Tibetan
ང་གི་ལུས་ལ་བསྡུ། ལུས་སེམས་ལ་བསྡུ། སེམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཏང་བ་ནི་གདམས་ངག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པའི་ངང་ལ་བཞག་པས། རིག་པ་ཟིན་ནས་བདེ་ལྷན་གྱིས་འགྲོ། །ཉམས་མྱོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྐྱེའོ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བར་ཆོད་པའོ། །དེ་ལྟར་བདུད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་བཅད་ཅིང་བསྒོམས་པས། །དྲོད་རྣམ་པ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཕྱིའི་དྲོད་ལུས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར་བ་དང་ན་ཚ་དང་བྲལ་པ་འབྱུང༌། མཚན་མ་ནང་གི་དྲོད་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་མི་ཚོར་བ་དང་རྣམ་རྟོག་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། གསང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དྲོད་སེམས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ལྷན་ནེ་སོང་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་གསལ་སྟོང་གི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་ཚེགས་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་བར་དོ་ངང་གིས་འབྱོངས་ཏེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གནས་པའི་བར་དོ་ད་ལྟ་ཡིན་པས། དུས་འདི་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱས་ནས། བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཐམས་ཅད་ཉམས་ལེན་གྱི་བསྐུལ་མའམ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གྲོགས་སུ་ཤེས་ཏེ། རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། སེམས་ལ་རྟོག་པ་བཟང་ངན་གང་ཡང་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བར་འདུག་ཙམ་ན་ད་ལྟའི་བར་དེ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་ཙ་ན། །དེས་རྨི་ལམ་གྱི་དུས་ན་རྨི་ལམ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས། གཉིད་སད་པ་མ་ཚོར་བ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་ལ་གསལ་ སིང་ངེ་བ་འདུག་ན་རྨི་ལམ་གྱི་བར་དོ་འབྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པས་འགྲོ་མཐུད་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འཆི་ཁའི་དུས་སུ་ནད་དམ་པོས་ཟིན་ནས་ལངས་འདུག་མི་ཤེས། སྣང་བ་ནི་མ་ནུབ། འཆི་བར་ནི་ཤེས་ཙམ་ན་ཆོད་དགོས་པ་ཡིན་པས། ཉམས་ཀྱི་སྟེང་ནས་ལྕོགས་ན་དངོས་སུ་བྱ། མ་ལྕོགས་ན་ཡིད་ཀྱིས་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་བྱ། གསོལ་བ་བཏབ་ལ་ལུས་མཆོད་པར་འབུལ། །སེམས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་ཆགས་མེད་ཞེན་མེད་དུ། ཉམ་ང་བག་ཚ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཡིད་གཉིས་མེད་པར། སྒོམ་ལ་ཉམས་མྱོང༌། ཆོས་ཉིད་རང་ལུགས་ཀྱི་ངང་ལ་བློ་མ་ཡེངས་པར་བཞག །གང་ལ་ཡང་སྙེམས་དང་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་ངང་ལ་བློ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་ལ་དབུགས་ཆད་ན་འཆི་ཁའི་བར་དོ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དབུགས་ཆད་མ་ཐག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ། །སེམས་ཅན་
Chinese
将我执着于身体。将身执着于心。将心放于法界，这是口诀。如是安住于不离法界之状态，觉性生起，与乐相伴而行。生起非共同之体验。此乃痛苦转为安乐。如是斩断一切魔为法性而修持，则生起三种暖相：行持外暖，身体不觉存在，且远离疾病。征兆内暖，不觉气息内外运行，且不生起分别念。秘密菩提心之暖，心性于如是如是之状态中，自然而然地融入，恒常生起大乐。之后，无倒错之明空之义于相续中生起，获得一切相智之果位毫不费力。如是修持，中阴自然通达。彼亦为自性安住之中阴即是现在。故于此时此刻修习，知晓一切魔之障碍为修持之鞭策，或为法性之友。恒常不断修持，心中不起任何善恶之念，安住于不离法性之状态，仅是安住，即是通达现在之中阴。如是修持此义，则于梦境之时，知晓梦境为法性。未觉醒时，于法性离戏之状态中，清明澄澈地安住，即是通达梦境之中阴。如是串习，持续不断地修持，临终之时，为重病所困，不知起卧。显现未灭。知晓将死之时，必须决断。若于修持之上能够胜任，则实际去做。若不能胜任，则以意皈依发心。祈祷并供养身体。心于法性之状态中，无有贪执与执着。无有恐惧与羞怯。无有怀疑与犹豫。于禅修中获得体验。于法性自性之状态中，不散乱其心。于任何事物皆无骄慢与贪执，于法性不变之状态中，心自然安住，断气之时，即是通达临终之中阴。之后，断气之后立即，自性本然状态之义，无生之体性。众生
English
Cling to my body. Cling to the body and mind. Releasing the mind into the Dharmadhatu is the instruction. Thus, by remaining in a state that does not stray from the Dharmadhatu, awareness arises and goes with bliss. Uncommon experiences arise. This is the transformation of suffering into happiness. Thus, by cutting off all demons as Dharmata and meditating, three kinds of warmth arise: the outer warmth of practice, the body does not feel its existence and is free from illness. The inner warmth of the sign, one does not feel the movement of breath in and out, and no thoughts arise. The secret warmth of Bodhicitta, the mind itself naturally merges into suchness, and great bliss arises continuously. Then, the meaning of clarity and emptiness, without any inversion, arises in the mind, and there is no difficulty in obtaining the fruit of omniscience. By practicing in this way, the Bardo is naturally mastered. Moreover, the Bardo of the naturally abiding state is the present. Therefore, by familiarizing oneself with it at this very moment, all the obstacles of demons are known as the encouragement of practice, or as friends of Dharmata. By practicing continuously without interruption, without any good or bad thoughts in the mind, just staying in a state that does not stray from Dharmata, one masters the present Bardo. When you practice that meaning like that, then in the dream state, knowing that the dream is Dharmata. Without feeling awake, staying clear and transparent in the state of Dharmata free from elaboration, one masters the Bardo of dreams. By practicing in this way, continuing to practice, at the time of death, one is seized by a serious illness and does not know how to get up. The appearance does not fade. Knowing that one is about to die, one must make a decision. If one can handle it on top of practice, do it directly. If one cannot handle it, take refuge and generate Bodhicitta in one's mind. Pray and offer the body as a sacrifice. In the state of Dharmata, without attachment or clinging. Without fear or shame. Without doubt or hesitation. Gain experience in meditation. In the state of Dharmata's own nature, do not let your mind wander. Without arrogance or attachment to anything, in the unchanging state of Dharmata, the mind naturally abides, and when the breath stops, one masters the Bardo of death. Then, immediately after the breath stops, the meaning of the natural state, the essence of no birth. Sentient beings
Tibetan
ཐམས་ཅད་ལ་འཆར་བ་དེ་ངོས་ཟིན་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གནས། དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ཙམ་ན། རང་བཞིན་སྐྱེ་འགགས་མེད་པའི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་སེམས་རང་ས་ཟིན་པར་བྱའོ། །དེའི་ངང་ནས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་དོན་མཛད་པའོ། །དེས་ན་སྲིད་པའི་བར་དོ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མངལ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱུན་ཆད། འཁོར་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་ལ་ཟློས་པའོ། །དེ་ལ་མིང་བཏགས་ན། ངལ་སོས། ཆད་པ་བཏང༌། དབུགས་ཕྱིན། བྱ་བ་བྱས། བྱེད་པ་བྱས། ཟག་པ་ཟད། ཁུར་བོར། །རང་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་ཐོབ། །ཨར་ཧན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རྣམས་བསྒོམ་པ་གནས་ལུགས་ལ་བཞག་པའི་གདམས་པའོ། །ལྔ་པ་ལྟ་བ་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་ཤོར་བའི་གདམས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདུད་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། བདུད་ཆོས་ཉིད་དུ་བཅད་ནས་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩ་བའི་ བདུད་དང༌། ཡན་ལག་གི་བདུད་དང༌། །རྩ་བའི་བདུད་ལ་བཞི། ཕུང་པོ་དང༌། ལྷའི་བུ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། འཆི་བདག་གི་བདུད་དོ། །ཡན་ལག་གི་བདུད་ལ་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་བདུད། །བར་ཆད་བཏང་བ་ལ་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་བདུད། ཐོགས་བཅས་དངོས་ཀྱི་བདུད། །ཐོགས་མེད་ཡིད་ཀྱི་བདུད། ཡོན་ཏན་གཡེང་བའི་བདུད། ཉམས་མྱོང་རློམས་སེམས་ཀྱི་བདུད། རིག་པ་ཁུ་འཕྲིག་གི་བདུད། རྣམ་རྟོག་ཕྲ་བའི་བདུད། ང་རྒྱལ་རློམས་སེམས་ཀྱི་བདུད། ཕྲག་དོག་གཞན་སྨོད་ཀྱི་བདུད། ཤེས་པ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་བདུད། བཏང་སྙོམས་ལེ་ལོའི་བདུད། ཞེ་སྡང་ཁོང་ཁྲོའི་བདུད། འདོད་ཆགས་ལོག་འཚོའི་བདུད། ཤེས་པ་གཡམ་ཁྱེར་གྱི་བདུད། ཡི་མུག་གཉའ་གཅོག་གི་བདུད། ཁོལ་ཙེ་ཨ་འཐས་ཀྱི་བདུད། ཁ་གཏོགས་འབྱུང་པོའི་བདུད་དོ། །གཉིས་པ་བདུད་དེ་དག་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ནི། དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་བདུད་གང་བྱུང་ཉམ་ང་བག་ཚ་མེད་པར་རྟོག་མེད་མཉམ་པའི་ངང་ལ་བཞག་གོ །འབྲིང་གིས་ཚོར་བ་པོས་བཙལ་ཏེ། བདུད་རང་གི་སེམས་སུ་ཤེས། སེམས་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་བཞག་གོ །དབང་པོ་ཐ་མས། ལུས་ལ་གནོད་པའི་བགེགས་ལ་ལིང་གིས་བྱིན་ལ། སེམས་དྲན་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པར་བཞག་གོ །དེ་ཡང་ལུས་ལ་ལུས་སུ་མི་བཟུང༌། ནད་ལ་ནད་དུ་མི་བཟུང༌། འདྲེ་ལ་འདྲེར་མི་བཟུང༌། བར་གཅོད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཕྱལ་གྱིས་བཏང༌། ཅོག་གིས་གཞོག །ཤིགས་ཀྱིས་བཤིག །འབོལ་གྱིས་གཞོག །ལྷོད་ཀྱིས་གློད། ལྷུགས་ཀྱིས་ཀླུག །སྟོང་སང་ངེ། བདེ་འབོལ་
