Tibetan
ས་ཡིན། །བལྟས་ཤིང་བཅོས་ཀྱང་འདི་ཞེས་ངོས་བཟུང་མེད། །མ་བཙལ་བཞག་ཀྱང་རང་བཞིན་ཅིང་ཡང་འཆར། །དགེ་སྡིག་ལས་ཀྱི་དབང་དུ་དེ་མི་འགྱུར། །ཀུན་ལས་འཕགས་ཤིང་གང་ལའང་ཞེན་པ་མེད། །ཀུན་དང་བྲལ་བས་ཀུན་གྱི་དངོས་གཞི་ཡིན། །བློ་དང་བྲལ་བས་དོན་མེད་བློ་ལ་གསལ། །ཕྱོགས་མེད་དེ་ལ་ཕྱོགས་མེད་སྣ་ཚོགས་འབྱུང༌། །བྱུང་ཡང་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་ངེས་པ་མེད། །དེ་ལྟར་འདི་ཞེས་ཁོ་ནར་མ་གྱུར་པའི། །ཇི་བཞིན་དེ་ཉིད་རང་གི་བླ་མ་ཡིན། །བླ་མའི་རྣམ་ཐར་བཤད་ན་འདི་ལྟར་བདོག །བླ་མ་དེ་ལ་ཉེ་རིང་མི་བདོག་པས། །དེས་མ་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མེད། །བླ་མ་དེ་ཉིད་སྨོན་ལམ་དག་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་ཀྱང་དེ་ཡི་རིགས་སུ་མ་གྱུར་མེད། །བླ་མ་དེ་ཉིད་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བའི་ཕྱིར། །ཡེ་སངས་རྒྱས་ལ་མ་བཀོད་གཅིག་ཀྱང་མེད། །བླ་མ་དེ་ཉིད་མཛད་པ་སྟོབས་ཆེ་བས། །འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་འཇུག་ཅིང་རང་དབང་སྒྱུར། ། བླ་མ་དེ་ལ་འཕོ་འགྱུར་མི་བདོག་པས། །ལོག་པར་བལྟས་ཀྱང་དོན་དེ་གནས་པར་ཡིན། །བླ་མ་དེ་དང་སྐད་ཅིག་འབྲལ་མ་མྱོང༌། །འགྲོགས་ཡུན་རིང་སྟེ་སུས་ཀྱང་ཞལ་མཐོང་དཀའ། །བླ་མ་དེ་ལ་འདས་གྲོངས་མི་མངའ་བས། །གཏན་གྱི་བྱ་ར་ཟིན་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་རང་སེམས་བླ་མ་ལ། །རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པའི་ཞལ་རས་བལྟ། །ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉི་བྲལ་བའི་གསོལ་བ་གདབ། །མ་བཅོས་རང་སར་འཇོག་པའི་མོས་གུས་བྱ། །རྒྱུན་དུ་ངང་ལ་གནས་པའི་ཞབས་ཏོག་བྱ། །གསལ་སྟོང་ཆེད་འཛིན་མེད་པའི་ཞལ་ཟས་དྲངས། །དྲན་ཡེངས་དབྱེར་མེད་རྟོགས་པའི་ཞལ་སྐྱེམས་དྲངས། །སྣང་གྲགས་སྒྱུ་མར་ཤེས་པའི་ན་བཟའ་གསོལ། །ཟག་མེད་བདེ་བའི་འབོལ་སྟན་འོག་ཏུ་བཏིང༌། །མ་བཙལ་ཡེ་ནས་ཡིན་པའི་དབུ་ཞྭ་གསོལ། །ཅི་ཤར་ཆེད་འཛིན་མེད་པའི་ཟང་ཟིང་ཕུལ། །ཀུན་མཁྱེན་བདག་འཛིན་མེད་པའི་གཟིམ་ཁང་དུ། །འཁོར་འདས་དབྱེ་བསྲི་མེད་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། །དུས་གསུམ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་བཞུགས་ནས་ཀྱང༌། །རང་སྣང་ལྷུག་པའི་གདམས་ངག་རྒྱུན་དུ་གསོལ། །ངོ་མཚར་ཆེའོ་རང་སེམས་བླ་མ་ཉིད། །སླར་ཡང་ཐུགས་རྗེས་བཟུང་བ་བཀའ་དྲིན་ཆེ། །ཚེ་སྔོན་སྦྱངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལས་འཕྲོ་ཆེ། །དེ་ཡང་ཐུགས་རྗེས་མི་གཏོང་ངོ་མཚར་ཆེ། །བླ་མ་དེ་ལ་བསྟེན་ལུགས་དེ་བྱས་པས། །བླ་མའི་བྱིན་རླབས་འདི་ལྟར་འབྱུང་གིན་གདའ། །འཁོར་བའི་འདམ་ནས་མ་བྲོས་པ་རུ་ཐར། །སངས་རྒྱས་ས་རུ་མ་ཕྱིན་པ་རུ་སླེབ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་གོ། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྟོགས་མ
Chinese
是心性。觀看和改造也無法辨識出「這是什麼」。即使不尋找，其自性也明亮顯現。善惡業力也無法改變它。它超越一切，不執著於任何事物。由於它遠離一切，所以是一切的本質。由於它遠離思維，所以對無意義的思維也清晰。從無方中，生起無方的多樣性。即使生起，也無法確定它屬於哪一方。像這樣，對於未曾變成「僅僅是這個」的，如實的那個本身就是自己的上師。如果講述上師的傳記，就是這樣。由於上師沒有親疏之分，所以沒有任何一個眾生未被其遍及。上師本身為了清淨的祈願，沒有一個不是屬於他的種姓。上師本身為了偉大的慈悲，沒有一個未被安置於本初佛的境界。上師本身由於事業強大，進入輪涅一切並自在轉變。 由於上師沒有變異，即使錯誤地看待，其本質仍然存在。從未與上師分離片刻。雖然相處很久，但誰也很難見到他的面容。由於上師沒有逝世，所以獲得永恆的守護，真是太神奇了。對於這樣的自心上師，觀看自己認識自己的面容。祈禱遠離懷疑和猶豫。以不造作、安住於自性的虔誠來修持。恆常安住於本性的侍奉。獻上無有分別的明空之食物。獻上覺悟到念頭和散亂無二無別的飲料。獻上了知顯現和聲音如幻的衣服。在下面鋪設無漏安樂的墊子。獻上未尋找而本自具足的帽子。獻上不執著於任何顯現的供品。在遍知、無我執的寢宮中，被不分輪涅的眷屬圍繞。從過去、現在、未來，無有間斷地安住，並恆常接受自顯的教言。太神奇了，自心即是上師。再次以慈悲攝受，真是太恩德了。前世修習的瑜伽因緣深厚。那也是因為慈悲而不捨棄，真是太神奇了。像這樣依止上師，上師的加持就會這樣產生。從輪迴的泥沼中，在未逃離之處解脫。在未到達佛地之處抵達。了悟輪涅二者無有善惡。覺悟到佛與眾生
English
It is the nature of mind. Even when looking and trying to fix it, one cannot identify "what this is." Even if one doesn't search for it, its own nature shines forth brightly. It is not changed by the power of good or bad karma. It transcends everything and is not attached to anything. Because it is separate from everything, it is the essence of everything. Because it is separate from thought, it is clear to meaningless thoughts. From the directionless, manifold directionless things arise. Even when they arise, it is impossible to determine to which direction they belong. Thus, that which has not become merely "this," that very suchness is one's own guru. If one were to tell the story of the guru, it would be like this. Since the guru has no near or far, there is not a single sentient being that is not pervaded by him. The guru himself, for the sake of pure aspirations, there is not one who has not become part of his lineage. The guru himself, because of great compassion, there is not one who has not been placed in the state of the primordial Buddha. The guru himself, because his actions are powerful, enters all of samsara and nirvana and freely transforms. Because the guru has no change, even if viewed wrongly, that essence remains. One has never been separated from the guru for a moment. Although one has been with him for a long time, it is difficult for anyone to see his face. Since the guru has no passing away, it is wonderful that he has obtained eternal protection. To such a guru of one's own mind, look at the face of knowing one's own self. Pray with freedom from doubt and hesitation. Practice with devotion that is unartificial and abides in its own place. Perform service that constantly abides in its own nature. Offer food of clarity and emptiness without grasping. Offer drink that realizes the inseparability of mindfulness and distraction. Offer clothes that know appearances and sounds to be illusory. Spread a cushion of uncontaminated bliss underneath. Offer a hat that is not sought but is primordially present. Offer gifts without grasping at whatever arises. In the palace of omniscience, without self-grasping, surrounded by retinues without distinguishing samsara and nirvana. Abiding without interruption in the past, present, and future, constantly receive the instructions of self-appearing freedom. How wonderful, one's own mind is the guru. Again, being held by compassion is so kind. The karmic connection of yoga practiced in previous lives is great. It is also wonderful that compassion does not abandon it. By relying on the guru in this way, the blessings of the guru arise in this way. From the mud of samsara, liberation occurs in the place where one has not fled. One arrives in the place where one has not gone to the state of Buddhahood. One understands that there is neither good nor bad in samsara and nirvana. One realizes Buddha and sentient beings.
