Tibetan
མེ་བ་དེ་ཀ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་གསལ་སྟོང་དུ་རྗེན་ནེ་འདུག་པ་དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རང་ངོ་མཐོང་བའམ་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ཤར་བ་ཟེར། སྔར་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་གཏན་ལ་ཕབ་དུས་དང་གནས་འགྱུའི་རྩ་བ་བཅད་དུས་ལྟར་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སེམས་རང་རིག་རང་གསལ་གཅིག་པུ་དེ་མིན་པ་མང་པོ་མེད། ཆུ་དང་རླབས་ཀྱི་དཔེ་ལྟ་བུ་ཡིན། དེས་ན་གནས་པ་དང་འགྱུ་བ་ལ་ཁྱད་འདུག་གམ་རྟོག་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་འདུག་གམ། མི་རྟོག་པར་ལྷན་གནས་པ་ལ་བཟང་རྒྱུའམ་དགའ་རྒྱུ་དང་རྣམ་རྟོག་ཡེར་འཕྲོས་པ་ལ་ངན་རྒྱུའམ་མི་དགའ་བ་དགོས་པ་འདུག་གམ། འདིའི་མཚངས་མ་རིག་ན་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་ཕོག་པ་ཡིན་པས་ད་ཕྱིན་ཆད་རྟོག་པ་མ་སྐྱེས་ནས་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་སྐྱོངས་ཆད་དུ་ སྐྱེད་མི་དགོས། སྐྱེས་ན་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་སྐྱོངས་ཆེད་དུ་དགག་མི་དགོས་པས་གནས་འགྱུ་གཉིས་ལ་ཉེ་རིང་མ་བྱེད། རྣམ་རྟོག་འདིས་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལ་འགྲེ་བ་ཡིན། འོན་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་རྣམ་རྟོག་ཉིད་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཞིང་རྣམ་རྟོག་མ་སྐྱེས་ནའང་ཆེད་དུ་སྤྲོས་ལ་དེའི་ངོ་བོ་སྐྱོངས། དེ་མིན་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཤོར་དོགས་ཡོད་པས་འབུངས་ལ་སྐྱོངས་ཞེས་གཅུན་ལ་ཞག་འགའ་སྒོམ་དུ་བཅུག །སྤྲོ་ན་ལུང་འདྲེན་ཡང་བྱས་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔར་བཞིན་ལུས་གནད་དང་ལྟ་སྟངས་སོགས་ངོ་བོའ་མཉམ་བཞག་གི་ངང་ནས་རིའམ་ཁང་ཁྱིམ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་བཀྲ་ལམ་གྱིས་འཆར་དུ་བཅུག་ལ། ཤར་བ་དེ་ལ་ཅེར་བལྟས་པའི་ཚེ་སྣང་བ་ངོས་བཟུང་མེད་པར་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ། སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག །དེ་གཉིས་ཁྱད་ཅི་འདུག་རེ་ཞིག་ལྟོས་དང་ཞེས་བལྟར་བཅུག །ཁྱད་མེད་པར་ངེས་བཟུང་མེད་པའི་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་ཟེར་ཡང་། སྣང་བ་ཤར་བའི་རྣམ་པ་དེ་འགགས་ནས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ། རྣམ་པ་དེ་གསལ་སྟོང་དུ་བསྒོམས་པས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ། རྣམ་པ་སྣང་བ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་དྲིས་པས་སྔ་མ་གཉིས་ལྟར་ཟེར་ན་སྔར་གདར་ཤ་མ་ཆོད་པ་ཡིན་པས་སླར་སྒོམ་དུ་བཅུག་ལ་ཐག་བཅད། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལམ་སྣང་བ་དེ་ཀ་སྣང་ཆ་མ་འགགས་པར་སྣང་ཙམ་ལས་ངོས་བཟུང་མེད་པར་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་པ་མྱོང་ན། ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་བཀྲ་ལམ་གྱིས་ཤར་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་ཆ་དེ་ཉིད་ཡལ་བའམ་བཀག་མ་དགོས་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྣང་བཞིན་དུ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་པ་དེ་སྣང་བའི་ངོ
Chinese
那个当下没有执著，赤裸裸地处于光明空性的状态，这被称为见到俱生念头的自性，或者说念头显现为法身。像以前确定念头的自性，以及斩断住处转变的根本时一样，除了没有执著的自明自显的心之外，没有其他更多的东西。就像水和波浪的例子一样。那么，安住和流动有什么区别吗？念头和非念头有什么区别吗？对于不作念而俱生安住的状态，需要有好的结果或者高兴的理由吗？对于念头散乱纷飞的状态，需要有坏的结果或者不高兴的理由吗？如果不明白这个比喻，就会遭受修行的饥荒，所以从今以后，不要在念头没有生起时努力让它生起，已经生起时就让它自然存在。生起时也不需要为了让它存在而去阻止它，所以对于安住和流动不要有亲疏之别。这个念头可以比拟所有的念头。然而，暂时可以把念头本身作为道路，即使念头没有生起，也要特意去引发它，并保持它的自性。否则，恐怕会失去见到念头自性的机会，所以要努力保持它，这样告诫后让他们静下心来修行几天。如果愿意，也可以引用经文，从而生起定解。第三个是：像之前一样，保持身体姿势和观看方式等本质的等持状态，让山或房屋等形状的显现清晰地出现。当凝视所显现之物时，显现是无执著地处于光明空性之中吗？心性的自性是光明空性吗？这两个有什么区别？暂时观察一下，让他们观察。即使他们说没有区别，都处于无执著的光明空性之中。那么，是显现生起的形象消失后才处于光明空性之中吗？还是通过将形象观修为空性才处于光明空性之中吗？还是形象显现本身就处于光明空性之中？如果他们像前两种情况那样回答，那就说明之前没有彻底决断，所以让他们再次修行，并作出决断。如果体验到形状的形象，也就是显现本身，在显现的同时，没有停止显现，只是显现而没有执著，处于光明空性之中。那么，介绍就是：当山和房屋等显现清晰地出现时，你所看到的显现，不需要消失或停止，显现本身就在显现的同时，无执著地处于光明空性之中，这就是显现的自性。
