Tibetan
ཅོས་ནས་སྒོམ་རྒྱུ་སྤུ་རྩེ་ཙམ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་སྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ་ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མེད་ཟེར་བ་དང་། ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཡེངས་མེད་འདི་ཞེས་པའང་མ་ཡེངས་པར་སེམས་རང་བབས་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་གི་དྲན་པ་མ་ཡེངས་ན་སེམས་སྟོང་སང་ངེ་བའམ་བདེ་ལམ་མེ་བར་གནས་པའམ། རྣམ་རྟོག་འཚུབ་ཟིང་ངེ་འཕྲོ་བའམ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་བཀྲ་ལམ་གྱིས་འཆར་ཡང་སྒོམ་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་རྩལ་ལ་ཁུ་འཕྲིག་མི་བྱ་བར་ལྷུག་པར་སྐྱོང་བ་ཡིན་གྱི་རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་དང་སྣང་བ་བཀུག་པའམ་བཀག་ནས་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དོན་མིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྔར་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ཅིང་ངོ་སྤྲད་པ་ལྟར་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བའི་འཆར་སྒོ་སོགས་ཐ་དད་པ་མང་པོ་མེད་པར་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་མ་འགགས་པའི་རྩལ་རྒྱ་མཚོ་ཉིད་རླབས་སུ་ཤར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བབས་ཅི་ཤར་དེ་ལ་བཟང་ངན་མེད་དོ། །དེས་ན་སེམས་གནས་ན་གནས་ཐོག་འགྱུ་ན་འགྱུ་ཐོག་སྣང་ན་སྣང་ཐོག་དེ་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། གནས་ན་ཆེད་དུ་མི་སྤྲོ་འགྱུ་ན་མི་དགག་པར་གསལ་སང་ངེ་བའམ། སྟོང་ཆམ་མེ་བའམ་བདེ་ལྷམ་མེ་བའམ་འཚུབ་ཟིར་པ་ཅི་འདུག་ནའང་མ་ ཡེངས་པ་ལས་བསྒྱུར་དགོད་བཅས་བཅོས་བྱ་མི་དགོས་སོ། །མདོར་ན་རང་རིག་གི་དྲན་པ་དང་ལྡན་ན་ཐམས་ཅད་སྒོམ་ཡིན་ལ་ཡེངས་ན་གང་ཡང་སྒོམ་མིན་པས་རེ་ཞིག་ལ་དྲན་པ་རྩིས་སུ་བྱ་ཞིང་། ཅི་ཞིག་ན་དྲན་པ་དང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པས་ཐམས་ཅད་དྲན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་བདེ་བ་ཞིག་འོང་ངོ། །འོ་ན་ཁྲིད་རིམ་ལྟར་མི་དགོས་པར་དང་པོ་ཉིད་ནས་སེམས་ཅི་ཤར་དྲན་པས་བཟུང་བས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན་ཅིག་ཆར་བའི་ལས་ཅན་ཁ་ཅིག་ཙམ་དེ་ལྟ་བུས་ཆོག་པ་སྲིད་ཀྱང་། གཞན་དུ་ཁྲིད་རིམ་ལྟར་འཁྲིད་པར་སྣང་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་སྒྲོ་འདོགས་མི་ཆོད་ཅིང་། ངོ་བོ་མཐོང་བའི་མྱོང་བ་དང་བཅས་པའི་ངེས་ཤེས་མི་འབྱུང་བས་དྲན་པ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་གི་དྲན་པ་མེད་པས་མི་འོང་ངོ་། །དེ་ན་ཐ་མལ་གྱི་སེམས། མ་བཅོས་པ་གཉུག་མའི་སེམས་ཞེས་པའི་ཚིག་དོན་ཡང་འདིར་གནས་ལ་ལྟ་བ་རྣམ་དག་སྟོན་པའི་མདོ་རྒྱུད་དང་རྒྱ་བོད་ཀྱི་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་གསུང་རྣམས་ཀྱང་འདིར་གཞོལ་བ་ཡིན་ནོ། ༈ །གསུམ་པ་རྗེས་ཉམས་ལེན་སྐྱོང་ཚུལ་ལ་དྲུག །སྤྱིར་སྐྱོང་དགོས་ཚུལ། ཁྱད་པར་མཉམ་རྗེས་མི་བཅད་སྒོམ་སྐྱོང་ཚུལ། གེགས་ཤོར་ས་དང་གོལ་ས་བཅད་པ། སྐྱེ་མེད་དུ་ལ་བཟླས་ཏེ་བོགས་དབྱུང་བ། ལམ་ཁྱེར་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་རྩལ་སྦྱོང་བ། རྟོགས་པ་འཆར་ཚུལ་བོགས་འདོན་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་སྐྱེས་པས་མི་ཆོག་ལེགས་པར་སྐྱོང་དགོས་ཏེ། སྒོམ་སྐྱེས་ནས་མ་བསྐྱང་བར་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པའམ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་བསགས་སྦྱང་གཞན་ལ་འབད་པ་ནི་རྒྱལ་པོས་འབངས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའམ་སེང་གེ་ཁྱིའི་ཟླ་ལ་སོང་བ་ལྟར་དོན་ལས་ལོག་པའོ། །དེ་ལ་ཞེན་ལོག་སྒོམ་གྱི་རྐང་པའམ། བདག་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ། ཚེ་འདི་མི་རྟག་ཅིང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཞེ་ཕུགས་སུ་བཅུག་སྟེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་འཁྲི་བ་བློས་བཏང་ལ་ཚེ་དང་སྒྲུབ་པ་སྙོམ་པར་བྱ་བའི་བློ་བསྐྱེད། མོས་གུས་སྒོམ་གྱི་མགོ་བོའམ་བོགས་འདོན་ལྟ་བུ་ ཡིན་པས་བླ་མ་དང་བཀའ་བརྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་དངོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བར་རེ་ལྟོས་བཅས་ནས་གསོལ་བ་སྙིང་ནས་འདེབས། དྲན་པ་སྒོམ་གྱི་བྱ་ར་བའམ་དངོས་གཞི་ཡིན་པས་ཐུན་གྱི་དུས་མིན་པ་གཞན་བློས་བཏང་མི་བྱ་བར་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དྲན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་བསླབ། སྒོམ་གྱི་ཕྲིན་ལས་སྙིང་རྗེ་ལ་བྱ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་ཞིང་བསྔོ་བ་སྨོན་ལམ་གྱི་སྐྱབས་འོག་ཏུ་བཅུག །རང་སྒོམ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་གཞན་ལ་སྟོན་པ་དང་སྤེལ་བའི་གཞན་དོན་ལྟར་སྣང་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་བཟུང་ལ་དབེན་པ་བསྟེན། སྒོམ་གྱི་གོ་ཆ་ཁྲེལ་དང་ངོ་ཚ་ལ་བྱ་སྟེ་ནང་རང་སེམས་དཔང་པོར་བཞག་ཅིང་ཕྱི་ནས་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་དང་མཆེད་གྲོགས་ཀྱིས་མི་ཁྲེལ་བར་ཡིད་ཆེས་པའི་རི་མཚམས་དང་འདག་སྦྱར་དང་ས་བཅད་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་མཉམ་རྗེས་སུ་སྒོམ་སྐྱོང་ཚུལ་ནི། སྒོམ་སྣ་ཟིན་ཙམ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོའི་བར་དུ་རང་ཁའི་མཉམ་རྗེས་ཙམ་ལས་མཉམ་རྗེས་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པར་བཤད་ཅིང་། འོན་ཀྱང་སྒོམ་སྐྱོང་བ་ལ་སྤྱིར་རང་རིག་གི་དྲན་པ་མ་ཡེངས་ན་ཐམས་ཅད་སྒོམ་ཡིན་པས་སྤང་བླང་མེད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་མཉམ་རྗེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་བར་དུ་ཐུན་གྱི་དངོས་གཞི་མཉམ་བཞག་ཏུ་བྱས་ལ་ངོ་བོ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱོང་བ་དང་། ཐུན་མཚམས་སུ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བྱས་ལ་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཕལ་ཆེར་གྱི་དགོངས་པར་གོ་ཞིག །གང་ཟག་ཤས་ཆེ་བ་ལ་རེ་ཞིག་སྒོམ་སྐྱེད་ཀྱང་འདི་ཆེ་སྣང་བས་དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལ། ངོ་བོའ་སྐྱོང་ཐབས་སོ་མ་རང་ཐང་ལྷུག་པ་གསུམ་དུ་བཞག་པར་བཤད་པ་ལས། སོ་མ་ལ་ལུས་གནད་ཁོང་གློད་ངག་ག
Chinese
从法性中修习禅定，连毛发尖端许的量也没有。对于那禅修之处连微尘许也没有，却说连一刹那也不散乱，以及说这个庸常的无散乱之识，是指不散乱地守护自心本来的状态。因此，如果自明的觉性不散乱，那么心安住于空朗朗、或乐融融的状态中，或者念头纷乱扰攘地生起，或者各种显现鲜明灿烂地呈现，即使如此也是禅修，所以不要对安住的本性加以改造，而是放松地守护，而不是去阻止念头的生起和压制显现，并使之不生念，那没有意义。其理由也如先前断除增益和作介绍一样，心性的本体和念头以及显现的生起方式等等，没有诸多差别，而是心性唯一不间断的功用，犹如大海本身显现为波浪一般，所以心的本然状态无论显现什么，都没有好坏之分。因此，心若安住就安住于安住之处，若流动就流动于流动之处，若显现就显现于显现之处，以正念守护，安住时不要特意散乱，流动时不要阻止，无论是澄明明、或空荡荡、或乐融融、或纷乱扰攘，无论如何安住，都不要在不散乱的基础上进行改造和调整。总之，如果具有自明的觉性，那么一切都是禅修，如果散乱，那么什么也不是禅修，所以暂时要重视觉性，一旦觉性和心的本体无有差别，一切都转变为觉性的自性，就会产生安乐。那么，是否可以不按照次第引导，从一开始就以正念抓住心的任何显现呢？对于少数具有顿悟根器的人来说，那样或许可以，但对于其他人来说，如果不按照次第引导，就无法断除显现和心的根本执着，也无法生起包含证悟本体体验的定解，即使有其他的正念，因为没有自明的觉性，所以不行。那么，所谓庸常的心，未造作的本初心，这些词语的意义，也都在此处，即安住于此，清净见解的经续以及印度和藏地大成就者们的教言，也都是归于此处的。༈。第三，后修的修持方法有六：总的来说，修持的必要性；特别是不间断地修持等后修；断除障碍和歧途；在无生中反复练习以提升；道用
English
