Tibetan
མས་སེམས་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད། །སྐྱེས་ན་རིགས་འཁྲུལ་འཛིན་པས་བསླད། །འཛིན་མེད་རང་ལུགས་སྤྱོད་མཆོག་འདི། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལ་སྤོས། ༈ །མཆོག་གི་བདུད་ལ་རྣམ་པ་གཉིས། ༈ །ལམ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་སུ་བསྟན། །སྤྲོས་བྲལ་ལྟ་བས་བྲོད་པ་དང༌། །མཉམ་ཉིད་སྒོམ་པས་བྲོད་པ་དང༌། །རྟོག་མེད་སྤྱོད་པས་བྲོད་པ་དང༌། །ཉམས་ལེན་ལམ་གྱིས་བྲོད་པ་རྣམས། །བག་ཙམ་ཡུལ་དུ་སྤྱད་པས་ན། །ལམ་དུ་མི་འགྲོ་བདུད་ཀྱི་ལས། ༈ །ལྟ་སྒོམ་བརྡའ་རུ་བསྟན་པ་ལས། །ངེས་པར་ཡིད་ལ་བྱ་རྒྱུ་མེད། །མ་འགགས་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་ལ། །ལྟ་བའི་བསམ་པ་མ་འཆའ་བར། །མཉམ་ཤར་ཕྱོགས་མེད་དབྱིངས་སུ་བསྒྱུར། །མི་ལྟ་བ་ནི་གཅོད་ཀྱི་མཆོག ༈ །ཀུན་ཀྱང་རང་བྱུང་སེམས་ཡིན་པས། །བསྒོམ་མཁན་གཅིག་གིས་བསྒོམ་དུ་མེད། །ཅི་བྱུང་རང་ཤར་བྱུང་ཚོར་རྣམས། །ལྷན་ནེ་ལྷང་ངེ་ལྷམ་མེར་བཞག །དོན་མི་འགྱུར་བས་ལྷན་ནེ་བ། །ངེས་པར་རྟོགས་པས་ལྷང་ངེ་བ། །རང་སར་གྲོལ་བས་ལྷམ་མེ་བ། །དཔེར་ན་མར་ལ་མར་བཞག་བཞིན། །མ་བསྒོམས་པ་ཡི་བསམ་གཏན་ཏེ། །དེ་ནི་བསྒོམ་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ༈ །རང་སྤྱོད་ཤུགས་འབྱུང་རང་གྲོལ་ལ། །ཆེད་དུ་བྱས་ནས་སྤྱད་དུ་མེད། །མཉམ་ཤར་གཉེན་པོས་བཟུང་དུ་མེད། །གཅུད་⁽⁾དཔེ་ལ་ལར་བདུང་ཟེར་བ་འདུགཀྱང་རང་བྱུང་ཡིན་ཤེས་ན། །རང་ལ་རང་གྲོལ་བཀག་པ་མེད། །རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཙན་པས་ན། །ངེས་པར་སྤྱོད་པ་དགག་ཏུ་མེད། །མ་རྟོགས་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་སྟེ། །གདམས་ངག་འདི་ཡི་བཞེད་ལུགས་ཀྱིས། །དམ་པའི་བྱིན་རླབས་གདིང་ལྡན་གྱིས། །རྣམ་རྟོག་དག་ལ་ཐོག་བརྫིས་བྱ། །རིམ་གྱིས་བྱིན་རླབས་ཞུགས་ནས་ནི། །ངེས་པར་རྟོགས་པ་འཆར་བར་འགྱུར། །ངེས་པར་གསུངས་པའི་གདམས་ངག་འདི། །སྤྱོད་ཡུལ་ཀུན་ལས་འདས་པ་ཡིན། །མི་སྤྱོད་སྤྱོད་པའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས། ༈ །ཉམས་སུ་གང་ཡང་མི་ལེན་ན། དེ་ཡིས་ཉམས་སུ་བླངས་བ་ཡིན། །ཉམས་ནི་ཤེས་བྱ་བློ་ཡི་ཉམས། །ཡང་དག་དོན་དུ་མྱང་དུ་མེད། །སྐྱེ་མེད་ལོགས་ནས་བླང་དུ་མེད། །ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཆོས་ཉིད་ཉམས། །བློ་སྣང་ཡུལ་དུ་བཅད་པས་བློ། །ཡུལ་དུ་མ་ཆགས་ཉམས་ལན་ནི། །ཐར་པའི་ལམ་མཆོག་བླ་མའི་ཞལ། ༈ །འབྲས་བུའི་བདུད་ནི་འདི་བཞིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པའི། །གྲུབ་མཐའ་ཐེག་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །སྐུ་གསུམ་ངེས་པར་ཐོབ་འདོད་པས། །འདོད་པ་དང་བཅས་བྲོད་པས་བདུད། ༈ །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རང་བཞིན་ལ། །སྐུ་གསུམ་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་ལས། །སངས་རྒྱས་ལོགས་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད
Chinese
心无生起之理，若生起，则为种姓错乱之执着所惑。此无执之自性行持，乃具慧者之心之所寄。 ༈ 殊胜之魔有二种，༈ 即道与果二者。以离戏之见而骄慢，以平等之修而骄慢，以无念之行而骄慢，以修持道而骄慢等，若稍许用于对境，则不成其道，乃魔之业。 ༈ 见修虽以隐喻示之，然不必定执于心。于无碍显现之任何事物，莫生起见之念，而将平等显现转入无方之界。不观即为断之殊胜。 ༈ 然一切皆为自生之心，故无须由一修者修持。任何生起之自显现与觉受，皆应任其自然、清晰、明亮。不改其义故自然，确定证悟故清晰，于自处解脱故明亮。譬如酥油置于酥油中。此乃不修之禅定，亦是禅定之殊胜。 ༈ 自性行持，任运自解脱，无需刻意为之。平等显现，不可用对治力控制。若知（藏文：གཅུད་）为自生，则自解脱无有阻碍。然因证悟之差别强烈，故不可否定行持。未证悟则不应行持，此乃此窍诀之意趣。以具足圣者之加持力，当以践踏方式对待分别念。次第加持融入后，必将生起证悟。此确定宣说之窍诀，超越一切行持之境。不修即为殊胜之修。 ༈ 若不取任何修持， 则已是修持。修持乃所知，乃心之修持。不可于真实义中体验。不可于无生之外求取。修持即是修持法性。以心识于对境之执着而断除心识。不执着于对境之修持，乃解脱之殊胜道，上师之口诀。 ༈ 果之魔即如此。声闻缘觉等，宗派乘之果，欲求必得三身，此乃以贪欲而骄慢之魔。 ༈ 于身语意三者之自性中，将三身示为果，然无须于外另求成佛。