English
That very moment of being without grasping, nakedly abiding in clarity and emptiness, is called seeing the self-nature of co-emergent thoughts or thoughts dawning as Dharmakaya. Like when the essence of thoughts was previously determined and the root of the shifting abode was severed, there is nothing more than the single, self-aware, self-luminous mind that is without grasping. It is like the example of water and waves. So, is there a difference between abiding and moving, or is there a difference between thought and non-thought? When co-emergent abiding occurs without thought, is there a need for a good result or a reason to be happy? When thoughts scatter and proliferate, is there a need for a bad result or a reason to be unhappy? If you do not understand this analogy, you will suffer a famine of meditation, so from now on, do not strive to generate thoughts that have not arisen, but let them naturally exist as they arise. When they arise, there is no need to prevent them in order to make them exist, so do not discriminate between abiding and moving. This thought can be compared to all thoughts. However, for the time being, you can take thought itself as the path, and even if thoughts do not arise, you should deliberately provoke them and maintain their essence. Otherwise, there is a risk of losing the opportunity to see the essence of thoughts, so strive to maintain it. After admonishing them in this way, let them calm down and meditate for a few days. If you wish, you can also quote scriptures to generate certainty. The third is: As before, maintain the essential equipoise of body posture and gaze, and allow the appearance of forms such as mountains or houses to clearly arise. When you stare at what appears, is the appearance without grasping and abiding in clarity and emptiness? Is the self-nature of mind clarity and emptiness? What is the difference between the two? Observe for a while, and let them observe. Even if they say there is no difference, and both abide in clarity and emptiness without grasping. Then, is it that the form of the appearance that arises ceases and then abides in clarity and emptiness? Or is it that by meditating on the form as emptiness, it abides in clarity and emptiness? Or is it that the form of the appearance itself abides in clarity and emptiness? If they answer like the first two cases, it means that there was no thorough decision before, so let them meditate again and make a decision. If you experience that the form of the shape, that is, the appearance itself, without ceasing the appearance, just appearing without grasping, abides in clarity and emptiness. Then, the introduction is: When the appearance of mountains and houses clearly arises, the appearance that you see, without needing to disappear or stop, the appearance itself, while appearing, abides in clarity and emptiness without grasping, that is the essence of appearance.
