Tibetan
མཁན་མེད་པ་ནི། ཀུན་ཀྱང་རང་བྱུང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་རྐང་པ་བཅུ་སྟེ། གོང་དུ་སྨོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཀྱང་རང་སེམས་ཡིན་པས། གཉེན་པོ་རྩལ་བཅས་ཀྱིས་བསྒོམ་དུ་མེད་ལ། །ལྷང་ངེ་ལྷན་ནེ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། ཆུ་དང་མར་ལ་སོགས་པའི་དཔེས། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་མེད་དུ་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ཤུགས་འབྱུང་གི་ལྟ་བས་ཟིན་ན། སྤྱོད་པ་རང་གི་རོལ་པ་ནི། རང་སྤྱོད་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་རྐང་པ་དྲུག་གིས། བདེན་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ཆེད་དུ་གཉེར་བའི་སྤྱོད་པས་སྤྱད་དུ་མེད་ཅིང༌། ཉམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཨ་འཐས་ཀྱི་གཉེན་པོས་བཟུང་དུ་མེད་དེ། རང་གྲོལ་དུ་མགོན་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་བཅུག་ཀྱང་རང་གྲོལ་དུ་གྱུར་ན་ནི། གང་ཡང་བཀག་པ་མེད་མོད་ཀྱིས། འོན་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་སྟེ། འདིའི་བཞེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་ལ། གཉེན་པོ་སྟོབས་ཅན་གྱིས་ཐད་ཀར་བཅད་ཅིང༌། གཅོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདེན་མེད་དུ་རྒྱས་འདེབས་པ་ནི། སྤྱོད་པའི་མཆོག་གྱུར་གསུངས་པའོ། །བཞི་པ་ཉམས་མྱོང་བློ་ལས་འདས་པ་ན། ཉམས་སུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྐང་པ་བཅུ་ཡིས། ལམ་གྱི་གོལ་ས་གཅོད་པའི་གདམས་ངག་ཡིན་ཏེ། བདུད་ཀྱི་རྩ་བ་དམིགས་བཅས་ཡིན་པས། དམིགས་པ་བསྒོམ་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་བ། འཛིན་པ་མཐའ་དག་གིས་དབེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། སྣང་སེམས་འཛིན་མེད་དུ་བཞག་པ་ལས། ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མཐའ་དག་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་བཤིག་ཅིང༌། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཡང༌། ཡུལ། ཡུལ་ཅན་དུ་བསྒོམས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་ལ། བདེན་མེད་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ། བདུད་ཐམས་ཅད་རང་སར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བས། འདིའི་ཕྱིར་ན་བླ་མ་མཆོག་ལ་རག་ལུས་པའོ། །ཅེས་སོ། །བློས་ བྱས་བདུད་དུ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདོད་པ་དང་བཅས་པས་འབྲས་བུའི་བདུད་ནི། མཆོག་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྐང་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་དྲོད་རྟགས་དང༌། འབྲས་བུ་ལ་འདོད་པ་དང༌། འཛིན་པ་རྣམས་ནི་བདུད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རང་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྐང་པ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། གོང་གི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་རེ་དོགས་དང་བཅས་པ་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི། རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྟོགས་ན་སྐུ་གསུམ་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་དེ
Chinese
无有堪布者： “一切皆为自生”等十句偈。如上所说等一切皆为自心，故无须以具力对治而修习。 “朗然坦然”等禅定之差别，如水与酥油之譬喻，开示了所修与能修二者无别。 第三，若为势生之见所摄持，则行持为自之嬉戏： “自之行持”等六句偈。不应以特意追求无实义之行持而行持，体验之显现亦不应以紧抓之对治而执持，因自解脱乃是系缚之怙主。 即使施加对治亦转为自解脱，则亦无有任何遮止。然未证悟之行持不应为之，以此之观点，对于烦恼等分别念，以强力对治直接断除，且将断除之智慧增长为无实，乃是行持之最胜，如是宣说。 第四，体验超越心识之时： “体验”等十句偈。乃是断除道之歧途之口诀，因魔之根本乃是有所缘，故修习所缘并非修习般若波罗蜜多。 那么是何者耶？乃是远离所修与能修，具有远离一切执着之自性，将显现与心识安住于无执之中，且将一切体验之差别亦摧毁为无实。纵然于俱胝劫等之中，若修习境与有境，则非为彼之道，然于证悟无实之刹那，一切魔皆将于自处解脱，故为此故，依赖上师至为重要。如是说。 以心所造之魔而开示者有二，其中具有贪欲者，乃是果之魔： “殊胜”等五句偈。即是说，三乘道之暖相与果之贪欲及执着等皆是魔。 彼亦是自者则无须成办者： “身语意三”等十一句偈。能从上述之因果等希冀与疑虑中解脱者，若能证悟自之身语意三者即是三身，故无须从他处成办佛陀也。
English
Without a preceptor: "Everything is self-arisen," and so on, are ten verses. Since everything mentioned above is one's own mind, there is no need to meditate with forceful antidotes. The distinctions of meditation, such as "clear and distinct," are shown to be non-dual between what is meditated upon and the meditator, like the example of water and butter. Third, if one is seized by the view of spontaneous arising, then conduct is one's own play: "One's own conduct," and so on, are six verses. One should not engage in conduct by deliberately pursuing the meaning of emptiness, and the appearances of experience should not be grasped by clinging