Tibetan
་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད། །སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ནོར་རྟོགས་གྱུར་ཅིང༌། །ཐག་ཆོད་མངོན་དུ་གྱུར་ན་སངས་རྒྱས་ཟེར། །དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་བའི་མཐའ་ལས་འདས། །གཞན་དུ་བླ་མ་བསྟན་ཡང་འདི་ལྟར་འབྱུང༌། །སེམས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་རུ་མ་རྟོགས་པས། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་ཤེས་ པ་ཞུགས། །རྗེས་ཕྱིར་འབྲངས་པས་སྡུག་བསྔལ་ལས་ལ་སྤྱོད། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན། །ད་ནི་རང་གི་བྱ་ར་རང་གིས་བྱེད། །འཁོར་བའི་རྗེས་ཕྱིར་མ་འབྲངས་སྔ་མ་སུན། །མྱ་ངན་འདས་པ་མི་བསྒྲུབ་རྩོལ་བ་ཆེ། །སེམས་ཉིད་རང་ས་བཟུང་ནས་རང་གར་སྡོད། །འདི་ཞེས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་འདི། །མ་ལ་མ་གོ་འདི་ཡིས་སྦྱངས་ནས་བྱུང༌། །དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་གོ་བ་འདི་ཡིས་འཚེངས། །འཚེངས་ལུགས་དེ་བཞིན་བསྟེན་ན་འདི་ལྟར་ལགས། །སྟོང་ཉིད་རང་ཆས་ཆོས་སྐུ་བཙལ་མི་དགོས། །ཅིར་སྣང་རང་ཤར་གཟུགས་སྐུ་དགག་མ་དགོས། །སེམས་ཉིད་རང་འགྲོས་སྐུ་གསུམ་བཅོས་མི་དགོས། །འཁོར་བའི་གཞི་རྩ་ཆོད་པས་དོར་མི་དགོས། །རང་སེམས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས་རེ་མི་དགོས། །ཡེ་ནས་ཡིན་པས་བློ་ཡིས་བསྒོམ་མི་དགོས། །ཁྱེད་ཀྱང་འདི་ལྟར་མཛད་ན་མི་ལེགས་སམ། །མ་ཡེངས་སེམས་ལ་ལྟ་བའི་རྟོགས་ལྡན་རྣམས། །ལྟ་བའི་བློ་དང་བྲལ་ན་ཅིས་མི་རུང༌། །མ་བྲལ་རྒྱུན་དུ་སྒོམ་པའི་སྒོམ་ཆེན་པ། །སྒོམ་མཁན་རང་ཐོག་གྲོལ་ན་ཅིས་མི་རུང༌། །རྟག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ། །མ་བསྒོམ་ལྷུན་གྲུབ་གོ་ན་ཅིས་མི་རུང༌། །བཅོས་མེད་བྱ་ར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །རང་སེམས་གཏན་ལ་ཕབ་ན་ཅིས་མི་རུང༌། །མཚན་ལྡན་བླ་མ་མང་དུ་བསྟན་ལགས་ཀྱང༌། །བླ་མ་རེ་ལ་གསུང་སྒྲོས་རེ་རེ་འབྱུང༌། །དེ་རྣམས་རྩ་བ་སེམས་ལ་ཐུག་ནས་འདུག །དེ་ནས་རང་སེམས་བླ་མ་དེ་ཉིད་ལ། །ཞལ་ལྟ་གསུང་ཉན་གདམས་ངག་མང་དུ་ཞུས། །དྲིན་ཆེའི་བླ་མ་བདུན་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། །བསྟོད་པ་ཕུལ་ཞིང་བྱིན་རླབས་ཞུས་པ་ཡིས། །རང་སེམས་བླ་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པ་ཞིག །ནང་ནས་ཤར་བའི་གོ་ལུགས་ཡི་གེར་བཀོད། །འགལ་དང་འཁྲུལ་པར་མཐོང་ལགས་ན། །ཚིག་ལ་མ་བལྟ་དོན་ལ་ལྟོས། །སྨྱོན་པས་མུ་ཅོར་ སྨྲས་པ་ཡིན། །གང་ལའང་བཟོད་པར་མི་གསོལ་ལོ། །བཟོད་གསོལ་འབུལ་བའི་ཡོན་མ་མཆིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་སེམས་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་རིན་པོ་ཆེ་སྐྱེར་སྒང་བས་མཛད་པ་⁽14b4⁾། །སེམས་འཆི་མེད་དུ་ངོ་སྤྲོད་པའི་རྡོ་རྗེའི་མགུར། ན་མོ་གུ་རུ། ཉིན་པར་སྣང་སྟོང་ལྷ་ཡི་སྐུ། །ན་དང་འཆི་བ་མེད་པར་རྟོགས། །འཆི་ཁར་
Chinese
是证悟的差别。 如果不错谬地证悟心的体性，并且确定无疑地显现，就称为佛。 他的功德超越了言说的边际。 另外，即使示现上师，也是这样产生的。 因为没有如实地证悟心性，所以将非彼执为彼的分别念产生。 因为追随其后，而行于痛苦之业。 因此，称之为有情。 现在，自己守护自己。 不要追随轮回，厌倦过去。 不用努力成办寂灭。 心性安住于自地，任其自然。 这个无法认定的心性，从无知中通过它来修习而产生。 也是通过对体性的理解而兴盛。 如果像那样修习，就像这样： 空性是自性，无需寻找法身。 任何显现都是自生，无需遮止色身。 心性是自运行，无需造作三身。 轮回的根本已断，无需抛弃。 自心是佛，无需期望。 本来就是，无需用心修习。 如果您也这样做，难道不好吗？ 不散乱地观心的证悟者们，如果远离能观的分别念，难道不好吗？ 不离散地持续修习的修行大士，如果修行者在自身解脱，难道不好吗？ 恒常成办菩提的修行者，如果不修习而了悟任运成就，难道不好吗？ 无造作地守护的瑜伽士，如果将自心确定下来，难道不好吗？ 虽然示现了众多的具相上师，但是每个上师都有各自的言教。 那些根本都归结于心。 从那以后，对自心上师，面见、听闻、请教了众多的教言。 祈请了七位恩德深厚的上师。 通过赞颂和祈请加持，将自心是上师的证悟，从内心生起的理解书写下来。 如果看到有矛盾和错误，不要看文字，要看意义。 这是疯子的胡言乱语。 对任何事情都不请求宽恕。 没有奉献宽恕的资财。 如是说。 自心上师，是仁波切觉冈巴所著。 将心介绍为不死之金刚歌。 顶礼 गुरु (藏文，梵文天城体：गुरु，梵文罗马拟音：guru，汉语字面意思：上师)。 白天显现空性本尊之身。 证悟无生无死。 临终时
English
It is the difference of realization. If the nature of mind is realized without error, and certainty manifests, it is called a Buddha. His qualities are beyond the limits of expression. Furthermore, even when a lama is shown, it arises in this way. Because the nature of mind is not realized as it is, the discriminating mind that grasps what is not it as it arises. Because of following after it, one engages in the activity of suffering. Therefore, it is labeled as a sentient being. Now, one guards oneself. Do not follow after samsara, weary of the past. There is no great effort to accomplish nirvana. The nature of mind, holding its own ground, remains in its own state. This nature of mind, without being identified as this, arises from ignorance through practice with it. It also flourishes through this understanding of its characteristics. If one cultivates in that way, it is like this: Emptiness is one's own nature, there is no need to seek the Dharmakaya. Whatever appears is self-arisen, there is no need to negate the Rupakaya. The nature of mind is self-moving, there is no need to fabricate the three Kayas. Since the root of samsara is severed, there is no need to abandon it. Since one's own mind is Buddha, there is no need to hope. Since it is primordially so, there is no need to meditate with the mind. If you also do this, wouldn't it be good? Those who are accomplished in seeing the mind without distraction, wouldn't it be good if they were free from the mind of seeing? The great meditator who continuously meditates without separation, wouldn't it be good if the meditator were liberated in his own place? The practitioner who constantly accomplishes enlightenment, wouldn't it be good if he understood spontaneous accomplishment without meditation? The yogi who practices without fabrication, wouldn't it be good if he settled his own mind? Although many qualified lamas have been shown, each lama has his own teachings. All of those roots come down to the mind. From then on, to that very lama of one's own mind, I have seen his face, heard his voice, and asked for many instructions. I have prayed to seven kind lamas. Through offering praise and requesting blessings, I have written down in letters the understanding that arose from within, that one's own mind is the lama. If you see contradictions and errors, do not look at the words, look at the meaning. This is the rambling of a madman. I do not ask for forgiveness for anything. There is no wealth to offer forgiveness. Thus he spoke. "One's Own Mind is the Lama," written by Rinpoche Kyergaṅpa (14b4). The Vajra Song Introducing the Mind as Deathless. Namo Guru. During the day, the body of the deity is empty of appearance. Realize that there is no birth or death. At the time of death,