Tibetan
འ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ཀྱང་། །བླ་མ་མཁའ་འགྲོ་རྟག་ཏུ་མཆོད། །མདོར་ན་རང་འདོད་གཡོ་སྒྱུ་དང་། །བཅོས་མ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱ། །ཇི་སྲིད་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་གཉིས། །ཡོད་པ་དེ་སྲིད་མཉམ་བཞག་ལ། །ཤེས་པ་བརྟན་ནམ་མི་བརྟན་བརྟག །མཉམ་བཞག་ཤེས་པ་མི་བརྟན་ན། །མག་མ་མོག་མས་མགོ་གཏུམས་ནས། །བླུན་སྒོམ་བྱས་པས་ དོན་གོ་མེད། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཀུན་བསླངས་ནས། །ལུས་ངག་དགེ་ལ་འབད་པར་བྱ། །འོན་ཏེ་མཉམ་བཞག་བརྟན་གྱུར་ན། །ལུས་ངག་དགེ་སྦྱོར་གང་ཡང་བླའི། །མཉམ་བཞག་འབའ་ཞིག་གོམས་སུ་གཞུག །མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ཟེར་བ་དེ། །ལངས་འདུག་གཉིས་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། །དང་པོ་ལངས་པའི་མཉམ་བཞག་ནི། །དགེ་བའི་དམིགས་པ་གང་རུང་ལ། །རྩེ་གཅིག་མི་གཡོ་སེམས་བརྟན་ན། །འགྲོ་འདུག་བྱས་ཀྱང་མཉམ་བཞག་ཡིན། །དམིགས་པ་རྩེ་གཅིག་མི་གནས་པར། །རྣམ་རྟོག་གང་དགར་ཤོར་གྱུར་ན། །མལ་དུ་སྒོམ་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཡིན། །རང་སེམས་རྟོགས་པའི་མཉམ་བཞག་ནི། །རྣལ་འབྱོར་བཞི་ཡི་རིམ་པས་ཤེས། །རྩེ་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས། །བར་སྣང་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ། །གསལ་སྟོང་མ་འགགས་སལ་ལེ་བ། །སིང་ངེ་ཡེ་རེ་འདུག་པ་དེ། །རྣལ་འབྱོར་དང་པོའི་མཉམ་བཞག་ཡིན། །དེ་ལས་རྣམ་རྟོག་འཕྲོས་པ་དེ། །མལ་ན་སྒོམ་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཡིན། །གསལ་སྟོང་སིང་ངེ་ཡེར་རེ་བ། །གནས་ན་ལབ་བོབ་འགྲོ་འདུག་ཀྱང་། །མཉམ་བཞག་ངང་ལ་གནས་པ་ཡིན། །སྤྲོས་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྟོགས། །རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། །སྐྱེ་འགག་བླང་དོར་མེད་པ་ཡི། །རང་སེམས་ཆོས་སྐུར་གནས་པ་དེ། །རྣལ་འབྱོར་གཉིས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡིན། །མཉམ་བཞག་དེ་ལ་གནས་པ་ན། །འགྲོའམ་ལབ་ལོབ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །མཉམ་བཞག་ངང་ལ་གནས་པ་ཡིན། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མས་གཡེངས་པས་ན། །མལ་ན་སྒོམ་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཡིན། །རོ་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས། །རང་སེམས་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་སྐུ་ལས། །འཁོར་འདས་དུ་མར་ཤར་བ་རྟོགས། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་མི་རྟོག་དང་། །སྣང་དང་སྣང་མེད་གནས་པ་དང་། །མི་གནས་སྟོང་དང་མི་སྟོང་དང་། །གསལ་དང་མི་གསལ་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །འོད་གསལ་ཆོས་སྐུར་རོ་གཅིག་པས། །ཆོས་སྐུ་མིན་པའི་ སྣང་མ་མཐོང་། །འོད་གསལ་མིན་པའི་རྟོགས་མ་མཐོང་། །དེ་ལྟར་རོ་མཉམ་རྟོགས་པ་དེ། །ཡིད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་དུས་ཚོད་དེ། །རྣལ་འབྱོར་གསུམ་པའི་མཉམ་བཞག་ཡིན། །གཉུག་མའི་ཡིད་ཀྱིས་ཟིན་གྱུར་ན། །མཆོངས་རྒྱུག་ལབ་ལོབ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །མཉམ་བཞག་ངང་ལ་གནས་པ་ཡིན། །གཉུག་མའི་ཡིད་དང་བྲལ་གྱུར་ན། །མལ་ན་སྒོམ་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཡིན། །སྒོམ་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་རྟེན་དང་བྲལ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད། །སྒོམ་མཁན་མི་འདུག་ཕྱལ་བར་སོང་། །སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི། །སངས་རྒྱས་རང་ལ་ཚང་ངོ་ཟེར། །འདི་རང་ཡིན་པར་ད་བཟོད་ཤེས། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་དེ། །འདི་རང་ཡིན་པར་དོན་ཐག་ཆོད། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ། །ཐོབ་བོ་སྙམ་པའི་རློམ་སེམས་མེད། །དྲན་པས་ཟིན་དང་མ་ཟིན་མེད། །ཉི་མ་འོད་དང་བཅས་པ་ཡིན། །རྣལ་འབྱོར་མཉམ་བཞག་འབའ་ཞིག་ཡིན། །གཉིས་མེད་མངོན་གྱུར་དེ་ལ་ཟེར། །རྩེ་གཅིག་དུས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ནི། །དང་པོ་ཨ་འཐས་ཉིད་དུ་སྣང་། །སྣང་ཡང་སྒྱུ་མར་བསྒོམ་པར་བྱ། །སྤྲོས་བྲལ་དུས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ནི། །རས་འགའ་སྒྱུ་མར་སྣང་ཡང་ནི། །རེས་འགའ་ཨ་འཐས་ཉིད་དུ་སྣང་། །སྣང་ཡང་ཆོས་སྐུར་བསྒོམ་པར་བྱ། །རོ་གཅིག་དུས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ནི། །དྲན་པས་ཟིན་ཚེ་ཆོས་སྐུར་འཆར། །མ་ཟིན་ཨ་འཐས་ཡད་ཡུད་ཙམ། །སྒོམ་དུ་མེད་ལ་མཉམ་བཞག་དང་། །རྗེས་མེད་ཆོས་སྐུ་འབའ་ཞིག་ཡིན། །གཟུགས་སྐུ་གཉིས་པོ་ཉམས་སྣང་ངོ་། །སྨྲ་ཁམས་ཆེ་བའི་ཁ་ན་མེད། །ཕྱེ་གཏོར་འགམ་པའི་ཁ་ན་མེད། །རང་མགོ་རང་གིས་མ་གཏུམས་ཤིག །སྒོམ་དུ་མེད་པའི་དུས་ཚོད་ནི། །གཉིད་ལོག་མ་ལོག་མེད་པར་གསལ། །རྟོག་དཔྱོད་བྱས་རུང་མ་བྱས་རུང་། །དྲན་པས་ཟིན་རུང་མ་ཟིན་རུང་། །བདག་མེད་གཞན་མེད་ཆོས་སྐུར་གསལ། །དམིགས་མེད་ཐུགས་རྗེའི་འབད་རྩོལ་གྱིས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པར་ཤུགས་ཀྱིས་འཆར། །དེ་འདྲའི་དུས་ལ་མ་ཕྱིན་བར། །ཁ་ལྟ་ཡུག་པའི་ སྒོམ་ཆེན་གྱིས། །རང་གིས་རང་ཉིད་བསླུས་ཉེན་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་སྐལ་ལྡན་སྒོམ་ཆེན་རྣམས། །སྒོམ་མེད་པ་ལ་སླེབས་ཀྱི་བར། །བླ་མ་བཀུར་ཞིང་བསོད་ནམས་བསགས། །ཁ་ལྟ་ཡུག་པོས་མ་བསླུས་ན། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱིས་བསླུས་པ་མེད། །རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གཏམ་ཡིན། །ཚོགས་དང་དབེན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། །ཆོས་སྐུ་ཡེ་ནས་འབྲལ་མེད་ཅིང་། །གཉིས་འཛིན་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ། །ཆོས་བརྒྱད་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ན། །ཚོགས་སུ་འཁྱམས་རུང་དབེན་པ་ཡིན། །གཉིས་འཛིན་ཞེན་པ་དང་བཅས་པས། །བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཡིད་བྱེད་ན། །དབེན་སར་བསྡད་ཀྱང་ཚོགས་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དབེན་དང་ཚོགས་ཀྱང་རུང་། །གཉིས་མེད་རྟོགས་དང་
Chinese
即使了悟无有之义， 亦当恒时供养上师空行。 总而言之，自私自利、狡诈虚伪， 所有造作皆应舍弃。 何时止观二者， 存在之时，于止观， 觉受稳固与否当观察。 止观觉受若不稳固， 如老妇以破布蒙头， 徒作愚痴之禅修， 毫无意义。 当以慈悲心策发， 身语努力行善。 然若止观已稳固， 身语善行皆为上佳， 唯应串习止观。 所谓止观， 即指起立与安坐二者。 初者，起立之止观， 于任何善妙之所缘， 若能一心不移、心意坚定， 则行住坐卧皆为止观。 若于所缘不能一心安住， 任由分别念随意流散， 则纵卧于床亦为后得。 了悟自心之止观， 当依四瑜伽之次第而知。 于一心瑜伽生起之时， 了悟自心之自性。 如虚空清净之中央， 明空无碍，坦然开阔， 澄澈明净，安住其中， 此乃第一瑜伽之止观。 若由此生起分别念， 则纵卧于床亦为后得。 明空澄澈而明净， 安住其中，纵使言语行动， 亦安住于止观之状态。 于离戏瑜伽生起之时， 了悟自心之本性。 觉性离戏，相续不断， 无有生灭取舍， 自心安住于法身， 此乃第二瑜伽之止观。 安住于此止观之时， 纵使行走、言语， 亦安住于止观之状态。 若为戏论之相所扰乱， 则纵卧于床亦为后得。 于一味瑜伽生起之时， 了悟自心之体性。 了悟自心从离戏法身中， 显现轮涅诸相。 分别与无分别， 显现与不显现，安住与， 不安住，空与不空， 明与不明，种种诸般， 皆与光明法身一味一体， 不见非法身之 显现， 不见非光明之觉受。 如是了悟平等一味， 于意念所及之时， 此乃第三瑜伽之止观。 本初
