Tibetan
གདམས་ངག་མཛོད་པོད་བཅུ་བཞི་པ།གཅོད་བཀའ་ཚོམས་ཆེན་མོའི་ས་བཅད། གདམས་ངག་མཛོད་པོད་བཅུ་བཞི་པ། གཅོད་བཀའ་ཚོམས་ཆེན་མོའི་ས་བཅད། གཅོད་བཀའ་ཚོམས་ཆེན་མོའི་ས་བཅད་བཞུགས་སོ། །རྗེ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བདུད་ཀྱི་གཅོད་ཡུལ་བཀའ་ཚོམས་ཆེན་མོ་འདི་ལ་གསུམ་ལས། ཀླད་ཀྱི་དོན་དང༌། །གཞུང་དང༌། མཇུག་གོ །གོང་མ་ལ་གསུམ། ཕྱག་འཚལ་བ། གཅོད་ཀྱི་ན་ཚན་བསྟན་པ། དགའ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་ལ་གཉིས། བདུད་ལ་མདོར་བསྟན་པ། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །འདི་ལ་གསུམ། །བདུད་བཞི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་སྨྲ་བསྟན་པ་དང༌། དཔེས་བསྟན་པ་དང༌། དཔེ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའོ། །ཐོག་མ་ལ་བཞི། ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད། ཐོགས་མེད་ཀྱི་བདུད། དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད། སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐོག་བཅས་བདུད་རང་ལས་བྱུང་བ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། གཟུགས་ནི།དེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །ཐོག་མེད་ལ་གཉིས། བྱུང་ཚོར་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། རྟོགས་པ་ཆོས་དབྱིངས་ཤར་བས་རང་གྲོལ་དུ་བསྟན་པའོ། །དགའ་བྲོད་ལ་གཉིས། དགའ་བྲོད་མདོར་བསྟན་པ་དང། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ཐོགས་མེད་ འདི་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང༌། མཆོག་གོ །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཉན་སར་འདྲེ་ཡིས་ཡོན་ཏན་ལ་ཆགས་ན་ལམ་བདུད་ཡིན་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསྟན་པའོ། །མཆོག་ལ་གཉིས། །མགོན་ལམ་བདུད་དུ་བསྟན་པ་དང༌། བློས་བྱས་བདུད་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བདུད་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། བརྡ་རུ་ཤེས་ན་གྲོལ་བའོ། །ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས་ལས། མཆོག་གི་མདོར་བསྟན་པ་དང༌། སྤྲོས་བྲལ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། ལྟ་བསྒོམ་རང་ཤར་ལ་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་མེད་པ་དང༌། བསྒོམ་པ་ཀུན་ཀྱང་བསྒོམ་མཁན་མེད་པ། སྤྱོད་ཤུག་བྱུང་རང་གི་བལྟ་བ་ཟིན་ན། སྤྱོད་པ་ཟིན་ན་སྤྱོད་པ་རང་གི་རོལ་པ་ཡིན་པ་ཉམས་སུ་ཉམས་མྱོང་བློ་ལས་འདས་པའོ། བློས་བྱས་བདུད་དུ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་དང་མཆོག་གི་བདུད་བཅས་འབྲས་བུའི་བདུད་དང༌། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རང་ཡིན་པར་རྟོགས་ན་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པའོ། །སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་ལ་གཉིས། བདུད་ལ་མདོར་བསྟན་པ། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་གསུམ། ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པ་དང༌། ཐོགས་མེད་ཀྱི་བདུད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པ་དང༌། དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་སྙེམས་བྱེད་དུ་འདུས་པ་དང་གསུམ་མོ། །ཐོག་མ་ལ་གཉིས། །དངོས་
Chinese
《窍诀藏》第十四函，断法教集大纲 《窍诀藏》第十四函 断法教集大纲 断法教集大纲 敬礼！ 杰·让炯多吉造。 敬礼般若波罗蜜多母！此魔之断境教集大纲有三：首义，正文，结尾。首义有三：敬礼，示断之名目，略示欢喜。二是正文之义有二：略示魔，广说。此有三：不别说四魔之差别，以譬喻示，示离譬喻。初有四：有碍之魔，无碍之魔，喜忧之魔，骄慢之魔。初有二：认定有碍魔自生，形乃，定其自性为空性。无碍有二：认定生起之觉受，觉悟法界显现为自解脱。喜忧有二：略示喜忧，广说。无碍 此有二：共同和殊胜。初有二：于凶地，若鬼依恋功德，则为道魔，示功德如梦。殊胜有二：示护法为道魔，示心造为魔。初有二：认定魔，若知其表诠则解脱。认定有二：殊胜之略示，离戏广说。二有四：观修自显，无观者所观，所有修皆无修者。行持生起，若自之见解已定，行持既定，则行持是自之游戏，体验乃超离心识。示心造为魔有二：欲及殊胜之魔皆为果之魔，若悟身语意三为自性，则无可修。骄慢之魔有二：略示魔，广说。彼有三： 有碍之魔集于骄慢，无碍之魔集于骄慢，喜忧之魔集于骄慢。初有二：实
English
