Tibetan
བགྲོད་པའི་ས་མི་ཆོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བློ་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་འབྲིང་གིས་མྱོང་བ་ཐོབ་པ་ཐ་མས་གོ་བ་བརྟན་པོ་ཐོབ་པ་དགོས་ཟེར་ཡང་གོ་བས་ཅུང་མི་འོང་ངོ་། །འདི་དག་ལ་བཤད་མཁས་ཀྱང་མྱོང་བ་མ་ཐོན་པ་དང་མྱོང་ཡང་བཤད་མི་ཤེས་པ་ཡོང་བས་བླ་མས་མཐའ་གཅུན་ཞིང་ཕྱོགས་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་ཁྲིད་མཁས་དང་མགོ་གཡོགས་ལ་འདྲི་མཁས་བྱ། མྱོང་བ་དགའ་མོ་སྐྱེས་འདུག་ནའང་ཁ་ཡར་གིས་ངོ་སྤྲོད་བྱ་ཤོར་དུ་སོང་བ་ཡེ་མི་བྱ་བར་སོམ་མོ། །རེ་ཞིག་མྱོང་དུ་བཅུག་གོ །ཁ་ཅིག་ལྷག་མཐོང་གི་ཁྲིད་དང་ངོ་སྤྲོད་སྤེལ་མར་བྱེད་པ་དང་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བལྟ་ཉུལ་བྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་སྣང་ཡང་། འདི་དག་གི་སྐབས་སུ་དཔྱད་གཞིག་གིས་ཐག་བཅད་ལ་མྱོང་བ་བསྐྱེད་དེ་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མྱོང་བ་ངོ་སྤྲད་ལ་སྒོམ་དུ་གཞུག་པ་དེ་ཀ་ལེགས་པ་ཡིན་ལ། འདི་ཅི་ནས་ཀྱང་མྱོང་བ་སྐྱེ་མ་ཚུགས་ན་རེ་ཞིག་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་གསལ་རིག་ཐོན་པ་སྐྱོང་དུ་བཅུག་ལ་ཅི་ཞིག་ན་ཁྲིད་པས་དོན་གྲུབ་ནས་མྱོང་བ་བརྟན་པོ་འོང་ངོ་། ༈ །གཉིས་པ་ངོ་སྤྲོད་པའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ་དངོས་དང་། སྐྱོན་སེལ་ཞིང་སྒོམ་པ་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སེམས་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲད་པ། རྣམ་རྟོག་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲད་པ། སྣང་བ་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངོ་སྤྲོད་བྱེད་པའི་ཚེ་བླ་མ་དང་སློབ་མ་མིན་པར་གཞན་ཕག་ཏུ་རང་མི་བཞག་པར་སྤྲོ་ན་མ་ལུས་གནད་སྔར་ལྟར་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་མ་བཅོས་པར་རང་ལུགས་སུ་བཞག་པའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྲ་རབས་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞི་ནས་སེམས་ཉིད་རང་ལུགས་སུ་གནས་པ་ཞིག་འདུག་གམ་མཉམ་པར་ཞོག་ལ་ལྟོས་དང་ཞེས་བལྟར་བཅུག །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཟེར་བ་ཡིན། དེའི་ངང་ནས་རྨུགས་པའམ་ལུང་མ་བསྟན་ནམ་ཕྱལ་བར་མ་སོང་བར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་འདི་འདྲ་ཞེས་ངག་ཏུ་སྨྲར་མ་ ཚུགས་སེམས་ཀྱིས་བསམ་དུ་མེད་པ་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གསལ་ལམ་འགགས་པ་རང་གིས་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་སིང་ངེ་བ་ལྟ་བུ། མྱོང་རྒྱུ་མེད་པའི་མྱོང་རྒྱུ་འདྲ་བ་ཞིག་འདུག་གམ་མཉམ་བཞག་གི་ངང་ནས་ལྟོས་དང་ཞེས་བལྟར་བཅུག །དེ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་གཉིས་འདིར་བརྗོད་པ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་ཀྱང་དོན་ལ་ཞི་གནས་དེ་དང་ལྷག་མཐོང་དེ་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་ཞི་གནས་དེ་ཡང་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ལྷག་མཐོང་དེར་འདུག་གམ། ལྷག་མཐོང་དེ་ཡང་རང་ལུགས་སུ་གནས་ཤིང་རྣམ་རྟོག་གི་མཚ
Chinese
前进的地点是无法确定的。对此，据说上等根器者获得证悟，中等根器者获得体验，下等根器者获得稳固的理解是必要的，但仅凭理解是不行的。这些人中，有的人虽然善于讲解却没有产生体验，有的人即使有体验却不善于讲解，因此上师要通过约束和指引的方式，擅长引导，并且擅长提问。即使产生了令人愉悦的体验，也不要因为炫耀而泄露，要保密。暂时让他们体验。有些人将胜观的引导和介绍交替进行，或者在介绍的时候进行观察，各种各样的情况都有。在这些时候，要通过分析研究来做出决断，产生体验，然后在介绍的时候介绍体验，让他们进行禅修，这样才是好的。无论如何，如果不能产生体验，就暂时让他们修习止观，让其产生明觉，如果这样引导，就能成就意义，从而使体验稳固。༈。第二，介绍的次第分为二：介绍俱生，以及消除过失并确定禅修。第一分为三：介绍心性俱生，介绍念头俱生，介绍显现俱生。第一是：在介绍的时候，不要让上师和弟子以外的人在旁边，如果高兴，就让他们完全按照以前的要点去做。当你把心不加改造地安住在自性中的时候，所有的细微念头都平息在自身，心性安住在自性中，这样的状态存在吗？保持平静去观察。这就是所谓的止。在那种状态中，不要陷入昏沉、无记或者散乱，心的本性是这样的，不要用语言来描述，
English
