Tibetan
ལེ། གསལ་སིང་ངེ། ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པའི་ངང་ལ་བཞག་གོ །དེ་ཡང་སྡུད་པ་ལས། ཤེས་རབ་ལྡན་པས་མཉམ་ཉིད་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ ལ་མ་ཡེངས་པར་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་མ་ཡེངས་པར་བྱས་པས་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རྩལ་དང་ནུས་པ་འབྱུང་སྟེ། ནད་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱིན་རླབས་བྱེད་ན། འདྲེ་དང་ནད་པ་མི་དམིགས་པར་བསྒོམས་ལ། གང་ན་སར་ཕྱག་གིས་བྱབས། ཕུ་བཏབ། མཆིལ་མ་གདབ། ནད་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསམ་ལ། གང་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངང་ལ་སེམས་བཞག་ལ། སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། གསོལ་བ་གདབ། གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདུད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་བཅད་ནས་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ལ། ལྟ་བ་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་ཤོར་བར་དོན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བདུད་ཀྱི་གཅོད་ཡུལ་ལས། ཉིང་ཚོམས་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ། བཀའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པས་དགོངས་པ་གྲོལ་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཇོ་མོ་ལབ་ཀྱི་སྒྲོན་མས་གསུངས་པ་རྫོགས་སོ།། །། ༈ ཐུན་མོང་གི་ལེ་ལག་བརྒྱད་པ་བཞུགས་སོ། །བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དང་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་དང༌། །བེམ་རིག་བྲལ་དང་གདམས་ངག་གདབ་པ་དང༌། །དམ་པའི་ཞལ་གྱི་བདུད་རྩི་འདི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པ་སྲིད། །འོན་ཀྱང་སྐལ་ལྡན་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །སྐལ་དམན་རྣམས་ལ་བསྡིགས་མོར་ཆེ། །དང་པོར་བླ་མ་མཉེས་བྱེད་ཅིང༌། །དམ་ཚིག་སྲུང་ཞིང་སྒྲུབ་བརྩོན་ལ། །ཐོག་བབ་གདམས་ངག་བསྟན་པར་བྱ། །བདུད་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད། །ཐོགས་བཅས་བདུད་དང་ཐོགས་མེད་བདུད། །འོན་ཀྱང་སྙེམས་བྱེད་བདུད་ལས་མེད། །སྣང་དང་དེ་ནི་སྟོང་པ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་སྙེམས་བྱེད་མ་ཞུགས་ན། །བདུད་རྣམས་མ་ལུས་སེམས་སུ་བཅད། །སེམས་ནི་སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་སུ་ཡལ། །བདུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལས་བྱུང༌། །སེམས་ནི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ། །སྣང་དང་སྲིད་དང་ལྷ་དང་འདྲེ། ངོ་བོ་མ་གྲུབ་རང་སར་གྲོལ། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེར་རྟོགས་ན། །ཐོག་ཏུ་སྐྱུར་བ་མན་ངག་ཡིན། །བླ་མའི་ཞལ་ལས་ཤེས་པར་བྱ། །སྣང་དང་དེ་ནི་སྟོང་པ་ལ། །ཤེས་པ་འཁྲིས་མེད་ཡན་པར་བྱེད། །ཐད་ཀར་མ་བསྒོམ་སེམས་མ་འཛིན། །དབང་པོ་རྒྱ་ཡན་ལྷུག་པར་བཞག །རང་ལ་རང་ཆས་ཡིན་པ་ལ། །རང་ངོ་ཤེས་པས་སྣང་སྲིད་རང༌། །དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཆུར་མཐོང་བ། །ཐོག་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཆུ་མེད་བཞིན། །ལྷ་དང་
Chinese
