Tibetan
་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བ་འདི་ལ་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་འདུག་པས་རྟག་གོ་སྙམ་པའི་རྟག་ལྟ་དང་། ཤེས་པ་འགྱུ་བ་འདི་འོངས་པའི་ས་སེམས་གཅིག་ནང་ན་ཡོད་དོ་སྙམ་པའི་བདག་ལ་རྟོག་པ་དང་། ཡང་ཕྱིའི་ཡུལ་སྣང་བཀག་ན་མི་རྟོག་པར་འདུག་པས་ཡུལ་སྣང་དགག་དགོས་སྙམ་པའི་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་དགག་བྱར་རྟོག་པའི་འཁྲུལ་པ་དང་། ཡང་རྟོག་སྤྱོད་ནུབ་པ་དང་། དགའ་བདེ་ནུབ་པ་དང་། དྲན་རིག་གཡོ་བ་ནུབ་པ་དང་། རླུང་དབྱུང་རྔུབ་ནུབ་པའི་བསམ་གཏན་ལ་མཐར་ཐུག་ཡིན་སྙམ་པའི་བསམ་གཏན་ལ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འཛིན་པའི་གོལ་ས་དང་། གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་བཀག་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདུག་སྙམ་པ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཏུ་གོལ་བ་དང་། སྣང་བ་དང་ཐོགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དང་། ཅི་ཡང་མེད་པ་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་ལ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ན་གཟུགས་མེད་པའི་གོལ་ས་ཏེ། འདི་རྣམ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཇིགས་ཚོགས་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་རྩ་བ་ཡིད་འདི་མ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཅེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། རྩ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །འདི་མཐོང་ནས་ཕྱི་ཚོགས་དྲུག་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའི་རང་ངོ་ལ་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞུགས་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་མཚན་འཛིན་གྱིས་དཀྲུགས་ནས་བླང་དོར་བྱས་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ལ། གཉེན་པོའི་ཤེས་པ་དགེ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་པས་འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ཅིང་འབྱུང་བ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། སྤང་གཉེན་གཉིས་ཀ་ ལ་རྟོག་ཅིང་རྒྱུག་པའི་ཡིད་འདི་མཉམ་བཞག་ཏུ་རང་ངོ་གསལ་ལ་སྟོང་པར་བཞག་ལ་བསམ་གཏན་བཞི་གཟུགས་མེད་བཞི་འགོག་པ་དང་བཅས་པ་སོ་སོར་སྦྱོང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་བྱ་ཞིང་རྟོགས་པར་བྱ། འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་པར་ཤེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་གདབ། སེམས་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བའི་སྙེམས་བྱེད་མི་བྱ་བར། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དག་པ་དང་། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་ལ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །རྒྱས་པར་ནི་རྣམ་རྟོག་རྩལ་སྦྱོང་དང་། འབྲེལ་པ་བཞི་ལྡན་དུ་བཤད་ཡོད་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཚོགས་དྲུག་ཤེས་པ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ། །མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་ཤེས་ཤིང་གོམས་པ་ལ། །བརྟེན་ནས་རང་རིག་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི། །དེ་མ་ཐག་བཅས་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་མཐོང་། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲིབ་བཅས་ཀུན་གཞི་དང་། །སྒྲིབ་མེད་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །གནས་ལུགས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་། །ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་རགས་དང་བག་ལ་ཉལ། །གཉེན་པོས་སྤང་སྒྱུར་རང་ངོ་རྟོགས་བྱས་ནས། །སྤང་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ། །སོ་སོར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དག་པ་དང་། །དེ་ཡི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པས། །དེ་ཚེ་ཀུན་གཞི་མངོན་སུམ་སྣང་བར་གྱུར། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འབྲས་བུའི་རྟོག་པ་ཀུན། །གྲོལ་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་དག །དེ་ཚེ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཀྱེ་མ་ཚུལ་འདི་མ་རྟོགས་པས། །བྱིས་པ་བདག་དང་བདག་གིས་བཅིངས། །ཉན་ཐོས་གང་ཟག་བདག་མེད་ཀྱི། །གཉེན་པོའི་འཆིང་བས་བཅིངས་པར་གྱུར། །ཆོས་ཀྱི་བཟུང་རྟོག་རྩལ་སྦྱངས་ནས། །རང་རྒྱལ་ཐོབ་ཀྱང་འཛིན་པའི་ཆ། །ཀུན་གཞི་མ་རྟོགས་ལམ་ དུ་ལུས། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །ཡིན་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན། །གསུམ་པ་རྗེས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་རྟོག་པ་བྱུང་ན། བྱིང་བའི་རྒྱུ་ངོས་བཟུང་ལ་སྤང་། ཐབས་བསིལ་བག་དང་ལྡན་པར་བྱ། ཁྲག་དོག་འདོན། ཤེས་པ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཏུ་ཁྱབ་ཏུ་བཞུག །རྒྱུ་འབྲས་ལ་རྟག་ཅིང་ཟབ་མོའི་མདོ་རྒྱུད་དང་། བསྟན་བཅོས་ལ་བལྟས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རྒོད་པ་དང་འཐོར་བ་བྱུང་ན་བསྡུས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་ཞོན་པ་རླུང་ཡིན་པས་བཅིངས། དམིགས་པ་གནད་དུ་བརྡེག །རང་གིས་རང་ལ་བརྟག་ཅིང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ། བདེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་དམ་ཚིག་ལས་མི་འགལ་བས་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་། །དེ་ཉིད་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །མ་རྟོགས་ཐོ་ཆོ་མི་བྱ་ཞིང་། །རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་དགག་མི་བྱ། །རང་གཞན་ཕན་པ་བརྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཐུག་གཅིག་ལ་ཡང་ཐོག་མར་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་། མཐར་ནམ་མཁར་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་དང་། སྨོན་ལམ་གྱིས་རྒྱས་ཐེབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་གནས་ལུགས་ནི་དཔལ་ཏེ་ལོ་པས། མུ་མཐའ་ཡོང་གྲོལ་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན། ཡེངས་པ་མེད་ན་སྒོམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན། བྱ་རྩོལ་མེད་ན་སྤྱོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན། རེ་དོགས་མེད་ན་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པར་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དཔལ་ནཱ་རོ་པས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ལྟ་བ་མ་ནོར་བར། སྒོམ་པ་དང་ནི་སྤྱོད་པ་དག །དངོས་དང་མཐུན་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ། །དཀྱུས་ས་བསྟན་པའི་རྟ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་ལྟ་བ་ཡང་དག་པ་མེད་ན་ངལ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། །ལྟ་བ་དངོས་དང་མ་མཐུན་ན། །སྒོམ་དང་ སྤྱོད་པ་འཁྲུལ་འགྱུར་བས། །འབྲས་བུ་ཇི་བཞིན་མི་འཐོབ་སྟེ། །དམུས་ལོང་དམིགས་བུ་མེད་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རང་ལ་གནས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ། སྟོང་པ་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱི་རང་ངོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཁྲིད་ཀྱི་རིམ་པ་མགོན་པོ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུའི་ཞལ་གདམས་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ཡིས་རང་གི་རྟོག་པ་དང་། རྟོག་གེའི་གཞུང་གི་ཚིག་མ་བསྲེས་པར་བྲིས་པའོ། །རྒྱལ་བས་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ། །ཟབ་ལམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་གསུངས། །དེ་ཉིད་ཏེ་ལོ་ནཱ་རོ་ཡིས། །མན་ངག་ཚིག་བསྡུས་དོན་དུ་མཛད། །རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་བཤད། ཁ་ཅིག་ཉམས་མྱོང་ལྟར་དུ་བསྟན། ཁ་ཅིག་རྟོག་དཔྱོད་བཞིན་དུ་བཤད། །དེ་ཀུན་མི་ལེགས་མ་ཡིན་ཀྱང་། །ཕྱོགས་རེ་ཙམ་སྟེ་དེ་བས་ན། །འདིར་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་དོན། །གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་མཁྱེན་པ་ཡིས། །སྒྲ་དོན་རྟོགས་པས་ཕྱེ་བ་ཡིན། །དགེ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྟོགས་པ་ཤོག །འདི་དང་ཆོས་དྲུག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཉམས་ལེན་བྱའོ། །ཤིང་ཕོ་བྱི་བའི་ལོ་ཟླ་བ་ལྔ་པའི་ཚེས་གཅིག་ལ་བདེ་ཆེན་དུ་སྦྱར་བའོ། ། གདམས་ངག་མཛོད་པོད་དྲུག་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་གྱི་ཁྲིད་ཡིག
