Tibetan
དེའི་ངང་དུ་སོང་རྨི་ལམ་ཕལ་ཆེར་ཡང་དེའི་ངང་དུ་ཆུད་དེ། བཟང་ཞེན་གྱི་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་ངེས་ཤེས་ལ་སེམས་བདེ་སྟོང་རིག་སྟོང་རྣམ་རྟོག་གསལ་སྟོང་སྣང་བ་སྣང་སྟོང་སོགས་ཀྱི་སྟོང་ཉམས་དང་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སོགས་ཀྱི་མྱོང་བ་མང་པོ་འཆར། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འགའ་རེའང་སྐྱེ། སྒོམ་འདི་བས་བཟུང་བ་མེད་སྙམ་པ་འོང་ཞིང་མོས་གུས་སོགས་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་རྩེ་གཅིག་གསུམ་གྱི་དུས་སུ་རི་མཚམས་དང་འདག་སྦྱར་དང་སྨྲ་བཅད་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་གྲིབ་ལ་འཛེམ་ཞིང་གྲིབ་ཕོག་ན་གྲིབ་སེལ་བྱ། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ ན་སྐྱོན་བསལ་བ་དང་ངོ་ལྟ་བྱ། རྨུགས་ན་སྡིག་བཤགས་བྱ་ཞིང་བླ་མ་ལ་དབང་ཞུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་མང་དུ་བླང་། ཚོགས་འཁོར་དང་མཆོད་འབུལ་དང་སྦྱིན་གཏོང་བྱ་ཞིང་བླ་མ་དང་མཆེད་གྲོགས་ལ་ཞུས་ཏེ་བཅོས། ཧ་ཅང་སྐྱོན་ཆེ་ཞིང་བླ་མ་དང་མཆེད་གྲོགས་ལ་ཞུ་མི་འདོད་པ་དང་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་བྱུང་ན་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཡིན་པས་སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། །སྐྱོ་ཤས་ངེས་འབྱུང་མོས་གུས་དག་སྣང་སྙིང་རྗེ་རྣམས་རྩལ་ཕྱུང་སྟེ་བསྒོམ། ཞག་འགའ་ཟུང་དུབ་བསང་བྱས་ལ་སྐྱོན་བཅོས་ཤིང་བསྐྱང་པ་དང་ལུས་སྦྱོང་ཅི་རིགས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོང་ཐབས་ལྟར་འཇུར་དྲན་ནམ་བཟུང་དྲན་གྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱོང་། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་གོ་ཡུལ་དང་མི་རྟོག་པའི་གནས་པ་དང་མྱོང་བའི་ཉམས་དང་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཤས་རྣམས་ཕུ་མ་ཤོར་བར་བྱ། ཉམས་བཟང་བ་ལ་དགའ་ཚོར་གྱི་ཞེན་འཛིན་དང་ངན་པ་ལ་མི་དགའ་བའི་སྐྱོན་བལྟས་མི་བྱ། གང་ཤར་ཡང་སྤང་བླང་མེད་པར་འཛིན་མེད་བཅོས་མེད་དུ་སྐྱོང་། ཉམས་འཐུག་ན་ཉམས་དང་ཕྲལ་ཏེ་ངར་བསྐྱེད་ལ་ཤེས་པ་སོ་མ་ཡང་ཡང་སྐྱང་། སྐབས་སུ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་གོང་མས་སྒྲུབ་ཚུགས་བཟུང་བའི་རྣམ་ཐར་དང་རྡོ་རྗེའི་མགུར་ལ་སོགས་པ་ཡང་བལྟས་ཏེ་རང་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་སོགས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསལ་སྟོང་དུ་འཇུག་པ་མྱོང་ཞིང་རྟོགས་ཏེ། རྣམ་རྟོག་གསལ་སྟོང་དང་སྣང་བ་སྣང་སྟོང་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་པ་དང་། སེམས་སྐྱེ་མེད་རང་རིག་དང་རང་གྲོལ་དུ་རྟོགས་ཏེ་རྩེ་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིས་ཀྱང་བོགས་མ་བྱུང་ན་ཞེན་པ་གསུམ་བཏང་བར་བྱ་སྟེ། བདག་ཏུ་ཞེན་པ་བཏང་བ་ནི། ཚེ་འདིའི་ལྟོས་ཐག་བཅད་མི་ཁྱུ་ནས་བུད་འཇིག་རྟེན་གྱི་འཁྲི་བ་བཏང་། དགྲ་གཉེན་གྱི་ཆགས་སྡང་དང་ལུས་བླ་མ་ལ་དབུལ་ཕུང་པོའི་གཅེས་འཛིན་སྤང་ཀུ་སུ་ ལུའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་བཏང་བ་ནི། ནོར་རྫས་ཅི་ཡོད་པ་བླ་མ་མཉེས་པའི་འབུལ་བ། ཡི་དམ་ལ་སོགས་མཉེས་པའི་མཆོད་གཏོར་དང་ཚོགས་འཁོར། རྡོ་རྗེ་སྤུན་མཉེས་པའི་སྤོང་དག་བྱས་ལ། སྐྱིད་འདོད་ཟ་འདོད་འབྱོར་འདོད་ཀྱི་འཛོམ་ཤ་བློས་བཏང་། ལྟོ་གོས་གཏམ་གསུམ་ཁྱད་དུ་བསད། སྔར་བཤད་པའི་རི་དྭགས་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ཞིང་ཆགས་སྡང་དང་གཡེང་བ་ཅན་གྱི་གནས་ཕ་ཡུལ་སོགས་སྤང་། ཅིས་ཀྱང་སྤང་མ་ཚུགས་ན་ལོ་ཤས་སྨྲ་བཅད་བྱ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེན་པ་བཏང་བ་ནི། དགའ་ཞིང་སྤྲོ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་བཟང་ཉམས་ཐམས་ཅད་གཏོང་། གནས་ལུགས་གང་ཤར་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ་ལ་བཟླ། ཤེས་པ་ཉམས་དང་བྲལ་བའི་རྗེན་པ་རྣལ་མ་བསྐྱང་བས་རིམ་གྱིས་བོགས་ཐོན་ཏེ་ཅི་ཞིག་ན་ཉམས་མྱོང་དེ་དག་ནས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉིས་འཛིན་ཞིག་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཏེ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྟོགས་པ་འཆར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྲོས་བྲལ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། རྟོག་སྣང་སེམས་ཀྱི་པ་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཀྱང་སྟོང་པར་འཛིན་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་འཁྲིས་དང་མ་བྲལ་ཞིང་འཁོར་འདས་ལ་རེ་དོགས་ཡོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་ངུ། སྟོང་འཛིན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་འཁྲིས་དག་ཀྱང་སྣང་ཐོག་ཏུ་རེ་དོགས་འོང་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་པོ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་འཛིན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་གྲོལ་ནས་རེ་དོགས་དང་བྲལ་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའོ། །སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཕྱིན་མ་ཕྱིན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མཐོང་བ་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་གྲོལ། མྱོང་ཚོར་མཁན་པོའི་རྩ་བ་ཆོད་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ངང་དུ་ཕྱལ་གྱིས་སོད་ན་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་། སྟོང་འཛིན་ཉམས་ཀྱི་དྲི་མ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཆ་མ་དག་ན་ངོ་བོ་མ་མཐོང་། རེ་དོགས་དང་སྟོང་འཛིན་ གྱི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཐ་མལ་ཤེས་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ན་རྩལ་མ་རྫོགས། རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་ཀྱང་སྣང་ཐོག་ཏུ་རེ་དོགས་འོང་ཞིང་སྟོང་འཛིན་གྱི་འཁྲིས་མ་སངས་ན་རྩལ་མ་རྫོགས། རྟོག་སྣང་ཐམས་ཅད་སྟོང་འགྱུ་སྟོང་སྣང་དུ་རང་ངོ་ཤེས་ནས་རྗེས་སྣང་དུ་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་ལྟ་བུར་འཆར་ན་རྣམ་རྟོག་སྒོ
Chinese
在那样的状态中，大多数梦也融入其中。对于伴随良好执着的定解，心中会生起乐空、智空、分别念明空、显现显空等等的空性体验，以及一切如梦如幻般的诸多体验。也会生起一些有漏的功德。会觉得没有比这个更好的修行了，从而生起信敬等等。还有，在专注一境的三个阶段，要努力闭关、禁语、禁食，避讳影子，如果被影子照到，就要消除影子的影响。如果出现昏沉和掉举，就要消除过失并进行观察。如果昏沉，就要忏悔罪业，并向上师请求灌顶。多多接受三摩地的灌顶。进行会供、供养和布施，并向上师和道友请教并改正。如果出现非常大的过失，并且不愿意向上师和道友倾诉，或者生起邪见，那就是魔的障碍，所以要皈依。要发挥厌离心、出离心、信敬、净观、慈悲心，并进行修持。过几天进行烟供，消除过失，进行修行和各种适当的锻炼。像这样，按照之前所说的修行方法，通过专注或摄持忆念，来专注一境地修行。不要失去思维的领域、无分别的安住、体验的觉受和后得的显现。不要因为好的觉受而产生贪恋，也不要因为不好的觉受而产生厌恶。无论出现什么，都不要取舍，而是无执无作地修行。如果觉受强烈，就要将觉受分离，增强力量，反复地培养清明的觉性。有时也要阅读传承上师们所持的修行方式的传记和金刚歌等等，从而让自己也生起那样的勇气等等。像这样修行，就能体验和证悟乐、明、无分别三者无别，融入心的自性光明空性之中。证悟分别念明空和显现显空，并且确信一切都是心。证悟心是无生、自明和自解脱，从而使专注一境的证悟达到圆满。无论如何没有进步，就要放下三种执着。放下对自我的执着，就是要断绝今生的牵挂，离开人群，远离世间的
English