好的，非常清楚。保持在心中没有任何造作的状态中。如《摄类法》中所说：有智慧者应知住在平等性中。因此，心应安住于平等性的意义中而不散乱。如此不散乱地安住于实相的意义中，便会生起加持的力量和能力。例如，为病人加持时，观想鬼和病人不可得，在患处用手擦拭，吹气，吐唾沫，观想所有疾病皆为空性，心安住在任何事物都未成立且无有实体的状态中，皈依，祈祷，了知实相的本性。如此将魔切断于法性中并取为道用，见解不落入魔的行境，而是成为法性的行境。出自《般若波罗蜜多断魔境》，名为“精华汇集，法的根本”。由通达般若波罗蜜多之义的化身，觉姆拉吉卓玛所说，圆满了。 共同支分第八品。顶礼至尊上师们！皈依和广大供养，离于有无之别，以及口诀的给予，这殊胜上师口中的甘露，对众生有利益。然而，这是具缘者的行境，对无缘者来说是极大的恐吓。首先，令上师欢喜，守护誓言并精进修持，然后传授最初的口诀。魔分为两种：有碍之魔和无碍之魔。然而，没有比骄慢之魔更厉害的了。在显现和空性上，如果心的骄慢没有生起，那么所有的魔都被切断于心中，心便消失在无生法界中。所有的魔都从心中生起，心是没有自性的。显现、存在、天神和鬼，没有自性，自然解脱。如果证悟了心的自性，那么最初的舍弃便是口诀。应从上师的口中得知。在显现和空性上，觉知无有执着而游离。不直接修持，不执着于心，感官放松，安住在自性中。认识到自己本具的自性，显现和存在便是自性。例如，就像将阳焰看成水一样，一旦到达那里，便没有水。天神和
English
Alright, very clear. Remain in a state where there is no fabrication in the mind. As it says in the Compendium: "The wise should know to abide in equanimity." Therefore, the mind should abide without distraction in the meaning of equanimity itself. By abiding without distraction in the meaning of suchness, the power and ability of blessings arise. For example, when blessing a sick person, meditate that the demon and the sick person are not found. Rub the affected area with your hand, blow on it, spit on it. Think that all diseases are empty. Leave the mind in a state where nothing is established and there is no entity. Take refuge. Pray. Understand the nature of suchness. Thus, cutting the demon in the nature of reality and taking it as the path, the view does not fall into the realm of the demon, but becomes the realm of the nature of reality. From "Cutting the Demon in the Perfection of Wisdom," called "Essence Collection, the Root of Dharma." Spoken by the emanation, Jomo Labkyi Dronma, who realized the meaning of the Perfection of Wisdom, is complete. Eighth chapter of the common section. Homage to the venerable lamas! Taking refuge and vast offerings, separation from matter and awareness, and the giving of instructions, this nectar from the mouths of holy beings, may it benefit sentient beings. However, it is the realm of the fortunate. For the unfortunate, it is a great threat. First, please the lama, protect the vows, and diligently practice. Then, teach the initial instructions. Demons are divided into two types: demons with obstacles and demons without obstacles. However, there is no demon more potent than the demon of pride. If pride of mind does not arise in appearance and emptiness, then all demons are cut in the mind. The mind vanishes into the unborn realm. All demons arise from the mind. The mind has no inherent existence. Appearances, existence, gods, and demons, having no inherent existence, are liberated in their own place. If the nature of the mind is realized, then the initial abandonment is the instruction. It should be known from the lama's mouth. In appearance and emptiness, awareness is detached and wanders freely. Do not meditate directly, do not grasp the mind. Let the senses be loose and relaxed. Because it is one's own inherent quality, by recognizing one's own face, appearance and existence are one's own. For example, like seeing a mirage as water, when you arrive there, there is no water. Gods and
Tibetan
