Tibetan
མ་པ་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས། གཉེན་པོར་ཤོར་བ་ལ་སྒོམ་སྤང་གཉེན་དབྱེར་མེད་རང་ངོ་རང་རིག་པས་སྤང་བྱ་ཉིད་གཉེན་པོར་འཆར་བ་མ་རིག་པར་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་དང་སྒོམ་སོ་སོར་བཟུང་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་བྱེད་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བའམ་གཞན་ཡང་རྐྱེན་དང་འཕྲད་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་བཤིག་ནས་སྒོམ་དུ་འཇོག་པ་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས། རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་ལ། སྒོམ་ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་མ་རིག་པར་དམིགས་བཅས་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་རྒྱས་འདེབས་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། སྒོམ་ལམ་དུ་མ་བསླངས་པར་ཕྱི་སྙགས་བྱས་ལ་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་དུ་རྒྱས་འདེབས་པའམ་སྔ་མ་མཉན་སླར་སྒོམ་སྙམ་དུ་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་གྱིས་བཅད་པ་ལྟ་བུའི་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས་ཏེ། འདིས་མཚོན་པ་མཐའ་དག་སྒོམ་གྱི་ཤོར་ས་ཡིན་ལ། ཤོར་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ཡོད་ཅིང་གཞན་ཡང་སྒོམ་ལ་མྱོང་བ་རུས་མི་ཐོན་པའི་བློ་དྲེད་ཅན་དུ་འགྱུར་བས་མ་ཤོར་བ་གལ་ཆེའོ། །གོལ་ས་ནི། སྤྱིར་སྒོམ་བསྐྱངས་པས་བདེ་གསལ་མི་ རྟོག་པའི་ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མཐའ་ཡས་པ་འཆར་ཞིང་། ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་པོ་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་བཟང་བ་དང་རྣམ་གཡེང་དང་ལེ་ལོས་བར་མ་བཅད་པར་སྒོམ་ལ་བརྡུར་བ་དག་ལ་ཉམས་ཀྱི་རིགས་ངོ་མཚར་ཞིང་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་སྐྱེ་ལ། སྒོམ་དང་བྱ་བ་གཞན་བསྲེས་ནས་བསྒོམ་པ་ལ་ཉམས་བག་རེ་ལས་མི་འབྱུང་ངོ་། །གང་ལྟར་ནའང་བདེ་ཉམས་ལ་ལུས་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་དང་། ཚ་གྲང་གི་རེག་པ་ཡང་བདེ་བར་འཆར་བ་དང་ལུས་ཡོད་མེད་མི་ཚོར་བར་བདེ་བ་དང་དགའ་ཞིང་རྒོད་འདོད་པ་སོགས་དང་སེམས་སྤྲོ་བ་དང་སྐྱིད་སྣང་འཆར་བ་དང་བློ་བདེ་ཞིང་འབོལ་བ་དང་ཉིན་མཚན་ངོ་མི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་། གསལ་ཉམས་ལ་སེམས་དྭངས་པ་དང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་དང་མཚན་མོ་ཡང་ཉེ་རིང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་དང་འོད་གསལ་བའི་སྣང་བ་སོགས་དང་གཞན་སེམས་ཤེས་པ་སྙམ་བྱེད་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ལ་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་རྟགས་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་དང་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་པའི་འཛིན་སྟངས་སྐྱེ་བ་དང་། སྣང་བ་བཀྲག་མེད་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྣང་བ་དང་རང་དང་སྣང་བ་སྟོང་པར་འཆར་བ་དང་སྟོང་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་སོགས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ངོ་། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་གའི་ཉམས་སམ་ཉམས་ཕྱོགས་རེ་བ་གང་ཡིན་ཡང་འདྲ་སྟེ། ཉམས་དེ་དག་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་ཉམས་ཀྱིས་དཀྲིས་པའི་སྒོམ་དེ་བྱུང་ན་དགའ་མི་དགའ་བར་ཆེད
Chinese
迷失的两种方式：立即迷失和逐渐迷失。在对治上迷失，是指不区分修习与断除、对治，以自知自明的方式，将应断除的显现为对治，这是无明的迷失。将应断除的烦恼和修习分别执着，以修习作为烦恼的对治，这是逐渐迷失。当念头散乱或遇到其他因缘时，立即停止并转为修习，这是立即迷失的两种方式。在增益上迷失，是指不区分修习方法与智慧，认为一切法皆安住于自性之中，这是无明，对有相执着，并增益其无自性，这是逐渐迷失。未将修习融入道中，仅做表面功夫，却自认为在修习，或者先听闻，之后又认为在修习，以念头阻断修习，这都是立即迷失的两种方式。以上所说的，都代表了修习中可能迷失的地方。有些迷失会导致堕入恶趣，有些则会使修习者变成没有真正体验的厚脸皮之人，因此不迷失非常重要。歧途是：一般来说，通过修习，会生起无量无边的乐、明、无念的体验差别。特别是，对于那些根脉、明点、风息良好，且未被散乱和懈怠中断，精进修习的人来说，会生起各种奇妙且难以言喻的体验。如果将修习与其他事务混杂，则不会产生深刻的体验。无论如何，在乐的体验中，身体会充满快乐，冷热的触感也会显现为快乐，甚至感觉不到身体的存在，感到快乐、喜悦和兴奋等，内心感到快乐和愉悦，感到轻松和舒适，甚至分不清白天和黑夜，会产生各种各样的快乐。在明的体验中，内心会清澈，一切显现都会变得清晰，即使在夜晚也能看到远近的物体，会出现光明照亮的景象，甚至会觉得自己能知道他人的想法等等，会产生各种各样的体验。在无念的体验中，会显现各种空性的征兆，会对一切事物产生空性的执着。显现会变得黯淡无光，没有自性，自己和显现都会显现为空性，会产生空性的定解等等，会产生各种各样的体验。无论是乐、明、无念三种体验中的任何一种，或者任何一种体验的倾向，都是一样的。如果将这些体验视为至高无上，并被这些体验所束缚，那么修习就会变得不快乐。