The Fourteenth Volume of the Instructions Treasury, Outline of the Great Collection of Chö Teachings The Fourteenth Volume of the Instructions Treasury Outline of the Great Collection of Chö Teachings Herein is the Outline of the Great Collection of Chö Teachings. Composed by Je Rangjung Dorje. Homage to the Mother of Transcendent Knowledge! This Great Collection of Chö Teachings, the Severance of Māras, has three parts: the meaning of the introduction, the main body, and the conclusion. The introduction has three parts: paying homage, stating the title of Chö, and briefly indicating joy. The second, the meaning of the main body, has two parts: briefly indicating māras, and explaining in detail. This has three parts: not specifically discussing the distinctions of the four māras, indicating through examples, and indicating freedom from examples. The first has four: the māra of obstacles, the māra of no obstacles, the māra of joy and sorrow, and the māra of pride. The first has two: identifying the māra of obstacles arising from oneself, and as for the form, establishing its essence as emptiness. The unobstructed has two: identifying the arising sensations, and indicating that realization arises as dharmadhatu, self-liberated. Joy and sorrow have two: briefly indicating joy and sorrow, and explaining in detail. Unobstructed This has two: common and supreme. The first has two: in a haunted place, if a ghost clings to qualities, it is a māra of the path, and indicating that qualities are like a dream. The supreme has two: indicating protectors as māras of the path, and indicating mind-made māras. The first has two: identifying the māra, and if one knows the symbolic meaning, one is liberated. Identifying has two: a brief indication of the supreme, and an elaborate explanation free from elaboration. The second has four: in the self-arising of view and meditation, there is no viewer or object of view, and all meditation is without a meditator. When conduct arises, if one's own view is established, and conduct is established, then conduct is one's own play, and experience transcends the mind. Indicating mind-made māras has two: desire and the supreme māras are all māras of results, and if one realizes that body, speech, and mind are one's own nature, then there is nothing to accomplish. The māra of pride has two: briefly indicating the māra, and explaining in detail. That has three: The māra of obstacles is gathered into pride, the māra of no obstacles is gathered into pride, and the māra of joy and sorrow is gathered into pride. The first has two: actual
Tibetan
པོའི་ཡུལ་ལྟ་བས་མ་ཟིན་ན་དངོས་པོ་བདུད་དུ་བསྟན་པ་དང༌། དངོས་སུ་རྟོགས་ཀྱང༌།རྩ་བྲལ་དུ་ཤེས་ན་ཀུན་གྲོལ་དུ་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ། རྩ་བ་སྙེམས་བྱེད་ལས་བྱུང་བའི་ཐོགས་མེད་བདུད་ལྔ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། སྙེམས་བྱེད་⁽⁾ཞེ་སྡང་རང་གྲོལ་ན་རིགས་དྲུག་ལས་ཐར་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྟོགས་པ་དང༌། དེ་ཡང་དཔེའི་སྒོ་ནས་ཡ་ང་མེད་པ་དང༌། རྟོགས་ཀྱང་མ་བཅད་ན་འཆིང་བ་དང༌། སྙེམས་བྱེད་ཆོད་ན་སངས་རྒྱས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང༌། མཆོག་གོ །ཐུན་མོང་ལ་གཉིས། དངོས་གྲུབ་ལ་ཆགས་ན་དགའ་བྲོད།བདུད་ཡིན་པ་དང༌། མ་ཆགས་ན་རྒྱན་ཡིན་པའོ། ⁽17f3⁾ཨེ་མ་ཧོ། །མཆོག་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་བྲོད་པ་བདུད་དུ་བསྟན་པ་དང༌། འཁོར་བ་རང་དེ་ཤེས་ན་སྙོམས་བྱེད་མེད་པའོ། །སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ལ་ལྔ་ལས། དཔེས་བཤད་པ་དང༌། །ལྟ་བ་དང༌། བསྒོམ་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་དང༌། འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དཔེ་ཡིས་རྒྱུད་ལ་མ་ཁེལ་ན་འཆིང་བ། འབྲི་བཟང་རང་གིས་རྟོགས་ན་གཞན་ལ་ཕན་པའོ། །ལྟ་བ་ལ་གཉིས། ཁྱུང་ཆེན་བདུད་རྩ་བྲལ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། རྩ་བྲལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པས་ཆོད་པའོ། །བསྒོམ་པ་ལ་གསུམ། བཞག་ཐབས་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསམ་དུ་མེད་པ། བཅོས་བསླད་མ་བཅོས་ལྷུག་པར་བཞག་པ་དང༌། རིག་པ་རང་ལུགས་དྲན་རྟོག་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །སྤྱོད་པ་ལ་གཉིས། སྤྱོད་པ།ཉོན་མོངས་དང་བྲལ་བའི་བརྟུལ་ཤུགས། སྤྱོད་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་གྲོགས་སུ་བསྟན་པའོ། །འབྲས་བུ་ལ་གཉིས། འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་པས་བསྒྲུབ་ཏུ་ མེད་པ་དང༌། སྙེམས་པ་བདག་སངས་རྒྱས་སུ་ངེས་པའོ། །སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་དཔེ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྔ། རིག་པ་འཁྲུལ་པ། མ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས། མ་བྱས་པ་གཞི། །མི་བྱེད་པ་ལམ། མ་གྲུབ་པ་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རིག་མེད་རང་བཞིན་འཁྲུལ་པ་དང༌། དབྱེར་མེད་གྲུབ་མཐའ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འཁྲུལ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དེ་བས་གཏི་མུག་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྱུར་བ། རིག་པ་ཅི་ཤར་རང་བྱུང་དུ་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་བྱས་པ། མ་བྱས་འདུས་མ་བྱས་འཇིག་རྟེན་ལས་མི་རྟོགས་པའོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། མ་བྱས་མུ་བཞི་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ། གཟུགས་གིས་ངང་ཚོར་དོན་རྟོགས་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའོ། །ལྔ་པ་ལ་བཞི། མ་གྲུབ་བློ་ཆུང་བ་ལ་དྲང་ཐབས་སུ་བསྟན་པ། ཟུར་ན་གྲུབ་རྒྱུ་དོན་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བློ་མ་གྲོལ་ན་དོན་མེད་པ་
Chinese
如果不能以智慧之眼来看待现象，那么一切事物都会显现为魔。即使真正理解了，如果理解为与根本分离，那么一切都会被视为解脱。第二部分分为五个方面：识别由根本的傲慢所产生的五种无碍之魔；如果傲慢（སྙེམས་བྱེད།，梵文天城体：Māna，梵文罗马拟音：Māna，汉语字面意思：傲慢）的对境嗔恨心得以自解脱，那么就能从六道中解脱，并证悟五种智慧；此外，通过比喻来说明无所畏惧；即使理解了，如果不加以断除，就会被束缚；如果断除了傲慢，就能成佛。第三部分分为两个方面：共同的和殊胜的。共同的又分为两个方面：如果执着于成就，那么快乐和痛苦都是魔；如果不执着，那么就是装饰。⁽17f3⁾唉玛吙！殊胜的分为两个方面：将三身显现为魔，如果认识到轮回的自性，那么就不会有傲慢。第二个总义，通过比喻来阐述，分为五个方面：通过比喻来讲解、见地、修习、行为和结果。第一部分分为两个方面：如果比喻与自相续不契合，就会被束缚；如果自己理解了好的比喻，就能利益他人。见地分为两个方面：大鹏鸟能够理解甘露与根本分离，通过这样理解就能断除。修习分为三个方面：通过比喻来说明无法思考的安住方法，不做任何修改，不做任何伪装，而是自然地安住；如果认识到觉性的自性，认识到念头和分别念是虚假的，就能从痛苦中解脱。行为分为两个方面：行为，远离烦恼的威仪；行为融入法界，一切都会被视为助伴。结果分为两个方面：通过理解结果的意义，就能达到无法成就的境界；确信傲慢的我就是佛。第三个总义，阐述与比喻分离的五个方面：觉性是错觉，无明是智慧，未造作是基础，无为是道，无成就是结果。第一部分分为两个方面：无明的自性是错觉，依赖于无分别的宗派而产生错觉。第二部分分为两个方面：因此，将愚痴转变为智慧，觉性显现什么都是自生的。第三部分分为两个方面：真正的佛没有造作，未造作的、非复合的不会从世间中理解。第四部分分为两个方面：认识到未造作的四边是无实的，通过认识到色蕴的自性，就能从轮回中解脱。第五部分分为四个方面：为了引导那些没有成就的小根器者，在旁边成就没有任何意义，如果对法的理解没有解脱，那么就没有意义。
English