In that state, most dreams also merge into it. For the definite understanding accompanied by attachment to goodness, experiences of emptiness such as bliss-emptiness, awareness-emptiness, conceptual clarity-emptiness, appearance-appearance-emptiness, etc., arise in the mind, as well as many experiences such as everything being like a dream or illusion. Some contaminated qualities also arise. One feels that there is no better practice than this, and faith and respect arise. Also, during the three periods of one-pointedness, one should diligently engage in retreat, sealing the lips, and fasting. Avoid shadows, and if touched by a shadow, dispel its influence. If dullness or excitement arises, correct the faults and observe the mind. If dullness occurs, confess sins and request empowerment from the lama. Receive many empowerments of samadhi. Perform tsokhor, offerings, and generosity, and consult with the lama and Dharma friends for corrections. If very serious faults occur, and one is unwilling to confess to the lama and Dharma friends, or if wrong views arise, it is an obstacle from demons, so take refuge. Cultivate and meditate on renunciation, detachment, faith, pure perception, and compassion. Perform incense purification for a few days, correct faults, and engage in practice and appropriate physical exercises. Thus, cultivate that samadhi one-pointedly through focusing or sustaining mindfulness, according to the previously described methods of cultivation. Do not lose the realm of thought, the abiding in non-conceptuality, the experience of sensations, and the clarity of after-awareness. Do not develop attachment to the joy of good experiences or aversion to bad ones. Whatever arises, cultivate without acceptance or rejection, without grasping or fabrication. If the experience is intense, separate from the experience, increase strength, and repeatedly cultivate fresh awareness. At times, also look at the biographies of the founding masters of the practice lineage and vajra songs, etc., and generate similar courage within oneself. By cultivating in this way, one experiences and realizes the inseparability of bliss, clarity, and non-conceptuality, merging into the clear-empty nature of the mind. Realize conceptual clarity-emptiness and appearance-appearance-emptiness, and be certain that everything is mind. Realize that the mind is unborn, self-aware, and self-liberated, thereby perfecting the realization of one-pointedness. If there is no progress, one must abandon the three attachments. Abandoning attachment to self means severing ties to this life, leaving the crowd, and distancing oneself from worldly
Chinese
舍弃。断除对怨亲的贪嗔，以及对身体和上师的贫穷执着，进行库苏里的供养。舍弃对享乐的执着，就是将所有财物供养上师欢喜，供养本尊等的欢喜的供品、朵玛和会供轮，以及令金刚兄弟欢喜的布施。舍弃想要快乐、想要吃喝、想要富有的贪欲。轻视衣食住行。像之前所说的野兽一样的行为等等，并且舍弃贪嗔和散乱的地方，如家乡等。如果无论如何都不能舍弃，就几年禁语。舍弃对禅定的执着，就是舍弃所有令人高兴、快乐和信任的良好体验。无论出现什么实相，都断定没有好坏，并反复思索。通过修习远离觉知的赤裸本然状态，逐渐增进，当某种体验中，对境和有境的二取消失时，就会证悟心的自性远离生灭戏论，从而生起离戏的证悟。第三是离戏，离戏又分三种：虽然证悟了念头和显现之心的自性远离生灭戏论，但尚未脱离执着空性的定解体验，并且对轮回和涅槃有所希冀，这是小离戏。即使是执着空性的定解体验，在显现上仍然会产生希冀，并且没有断除增益，这是中离戏。对于一切显现、存在、轮回和涅槃，都解脱了执着空性的定解执着，远离希冀，并且断除了增益，这是大离戏。区分离戏是否究竟：对于心的自性，在见到离戏时，解脱了定解的执着。当体验者的根本被切断，一切戏论都在清净的状态中消逝时，就见到了离戏的自性。如果执着空性的习气，定解的部分不纯净，就没有见到自性。如果连希冀和执着空性的部分都没有，在平凡的觉知中断除了对离戏的增益，那就没有圆满。即使知道自性是无生的，但在显现上仍然会产生希冀，并且没有消除执着空性的习气，那就没有圆满。如果认识到一切念头和显现都是空性的流动和空性的显现，并且在后得中像等持的证悟一样显现，那么分别念的门
English