English
There are two ways to go astray: immediate straying and gradual straying. Straying in terms of antidotes refers to not distinguishing between practice and abandonment, or antidotes. When, through self-awareness and self-knowing, what should be abandoned appears as an antidote, this is straying due to ignorance. Holding afflictions and practice as separate, and taking practice as the antidote to afflictions, is gradual straying. When thoughts wander or when encountering other circumstances, immediately stopping and turning to practice is the two ways of immediate straying. Straying in terms of exaggeration refers to not distinguishing between the method of practice and wisdom, believing that all phenomena abide in their own nature. This is ignorance, clinging to appearances, and exaggerating their lack of inherent existence, which is gradual straying. Not integrating practice into the path, but merely going through the motions and thinking one is practicing, or first listening and then thinking one is practicing, cutting off practice with thoughts, are the two ways of immediate straying. All of the above represent places where one can go astray in practice. Some straying can lead to falling into the lower realms, while others can turn practitioners into shameless individuals without genuine experience. Therefore, it is crucial not to stray. The wrong path is: In general, through practice, countless distinctions of experiences of bliss, clarity, and non-thought arise. In particular, for those practitioners whose channels, drops, and winds are good, and who practice diligently without being interrupted by distraction and laziness, various wonderful and indescribable types of experiences arise. If practice is mixed with other activities, deep experiences will not arise. In any case, in the experience of bliss, the body will be filled with happiness, the touch of hot and cold will also appear as happiness, one may not even feel the existence of the body, feeling happy, joyful, and excited, etc., the mind will feel happy and joyful, feeling relaxed and comfortable, even not distinguishing between day and night, various kinds of happiness will arise. In the experience of clarity, the mind will be clear, all appearances will become clear, even at night one can see objects near and far, there will be a luminous appearance, and one may even think one can know the thoughts of others, etc., various kinds of experiences will arise. In the experience of non-thought, various signs of emptiness will appear, one will develop an attachment to emptiness in everything. Appearances will become dim and without inherent existence, oneself and appearances will appear as emptiness, one will develop a definite understanding of emptiness, etc., various kinds of experiences will arise. Whether it is any of the three experiences of bliss, clarity, and non-thought, or any tendency towards an experience, it is the same. If these experiences are taken as supreme and one is bound by these experiences, then practice will become unhappy.