Chinese
认识到显现于一切的，安住于法性之中。一旦对此获得稳固，就让心安住于自性无生灭的虚空般的境界中。从那样的状态中，以两种色身随所应化地成办利益。因此，就能通达有之间的中阴，断绝母胎之城，轮回在法性中消尽。对此命名为：休息，断绝，出气，做事，行事，漏尽，放下重担，如实获得自他之利，称为阿罗汉。这些是将禅修安住在实相上的窍诀。第五，不落入魔境的见解窍诀有二：认识魔和将魔断于法性而取为道用。第一，有二：根本的魔和支分的魔。根本的魔有四种：蕴魔，天子魔，烦恼魔，死主魔。支分的魔有十八种：修持菩提时，有执着的魔；遣除障碍时，有神通的魔；有碍事物的魔；无碍意念的魔；功德散乱的魔；经验傲慢的魔；觉性昏沉的魔；细微分别念的魔；我慢自大的魔；嫉妒诽谤他人的魔；觉知沉没和掉举的魔；舍弃懈怠的魔；嗔恨愤怒的魔；贪欲邪命的魔；觉知随波逐流的魔；厌倦沮丧的魔；无所谓的魔；以及眷属鬼神的魔。第二，将那些魔以法性取为道用：上等根器者，无论出现什么魔，都无所畏惧和担忧，安住在无分别的平等境界中。中等根器者，通过觉知者去寻找，认识到魔是自己的心，安住在心自性无生的境界中。下等根器者，对于损害身体的鬼神，用替身来施舍，心安住在无念的状态中，心中无所作为。也就是说，不要把身体执着为身体，不要把疾病执着为疾病，不要把鬼执着为鬼，将一切障碍在法性中彻底放下，干脆利落地砍断，咔嚓一声摧毁，蓬松地砍断，松弛地放松，舒畅地放开，空空荡荡，舒适蓬松。
English
Recognize that which appears to all, and abide in the nature of reality. Once stability is gained in that, let the mind settle in the state of self-existing, like the sky, in the realm of no arising or ceasing. From that state, accomplish the benefit of beings according to what is appropriate with the two form bodies. Therefore, one can master the bardo of existence, severing the city of the womb, and exhausting samsara in the nature of reality. To this are given names such as: rest, severance, exhalation, doing, acting, exhaustion of outflows, laying down the burden, and truly obtaining the benefit of oneself and others, called Arhat. These are the instructions for placing meditation on the nature of reality. Fifth, the instructions for not falling into the domain of demons have two aspects: recognizing demons and severing demons in the nature of reality and taking them as the path. First, there are two: fundamental demons and branch demons. The fundamental demons are four: the demon of the aggregates, the demon of the son of the gods, the demon of afflictions, and the demon of the lord of death. There are eighteen branch demons: the demon of attachment when striving for enlightenment; the demon of miracles when dispelling obstacles; the demon of tangible objects; the demon of intangible thoughts; the demon of distraction of qualities; the demon of pride in experience; the demon of dull awareness; the demon of subtle thoughts; the demon of arrogance and pride; the demon of jealousy and slander of others; the demon of sinking and excitement of awareness; the demon of indifference and laziness; the demon of hatred and anger; the demon of desire and wrong livelihood; the demon of awareness carried away by circumstances; the demon of weariness and discouragement; the demon of indifference; and the demon of belonging to spirits. Second, taking those demons as the path through the nature of reality: those of superior faculties, whatever demon arises, without fear or worry, abide in the state of non-conceptual equality. Those of middling faculties, search through the one who feels, recognize that the demon is one's own mind, and abide in the state of the mind's own nature of no arising. Those of inferior faculties, for the obstacles that harm the body, give a ransom with a substitute, and let the mind abide in a state of unconsciousness, without anything to do in the mind. That is, do not grasp the body as the body, do not grasp the illness as the illness, do not grasp the ghost as the ghost, completely release all obstacles in the nature of reality, decisively cut, crush with a snap, loosely cut, relax with ease, comfortably release, empty and clear, comfortable and fluffy.