The place of progress cannot be determined. In this regard, it is said that it is necessary for those of superior faculties to attain realization, those of intermediate faculties to attain experience, and those of inferior faculties to attain a firm understanding, but understanding alone is not enough. Among these people, some are skilled at explaining but have not generated experience, and some, even if they have experience, are not good at explaining. Therefore, the guru should be skilled at guiding through restraint and guidance, and be skilled at asking questions. Even if a pleasant experience arises, do not reveal it by showing off, keep it secret. Let them experience it for a while. Some people alternate between the guidance and introduction of vipassanā, or observe during the introduction, and there are various situations. At these times, make decisions through analysis and research, generate experience, and then introduce the experience during the introduction, and let them meditate, which is good. In any case, if experience cannot be generated, let them cultivate śamatha for a while, so that clear awareness arises, and if you guide in this way, you will accomplish the meaning and stabilize the experience. ༈. Second, the order of introduction is divided into two: introducing innate (co-emergent), and eliminating faults and identifying meditation. The first is divided into three: introducing innate mind-essence, introducing innate thoughts, and introducing innate appearances. The first is: when introducing, do not let anyone other than the guru and disciple be present. If they are happy, let them do everything according to the previous points. When you leave your mind uncorrected in its own state, all subtle thoughts subside in themselves, and mind-essence abides in its own state, does such a state exist? Stay calm and observe. This is called śamatha. In that state, do not fall into dullness, non-conceptuality, or distraction, the nature of mind is like this, do not describe it in words,
Tibetan
ན་མས་མ་གོས་པའི་ཞི་གནས་དེར་འདུག་གམ། མཉམ་བཞག་གི་ངང་ནས་ལྟོས་དང་ཞེས་བལྟར་བཅུག །དེ་ལ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཟེར། གཉིས་ཀ་སེམས་སྐད་ཅིག་མའི་ཐོག་ཏུ་ཚང་བ་ཡིན། འདི་མྱོང་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་སྐྱེས་པ་ཟེར་བ་ཡིན། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སེམས་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སོགས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་མང་ཞིང་། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་མན་ངག་རྣམ་དག་ཐམས་ཅད་འདིའི་ཐོག་ཏུ་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་སྤྲོ་ན་ཐོག་ཏུ་བོག་པའི་ལུང་འདྲེན་ཡང་བྱས་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། གཞན་ནི་རེ་ཞིག་བཤད་པ་མང་ན་བློ་ཆུང་མགོ་འཁོར་སྲིད་པས་མི་དགོས་སོ། །དོན་དྲིལ་བ་ལ་སེམས་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་རྟོག་པ་རང་སར་གྲོལ་ནས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་སེམས་ལྷན་སྐྱེས་དེའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཞོག་ལ་མ་ཡེངས་བ་གྱིས། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་རྣམས་སུ་ཡང་དེའི་དྲན་པ་མ་ཡེངས་པ་ཅི་ཐུབ་གྱིས་ལ་ཞག་འགར་འཇུར་ཐོན་པར་སྒོམ་པ་གལ་ཆེ། དེ་མིན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཙལ་བའི་སེམས་ངོ་མཐོང་བ་འདི་ཤོར་དོགས་ཡོད་ཅེས་གཅུན་ལ་ཞག་འགའ་སྒོམ་དུ་བཅུག །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཞིན་མདུན་དུ་ལུས་གནད་བྱེད་དུ་ བཅུག །ཁྱོད་རང་སེམས་རང་ལུགས་སུ་བཞག་སྟེ་རྣམ་རྟོག་ཞི་ནས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་སེམས་གསལ་སྟོང་རྗེན་ནེ་གནས་དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡེངས་པའི་ངང་ནས་ཅེར་གྱིས་ལྟོས། ཡང་དགའ་སྐྱིད་ལྟ་བུའི་རྣམ་རྟོག་ངར་དང་བཅས་པ་ཞིག་འགྱུར་ཆགས་ལ་དེ་ལམ་སྟེ་སྐྱེས་པ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ནས་ཅེར་ལྟོས་ལ། རྣམ་རྟོག་དེ་ཡང་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་གསལ་སྟོང་དུ་རྗེན་ནེ་འདུག་གམ། སེམས་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་མེད་པ་དེ་ཀར་འདུག་གམ་ལྟོས་དང་ཞེས་དར་ཅིག་བལྟར་བཅུག །གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་ཁྱད་མི་སྣང་ཟེར་ཡང་། རྣམ་རྟོག་དེ་སངས་ནས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྣམ་རྟོག་དེ་ཚུར་སྒོམ་ལ་བཞག་པས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྣམ་རྟོག་ལམ་མེ་བ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་དྲིས་པས། སྔ་མ་གཉིས་ལྟར་འདུག་ཟེར་ན་སྔར་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པ་ཡིན་པས་ཞག་འགའ་ཐག་བཅད་དུ་འཇུག །དང་པོ་གཉིས་མ་དགོས་པར་ཕྱི་མ་ལྟར་འདུག་པ་མྱོང་ན་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་སངས་མ་དགོས་ཚུར་སྒོམ་ལ་གཅུར་མ་དགོས་པར་རྣམ་རྟོག་ལམ་