antidotes, because self-liberation is the protector of bondage. Even if an antidote is applied, if it turns into self-liberation, then there is no prohibition. However, one should not engage in conduct without realization. According to this view, for conceptual thoughts such as afflictions, one directly cuts them off with a powerful antidote, and expanding the wisdom that cuts them off into emptiness is said to be the supreme conduct. Fourth, when experience transcends the mind: "Experience," and so on, are ten verses. This is the instruction that cuts off the wrong paths of the path, because the root of demons is having an object of focus. Therefore, meditating on an object of focus is not meditating on the Perfection of Wisdom. So what is it? It is being separated from what is meditated upon and the meditator, having the nature of being devoid of all grasping, placing appearances and mind in non-grasping, and destroying all distinctions of experience into emptiness. Even for billions of eons, if one meditates on the object and the subject, it is not the path of that. But in the moment of realizing emptiness, all demons will be liberated in their own place. Therefore, for this reason, relying on the supreme lama is very important. So it is said. Showing demons created by the mind, there are two. Among them, the demon of the result is with desire: "Supreme," and so on, are five verses. That is, the warmth signs of the path of the three vehicles, desire for the result, and clinging are all demons. That also, if it is oneself, then there is no need to accomplish it: "Body, speech, and mind," and so on, are eleven verses. What liberates one from hope and doubt, such as the cause and effect mentioned above, is that if one realizes one's own body, speech, and mind, they are the three kayas. Therefore, there is no need to accomplish the Buddha from elsewhere.
Tibetan
། སློབ་དཔོན་ནཱ་རོ་པས། ཆོས་ཀུན་སེམས་ལ་གནས་ཞེས་གསུངས། །ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་ཉིད་དེས། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཉིད་དེ་བཞིན་རྟོགས་པར་མ་གྱུར་ན། བསྐལ་པ་ལ་སོགས་པར་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་མེད་པར། ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་མཐའ་དག་བཅད་པ་ལས། སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་ཅེས་སོ། །སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་ལ་གཉིས་ལས། མདོར་བསྟན་པ་ནི། བདུད་ལ་བཞི་རུ་ཕྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་ནི་གོ་སླའོ། །རྒྱས་བཤད་ལ་གསུམ་ལས། ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པ་དང༌། ཐོགས་མེད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པ་དང༌། དགའ་བྲོད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ལྟ་བས་མ་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་བདུད་དུ་བསྟན་པ་ནི། དངོས་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་ནི། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པས་བཟུང་བ་དཀར་དམར། ཡུལ། ཡུལ་ཅན་དུ་ཞེན་པས། ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད་དུ་གྱུར་ཞེས་པའོ། །རྩ་བྲལ་དུ་ཤེས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཡུལ་གྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཚིག་རྐང་པ་བཅོ་ལྔ་སྟེ། གོང་དུ་བརྗོད་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཅི་སྙེད་པ་སྙེམས་བྱེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ་རག་པ་འཛིན་མེད་དུ་རྟོགས་ལ། སྙེམས་བྱེད་དེ་ བཅད་པས་བདུད་བཞི་ཆོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནང་གི་མེ་བསད་པས་རྩིག་གསེབ་ཀྱི་དུ་བ་རང་ཞི་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་འགོག་པའམ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཞི་བ་ལྟར། ཡུལ་སྣང་ཙམ་བཀག་པ་མ་ཡིན་གྱིས། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་སྣང་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང༌། ནམ་མཁའི་འཇའ་ལྟར། སྣང་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་བཞིན་དུ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་པ་ཨ་ཅང་ཆེས་ཀྱིས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལུང་རིག་