Tibetan
་བོ་མཐོང་བ་ཡིན། སྔར་སྣང་བའི་ངོ་བོ་བལྟ་དུས་དང་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་དུས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པ་ལྟར། སྣང་བ་ཕྱིན་མེད་སེམས་ཉིད་ནང་ན་མེད་སེམས་གསལ་སྟོང་དེ་ཉིད་སྣང་བར་ཤར་བ་མ་གཏོགས་གཞན་མེད། རྨི་ ལམ་གྱི་ཡུལ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པའི་དཔེ་ལྟ་བུ་ཡིན། སྣང་བ་ཤར་ཙམ་ཉིད་ནས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སྣང་སྟོང་རང་གྲོལ་ཉིད་ཡིན། སྣང་ལ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་སྣང་སྟོང་དུ་རྗེན་ནེ་བ་འདི་ལ་སྣང་བ་ལྷན་སྐྱེས་རང་ངོ་མཐོང་བའམ་སྣང་བ་ཆོས་སྐུར་ཤར་བ་ཟེར། དེས་ན་སྟོང་པ་བཟང་རྒྱུ་མེད་སྣང་བ་ངན་རྒྱུ་མེད་སྣང་སྟོང་ཐ་དད་དུ་མེད་པས། སྣང་ན་སྣང་ཐོག་ཏུ་སྐྱོངས་ཆེད་དུ་སྣང་ཆ་མ་བཀག །སྟོང་ན་སྟོང་ཐོག་ཏུ་སྐྱོངས་ཆེད་དུ་སྣང་ཆ་མ་བསྒྲུབ་པར་གང་ཤར་སྒོམ་དུ་ཁྱེར། སྤང་བླང་དང་བཅས་བཅོས་བྱ་མི་དགོས་ཉམས་ལེན་གྱི་དྲན་པས་སླེབ་ན་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ད་ཕྱིན་ཆད་སྣང་སྟོང་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་ཉེ་རིང་མ་བྱེད་པར་སྐྱོངས། འོན་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྣང་བའི་འཆར་སྒོ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་འཆར་དུ་བཅུག་ལ་སྣང་ལ་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྐྱོང་བ་ལ་མ་ཡེངས་པ་གལ་ཆེ། ཞེས་ཞག་འགའ་སྒོམ་དུ་བཅུག་ཅིང་སྤྲོ་ན་ལུང་འདྲེན་ཡང་བྱས་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དོ། ༈ །གཉིས་པ་སྐྱོན་སེལ་ཞིང་སྒོམ་པ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས། ནོར་དང་སྒོམ་སྐྱོན་བཤད་པ་དང་། སྒོམ་སྐྱོན་མེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དྭགས་པོ་བཀའ་བརྒྱུད་ལ་སྒོམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྲགས་ཀྱང་། སོ་སོའ་གོ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ནས་བློའི་འཛིན་སྟངས་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་འོང་བར་སྣང་བས། གཞན་དག་ལ་དགག་པ་བྱ་བ་མིན་ཀྱང་རང་ལ་ཡིད་གཏོད་པ་དག་ལ་གོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་བཟུང་ནས་སེམས་གནས་མཚོ་ལ་དར་ཆགས་པ་ལྟར་གྱུར་ཏེ་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་ཕྲ་རགས་འགགས་པའམ། མ་འགགས་ཀྱང་མི་གསལ་བ་ཝལ་པོ་ལྟ་བུར་སོང་བ་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན། སྔ་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོན་ཆེ་ལ་ཕྱི་མའང་ལྟེམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྣང་བ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཚོར་བ་མེད་པའི་དྲན་མེད་དུ་འདུག་པ་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན་ལུང་ མ་བསྟན་དུ་ཡེངས་པ་སྟེ་འདི་ཡིན་མེད་དོ། །ཡང་ན་རྣམ་རྟོག་སྔ་མ་འགགས་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པའི་བར་གྱི་ཤེས་པ་ཧད་པོ་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ན། དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་གིས་མ་ཟིན་པས་སྐྱོན་ཆེ་ལ་ཟིན་ཡང་ཕྱག་ཆེན་སྐྱོང་བ་དེ་ལས་མ་
Chinese
就能见到（本性）。以前观看显现的自性时，以及将显现断定为心时，就像斩断增益一样。显现并非来自他处，心性中也无有，唯有明空之心显现，除此之外别无他物。如同梦境之境与梦境之识的例子。显现仅仅生起之时，即是无有执着的显空自解脱。于显现而无有执着，显现赤裸裸地处于空性之中，这被称为证悟显现俱生自性，或者显现显现为法身。因此，空性并非是好的因，显现并非是坏的因，显现与空性并非是不同的。显现时，为了在显现之上修持，不要遮止显现之分。空性时，为了在空性之上修持，不要造作显现之分，而是将任何生起的都转为修行。无需断除和取舍，也不需改造，若能以修行的正念到达，则一切显现与存在皆是大手印法身，因此从今以后，不要对显现与空性进行取舍和亲疏，而应修持。然而，暂时允许显现生起各种不同的显现方式，重要的是不要忘记修持对显现无有执着的自性。这样让其修行数日，若有兴致，也引用教证，从而生起定解。༈。第二，纠正错误并确定修行，分为二：讲述错误和修行之过患，以及宣说无有修行过患。第一，噶举派的达波（地名）大手印的修法，如日月般著名，然而，由于各自理解方式的差别，似乎会产生各种不同的执着方式。虽然不应驳斥他人，但为了让信任自己的人产生理解，稍微讲述一下。也就是说，仅仅抓住心的安住之处，使心安住如海面上静止的旗帜一般，六识的粗细显现停止，或者即使没有停止，也不清晰，如同瓦尔波（地名）一般，若将此作为修行，前者是极其严重的错误，后者也是被称为“呆滞”的过患。又或者，对于没有显现明与不明的感受的无记状态，若将其作为修行，则是散乱于无记之中，并非是正确的。又或者，若将前念已灭，后念未生之间的茫然状态作为修行，那是因为没有被胜观所摄持，所以是很大的过患，即使被摄持，也无法从中修持大手印。