Chinese
由於此生起和發生沒有間斷，因此產生認為是常有的常見；以及認為此流動的知識存在於到來之處的一個心識之中的我執；還有認為如果遮止外境顯現就能達到無分別，因此認為必須遮止外境顯現，產生將外境視為應遮止對象的錯覺；還有認為停止思維活動、停止喜樂、停止記憶和覺知的流動、停止呼吸的禪定是最終的，產生執著禪定為最終的錯誤；還有認為明晰而不分別，將對境執為相狀，認為遮止了概念是最終的，陷入無想定的歧途；還有如果認為遮止一切顯現和阻礙，如同虛空、無邊的意識、一無所有、非有想非無想是最終的，則是無色界的歧途。這些等等三界的怖畏集合等等的惡見，都是由於不了解這個心，導致產生一切煩惱，因此變成了具有煩惱的心。其根本是來自於非真實的遍計所執。見到此之後，即使外六識安住於明晰而不分別的自性之中成為智慧，但由於心的相執而擾亂，進行取捨，從而產生輪迴的一切痛苦。通過產生對治的善知識，從而產生輪迴的一切安樂，並且理解其產生方式。對於捨棄和對治兩者 進行思維和運作的這個心，在等持中安住於自性光明而空性之中，並且分別修習四禪定、四無色定以及滅盡定。在後得位中，對於一切應捨棄和對治的思維，都要精通並理解其原因、條件和結果的成就方式。由於明白在三輪中思維的概念會造成遮蔽，因此要對一切法施以空性和無我的自性平等性的印記。不要對阿賴耶識產生我及我所的傲慢。在沒有清淨一切煩惱和沒有獲得對一切思維的控制之前，都要精進修持。詳細的內容在《分別念自解脫》和具備四種關聯的教言中有所闡述，因此應當去查閱。六識明晰而不
English
Since this arising and occurring is without interruption, there arises the common view of thinking it is permanent; and the egoistic clinging of thinking that this flowing knowledge exists within one mind where it comes from; and also the illusion of thinking that if external appearances are blocked, one can achieve non-discrimination, therefore thinking that external appearances must be blocked, and considering external objects as objects to be blocked; and also the mistake of thinking that the cessation of thought activity, the cessation of joy and happiness, the cessation of the movement of memory and awareness, and the cessation of breathing in and out are ultimate, and clinging to meditation as ultimate; and also the deviation into the path of unconsciousness, thinking that clarity without discrimination is ultimate, clinging to objects as characteristics, and thinking that the cessation of concepts is ultimate; and also if one thinks that the cessation of all appearances and obstructions, like space, infinite consciousness, nothingness, and neither perception nor non-perception are ultimate, then it is a deviation into the formless realm. These and other evil views such as the collection of fears of the three realms all arise because of not understanding this mind, which leads to the arising of all afflictions, and therefore it becomes a mind with afflictions. Its root is from the unreal conceptualization. Having seen this, even if the outer six consciousnesses abide in their own nature of clarity without discrimination as wisdom, due to the clinging to characteristics by the mind, it is disturbed and makes choices, thereby generating all the sufferings of samsara. By generating the antidote of virtuous knowledge, all the happiness of samsara is generated, and one understands the way it arises. For both abandonment and antidote, this mind that thinks and runs, in equanimity, abide in its own nature of clarity and emptiness, and separately train in the four meditations, the four formless absorptions, and cessation. In the post-meditation state, one should be skilled and understand all the ways in which the causes, conditions, and results of all thoughts to be abandoned and antidotes are accomplished. Because one understands that the concepts thought in the three spheres cause obscuration, one should seal all phenomena with the seal of emptiness and selflessness, the equality of suchness. One should not be arrogant with the alaya consciousness, thinking of it as self and mine. Until one has purified all afflictions and has not gained control over all thoughts, one should exert effort and practice. The detailed content is explained in "Self-Liberation of Thoughts" and the teachings with four connections, so one should consult them. The six consciousnesses are clear and not
