Tibetan
གཡོས་པར་འདོད་དགོས་པས་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་འབྱུང་ངོ་། །ཡང་སེམས་བདེ་ལྷམ་མེ་གནས་པ་ཙམ་ལ་སྒོམ་དུ་ངོས་བཟུང་ན། དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གིས་མ་ཟིན་འདུག་སམ་སྒོམ་མིན་ལ་ཟིན་ཡང་འཆར་སྒོ་ཐམས་ཅད་དགག་དགོས་ཤིང་མ་བཀག་ཀྱང་དགྲར་ལྡང་བས་ཅུང་ཟད་མིན་ནོ། །ཡང་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་སྟོང་སང་ངེ་བ་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན། དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གིས་མ་ཟིན་ཞིང་སྣང་ཆ་བཀག་པའི་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ་ཟིན་ཡང་འཆར་སྒོ་དང་སྣང་ཆ་མི་འདོད་པས་ཅུང་ཟད་མིན་ནོ། །ཡང་གང་སྣང་ཅི་ཤར་ཅི་ཤར་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་མེད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དང་མ་བྲལ་བར་སྐྱོང་པ་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན། དངོས་མེད་དུ་འཛིན་པ་ཞེས་སྐྱོན་ཅན་ནོ། །ཡང་དྲན་པ་མེད་པར་སྣང་བ་མཐའ་དག་ལ་དགག་སྒྲུབ་མི་བྱ་བ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན། བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་སྟེ་གྱི་ན་ཙམ་མོ། །འདི་རྣམས་ནི་ཕྱག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་དུ་བདག་གིས་མ་མཐོང་ལ་སོ་སོའ་ལས་གསོག་ཚུལ་རེ་ཡང་ཡོད་དོ། །ཡང་སེམས་གསལ་སིང་ངེ་བ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན་རྟོག་པ་རང་སར་ཞི་ནས་རིག་པ་གསལ་ལ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་སྒོམ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་མི་རྟོག་པ་ཅི་ནས་ཀྱང་དགོས་པར་འདོད་སྣང་བས་ཕྱོགས་རེ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོས་པའི་ཚེ་དེའི་འཕྲོ་བཅད་ནས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་དགོས་པའང་ཕྱོགས་རེ་སྟེ། གཉིས་ཀ་འགྱུ་བ་དང་སྣང་ཆ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པའོ། །ཡང་དྲན་རིག་ཏུར་རེ་བྱས་ནས་སེམས་གསལ་སྟོང་ཧྲིག་གེ་བ་ཁོ་ན་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན། དེ་ཉིད་སྒོམ་ཡིན་ཡང་དྲན་པ་རླབས་ཆེ་བའི་རང་བབས་ལྷུག་པར་མི་འདོད་བར་སྣང་བས་ལྷོད་ཆ་མ་རྙེད་པར་ཧ་ཅང་སྒྲིམ་པའི་ཕྱོགས་རེ་བའོ། །དེས་བསྒོམ་མིན་མིན་པ་འཆུགས་པ་ནི་ ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ལ། སྒོམ་ཕྱོགས་རེ་བ་ལ་ཡར་འཕེལ་དུ་འགྲོ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་ཀྱང་། སྐྱོང་མ་བདེ་ནས་སྒོམ་དང་སྣ་སུན་དོགས་ཡོད་པས་སྣང་ཐོག་སྟོང་ཐོག་གནས་ཐོག་འགྱུ་ཐོག་ཐམས་ཅད་དུ་གྲིམས་ལྷོད་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་གདར་ཤ་ཆོད་ཅིང་ངོ་འཕྲོད་པ་སྐྱོང་བདེ་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡེངས་པ་ལ་སྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བབས་ཅི་འདུག་དེ་ཀ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྤང་བླང་དང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་བཅས་བཅོས་བྱས་ན་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པར་མི་འགྲོའོ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བབས་ཅི་འདུག་ཅི་སྣང་ཅི་ཤར་དེ་རང་རིག་གི་དྲན་པས་མ་ཡེངས་པར་སྐྱོང་བ་ལ་སྒོམ་སྐྱོང་བ་ཞེས་མིང་ཙམ་འདོགས་ཀྱི། བློས་བ
Chinese
因为想要有所作为，所以会产生修行的饥荒。还有，如果仅仅将心安住于舒适的状态就认为是禅修，那么这也是没有被胜观所摄持，即使摄持了，也必须遮止所有的显现，即使不遮止，也会像敌人一样升起，所以不是小事。还有，如果对过去、现在、未来三时的念头都不作意，而将空荡荡的状态认为是禅修，那么这也是没有被胜观所摄持，而且是遮止显现的重大过失，即使摄持了，因为不想要显现和念头，所以不是小事。还有，如果对所显现的一切，都不离开无实有的执着而进行守护，就认为是禅修，那么这就是执着于无实有，是有过失的。还有，如果没有忆念，对一切显现都不作取舍，就认为是禅修，那么这就是安住于舍，仅仅是昏沉而已。这些我都未曾见过是大手印的禅修，但各自都有积累资粮的方式。还有，如果将明亮清晰的心，仅仅认为是无分别的禅修，那么念头自然平息，觉性明亮而没有执着，即使可以认为是禅修，但因为认为无论如何都需要无分别，所以是片面的。同样，当生起分别念的时候，切断念头的延续，安住于明亮而无分别的状态，这也是片面的，因为两者都没有确定动摇和显现。还有，如果让忆念变得敏锐，而将心明亮空荡荡的状态认为是禅修，那么这本身是禅修，但因为不想要忆念广大的自性，所以没有找到放松，而是过于紧绷，是片面的。因此，区分什么是禅修，什么不是禅修，是非常重要的。片面的禅修虽然有向上发展的功德，但因为守护不善巧，可能会对禅修感到厌烦，所以在显现上、空性上、安住上、动摇上，都要通过各种松紧的方式，来辨别和认识，需要一种容易守护的状态。第二，不散乱于庸常的觉知就叫做禅修，庸常的觉知就是心的自性如何安住，那就是什么。如果对它进行取舍和遮止，那就不是庸常的觉知了。因此，心的自性如何安住，如何显现，如何生起，都不要被自明的忆念所散乱，守护它就叫做修禅，只是安立一个名称而已，不要用