From the nature of phenomena, there is not even a hair's tip of meditation. To say that there is not even a mote of meditation there, yet there is not even a moment of distraction, and to say that this ordinary, undistracted consciousness, means to guard the mind's natural state without distraction. Therefore, if the self-luminous awareness is not distracted, then whether the mind abides in a state of clear emptiness or blissful ease, or whether thoughts arise in a turbulent flurry, or whether various appearances arise with vivid clarity, even so, it is meditation. So, do not tamper with the essence of the natural state, but guard it relaxedly. It is not meaningful to stop the arising of thoughts and suppress appearances, and to remain without thinking. The reason for this is also as before, having cut off the imputations and introduced the nature, there are not many differences between the essence of mind itself and the arising of thoughts and appearances, etc. Rather, the sole, unimpeded function of mind itself is like the ocean itself appearing as waves, so whatever arises as the mind's natural state, there is no good or bad in it. Therefore, if the mind abides, abide in the place of abiding; if it moves, move in the place of moving; if it appears, appear in the place of appearing; guard it with mindfulness. If it abides, do not deliberately scatter it; if it moves, do not stop it. Whether it is clear and bright, or empty and still, or blissful and easy, or turbulent and agitated, however it abides, do not modify or adjust it on the basis of non-distraction. In short, if you have self-luminous awareness, then everything is meditation; if you are distracted, then nothing is meditation. So, for the time being, value awareness. Once awareness and the essence of mind are undifferentiated, everything will be transformed into the nature of awareness, and bliss will arise. Then, is it permissible not to follow the stages of instruction, but from the very beginning to seize whatever arises in the mind with mindfulness? For a few individuals with sudden realization faculties, that may be possible, but for others, if you do not follow the stages of instruction, you will not be able to cut off the root of clinging to appearances and mind, and you will not be able to generate the certainty that includes the experience of seeing the essence. Even if there is other mindfulness, it will not do, because there is no self-luminous awareness. So, the meaning of the words "ordinary mind," "unfabricated original mind," is also here, that is, abiding here. The sutras and tantras that teach pure views, and the words of the great accomplished ones of India and Tibet, all converge on this point. ༈. Third, there are six methods for cultivating post-meditation: In general, the necessity of cultivation; in particular, cultivating meditation without interrupting equipoise and post-meditation; cutting off obstacles and wrong paths; repeatedly practicing in the unborn to enhance it; utilizing the path.
