirror, and holding like waves. The first is to first practice guru yoga, with the body in the seven-point posture and the senses unscattered and naturally clear. In any case, do not dwell on the appearance, but on emptiness, in a way that is without inside or outside, har sang, bun ner, restrain the gaze, and you will realize that everything is emptiness, like the boundless sky. The second is to maintain the body and senses as before, but instead of focusing on emptiness, dwell clearly in the naturally clear state of appearance without grasping, and you will realize that appearance is without grasping. The third is to maintain the body, etc., as before, and when thoughts of scattering and gathering arise from the radiance of awareness, dwell in clear emptiness without grasping, and like waves dissolving into water, you will be liberated into non-reliance and non-grasping. Third, the meditation for practitioners of superior capacity is like an uninterrupted river, awareness is realized as naked dharmakaya, and scattering and gathering appear and disappear in the play of dharmata, without acceptance or rejection, good or bad, obscuration, like reaching the treasure gold continent, appearing again The intention of Samantabhadra, the self-born wisdom, whatever appears is the empty essence, the realm of Samantabhadri, the duality of object and mind is non-dual, and when relaxed in the state of great perfection, the naked awareness is naturally sustained in the uninterrupted thought in a relaxed manner.