ཀླུ་དང་ཉམས་གྲིབ་སོགས། །དེ་ཐོག་བསྐྱུར་བས་ཡོད་མི་སྲིད། །ཅི་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་ཡིན་པས། །དེ་ན་སྙེམ་མེད་ལྷུག་པར་ཞོག །ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་འཚོལ་ག་ལ་རྙེད། །ཇི་སྟེ་འཚོལ་མཁན་དངོས་མ་གྲུབ། །ཨེ་མ་ཧོ། རང་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཆགས་དང་འཛིན་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །རང་ལ་གྲུབ་པས་ཀུན་མ་གྲུབ། །བདག་སྣང་བར་དུ་ཀུན་ཀྱང་སྣང༌། །སྣ་ཚོགས་བཀག་པས་མི་ཁེགས་སོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ཡུལ་བཞིན་ནོ། །སད་པའི་དུས་ན་མི་སྣང་བཞིན། །སྙེམས་དང་བྲལ་བས་གཉིད་སད་འདྲ། །མ་རིག་པ་དང་གྲུབ་མཐའི་བློ། །རང་ལ་བཞག་ནས་གཞན་དུ་ཚོལ། །རང་སེམས་འདྲེ་རུ་བཟུང་ནས་ནི། །རང་ལ་རང་འཇིགས་རང་སྡུག་པས། །སེམས་ལ་ཡུལ་དུ་བཏགས་དེ་འཁྲུལ། །རང་སར་བཞག་པས་གྲོལ་བར་ངེས། །མ་བཅོས་བཞག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལེ་ལག་སྟེ་དང་པོའོ། །ཡུམ་སྲས་གཉིས་ལ་གདམས་པ་ཞུས། །ཞུས་ནས་བདུད་ལ་ཐོགས་རྫིས་བྱས། །བདུད་དང་ལྷ་གཉིས་གཞི་གཅིག་པས། །མཆོད་དང་སྤོང་བ་ག་ལ་སྲིད། །མི་སྲིད་པ་ཡི་ཆོས་འདི་ཡང༌། །མི་ཤེས་པ་ཡི་རང་ངོ་ཤེས། །སེམས་ཅན་སེམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཐུགས། །མི་སྲིད་སྙམ་པ་ཡེ་སྲིད་དེ། །ད་ལྟ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་དབབ། །ནག་པོ་དང་ནི་སོལ་བ་གཉིས། །གཅིག་ཡིན་ཐ་ དད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དེ་དང་མཚུངས། །སྙེམས་མེད་ཆོས་སྐུ་རྒྱ་མཚོ་འདྲ། །སྙེམས་ནི་དེ་ཡི་རླབས་བཞིན་ན། །དེ་ལྟར་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སྙེམས་དང་སྙེམས་བྱེད་ཐ་མི་དད། །བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཆོས་རྣམས་ཀྱང༌། །སེམས་ཀྱི་བཀྲ་ལག་བགྱི་བ་ལས། །བློ་ཡི་ཁྱད་ཀྱིས་ཟབ་མི་ཟབ། །འབྱུང་བ་ཐེག་པ་རིམ་དགུའོ། །དགུ་རུ་ཕྱེ་ཡང་སེམས་ཡིན་པས། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་མེད་པས། །ཆོས་ནི་བློ་ཡི་བསམ་དེ་ཡིན། །ཆོས་ལ་སངས་རྒྱས་རེ་ན་འཆིངས། །ཅི་སྟེ་ཡེ་སངས་རྒྱས་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཕྱིན་ཟིན་ལམ་མི་དགོས། །སེམས་ཉིད་གདོད་ནས་དག་པ་ལ། །སྟོང་དང་ཞི་གནས་བསྒོམ་མི་དགོས། །ཞི་ནི་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་ཞི། །སྟོང་ནི་སྟོང་པས་སྟོང་མི་བསྒོམ། །སྣང་དང་སྟོང་དུ་འཛིན་པ་ཡི། །ཕུར་པ་བཏོན་པས་དབྱིངས་སུ་སླེབ། །མེ་ཡིས་མེ་སོད་མི་སྲིད་པས། །རྟོག་པ་གཉེན་པོས་མ་གཞོམ་པར། །བཞག་པས་གྲོལ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །དཔེར་ན་རྔ་མའི་མདུད་པ་བཞིན། །ངེས་པར་སྣང་བ་དངོས་ཡོད་ན། །ཤེ་བ་སྣང་ལོག་མི་སྲིད་དོ། །ངེས་པར་སེམས་འདི་ཡོད་བདེན་ན། །བདེ་གཤེགས་ཀུན་དང་རང་རང་གིས། །ཅི་སྟེ་མཐོང་བར་རིགས་པ་ལ། །སེམ
Chinese
龙和衰损等等，若将此等归咎于彼，则不可能存在。为何？因为是自己的心。因此，应无所执着地放松。以法寻法，如何能寻得？若寻者之实体未成立。唉玛吙！对于自生之诸法，贪执与执取，甚为稀奇。于自成立，故一切不成立。于我执显现时，一切亦显现。若遮止种种，亦无法遮止。譬如如梦中之境。如醒时般不显现。离于执着，如从睡中醒来。无明与宗派之分别念，置于自身而向外寻觅。自心执为鬼，自惊自惧自苦。将心视为外境，乃为错谬。置于自处，定能解脱。不作矫饰，安住本然，乃如是性之部分，此为第一。向母子二人请教口诀。请教后，以足践踏魔。魔与天，二者本体一，故供养与舍弃，如何可能？此不可能之法，乃不识自性之自识。众生心中有佛陀之心。认为不可能之事，实则存在。当下即应决定。黑炭与煤炭二者，一也，非为他异。如是，明智之瑜伽士，与佛陀众生相同。无执着之法身如大海，执着乃彼之波浪。如是，明智之瑜伽士，执着与执着者无有差别。八万四千法门，乃心之显现，由智慧之差别而有深浅。生起次第与九乘次第。虽分为九，然皆为心。心外无法，法乃智慧之思虑。于法中希求成佛则为束缚。为何？因本已成佛。譬如已达之地无需道路。心性本初即清净，无需修习空与止。寂静本即自性寂静。空性乃空，故不修空。于显现与空性之执着，拔出木钉，即可到达法界。火不能灭火，故不以对治来摧毁分别念，安住即可解脱，毫无疑问。譬如草结之结。若确定显现为实有，则不存在颠倒之显现。若确定此心为真实存在，则诸佛与各自，为何理应