English
There is no reason for mind to arise. If it arises, it is confused by the clinging to lineage confusion. This supreme conduct of non-clinging self-nature is entrusted to the hearts of the wise. ༈ The supreme demon has two aspects. ༈ They are shown as the path and the fruit. Being arrogant with the view of non-elaboration, being arrogant with the meditation of equality, being arrogant with the conduct of non-thought, and being arrogant with the path of practice, etc., if used slightly in the object, then it does not become the path, but the work of the demon. ༈ Although view and meditation are shown as metaphors, there is no need to fix them in the mind. In whatever arises unhindered, do not create the thought of view, but transform the equal arising into the boundless space. Not looking is the supreme of cutting. ༈ Since everything is self-born mind, there is no need for one meditator to meditate. Whatever arises, the self-arising phenomena and feelings, should be left natural, clear, and bright. Natural because it does not change its meaning, clear because it is definitely realized, bright because it is liberated in its own place. For example, like putting butter in butter. This is the meditation of non-meditation, and it is the supreme of meditation. ༈ Self-conduct, spontaneous arising, and self-liberation, there is no need to deliberately do it. Equal arising cannot be controlled by antidotes. If you know that (Tibetan: གཅུད་) is self-born, then there is no obstruction to self-liberation. However, because the difference in realization is strong, conduct cannot be denied. If not realized, conduct should not be done, this is the meaning of this instruction. With the blessing of the holy ones, the conceptual thoughts should be trampled upon. After the blessings gradually enter, realization will definitely arise. This definitely spoken instruction transcends all realms of conduct. Non-conduct is said to be the supreme conduct. ༈ If you do not take any practice, then you have taken practice. Practice is knowledge, it is the practice of the mind. It cannot be experienced in the true meaning. It cannot be taken from outside the unborn. Practice is the practice of the nature of reality. The mind is cut off by the mind's attachment to objects. The practice of not clinging to objects is the supreme path of liberation, the oral instruction of the lama. ༈ The demon of the fruit is like this. The fruits of the Hearers, Solitary Realizers, etc., the vehicles of the schools, desire to definitely obtain the three bodies, this is the demon of being arrogant with desire. ༈ In the nature of body, speech, and mind, the three bodies are shown as the fruit, but there is no need to seek Buddhahood separately from the outside.