Tibetan
་དུ་བསྐྱང་ན། བདེ་བས་འདོད་ཁམས་གསལ་བས་གཟུགས་ཁམས་མི་རྟོག་པས་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་ལ། ཞེན་འཛིན་མེད་ཀྱང་ཉམས་ཀྱིས་དཀྲིས་པའི་སྒོམ་དེས་ཉན་རང་གི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་ཅིང་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངལ་གསོ་ཙམ་འཐོབ་ཀྱི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནུད་ཐུབ་པ་དཀའོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་རབ་དམན་ཞིང་ཐོས་པ་ཆུང་ན། ངོ་བོ་གཉུག་མ་སྐྱོང་བ་ལས་ལོག་ནས་སྒོམ་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་གནས་པ་འཐུག་པོ་དང་ཉམས་འལ་འོལ་དང་གཉུག་མ་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཁར་འཁོར་བ་འོང་ངོ་། །དེས་ན་གོལ་ས་འགའ་ཞིག་གིས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་དོགས་ཡོད་ལ་གཞན་དག་ཀྱང་སྲིད་པའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཙམ་ལས་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཤར་དུ་འགྲོ་བར་ འདོད་པ་ལ་ནུབ་དང་བྱང་དུ་སོང་བ་ལྟར་དོན་འཆུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་རང་ཉམས་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱི་མ་གོལ་སར་མི་འཛིན་ཞིང་བར་པ་ཡང་ཞེན་མེད་དུ་སྒོམ་ཐད་ཀར་བསྐྱངས་པས་ཉམས་རང་སར་དག་ནས་བོགས་ཐོན་ལ། འོན་ཀྱང་ཉམས་བྱིངས་ཅན་ཕལ་ཆེར་དགེ་སྦྱོར་ན་འཕར་བའི་གེགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་གནས་ལུགས་ལ་སྒྲིབ་པས། ཐབས་སྣ་ཚོགས་པས་ཉམས་བཤིག་ནས་བསྒོམ་པ་ཆོད་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། ༈ །བཞི་པ་སྐྱེ་མེད་དུ་ལ་བཟླས་ཏེ་བོགས་དབྱུང་བ་ལ་ལྔ། ལ་བཟླ་བའི་དུས་ཚོད། རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་རྩད་གཅོད་པ། སྒོམ་དང་སྒོམ་མཁན་གྱི་སེམས་རྩད་གཅོད་པ། སྐྱེ་མེད་ཟང་ཐལ་དུ་ལ་བཟླ་བ་དངོས། མཉམ་རྗེས་ཉིན་མཚན་རྣམས་བསྲེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་འཐུག་པོ་དག་ནས་སེམས་གསལ་དྭངས་ཐོན་ཏེ་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་འཁོར་ཡུག་ཏུ་སོང་བའམ། ཉིན་སྣང་ཤས་ཆེ་བ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་རྟོག་པ་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་གསལ་སྟོང་སང་ངེ་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་ཐོག་ཏུ་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་སྣང་སྟོང་ལྷང་ངེ་འཆར་ཞིང་རྟོག་སྣང་གི་ཐོག་ཏུ་ངེས་ཤེས་ཐག་ཆོད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ལ་བཟླའོ། །ལ་བཟླ་སྔས་ན་མྱོང་བ་མི་ཐོན་པར་གོ་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་དྲེད་པོ་ཁའི་ལྟ་བ་མཐོ་བ་ཞིག་འབྱུང་ལ། ཧ་ཅང་འཕྱིས་ན་སྐལ་བ་ཅན་དག་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་འཛིན་རང་དག་ལ་སོང་ནས་རྟོགས་པ་འཁོར་ཡུག་དུ་གྲོལ་བ་མང་ཡང་། འགའ་ཞིག་ལ་བཟང་རྟོག་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཆེར་སོང་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་མཐོ་དམན་སྣ་ཚོགས་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་འགྲོ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚེ་མོས་གུས་ཀྱི་གདུང་ཤུགས་དྲག་པོས་སྣ
Chinese
如果这样修持，以安乐故生于欲界，以光明故生于色界，以无分别故生于无色界。虽然没有执着，但被体验所缠绕的禅修，只能成就声闻、独觉的果位，从恶趣的痛苦中获得暂时的休息，对于获得圆满的佛陀果位，丝毫也不能起到作用，这是很困难的。另外，如果智慧浅薄，闻法甚少，就会偏离修持本来的自性，而产生对禅修的期望，以及厚重的住着，似是而非的体验，和模糊不清的自性。因此，有些歧途会让人有堕入恶趣的危险，而其他的歧途也只能成就轮回的安乐而已。譬如想要去东方，却向西或向北走一样，是颠倒错乱的。体验有止的体验、观的体验和证悟的自体验三种，后面的自体验不会被认为是歧途，中间的观的体验也要在没有执着的情况下直接修持，这样体验才能在自身清净，从而发挥作用。然而，大多数以体验为主的人，往往会成为增长善行的障碍，遮蔽实相，因此，要用各种方法破除体验，这样禅修才能更加坚定。༈ 第四，于无生中磨练而发挥力量有五点：磨练的时间，斩断念头和显现，斩断禅修和禅修者的心，于无生通透中磨练的真实，混合座上座下、白天黑夜。第一，磨练的时间：修行者从安乐光明无分别的厚重体验中，心变得清澈明亮，进入光明空性的虚空般的禅修状态，或者白天显现较多，进入禅修状态，念头生起时，用正念抓住，光明空性朗然呈现，六识的显现生起时，用正念抓住，显现空性朗然呈现，在念头和显现上生起决定的定解之时，就应该磨练。如果过早磨练，就无法产生体验，只会产生依赖于理解的夸夸其谈的高调见解。如果太迟磨练，有缘分的人大多会进入体验的执着自解脱，证悟在轮回中解脱的状态，但有些人会对好的念头和定解产生强烈的执着，从而产生各种高低不同的善行。第二，首先是共同的前行，特别是上师瑜伽时，以强烈的虔诚之情
