Tibetan
་ལེ་སིང་ངེ་བཞག་གོ །དེས་ཉམས་ལ་བོག་ཐོན་ནས་བདེ་སྟོང་གི་ངང་ལ་རིག་པ་རྩ་བྲལ་དུ་གནས་པ་དང༌། དེ་ཙ་ན་དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་སྐྱེ་མེད་དུ་ཆོད་པའོ། །ཡང་རིགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་མཐོ་རིས་གསུམ་བདེ་སྡུག་གི་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་དུཿཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཡེ་གདོད་མ་ནས་མ་བྱུང༌། མ་སྐྱེས་པའི་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཉམ་ང་དང༌། བག་ཚ་དང༌། སྙེམས་དང༌། རྟོག་པ་མེད་པར་སེམས་རང་ལུགས་སུ་རྣལ་མའི་སྟེང་དུ་བཞག་པས། །ཤེས་པ་བདེ་སྟོང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་རང་གྲོལ་དུ་ཆོད་དོ། །དེ་ཡང་ཡུམ་ཆེན་ལས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ཞིག་གིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་འཛིན་པ་དང༌། འཆང་པ་དང༌། ཀློག་ པ་དང༌། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ནི། དམ་གྲོག་ན་འདུག་གམ། གཡང་ས་དང༌། བྱ་སྐྱིབས་དང༌། གཅོང་རོང་དུ་འདུག་ཀྱང་རུང་སྟེ། བདུད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྙེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པ་དང༌། ཡང་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་མ་འགག་པའི་ཆ་ནས་བདེ་སྡུག་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཅི་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་གནས་ལུགས་ལ་བཞག་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གྲོགས་དང་རྩལ་དུ་འཆར་བའོ། །གལ་ཏེ་བསྒོམས་པས་སྐྱོན་བྱུང་ན། སྒོམ་གྱི་སྐྱོན་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེའང་བྱིང་བ་ནི། འབྱུང་བའི་བྱིང་རྟགས། བར་ཆད་ཀྱི་བྱིང་རྟགས་སོ། དེ་ལ་འབྱུང་པའི་བྱིང་རྟགས། ལུས་ལྕི་ལ་ཤེས་པ་མི་གསལ་ན་སའི་བྱིང་རྟགས་ཡིན། ཤེས་པ་མི་གསལ་ལ་གྲང་ཤུམ་བྱེད་ན་ཆུའི་བྱིང་རྟགས་ཡིན། ཤེས་པ་མི་གསལ་ལ་རྔམ་ཞིང་འགྲོ་འདོད་ན་རླུང་གི་བྱིང་རྟགས་ཡིན། སེམས་ཉོག་ལ་མ་གོ་ན། དྲོད་ཆེ་རྡུལ་བྱུང་ན་མེ་ཡི་བྱིང་རྟགས་ཡིན། དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་བཞི་གང་གིས་བྱིང་ཡང༌། ཀོག་གིས་ལངས་ལ། ལུས་བསྲང༌། རྐང་པ་གཤིབ། ལག་པ་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། ཕྱི་ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་བཞི་ནང་གི་འབྱུང་བ་བཞི་ལ་བསྟིམ། ཕྱི་ནང་གི་འབྱུང་བ་བཞི་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ། སེམས་ནམ་མཁའ་ལ་ཕྱད་ཀྱིས་བཏང་ལ། ཤེས་པ་རྟེན་མེད་རིག་པ་ཡུལ་མེད། རྟོག་མེད་རང་
Chinese
就那样松坦地安住。由此修习生起力量，觉性安住于乐空之中，那时喜乐的魔障便能断绝于无生之中。再者，对于六道众生的各种显现，上三道苦乐的各种幻化，以及下三道的痛苦的各种幻化显现之时，应当了知一切都是自心的幻化。从原始以来，了知那未生之精髓自性光明，不恐惧，不畏惧，不傲慢，没有分别念，将心安住于本来的实相之上。当觉性安住于乐空明性的自性之中时，烦恼的魔障便能自然解脱。正如《大般若经》中所说：无论何种善男子或善女子，受持、读诵、通达、如理作意此《般若波罗蜜多》，即使身处险峻的山谷、悬崖、鸟巢或深渊之中，也不会对魔的势力感到恐惧或畏惧。这是为什么呢？因为他们没有傲慢。又说：还应修习外观空性，无所缘念。如此一来，从显现不灭的角度，对于所显现的苦乐和幻化，不恐惧，不畏惧，安住于实相中进行修习，那么一切显现都将成为法性的助伴和力量。如果修习中出现过失，修习的过失有两种，即掉举和昏沉。其中昏沉又分为：地大的昏沉之相，障碍的昏沉之相。地大的昏沉之相是：身体沉重，觉性不明。水大的昏沉之相是：觉性不明，发出寒冷的声音。风大的昏沉之相是：觉性不明，僵硬且想走动。火大的昏沉之相是：心烦意乱，不明白，发热且产生灰尘。如此，无论被四大中的哪一个所昏沉，都要立即起身，伸直身体，双腿并拢，双手合掌于头顶，将外在身体的四大融入内在的四大，将内外之四大融入无二无别之中，将心猛然抛向天空，觉性无所依，明性无所缘，无分别自
English
Just rest in that relaxed state. By this practice, strength arises, and awareness abides in the state of bliss and emptiness, at which point the demons of joy and sorrow are cut off in unbornness. Furthermore, regarding the various appearances of the six realms, the various illusions of happiness and suffering in the three higher realms, and the various illusions of suffering in the three lower realms, one should recognize that all of these are illusions of one's own mind. From the very beginning, recognize that the essence of unbornness is naturally luminous, without fear, apprehension, arrogance, or conceptualization, and rest the mind in its natural state of reality. When awareness abides in the nature of bliss, emptiness, and clarity, the demons of afflictions are naturally liberated. As it is said in the Great Mother (Prajnaparamita Sutra): "Any son or daughter of good family who holds, recites, understands, and properly contemplates this