English
Even if the meaning of non-existence is realized, Always worship the Guru and Dakinis. In short, selfishness, deceit, and All artificiality should be abandoned. As long as Samatha and Vipassana, Exist, then in Samatha, Check whether the awareness is stable or not. If the awareness of Samatha is not stable, Like an old woman covering her head with rags, Doing foolish meditation Is meaningless. Having aroused compassion and loving-kindness, Strive to engage body and speech in virtue. However, if Samatha has become stable, Any virtuous actions of body and speech are excellent, Only practice Samatha. What is called Samatha and Vipassana, Refers to standing and sitting. Firstly, the Samatha of standing, On any virtuous object of focus, If the mind is stable, unwavering, and one-pointed, Then walking, sitting, and staying are all Samatha. If the focus is not one-pointed, And thoughts wander wherever they please, Then even meditating in bed is Vipassana. The Samatha of realizing one's own mind, Is known through the stages of the four yogas. When one-pointed yoga arises, Realize the nature of one's own mind. Like the center of pure space, Clear and empty, unobstructed, and open, Clear, serene, and abiding, This is the Samatha of the first yoga. If thoughts arise from that, Then even meditating in bed is Vipassana. Clear, empty, serene, and bright, Abiding in that state, even speaking, acting, walking, and staying, Is abiding in the state of Samatha. When non-conceptual yoga arises, Realize the essence of one's own mind. Awareness is non-conceptual and continuous, Without arising, ceasing, accepting, or rejecting, One's own mind abides in the Dharmakaya, This is the Samatha of the second yoga. When abiding in that Samatha, Even walking or speaking, Is abiding in the state of Samatha. If distracted by the signs of conceptualization, Then even meditating in bed is Vipassana. When one-taste yoga arises, Realize the characteristics of one's own mind. Realize that from one's own non-conceptual Dharmakaya, The various appearances of Samsara and Nirvana arise. Conceptual and non-conceptual, Appearing and non-appearing, abiding and, Non-abiding, empty and non-empty, Clear and unclear, all kinds of things, Are of one taste with the clear light Dharmakaya, Not seeing any appearance that is not the Dharmakaya, Not seeing any realization that is not clear light. Thus, realizing the equality of taste, At the moment that the mind grasps, This is the Samatha of the third yoga. Primordial
Chinese