Chinese
通过行持来锻炼，以及领悟生起的方式。第一，仅仅生起禅修是不够的，必须好好地修持。如果生起禅修后不修持，仍然处于平凡状态，或者努力于有相的积累和净治，就像国王做臣民的事情，或者狮子走向狗群一样，是背离意义的。因此，出离心是禅修的根本，或者像是主人一样，因此要思维轮回的痛苦，将此生无常且无意义深深地放在心中，舍弃世间的牵绊，生起平衡生命和修行的决心。虔诚是禅修的头，或者像是领悟的助缘一样，因此要对上师和传承持有不离真佛的观念，带着希望从内心深处祈祷。正念是禅修的守卫，或者像是正行一样，因此不要舍弃座间之外的其他事情，在任何时间、任何情况下都要学习不离对实相的正念。禅修的事业是对慈悲，因此要对一切众生修慈悲心和菩提心，并将他们置于回向和发愿的庇护之下。在自己的禅修没有达到究竟之前，将向他人展示和传播的看似利他的行为视为魔鬼的障碍，并依止寂静处。禅修的盔甲是惭愧和羞耻，因此要将内在的自心作为见证，并且不被外在上师、三宝和道友所羞耻，通过信任的界限、闭关和章节等方式，努力禅修。第二，特别是在止观双运中修持禅修的方式是：从刚刚开始禅修到大圆满之间，据说只有自己程度上的止观，没有具有体性的止观。然而，在修持禅修时，一般来说，如果自明的正念不散乱，那么一切都是禅修，因此没有取舍，但在领悟的止观没有混杂之前，在座间的正行中进行止的修持，并修持其体性为专注一境，在座间休息时进行观的修持，并将念头和显现转化为道用，这是大多数实修传承的观点。对于个性较强的人，暂时生起禅修，但因为觉得这个更大，所以就这样说，对于此，据说有三种修持体性的方法：自然、放松和坦然。其中，自然是指身体的关键在于放松，语言的...
English
Training through practice, along with eliciting the ways of arising realization. First, it is not enough to just generate meditation; one must cultivate it well. If one does not cultivate after generating meditation and remains in an ordinary state, or strives for other accumulation and purification with fixation, it is like a king doing the work of subjects or a lion going to a pack of dogs, deviating from the meaning. Therefore, renunciation is the foot of meditation, or like a master, so contemplate the suffering of samsara. Instill deeply in your heart that this life is impermanent and meaningless, abandon worldly attachments, and generate the determination to balance life and practice. Devotion is the head of meditation, or like a condition for eliciting realization, so maintain an understanding of the lama and lineage as inseparable from the actual Buddha, and pray from the depths of your heart with reliance. Mindfulness is the guard of meditation, or like the main practice, so do not abandon other things outside of session times, and train in not being separated from mindfulness of the nature of reality at all times and in all circumstances. The activity of meditation is compassion, so cultivate loving-kindness, compassion, and bodhicitta towards all sentient beings, and place them under the protection of dedication and aspiration prayers. Until one's own meditation has reached its end, regard the seemingly altruistic act of showing and spreading it to others as an obstacle of demons, and rely on solitude. The armor of meditation is shame and embarrassment, so keep your own mind as a witness within, and do not be ashamed of the external lama, Three Jewels, and Dharma friends, and diligently meditate through trusted boundaries, retreats, and outlines. Second, the way to cultivate meditation, especially in union of shamatha and vipashyana: From just starting meditation to the Great Perfection, it is said that there is only shamatha and vipashyana of one's own level, and there is no shamatha and vipashyana with characteristics. However, in cultivating meditation, generally, if the mindfulness of self-awareness is not distracted, then everything is meditation, so there is no acceptance or rejection, but until the shamatha and vipashyana of realization are not mixed, practice shamatha in the main practice of the session, and cultivate its essence as single-pointed concentration, and practice vipashyana during the breaks between sessions, and transform thoughts and appearances into the path, which is understood as the view of most practice lineages. For people with strong personalities, generate meditation for a while, but because it seems bigger, it is said that there are three ways to cultivate its essence: natural, relaxed, and at ease. Among them, natural means that the key to the body is relaxation, and the speech of...