Giving up. Abandoning attachment and aversion to enemies and friends, and the clinging to the poverty of body and guru, performing Kusulu offerings. Abandoning attachment to enjoyment means offering whatever wealth one has to please the guru, offering pleasing offerings, tormas, and tsokhor to the yidam deities, and making offerings to please vajra brothers and sisters. Abandoning the desire for happiness, the desire for food and drink, and the desire for wealth. Disregarding food, clothing, and speech. Engaging in practices like those of wild animals as mentioned before, and abandoning places like one's homeland that are filled with attachment, aversion, and distraction. If one cannot abandon them no matter what, then observe silence for a few years. Abandoning attachment to samadhi means giving up all the good experiences that bring joy, happiness, and confidence. Whatever the reality that arises, determine that there is neither good nor bad, and contemplate it repeatedly. By cultivating the naked, genuine state of awareness that is free from experience, gradually progress, and when, in some experience, the dualistic clinging to objects and subjects disappears, then one will realize that the nature of mind is free from the elaboration of arising and ceasing, and thus the realization of non-elaboration will arise. Third is non-elaboration, which is also threefold: Although one realizes that the nature of mind, thoughts, and appearances is free from the elaboration of arising and ceasing, one is not yet free from the clinging to the experience of definite understanding that grasps emptiness, and one still has hopes and fears regarding samsara and nirvana—this is minor non-elaboration. Even the experience of definite understanding that grasps emptiness still gives rise to hopes and fears in appearance, and one has not yet cut off the superimposition—this is intermediate non-elaboration. For all appearances, existence, samsara, and nirvana, one has liberated the clinging of definite understanding that grasps emptiness, is free from hopes and fears, and has cut off superimposition—this is major non-elaboration. The distinction between whether non-elaboration is ultimate or not: When one sees the nature of mind as non-elaboration, the clinging of definite understanding is liberated. When the root of the experiencer is cut off and all elaborations vanish into a state of purity, then one sees the nature of non-elaboration. If the stain of clinging to emptiness, the aspect of definite understanding, is not pure, then one has not seen the nature. If there is not even a trace of hope and fear and clinging to emptiness, and one cuts off the superimposition on non-elaboration in ordinary awareness, then one has not perfected the skill. Even if one knows that the nature is unborn, hopes and fears still arise in appearance, and one has not cleared away the habit of clinging to emptiness, then one has not perfected the skill. If one recognizes all thoughts and appearances as the flow of emptiness and the appearance of emptiness, and in subsequent appearance, something like the realization of equipoise arises, then the door of conceptual thought