English
Because one wants to achieve something, a famine of meditation arises. Furthermore, if one merely identifies settling the mind in a state of comfortable ease as meditation, then this is not grasped by superior seeing (vipassanā). Even if it is grasped, all appearances must be rejected, and even if they are not rejected, they rise up like enemies, so it is no small matter. Furthermore, if one does not bring to mind any thoughts of the three times, and considers the empty, hollow state as meditation, then this is also not grasped by superior seeing, and it is a great fault of blocking appearances. Even if it is grasped, it is no small matter because one does not want appearances and thoughts. Furthermore, if one cultivates whatever appears and arises without separating from the clinging to non-truth, considering it as meditation, then this is faulty because it is grasping at non-existence. Furthermore, if one considers not engaging in acceptance or rejection of all appearances without mindfulness as meditation, then this is abiding in equanimity, which is just dullness. I have not seen these as Great Seal (Mahāmudrā) meditation, although each has its own way of accumulating merit. Furthermore, if one considers only non-thought in a clear, bright mind as meditation, then even if thoughts naturally subside and awareness is clear and without identification, it can be considered meditation, but it is one-sided because it seems that non-thought is absolutely necessary. Similarly, when conceptual thoughts arise, cutting off their continuation and settling into a clear, non-thinking state is also one-sided, because neither movement nor appearance has been definitively settled. Furthermore, if one makes mindfulness sharp and considers only the clear, empty, and bare mind as meditation, then that itself is meditation, but because one does not want the natural, vast state of mindfulness to be relaxed, one has not found relaxation and is too tense, which is one-sided. Therefore, it is extremely important to distinguish between what is and is not meditation. Although one-sided meditation has the quality of progressing upwards, there is a risk of becoming weary of meditation and bored because of unskilled cultivation. Therefore, on the level of appearances, emptiness, abiding, and movement, one needs a state that is easy to cultivate, where one has certainty and recognition through various degrees of tension and relaxation. Secondly, not being distracted from ordinary awareness is called meditation. Ordinary awareness is simply the natural state of the mind as it is. If one imposes acceptance, rejection, or corrections on it, it is no longer ordinary awareness. Therefore, whatever the natural state of the mind is, whatever appears, whatever arises, cultivating it without being distracted by self-aware mindfulness is merely given the name of cultivating meditation. Do not use