如果心能把握住， 即使跳跃喧哗， 也安住于等持之中。 如果脱离了本来的心， 即使躺着禅修也是后得。 当无修瑜伽生起时， 觉性的自性脱离了所依。 瑜伽士没有要修的， 修行者不在了，变得散乱。 具足三身五智的， 说佛陀自身就具足。 现在才明白这就是。 大手印的成就， 确定这就是。 对于本自存在的成就， 没有认为获得的傲慢心。 没有被忆念把握和不把握。 太阳是和光芒在一起的。 瑜伽唯是等持， 就叫做无二现前。 专注一境时的后得， 最初显现为庸常。 显现也要观为幻化。 离戏时的后得， 有时显现为幻化， 有时显现为庸常。 显现也要观为法身。 一味时的后得， 被忆念把握时显现为法身， 不把握时庸常恍惚。 在无修之中，等持和， 无后得唯是法身。 二色身是体验显现。 不要大声喧哗， 不要嚼咽糌粑， 不要自己欺骗自己。 无修的时候， 不睡不醒，清明。 无论分别思辨与否， 无论忆念把握与否， 无我无他，显明为法身。 以无缘大悲的努力， 无有分别自然显现。 在没有到达那种时候之前， 口头禅的 修行者， 很可能自己欺骗自己。 因此有缘的修行者们， 在到达无修之前， 恭敬上师，积累资粮。 如果没有被口头禅欺骗， 就不会被福德资粮欺骗。 这是证悟者们的心语。 群聚和寂静的差别是， 法身本来不可分离， 远离二取之识， 不堕入八法一边， 即使在人群中游荡也是寂静。 如果具有二取执着， 对苦乐等加以作意， 即使住在寂静处也是群聚。 因此无论寂静还是群聚， 证悟无二和
English
If the mind can grasp it, Even if jumping and chattering, It remains in the state of Samadhi. If separated from the innate mind, Even meditating in bed is post-meditation. When non-meditation yoga arises, The nature of awareness is free from support. The yogi has nothing to meditate on, The meditator is gone, scattered. Possessing the three Kayas and five wisdoms, It is said that the Buddha himself is complete. Now I understand that this is it. The accomplishment of Mahamudra, I am certain that this is it. For the accomplishment that is naturally present, There is no arrogance of thinking to have attained. There is no grasping or not grasping by mindfulness. The sun is with its light. Yoga is solely Samadhi, That is called non-dual manifestation. The post-meditation of the one-pointed time, Initially appears as ordinary. Even when it appears, contemplate it as illusion. The post-meditation of the free from elaboration time, Sometimes it appears as illusion, Sometimes it appears as ordinary. Even when it appears, contemplate it as Dharmakaya. The post-meditation of the one taste time, When grasped by mindfulness, it arises as Dharmakaya, When not grasped, ordinary and fleeting. In non-meditation, Samadhi and, No post-meditation, solely Dharmakaya. The two form Kayas are experiential appearances. Do not shout loudly, Do not chew Tsampa, Do not deceive yourself. The time of non-meditation, Not asleep, not awake, clear. Whether discriminating or not, Whether grasped by mindfulness or not, Selflessness, otherlessness, clear as Dharmakaya. Through the effort of aimless compassion, Without conceptualization, it arises spontaneously. Until you reach such a time, The one with verbal meditation, Is likely to deceive himself. Therefore, fortunate meditators, Until you reach non-meditation, Respect the Lama, accumulate merit. If not deceived by verbal meditation, You will not be deceived by the accumulation of merit. These are the heart words of the realized ones. The difference between gathering and solitude is, The Dharmakaya is inherently inseparable, Free from the consciousness of dualistic grasping, If not falling to the side of the eight worldly Dharmas, Even wandering in a crowd is solitude. If possessing dualistic clinging, And paying attention to pleasure and pain, Even staying in a solitary place is gathering. Therefore, whether solitary or gathering, Realize non-duality and