English
Then one can see (the nature). When looking at the nature of what appears, and when deciding that appearance is mind, it is like cutting off superimpositions. Appearances do not come from elsewhere, nor are they within the mind-essence; only the clear and empty mind itself appears, and there is nothing else. It is like the example of the realm of dreams and the knowledge of dreams. The moment appearances arise, they are self-liberated appearances and emptiness without grasping. To be without grasping at appearances, for appearances to be naked in emptiness, this is called seeing the co-emergent self-nature of appearances, or appearances manifesting as the Dharmakaya. Therefore, emptiness is not the cause of good, appearances are not the cause of bad, and appearances and emptiness are not different. When appearances arise, in order to cultivate them, do not block the appearance aspect. When emptiness arises, in order to cultivate it, do not fabricate the appearance aspect, but transform whatever arises into meditation. There is no need to abandon or adopt, nor to modify; if one can reach it with the mindfulness of practice, then all appearances and existence are the great seal Dharmakaya, so from now on, do not adopt or reject, be close to or distant from appearances and emptiness, but cultivate them. However, for the time being, allow various different ways of appearing to arise, and it is important not to forget to cultivate the nature of appearances without grasping. Thus, he had them meditate for several days, and if they were interested, he also quoted scriptures to generate certainty. ༈. Second, correcting mistakes and identifying meditation is divided into two: explaining mistakes and faults in meditation, and explaining the absence of faults in meditation. First, the meditation of Mahamudra of the Dagpo Kagyu is as famous as the sun and moon, but due to the differences in each person's understanding, it seems that various different ways of grasping arise. Although one should not refute others, in order to generate understanding for those who trust oneself, I will explain a little. That is to say, merely grasping at the state of mind and making the mind abide like a still flag on the sea, the subtle and coarse appearances of the six consciousnesses cease, or even if they do not cease, they are not clear, like a walpo (a type of cloud), if one takes this as meditation, the former is a very serious mistake, and the latter is also a fault called "lethargy." Or, if one takes the state of unconsciousness without the feeling of whether appearances are clear or unclear as meditation, then one is distracted into non-mentation, which is not correct. Or, if one takes the state of blankness between the cessation of the previous thought and the arising of the next thought as meditation, that is a great fault because it is not seized by insight, and even if it is seized, one cannot cultivate Mahamudra from it.