If one cannot perceive phenomena with the eye of wisdom, then all things will appear as demons. Even if one truly understands, if one understands it as being separate from the root, then everything will be regarded as liberation. The second part is divided into five aspects: identifying the five unobstructed demons arising from the root of arrogance; if the object of arrogance (སྙེམས་བྱེད།，梵文天城体：Māna，梵文罗马拟音：Māna，English literal meaning: Arrogance) , hatred, is self-liberated, then one can be liberated from the six realms and realize the five wisdoms; furthermore, illustrating fearlessness through metaphors; even if one understands, if one does not cut it off, one will be bound; if one cuts off arrogance, one can become a Buddha. The third part is divided into two aspects: the common and the supreme. The common is further divided into two aspects: if one is attached to accomplishments, then happiness and suffering are demons; if one is not attached, then it is an ornament. ⁽17f3⁾ Emaho! The supreme is divided into two aspects: manifesting the three bodies as demons, and if one recognizes the nature of samsara, then there will be no arrogance. The second general meaning, explained through metaphors, is divided into five aspects: explaining through metaphors, view, practice, conduct, and result. The first part is divided into two aspects: if the metaphor does not fit with one's own continuum, one will be bound; if one understands a good metaphor oneself, one can benefit others. The view is divided into two aspects: the great garuda can understand that amrita is separate from the root, and by understanding in this way, one can cut it off. The practice is divided into three aspects: explaining the method of abiding that cannot be thought of through metaphors, not making any modifications, not making any pretenses, but abiding naturally; if one recognizes the nature of awareness, recognizes that thoughts and discriminations are false, one can be liberated from suffering. Conduct is divided into two aspects: conduct, the dignity of being free from afflictions; when conduct is integrated into the dharmadhatu, everything will be regarded as an assistant. The result is divided into two aspects: by understanding the meaning of the result, one can reach a state of non-accomplishment; being certain that the arrogant self is the Buddha. The third general meaning, explaining the five aspects that are separate from metaphors: awareness is delusion, ignorance is wisdom, uncreated is the basis, non-doing is the path, and non-accomplishment is the result. The first part is divided into two aspects: the nature of ignorance is delusion, and delusion arises depending on non-discriminating schools of thought. The second part is divided into two aspects: therefore, transforming ignorance into wisdom, whatever arises in awareness is self-born. The third part is divided into two aspects: the true Buddha is uncreated, the uncreated, non-composite will not be understood from the world. The fourth part is divided into two aspects: recognizing that the four extremes of the uncreated are unreal, and by recognizing the nature of the form aggregate, one can be liberated from samsara. The fifth part is divided into four aspects: in order to guide those of small capacity who have not achieved, achieving on the side is meaningless, and if the understanding of the Dharma is not liberated, then it is meaningless.