Prajnaparamita, even if dwelling in a dangerous valley, cliff, bird's nest, or abyss, will not have fear or apprehension towards the forces of demons." Why is that? Because they are without arrogance. It is also said: "One should also meditate on external emptiness, without any object of focus." In this way, from the perspective of the unceasing nature of appearances, whatever happiness, suffering, and illusions appear, without fear or apprehension, practice by resting in the true nature, then all appearances will arise as the companions and power of the Dharma. If faults arise in meditation, there are two faults in meditation: dullness and agitation. Dullness is further divided into: signs of dullness of the elements, and signs of dullness of obstacles. The signs of dullness of the elements are: if the body is heavy and awareness is unclear, it is a sign of earth dullness. If awareness is unclear and one makes cold sounds, it is a sign of water dullness. If awareness is unclear and one is stiff and wants to move, it is a sign of wind dullness. If the mind is confused and one does not understand, and there is heat and dust, it is a sign of fire dullness. Thus, whichever of the four elements one is dulled by, one should immediately stand up, straighten the body, bring the legs together, join the palms above the head, dissolve the outer four elements of the body into the inner four elements, dissolve the outer and inner four elements into non-duality, throw the mind suddenly into the sky, awareness without support, clarity without object, without concept, self-
Tibetan
གསལ་ཆེན་པོའི་ཀློང་དུ་གསལ་སིང་ངེ་བཞག་པས་བྱིང་བ་སངས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཡུམ་ལས། ས་ནི་ཆུ་ལ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ། །ས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ནང་ན་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ། །ས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་བར་ན་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཡང༌། ཆོས་ཉིད་ནི་སེམས་ལ་གནས་སོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། །སེམས་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱིང་བ་ལས་བསལ་ནས་ཤེས་པ་རང་ལུགས་སུ་ཕབ་ལ་ལྷན་གྱིས་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་བྱིངས་རྟགས་ནི། །གཉིད་ཆེ། ཤེས་པ་ཉོག །ཡང་ན་སྙིང་མི་དགའ་སེམས་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས། དབུགས་རྔམས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བྱ། ལུས་དང༌། ནད་དང༌། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འདྲེ་ལ་བྱིན་ལ། ཡ་ང་བའི་སར་ལུས་གཅེར་བུར་ཕྱུང་སྟེ་མཆོང་རྒྱུག་བྱ། ལུས་གཅུ། སྨྱེད། བསྐུམ། ཟློག་སྤྱོད་དྲན་ཚད་བྱས་པའི་རྗེས་ལ་ལུས་སེམས་དད་དལ་བྱས་པས་ཤེས་པ་ལྷན་གྱིས་འགྲོ། དེ་ནི་བྱིང་བ་བཅོས་པའོ། །བསྒོམ་སྐྱོན་གཉིས་པ་རྒོད་པ་ནི། སེམས་རང་ལུགས་སུ་མི་གནས་པར་ཤེས་པ་འཕྲོར་འོང༌། དེ་ལ་གཉེན་པོ་ཤེས་བཞིན་གྱི་བྱ་ར་བཏང་སྟེ། འཕྲོ་བའི་མཁན་པོ་ལ་བལྟས་པས། མཁན་པོ་རང་གི་སེམས་སུ་འདུག་པ་རང་གིས་ངོས་ཟིན་པ་དང༌། ཏུར་གྱིས་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱལ་གྱིས་བཏང༌། ལྷུག་གིས་ཀླུགས་ལ་ཅོག་གིས་བཞག །ཤེས་པ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ལ། ཡིད་དྲན་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་ལྷན་གྱིས་བཞག །དེས་མ་ཞི་ན་ཇི་ཙམ་འབྲོ་ནུས་པ་ལྟ་སྟེ། ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲོར་གཞུག་གོ །དེ་ལྟར་བཏང་བས་སླར་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་པར་ཤེས་པ་ལྷན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། བྱིང་རྒོད་གཉིས་སྐྱོན་གང་ཆེ་ན་བྱིང་བ་སྐྱོན་ཆེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། བྱིང་བ་གཏི་མུག་ཤས་ཆེ། རྒོད་པ་ཡེ་ཤེས་ཤས་ཆེ་བས་སོ། །དེས་ན་གནས་ལུགས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ལྷན་གྱིས་བཞག་པའི་ཆེ་བས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཡོན་ཏན་དུ་ཆོད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་འཕྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒོད་པའི་ཆ་ཡིན་པས། དྲན་པས་འཛིན་པ་གལ་ཆེ་བས། སེམས་སྤྲོས་པ་མེད་ པའི་ངང་དུ་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པའམ་མི་སྟོང་ངོ་ཞེས་སྤྱོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྲོས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡེངས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༌། །ལར་འགལ་རྐྱེན་གང་བྱུང་བའི་དུས་སུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ར