Chinese
是否安住于无垢之寂止处？令其于等持中观之。此谓止观双运。二者皆于心之刹那间具足。此经历而识认，谓之生起禅定。此乃佛之密意，有情之心性，不生法身，自性之实相，俱生之本觉，本有心之觉性，大手印等诸多名相。一切经续论典口诀皆汇归于此。如是，若乐意，亦可引用增上之教证，生起定解。其他暂且不需多说，说多恐小慧者头昏脑胀。总而言之，心安住于自性，令分别念于自解脱，于无所执之自明自显之俱生心中，一心安住，勿令散乱。于座间之行住坐卧中，亦尽可能不忘失此忆念，数日串习，精进修持至关重要。否则，以各种方便寻觅之心性，此所见之自性恐有失坏之虞，如是训诫，令其数日修持。第二，如前令其端身正坐。汝心安住于自性，令分别念寂灭，于无所执之明空赤裸之境，勿令散乱，专注而视。复次，若生起喜乐等强烈之分别念，于其生起之时，于其自性，于明空之中专注而视。彼分别念亦于无所执之明空中赤裸安住耶？与心性俱生之自性无别而安住耶？令其稍作观察。虽云安住于明空，无有差别。然当问及，分别念止息后安住于明空耶？抑或将分别念收摄于禅修中而安住于明空耶？抑或分别念迷乱之时即安住于明空耶？若答如前二者，则说明先前之增益尚未断除，故令其数日决断。若无需前二者，而体验到如后者般安住，则说明已见分别念之自性，故而开示道：汝观分别念之自性，无需令分别念止息，无需收摄于禅修中，分别念迷乱之时，即安住于明空。
English
Does it abide in the peaceful state unblemished by names? Instruct them to look from within the state of equanimity. This is called the union of quiescence and insight. Both are complete within a single moment of the mind. Experiencing and recognizing this is called generating meditation. This is the Buddha's intention, the mind-essence of sentient beings, the unborn Dharmakaya, the nature of reality, the innate awareness of co-emergent mind, Mahamudra, and so forth, with many names. All Sutras, Tantras, Shastras, and pure instructions converge and flow into this. If desired, one can also quote authoritative sources to increase certainty. For now, it's unnecessary to say too much, as it might confuse those of lesser intelligence. In short, by letting the mind rest in its natural state, thoughts dissolve on their own, and in the state of ungraspable, self-aware, self-luminous, co-emergent mind, rest single-pointedly without distraction. During the activities between sessions, also try to maintain that mindfulness as much as possible, and it is crucial to meditate diligently for several days to become familiar with it. Otherwise, there is a risk of losing sight of the mind-essence that has been sought through various means, so admonish them and have them meditate for several days. Secondly, as before, have them sit in front of you with the correct posture. Let your mind rest in its natural state, and when thoughts subside, gaze intently at the nature of the ungraspable, clear, empty, and naked mind, without distraction. Furthermore, when a strong thought like joy or happiness arises, look directly at its nature in the state of clarity and emptiness as it arises. Does that thought also abide nakedly in the ungraspable clarity and emptiness? Does it abide there, inseparable from the nature of the co-emergent mind-essence? Instruct them to look for a while. Even if they say it abides in clarity and emptiness and there is no difference, ask: Does the thought abide in clarity and emptiness after it has ceased? Or does the thought abide in clarity and emptiness because you have brought it back into meditation? Or does the very moment of the confused thought abide in clarity and emptiness? If they answer like the first two, it means that the previous clinging has not yet been severed, so have them decide for several days. If, without needing the first two, they experience abiding like the latter, it means that they have seen the nature of the thought, so the introduction is: Because you have looked at the nature of the thought, without needing to stop the thought or bring it back into meditation, the very moment of the confused thought abides in clarity and emptiness.