Tibetan
ས་ལ། སྤྱིར་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། མི་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་རང་གི་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱའི་ སྣང་བ་ཇི་སྙེད་པ་འདི་དག་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསམ་པའོ། །དེ་ཡང་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ཀྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་ལས། བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟར་བསམ་པ་ནི། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་རྡེའུ་དང་ཤིང་བུ་སོགས་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ནས་རྟ་གླང་སོགས་སུ་སྤྲུལ་པའི་ཚེ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་དག་ཏུ་སྣང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་མི་དང་དུད་འགྲོ་སོགས་རྨིས་པའི་ཚེ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེར་སྣང་བ་ལྟར། སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་བསམ་པའོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་བ་བྲག་ཆ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་བསམ་པ་ནི། བྲག་བྱ་སྐྱིབས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་སྐད་སྒྲོགས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་བྲག་ཆ་འབྱུང་བ་དང་། མེ་ལོང་དྭངས་པ་དང་སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བ་ལྟར། ལས་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་འཛོམ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་དཀར་དམར་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་ཙམ་དུ་བསམ་པའོ། །མི་རྟག་ཅིང་གཡོ་བ་ཟིལ་བ་དང་ཆུ་བུར་ལྟར་བསམ་པ་ནི། དབྱར་གྱི་དུས་རྩྭའི་རྩེ་མོར་ཆུའི་ཟིལ་བ་ཆགས་པ་ཉི་མ་ཤར་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་ཅིང་མི་རྟག་པ་དང་། ཆུ་ལས་ལྦུ་བ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་ཞིང་སྐད་ཅིག་ལ་ཞིག་ནས་གཡོ་བ་ལྟར། ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་རྟག་ཅིང་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བསམ་པའོ། །སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྨིག་རྒྱུ་དང་འཇའ་ཚོན་ལྟར་བསམ་པ་ནི། ཐང་ཆེན་པོ་ལ་སྨིག་སྒྱུ་འཁྲིགས་པའི་ཚེ་ཆུའི་རྒྱུན་ལྟར་སྣང་ཡང་ཆུའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པ་དང་། འཇའ་ཚོན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་ཡང་གདོས་བཅས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། ཡུལ་སྣང་བ་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་སོ་སོའ་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་བསམ་པའོ། ། འདི་དག་ལ་གནས་ལུགས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡོད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ལ། གཞན་ནི་དང་པོར་མཉམ་བཞག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་ཞིང་། རྗེས་སྣང་ལ་སོགས་པར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དྲན་འདུན་གྱིས་མ་ཡེངས་པ་ལ་བསླབས་ཏེ་ཡུལ་སྣང་ལ་ཨ་འཐས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ཞིག་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཉམས་དང་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ངེས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ༈ །གཉིས་པ་ཟིན་པ་བརྟེན་པར་བྱེད་པ་ལ་གཉིས། མ་དག་པའི་སྒྱུ་ལུས་བསྒོམ་པ་དང་། དག་པའི་སྒྱུ་ལུས་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐ་མལ་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྒྱུ་མར་སྦྱང་བ་སྟེ། དེ་ལ་ལུས་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་སྦྱང་བ་ནི། མེ་ལོང་ལ་རང་གི་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བར་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་ལེགས་པར་བལྟས་ནས། མེ་ལོང་དྭངས་པ་དང་རང་གི་གཟུགས་དང་བར་དུ་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་ཚོགས་པ་ལས། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་ཡང་གཟུགས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། ལས་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་རང་གི་ལུས་ལྟར་སྣང་ཡང་དོན་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྣང་སྟོང་དུ་བསམ་ཞིང་། གཞན་ཡང་སྔར་གྱི་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱུད་དང་སྦྱར་ཏེ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རེས་མཛེས་པའི་རྒྱན་དང་གོས་ཀྱིས་སྤྲས་ལ་དགའ་བ་འདུག་གམ་བལྟ། རེས་བརྡེག་ཚོག་བྱས་ལ་མི་དགའ་བ་འདུག་གམ་བལྟས་པས། དེ་ལ་དགའ་མི་དགའ་མི་སྣང་བ་ལྟར་རང་གི་ལུས་ལའང་མཛེས་པའི་རྒྱན་དང་གོས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་དང་བརྡེག་ཚོག་བྱས་པ་ལ་དགའ་མི་དགའ་མེད་པར་སྒྱུ་མར་སྦྱང་། དེས་མཚོན་ནས་ལུས་ཀྱི་མཛེས་མི་མཛེས་གྲང་དྲོ་བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་པ་སྒྱུ་མར་སྦྱང་ངོ་། །དགའ་མི་དགའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་སྣང་ཡིན་ཡང་ལུས་ངག་སྒྱུ་མར་སྦྱང་བའི་སྐབས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི་ལུས་ངག་གི་མངོན་ཞེན་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་བཤད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ནས་ངག་བྲག་ཆ་ལྟར་སྦྱང་བ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་ རྐྱེན་ལས་བྲག་ཆ་འབྱུང་ཡང་གྲགས་ལ་བདེན་པ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། རང་གཞན་གྱི་ངག་དང་སྒྲའི་རིགས་མཐའ་དག་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ཙམ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གྲགས་སྟོང་དུ་བསམ། དེ་ནས་བྲག་ཆ་འབྱུང་བའི་སར་སོང་ནས་རང་ལ་བསྔགས་པར་བརྗོད་པས་བྲག་ཆའི་སྒྲ་ལའང་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་འབྱུང་སྟེ་དེ་ལ་དགའ་བ་འདུག་གམ་བལྟ། རེས་ངན་སྒྲས་བརྗོད་ལ་དེ་ལ་མི་དགའ་བ་འདུག་གམ་བལྟས་པས་དགའ་མི་དགའ་མི་འོང་བ་ལྟར། རང་གཞན་གྱི་ངག་ཀྱང་གྲགས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་བྲག་ཆ་དང་འདྲ་བས་གཞན་གྱིས་བསྟོད་སྨད་བྱས་པ་ལ་དགའ་མི་དགའ་མེད་པར་སྒྱུ་མར་སྦྱང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡིད་སྨིག་རྒྱུ་ལྟར་སྦྱང་བ་ནི། སྨིག་རྒྱུ་འཁྲིགས་པའི་ཚེ་ཆུའི་རྒྱུན་
Chinese
总的来说，山和房屋等是外器世界，人和牲畜等是有情众生。特别对于自己的感官意识所显现的色、声、香、味、触等各种显现，要思维这些仅仅是迷乱的显现，并非真实存在，如同幻象一般。进一步，要通过八种幻象的比喻来确定这一点。虽然并非真实存在，但显现却如同幻象和梦境一样。例如，魔术师通过咒语将石头和木棍等变成马、牛等，虽然并非真实存在，但却显现为那些形象。又如，在梦中梦到人和牲畜等，虽然并非真实存在，但却在那里显现。同样，对于外器世界和有情众生等一切境相，虽然在胜义谛上并不存在各自的自性，但在世俗的迷乱意识中，却显现为各自不同的形象。要这样思维。思维从因缘聚合而产生的现象如同回声和影像一样。例如，从岩石、山谷等能够发出声音的处所和发出声音的因缘聚合而产生回声。又如，从清澈的镜子、人的形体以及两者之间没有遮挡的因缘聚合而产生影像。同样，从业和各种因缘的聚合而显现各种各样的白色和红色的现象。要这样思维。思维无常和变动的现象如同露珠和水泡一样。例如，夏季草尖上的露珠，太阳刚升起就消失，是无常的。又如，水中的气泡，瞬间产生又瞬间破灭，是变动的。同样，对于一切境相，要思维它们是刹那也不停滞、具有变动性质的。思维显现却无自性的现象如同海市蜃楼和彩虹一样。例如，在广阔的平原上，出现海市蜃楼时，虽然显现为水流，但并不具备水的自性。又如，彩虹显现为各种各样的颜色，但并不具备实质的自性。同样，对于境相显现的各种白色和红色等现象，要思维它们并不存在各自的自性。 如果能以安住于空性的见解来确定一切法显现而无自性，那是最好不过的。否则，首先以止观的方式，以如幻的执持来观想一切境相。
English
In general, mountains and houses, etc., are the outer world, and humans and animals, etc., are sentient beings. In particular, for the various appearances of form, sound, smell, taste, and touch that appear to one's own sensory consciousness, one should contemplate that these are merely appearances in delusion and are not established as truly existent, like illusions. Furthermore, this should be determined through the eight examples of illusions. Although not truly existent, the appearances are to be contemplated as being like illusions and dreams. For example, when a magician, through mantras, transforms stones and wooden sticks into horses, cattle, etc., although they are not truly existent, they appear in those forms. Similarly, when one dreams of humans and animals, etc., in a dream, although they are not truly existent, they appear there. Likewise, for all appearances of objects, such as the outer world and sentient beings, although they do not exist with their own essence in ultimate truth, they merely appear distinctly to the deluded consciousness in conventional truth. This is how to contemplate it. Contemplate that which arises from the assembly of causes and conditions as being like an echo and a reflection. For example, an echo arises from the assembly of causes and conditions, such as a rock, a sheltered valley, and the cause of making a sound. Similarly, a reflection appears from the assembly of causes and conditions, such as a clear mirror, the form of a person, and the absence of any obstruction between the two. Likewise, contemplate that various appearances of white and red merely arise from the interdependence of karma and the assembly of various causes and conditions. Contemplate impermanent and moving phenomena as being like dew and bubbles. For example, dew forms on the tips of grass in the summer, but disappears as soon as the sun rises, being impermanent. Similarly, bubbles arise from water for a moment and then vanish in a moment, being moving. Likewise, for all appearances of objects, contemplate that they are of a nature that is not even momentary and is constantly changing. Contemplate phenomena that appear but are without inherent existence as being like mirages and rainbows. For example, when a mirage appears on a vast plain, although it appears like a stream of water, it is not established as having the nature of water. Similarly, although a rainbow appears in various colors, it is not established as having a substantial nature. Likewise, for the various appearances of white, red, etc., of objects, contemplate that they do not exist with their own individual essence. If one can establish that all phenomena appear but are without inherent existence through the view of emptiness, which is the nature of reality, that would be excellent. Otherwise, first, through the practice of calm abiding and insight, contemplate all appearances of objects with an attitude of grasping them as illusory.