Chinese
在广阔的明空中，保持清明澄澈的状态，昏沉自然消散。如《母经》所说：“地不在水中，不可见。”“地不在色蕴中，不可见。”“地不在色蕴之间，不可见。”又说：“法性住在心中。”“虚空不住于任何事物。”“心性住在虚空中。”又说：“观修虚空，即是观修般若波罗蜜多。”如此从昏沉中解脱，将觉性安住于自性之中，并保持觉醒状态。第二，关于昏沉的征兆：嗜睡、意识模糊，或者心烦意乱，心无法安住于本性，呼吸沉重。对此，应向喇嘛祈祷，皈依，将身体、疾病和所有念头都布施给邪魔，在恐怖的地方赤身裸体地跳跃奔跑，扭曲身体，伸展，收缩，尽力做出各种姿势，之后身心放松，觉性自然消散。这是对治昏沉的方法。第二个禅修的过患是掉举：心不安住于自性，觉性向外散乱。对此，应以正念作为对治，观察散乱的根源。当认识到根源在于自己的心时，立即放下所有的念头，放松身心，保持觉醒状态。觉性向内观看，安住于无念的状态。如果这样还不能平息，就观察它能散乱到什么程度，让它向外向内散乱。如此放下，觉性自然会消散，因为它找不到可以去的地方。昏沉和掉举，哪个过患更大？昏沉的过患更大。为什么呢？因为昏沉更多的是愚痴，而掉举更多的是智慧。因此，在认识到实相的基础上，保持觉醒状态的伟大之处在于，所有的过患都会转化为功德。如果觉性向外散乱于外境，那都是掉举的范畴，所以保持正念非常重要，要让心安住于无所事事的状态。正如“色即是空”或“非空”这样的行为，都是菩萨的戏论。因此，对于实相无所事事的状态，要毫不散乱地进行修持。总之，在任何违缘出现的时候，一切法
English
By keeping clear and transparent in the vast expanse of clarity, dullness will naturally dissipate. As the Mother Sutra says, "Earth is not in water, nor is it visible." "Earth is not in the form aggregate, nor is it visible." "Earth is not between the form aggregates, nor is it visible." And again, "The nature of phenomena abides in the mind." "Space does not abide in anything." "The nature of mind abides in space." And again, "Meditating on space is meditating on the Perfection of Wisdom." Thus, having cleared away dullness, bring awareness back to its natural state and remain in a state of wakefulness. Secondly, regarding the signs of dullness: excessive sleepiness, confusion of awareness, or unhappiness, the mind not abiding in its natural state, and heavy breathing. For this, pray to the lama, take refuge, and give the body, sickness, and all thoughts to the demons. In a terrifying place, strip naked and jump and run around. Twist the body, stretch, contract, and do as many postures as you can remember. Afterwards, relax the body and mind, and awareness will naturally dissipate. This is the method for curing dullness. The second fault of meditation is excitement: the mind does not abide in its natural state, and awareness wanders outwards. For this, apply the antidote of mindfulness, and look at the source of the wandering. When you recognize that the source is in your own mind, immediately let go of all thoughts, relax the body and mind, and remain in a state of wakefulness. Look inwards with awareness, and remain in a state of non-thought. If this does not pacify it, observe how far it can wander, and let it wander outwards and inwards in all directions. By letting go in this way, awareness will naturally dissipate, as it cannot find a place to go. Which is the greater fault, dullness or excitement? Dullness is the greater fault. Why? Because dullness is more associated with ignorance, while excitement is more associated with wisdom. Therefore, the greatness of remaining in a state of wakefulness on the basis of recognizing the nature of reality is that all faults are transformed into qualities. If awareness wanders outwards to external objects, that is all within the category of excitement, so it is very important to maintain mindfulness, and to let the mind abide in a state of non-activity. Just as actions such as saying "Form is emptiness" or "It is not empty" are the elaborations of a Bodhisattva. Therefore, one should practice the meaning of the non-elaborated state of reality without distraction. In general, whenever adverse conditions arise, all phenomena