English
Dragons and deteriorations, etc., it is impossible to attribute these to something else. Why? Because it is one's own mind. Therefore, let it be relaxed without clinging. How can one find Dharma by seeking Dharma? If the entity of the seeker is not established. Emaho! It is very strange to be attached to and grasp at the Dharmas that arise from oneself. Because it is established in oneself, everything is not established. When self-grasping appears, everything also appears. If you block various things, you cannot block them. It is like the objects in a dream. It does not appear like when one is awake. Being free from clinging is like waking up from sleep. Ignorance and the mind of sectarian views, placing them on oneself and seeking them elsewhere. Holding one's own mind as a ghost, one is frightened, afraid, and suffers. It is a mistake to regard the mind as an external object. By placing it in its own place, one will surely be liberated. Leaving it uncorrected is a part of suchness, this is the first. Asked for advice from the mother and son. After asking, he trampled the demon with his feet. Since demons and gods have the same basis, how is offering and abandonment possible? This impossible Dharma is the self-awareness of not knowing oneself. In the minds of sentient beings is the heart of the Buddha. Thinking that something is impossible is actually possible. It should be decided right now. Black charcoal and coal are the same, not different. Likewise, the wise yogi is the same as the Buddha and sentient beings. The Dharmakaya without clinging is like an ocean, and clinging is like its waves. Likewise, the wise yogi does not differentiate between clinging and the clinger. The eighty-four thousand Dharmas are the manifestations of the mind, and their depth varies according to the difference in wisdom. The generation stage and the nine vehicles. Although divided into nine, they are all mind. There is no Dharma apart from the mind, Dharma is the thought of wisdom. Hoping for Buddhahood in the Dharma is bondage. Why? Because one is already a Buddha. For example, a road is not needed to a place already reached. Since the nature of mind is pure from the beginning, there is no need to meditate on emptiness and stillness. Peace is inherently peaceful by nature. Emptiness is empty, so one does not meditate on emptiness. Grasping at appearance and emptiness, by pulling out the peg, one can reach the Dharmadhatu. Fire cannot extinguish fire, so without destroying conceptual thoughts with antidotes, liberation is achieved by leaving them as they are, without doubt. Like a knot in a blade of grass. If it is certain that appearance is real, then there is no possibility of reversed appearance. If it is certain that this mind is truly existent, then why should all the Sugatas and each of us