གི་སྒོ་ནས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཤེར་སྙིང་ལས། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བཤད་ཅིང༌། དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་མཁན་པོ་སྒྱུ་མ་ལ་ཆགས་སེམས་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ནང་དུ་སྙེམས་བྱེད་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་བཞི་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ལས། གཉིས་འཛིན་གྱི་བློས་བཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་དང་འཛིན་པ་རྩ་བྲལ་དུ་རྟོགས་པས། གཟུགས་སོགས་རང་སར་གྲོལ་བ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་གྱིས། དེས་ན་གཉིས་འཛིན་མེད་པའི་ངང་དུ་ཞོག་ཅིག་ཅེས་པའོ། །ཐོག་མེད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པ་ལས། རྩ་བ་སྙེམས་བྱེད་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་ལྔ་ངོས་བཟུང་བ་ནི།
Chinese
那若巴大师说：“一切法皆存于心。”因为说“法的根本即是心性”。如果不能如实证悟心性，即使修行无数劫也无法获得成就。不希求道和果，断除一切法与补特伽罗的实执，除此之外，没有其他成佛之道。两种慢魔中，简略指示是：分为四魔等等的两句词很容易理解。详细解释有三种：有碍之魔聚集为慢，无碍之魔聚集为慢，以及喜忧聚集为慢。第一种有两种：以见地未摄持之事物显示为魔，即执著事物等等的两句词，是说由于感官意识的错觉而执著于白色、红色、境、有境，因此成为有碍之魔。认识到根已断绝，即事物是境等等的十五句词，意思是说，当认识到以上所说的以能取所取所涵盖的一切分别念都是慢时，就会认识到所取之境是无执的，断除慢，就断除了四魔。例如，熄灭了室内的火，墙缝里的烟自然会消失。但这不是像断灭或声闻的寂灭那样，仅仅是阻止境的显现，而是指色等境的显现，其自性安住于法性空性之中，如同天空中的彩虹，显现而无自性。圣者们是这样看到的，即使是凡夫，通过教理和理性的方式进行观察和分析，也是如此。如《心经》所说：“色即是空，空即是色”。例如，幻术师不会对自己的幻术产生贪恋。因此，通过认识到内在由慢所产生的四魔是无实的，并非通过二取之心来断除，而是通过认识到事物和执著的根已断绝，色等在自身解脱，这就是般若波罗蜜多。因此，安住在无二取的状态中。从无始以来的慢聚集，识别出由慢产生的五魔的根本是：
English
The master Naropa said, "All dharmas reside in the mind." Because it is said, "The root of dharma is mind itself." If one does not realize the nature of mind as it is, even if one practices for kalpas, one will not attain it. Without hoping for the path and the fruit, by cutting off all clinging to self of phenomena and persons, there is no other way to attain Buddhahood. Of the two types of pride-inducing demons, the brief explanation is: the two lines of verse, such as dividing demons into four, are easy to understand. The detailed explanation has three parts: demons with obstacles gathering as pride, demons without obstacles gathering as pride, and joy and sorrow gathering as pride. The first has two parts: showing objects not grasped by view as demons, which are the two lines of verse such as grasping at objects, meaning that due to the delusion of sense consciousness, clinging to white, red, objects, and subjects, one becomes a demon with obstacles. Knowing that the root is severed, which are the fifteen lines of verse such as objects are the field, means that when one realizes that all the conceptual thoughts included by the grasped and the grasper mentioned above are pride-inducing, one realizes that the grasped object is without grasping. By cutting off that pride-inducing factor, the four demons are cut off. For example, just as when the fire inside is extinguished, the smoke in the cracks of the wall naturally disappears. However, this is not like the cessation or the peace of the Hearers, merely blocking the appearance of objects, but rather it means that the appearance of objects such as forms, their essence abides in the emptiness of dharmata, like a rainbow in the sky, appearing but without inherent existence. The noble ones see it in this way, and even ordinary beings, if they investigate and analyze through the means of scripture and reason, it is so. As it is said in the Heart Sutra, "Form is emptiness, emptiness is form." For example, a magician does not develop attachment to his own illusion. Therefore, by realizing that the four demons arising from pride within are unreal, it is not possible to cut them off with a mind of dualistic grasping, but by realizing that objects and grasping are severed from the root, forms and so on are liberated in their own place, which is the Perfection of Wisdom. Therefore, abide in a state without dualistic grasping. From the gathering of pride without beginning, identifying the root of the five demons arising from pride is: