Tibetan
ས་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དང་། རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྐྱེས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་རགས་པ་རྣམས་འཇོམས་ཤིང་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པས། བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་སེམས་ངོ་མཐོང་ཞེས་ངོ་སྤྲོད་པར་མཛད་དོ། །རིམ་པ་འདི་ནི། །ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པའི་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་ལ་མངོན་དགས་འབྲུབ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་རྩལ་སྦྱོང་དང་བོགས་འདོན་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ཉམས་ལ་རྟོགས་པས་ཟིན་མ་ཟིན་གྱི་རྟགས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་བཟུང་བས་བསམ་གཏན་སྐྱེ། དེའི་ཕན་ཡོན་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། བདེ་བ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་བདེ་བ། དང་པོ་ཉོན་མོངས་པ་དང་འདྲེས་པ་དང་། དེ་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་དང་། མཐར་ཚ་གྲངས་ལ་སོགས་པས་རེག་ཀྱང་བདེ་ཕྲིལ་བ་འབྱུང་ངོ་། །སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ནི། ཡིད་དགའ་བ་དང་། མགུ་བ་དང་། ཡིད་ལ་ཟུག་རྔུ་དང་བྲལ་བ་དང་། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་རིམ་པ་གསུམ་པོ་སྔར་དང་འདྲ་བར་འབྱུང་ངོ་། །གསལ་བ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་གསལ་ཆ་དང་། ཡིད་ཀྱི་གསལ་ཆའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཟིན་པའི་རྟགས་སུ། མིག གི་ཡུལ་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་དང་། མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་གསལ་ཚིག་ཚིག་པ་དང་། མར་མེ་དང་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་མེའི་འོད་ལྟ་བུ་དང་། ཐིག་ལེ་དང་། འཇའ་ཚོན་དང་། གཞན་ཡང་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་དང་། གཟུགས་སྣ་ཚོགས་རྣམས་འབྱུང་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་གསལ་ཆ་ནི། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་། རིག་པ་དང་འཕྲོ་བ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་མཐུན་པར་ཤེས་པ་དང་། དྭངས་པ་དང་། གསལ་བ་དང་། གཉིད་རྨུགས་པ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འདུག་སྙམ་པ་རྣམས་སོ། །མི་རྟོག་པ་ནི་དང་པོ་སེམས་གང་གཏད་པ་ལ་ཟིན་པ་དང་། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ནུབ་ཅིང་གང་བཞག་སར་སྡོད་པ་དང་། མཐར་རྟོག་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་སྙམ་བྱེད་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཟིན་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ཤིང་རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་པ་དང་། གསལ་བ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་རྟོག་ལ་འཐོར་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་པ་དང་། མི་རྟོག་པ་གཡོ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཐོབ་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དེ་མ་ཐག་པ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་ཚུལ་རང་རིག་གིས་མངོན་སུམ་རྟོགས་ན་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་ལྟས་ཡིན་གྱི། ཉམས་བདེ་བའི་རོལ་ཆགས་ཞེན་སྐྱེ་བ་དང་། གསལ་བ་ལ་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ནས་མཆོག་འཛིན་སྐྱེས་པ་དང་། མི་རྟོག་པ་སྟོང་ཉམས་དང་འདྲེས་པ་ལ་རོ་མྱོང་ནས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཁྱད་གསོད་ཀྱི་སེམས་སྐྱེས་ན་གོལ་ས་ཡིན་པས། གཟུགས་ཁམས་སུ་འགྲོ་ནུས་པ་སྲིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་མི་འགྲོ་བས། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་གལ་ཆེའོ། །སྐབས་འདིར་གོལ་ས་མང་ཡང་། སྟོང་པར་དགྲར་ལངས་དང་། སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་དང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་གོལ་ས་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། དང་པོ་སྟོང་པ་དགྲར་ལངས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས། སེམས་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་ཏུ་འདུག་པས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་རྩོལ་བ་ཅི་བྱེད། འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་པ་ནི། སྟོང་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་གོལ་སའོ། །གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་ནི། འདི་ལྟ་བུ་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྙིང་རྗེ་བས་འགྲོ་དོན་བྱ་དགོས་སྙམ་ནས་མི་ཉན་མི་འགྲུབ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོར་ནས་འདུས་བྱས་ལ་ནན་གྱིས་འཇུག་ཅིང་བདག་དང་སེམས་ཅན་བདེན་ཞེན་གྱིས་དུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་གོལ་སའོ། །གསུམ་པ་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ནི། ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་སྒྲ་ཚད་བཟོ་གསོ། །ཐུན་མོང་གི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་རྣམས་སྒྲུབ་ཅིང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་བསྒྱུར་བར་བྱེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་གོལ་ས་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་རྩལ་སྦྱོང་བ་ནི། བདེ་ཉམས་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་བདེན་མེད་སྟོང་པའི་རྒྱས་གདབ། རྣམ་རྟོག་ཡིད་ཀྱི་གསལ་སྣང་ལ་འཕྲོ་བའི་དུས་ན་རིག་པ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པར་བཅུན། རྟག་བཅུ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་ལྔའི་གསལ་སྣང་དང་མངོན་ཤེས་ཤར་ན། ཐམས་ཅད་རང་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་བདེན་ཞེན་མ་བྱེད་པར་རང་ངོ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བཟླ་བར་བྱ། མི་རྟོག་པ་སྟོང་ཉམས་སྐྱེས་དུས་གསལ་བའི་ཉམས་མྱོང་གཉིས་པོས་རྒྱས་ཐོབ་ལ་སྦྱང་གཉེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཞིག་འགྲེལ་བཏང་། དབེན་པ་ན་སྡོད་དུས་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་དུ་འདྲེས་ནས་ཉིན་མཚན་འབྲེལ་པ་སྙམ་བྱེད་ན་བདེ་སྡུག་དང་བསྲེས་ལ་རོ་མཉམ་མི་མཉམ་ལྟོས། རང་གི་ཉམ་མྱོང་ལ་ང་རྒྱལ་སྐྱེ་ན་བདུད་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་དག་སྣང་བ
Chinese
这是关于介绍（萨巴）的。像这样，将心安住在明晰且无分别的状态中，并且习惯于自性觉知的体性，即显空无别，从而生起止观。由此，粗重的烦恼得以摧毁，进入了正确的道路。因此，上师们会介绍说，已经见到了心的本性。这个次第是：以完全具备止的观，彻底摧毁烦恼的所知障，首先应当寻求止，并且要在没有世间执着的情况下，显现并增进它。这与所说相符，因此这样阐述。现在，将要讲述上师介绍了自性之后，通过体验来进行练习和提升。首先，要了解体验是否被证悟所掌握的标志。通过摄持心，生起禅定。它的利益是生起乐、明、无分别这三者。乐又分为两种：身体的乐，首先是与烦恼混合的乐，然后是没有烦恼的乐，遍布全身，最后即使被冷热等触碰，也会感到舒适。心的乐是：喜悦、满足、以及远离心中的痛苦。这三种次第也与之前相同。明也有两种：五根的明分和意的明分。首先，作为心被摄持的标志，在眼睛的对境中，会出现如烟雾、海市蜃楼、萤火虫般清晰的事物，以及如蜡烛、月亮、太阳和火焰般的光芒，还有明点、彩虹，以及其他各种各样的众生和形色。意的明分是：生起所有应断和对治的念头，并且能够理解智慧和散乱，以及缘起。清澈、明亮、没有昏沉和睡眠，并且感觉自己能够了解一切法。无分别，首先是心专注于所缘境，然后是分别念消失，停留在所安住之处，最后是感觉所有的念头都平息。其中，以智慧摄持是指，了知乐没有自性，并且不执着于品尝它。明分没有因果念头的散乱和掉举的过患。即使获得了无动摇的无分别心，但意
English
This is about introducing (Sapa). Thus, settling the mind in a state of clarity and non-discrimination, and becoming accustomed to the nature of self-awareness, which is the inseparability of appearance and emptiness, gives rise to shamatha and vipassanā. By this, the gross afflictions are destroyed, and one enters the correct path. Therefore, the gurus introduce it by saying that one has seen the nature of the mind. This order is: with vipassanā that is fully endowed with shamatha, the knowable obscurations that completely destroy afflictions, first one should seek shamatha, and it should be manifested and enhanced without worldly attachments. This is in accordance with what was said, and therefore it is explained in this way. Now, I will explain how to practice and improve after the guru has introduced the nature of oneself through experience. First, one must know the signs of whether the experience is grasped by realization or not. By holding the mind, meditation arises. Its benefits are the arising of bliss, clarity, and non-discrimination. Bliss is also divided into two: physical bliss, first is bliss mixed with afflictions, then there is bliss without afflictions, pervading the whole body, and finally even when touched by heat and cold, one feels comfortable. Mental bliss is: joy, satisfaction, and being free from pain in the mind. These three stages also occur in the same way as before. Clarity is also divided into two: the clarity of the five senses and the clarity of the mind. First, as a sign that the mind is grasped, in the object of the eyes, things like smoke, mirages, and fireflies appear clearly, as well as lights like candles, the moon, the sun, and flames, as well as bindus, rainbows, and other various beings and forms. The clarity of the mind is: all thoughts to be abandoned and antidotes arise, and one is able to understand wisdom and distraction, as well as dependent origination. Clear, bright, without dullness and sleep, and feeling that one can understand all dharmas. Non-discrimination is first the mind is focused on the object, then the discriminating thoughts disappear, staying where it is placed, and finally it feels that all thoughts are pacified. Among them, grasping with wisdom means knowing that bliss has no inherent nature, and not being attached to tasting it. Clarity has no faults of scattering and agitation from thoughts of cause and effect. Even if one obtains an unwavering non-discriminating mind, but the mind