Chinese
应当修习如幻，于后得等中，修习不散乱如幻之忆念，于外境显现断除坚固之实执，务必生起如幻之体验与定解。第二，依仗所缘而修持，有二，修习不清净之幻身，与修习清净之幻身。初者，庸常之身语意三门修习为幻化，其中，身如影像般修习者，于镜中显现自身之影像，善加观察后，由镜子清净，自身与中间无有遮蔽之聚合，于镜中显现身之相状，然非真实之身，如是，由业及因缘聚合，显现如自身之身体，然实则无有自性，思维显空，另与先前之幻化譬喻结合而修习。继而，观察镜中之影像，时而以美妙之饰品与衣物庄严而心生欢喜耶？时而加以捶打而心生不悦耶？如彼无有喜与不喜之显现般，自身之身体亦如是，以美妙之饰品与衣物庄严，或加以捶打，皆不应有喜与不喜，修习为幻化。以此为例，身体之美丑、寒热、饥渴等皆修习为幻化。喜与不喜等虽为心之显现，然于修习身语为幻化之时修习之，乃为遣除身语之实执而宣说。继而，语如回声般修习者，如前所说之因缘，虽生起回声，然声响无有真实，如是，自身与他者之语及声音之种类，一切皆由因缘聚合所生之声音而已，无有自性，思维声空。继而，前往生起回声之处，若对自己赞颂，则回声之声音亦随之赞颂，观察彼是否心生欢喜耶？时而以恶语诋毁，观察彼是否心生不悦耶？如彼无有喜与不喜般，自身与他者之语亦如是，声响而无有自性，与回声相同，故他人之赞扬与诋毁，皆不应有喜与不喜，修习为幻化。继而，意如阳焰般修习者，阳焰升腾之时，似有水流
English
One should meditate as if it were an illusion. In the post-meditation period, one should train in not being distracted by the recollection of illusion. From the appearance of objects, one should cut off the clinging to reality and definitely generate the experience and ascertainment of illusion. Secondly, there are two ways to rely on the object of focus: meditating on the impure illusory body and meditating on the pure illusory body. The first is to train the ordinary body, speech, and mind as illusion. In this, training the body like a reflection is as follows: One should make one's reflection appear in a mirror and look at it well. From the assembly of the clear mirror, one's own form, and the absence of obscurations in between, the appearance of the form appears in the mirror, but it is not established as a form. Likewise, from the assembly of karma and causes and conditions, it appears like one's own body, but in reality, it has no self-nature. One should think of it as appearance and emptiness. Furthermore, one should meditate by combining it with the previous examples of illusion. Then, one should observe whether the reflection in the mirror is happy when adorned with beautiful ornaments and clothes, or whether it is unhappy when beaten. Just as there is no appearance of happiness or unhappiness in it, one's own body is also the same. Whether adorned with beautiful ornaments and clothes or beaten, one should not have happiness or unhappiness, and train it as illusion. By this example, one should train the body's beauty or ugliness, cold or heat, hunger or thirst, and so on, as illusion. Although happiness and unhappiness are mental appearances, meditating on them when training the body and speech as illusion is said to be for the purpose of reversing the clinging to the body and speech. Then, training speech like an echo is as follows: As mentioned earlier, although an echo arises from causes and conditions, the sound is not established as true. Likewise, one should think that all kinds of speech and sounds of oneself and others are merely sounds arising from the assembly of causes and conditions, without any essence, and that they are empty of sound. Then, one should go to the place where the echo arises, and if one praises oneself, the sound of the echo will also praise. One should observe whether one is happy with that, or whether one is unhappy when spoken with bad words. Just as there is no happiness or unhappiness in it, one's own and others' speech is also the same. It is sound but has no self-nature, and is like an echo. Therefore, one should not have happiness or unhappiness in others' praise or criticism, and train it as illusion. Then, training the mind like a mirage is as follows: When a mirage rises, it appears like a stream of water.