English
If you cultivate in this way, you will be born in the desire realm because of bliss, in the form realm because of clarity, and in the formless realm because of non-conceptuality. Although there is no attachment, the meditation that is entangled by experience can only accomplish the attainment of Shravakas and Pratyekabuddhas, and obtain temporary rest from the suffering of the lower realms. It is difficult to have any effect on attaining the perfect Buddha. Furthermore, if wisdom is shallow and learning is little, one will deviate from cultivating the original nature and develop expectations for meditation, as well as thick clinging, vague experiences, and a dim original nature, and thus wander in samsara. Therefore, some wrong paths may lead to the danger of being born in the lower realms, while others can only achieve the happiness of samsara. It is like wanting to go east but going west or north, which is a reversal of the meaning. There are three kinds of experiences: the experience of shamatha, the experience of vipassana, and the self-experience of realization. The latter is not considered a wrong path, and the middle one, the experience of vipassana, should also be cultivated directly without attachment, so that the experience can be purified in itself and thus play a role. However, most people who focus on experience tend to become obstacles to increasing virtuous deeds and obscure the true nature. Therefore, various methods should be used to break down experience, so that meditation can be more firm. ༈ Fourth, there are five points to refine and unleash power in the unborn: the time of refinement, cutting off thoughts and appearances, cutting off the mind of meditation and the meditator, the reality of refining in the unborn transparency, and mixing the post-meditation and pre-meditation, day and night. First, the time of refinement: When the practitioner's mind becomes clear and bright from the thick experience of bliss, clarity, and non-conceptuality, and enters a state of meditation like the clear and empty sky, or when the daytime appearance is more dominant and enters the state of meditation, and when thoughts arise, they are grasped with mindfulness, and the clear and empty luminosity appears, and when the appearances of the six consciousnesses arise, they are grasped with mindfulness, and the appearance of emptiness appears, and when a definite conviction arises on thoughts and appearances, then one should refine. If one refines too early, one will not be able to generate experience, and will only generate a high-sounding view that relies on understanding. If one refines too late, most of the fortunate ones will enter the self-liberation of attachment to experience, and the state of realization will be liberated in samsara, but some will develop strong attachments to good thoughts and definite convictions, thus generating various good deeds of high and low. Second, first is the common preliminary practice, especially during Guru Yoga, with strong devotion