Chinese
如果以自证智现量证悟刹那生灭之行，则是走向正道的征兆。如果对安乐的体验生起贪执，对明 clarity 生起我慢，进而生起执着胜妙，或者无分别与空性体验相混杂，体验到滋味后生起轻视因果之心，那就是歧途。这样即使能进入色界，也无法走向菩提道，因此以正确的智慧摄持至关重要。此时歧途虽多，但可归纳为三种：敌视空性、敌视慈悲、敌视因果之分别念。第一种是敌视空性：认为一切法皆是心，心也安住于离戏，一切皆无实有，那身语意三门之努力又有何用？认为造作之善业又有何用？这就是敌视空性的歧途。第二种是敌视慈悲：认为对于这些不觉悟的众生，应以慈悲心行饶益，却在他人不听不从的情况下，舍弃三摩地，执着于有为法，以对自我的真实执着和对众生的真实执着而疲惫不堪，这就是敌视慈悲的歧途。第三种是敌视分别念：看到一切皆由分别念所造作，便认为能成就一切智智，于是修习声明、量学、工巧、医方等，修习各种世间琐事，从而转移了止观之功力，这就被称为敌视因果之分别念的歧途。因此，修习诀窍是：当生起安乐体验时，以无实有空性来印持。当分别念在意的明 clarity 显现上游动时，应使觉性明 clarity 而不分别。当恒常十相等等五根之明 clarity 显现和现量生起时，应确信一切皆是自心，不作名相执着的实执，将自性安住于离戏。当生起无分别空性体验时，以明 clarity 体验这二者来印持，并舍弃修与不修、因果、缘起的取舍。在寂静处安住时，如果认为一切都融入于平等一味，昼夜相连，那就将乐与苦混合，观察是否平等一味。如果对自己的体验生起我慢，就应知晓这是魔的伎俩，对其他一切生起清净观。
English
If the way actions immediately arise and cease is directly realized by self-cognizance, it is a sign of going on the right path. However, if attachment arises to the enjoyment of pleasant experiences, and pride arises from clarity, leading to the arising of clinging to superiority, or if non-conceptualization is mixed with the experience of emptiness, and after experiencing the taste, a mind of contempt for cause and effect arises, then it is a wrong path. Thus, even if one can go to the form realm, one will not go on the path of enlightenment, so it is crucial to be sustained by correct wisdom. Although there are many wrong paths at this time, they can be summarized into three: hostility towards emptiness, hostility towards compassion, and hostility towards the conceptual thought of cause and effect. The first is hostility towards emptiness: thinking that all phenomena are mind, and mind also abides in freedom from elaboration, so everything is unreal, what is the use of the effort of body, speech, and mind? What is the use of virtuous actions that are compounded? This is the wrong path of hostility towards emptiness. The second is hostility towards compassion: thinking that for these sentient beings who have not realized, one should act for their benefit with compassion, but while others do not listen or succeed, one abandons samadhi and engages forcefully in compounded phenomena, becoming exhausted by the clinging to the reality of self and sentient beings, this is the wrong path of hostility towards compassion. The third is hostility towards conceptual thought: seeing that everything is done by conceptual thought, one thinks that one can achieve omniscience, so one studies grammar, logic, crafts, and medicine. If one accomplishes various mundane tasks and transforms the skill of shamatha and vipashyana, it is called the wrong path of hostility towards the conceptual thought of cause and effect. Therefore, the practice of skill is: when a pleasant experience arises, seal it with the unreality of emptiness. When conceptual thoughts move in the clarity appearance of the mind, the awareness should be clear and non-conceptual. When the clarity appearance of the five senses and direct perception arise, such as the ten constants, one should be certain that everything is one's own mind, and without clinging to the reality of names and signs, one should repeat one's own nature in freedom from elaboration. When the non-conceptual experience of emptiness arises, seal it with the experience of clarity, and abandon the acceptance and rejection of cause and effect and dependent origination of practice and non-practice. When staying in a solitary place, if one thinks that everything is mixed into one taste and that day and night are connected, then mix happiness and suffering and see whether it is of one taste or not. If pride arises from one's own experience, one should know that it is a trick of the devil, and generate pure perception towards all others.