Chinese
分别念。现量离分别，知晓且串习，依此自证心之现量，即刻如水中月般显现。依此，有染之阿赖耶识，与无染如明镜之智慧，以随顺实相而衡量之方式显现。烦恼现行粗大及习气，以对治力转为断除，证悟自性后，断除二二之证悟有多少，分别了知之清净智慧，及获得彼之等持自在，彼时阿赖耶识现量显现。如是真如与果之分别念皆解脱之刹那，阿赖耶识清净。彼时获得佛陀菩提。唉玛！未证悟此理，孩童为我与我所束缚。声闻补特伽罗为无我之对治束缚所缚。修习法之所取分别念，虽获自生佛，然执着之分，未证悟阿赖耶识而滞留于道中。通达一切之圆满佛陀，是故无上。三、指示后续之义：如是于生起止观与胜观之时，若生起沉掉之分别念，则认识沉没之因并断除。方法应具清凉之觉受。放血。觉知于一切境中周遍安住。对于因果，应观阅并修习恒常且甚深之经续及论典。若生起掉举与散乱，则应收摄，因心之乘骑为风，故应系缚。于要点上系缚专注。自己观察自己，并修习法性之义。以安乐之等持印持而修习。如是于修持之时，行持应远离二边，不违越律仪与三昧耶，而体验之。彼即是修习瑜伽者，不应妄作未证悟之事，不应遮止证悟之行持。应依止自他利益。如是。于一次之座上，亦应首先以皈依发心摄持，最终为与虚空同等之有情众生之利益而回向，并以愿文印持之。如是观修之行持之体性，乃是吉祥帝洛巴云：无边解脱是见之王，无有散乱是修之
English
Discernment. Direct perception is free from discernment, knowing and becoming familiar with it. Relying on this, the direct perception of one's own awareness and mind appears like a reflection of the moon in water. Based on that, the afflicted Alaya and the wisdom like a flawless mirror appear in a way that measures the true nature. Manifest afflictions, both gross and latent, are transformed into abandonment through antidotes, and after realizing one's own nature, the pure wisdom that knows separately how many realizations of the two abandonments there are, and having obtained power over its Samadhi, at that time, the Alaya becomes manifest. All the discriminations of suchness and the result are purified in that instant of liberation. At that time, Buddhahood is attained. Alas! Not realizing this principle, children are bound by self and what belongs to self. Hearers and individuals are bound by the bondage of the antidote to selflessness. Having practiced the skill of grasping at phenomena, even if one attains self-realization, the part of clinging, not realizing the Alaya, remains on the path. The complete Buddha who realizes everything is therefore unsurpassed. Three, indicating the meaning of the aftermath: Thus, when generating Shamatha and Vipassana, if thoughts of sinking and excitement arise, then recognize the cause of sinking and abandon it. The method should be accompanied by a cool feeling. Release blood. Let awareness dwell pervading all objects. One should look at and contemplate the constantly profound Sutras, Tantras, and Shastras regarding cause and effect. If excitement and scattering arise, then gather it together, because the mount of the mind is the wind, so bind it. Strike the target at the key point. Examine yourself and meditate on the meaning of the nature of reality. Seal it with the Samadhi of bliss and meditate. Thus, at the time of practice, the conduct is free from the two extremes, and it is experienced without violating the vows and Samaya. That is, the yogi who meditates should not falsely do what is not realized, and should not prevent the practice of realization. One should rely on benefiting oneself and others. Like that. In one sitting, one should first be held by refuge and Bodhicitta, and finally dedicate it for the benefit of all sentient beings equal to space, and seal it with aspiration prayers. Thus, the nature of the practice of view and meditation is said by glorious Tilopa: Boundless liberation is the king of view, and without distraction is the practice of