Tibetan
་འདུག །གོལ་ས་གསུམ་ལས་རྟོགས་པས་བསྡུས་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་ནི། གོལ་ས་མེད་ཅིང་སྐུ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཉམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་བདེ་བ་ལ་ཞེན་འཛིན་བྱུང་ན་འདོད་ཁམས་སུ་གོལ། གསལ་བ་ལ་འཛིན་ཞེན་ཞུགས་ན་གཟུགས་ཁམས་སུ་གོལ། མི་རྟོག་པ་ལ་བློས་བྱས་སུ་སོང་ན་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་གོལ་བའོ། །ཤོར་ས་བཞིའི་ཡེ་ཤོར་ནི། དང་པོར་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་ངོ་མ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ལ། འཕྲལ་ཤོར་ནི། དང་པོར་ཡིན་ལུགས་གཏན་ལ་ཕེབས་ཀྱང་ཕྱིས་སུ་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་འཁྲུལ་བའོ། །དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་སུ་ཤོར་བ་ནི། འཁོར་འདས་ལམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་སྐྱེ་མེད་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པ་དེ་གོ །དེ་ག་འགག་མེད་དུ་ཤར་བའི་བྱེད་ལས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མཚང་མ་རིག་པར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་སྙམ་རྒྱུ་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པའོ། །སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ་ནི། སེམས་ཡེ་སྟོང་ཆོས་སྐུ་རང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ལས་འབྲས་བུ་ལོགས་ན་མེད་པའི་དོན་མ་རིག་པར། ད་ལྟ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པས། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་བཟང་བཟང་པོ་ཞིག་ལོགས་ནས་ཐོབ་པར་འདོད་པའོ། །སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ་ནི། སྤང་བྱ་འཁྲུལ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ངོ་ཤེས་མ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པར་སྤང་གཉེན་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའོ། །སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བའི་བློ་ཆུང་རྒྱས་འདེབས་ནི། གང་སྣང་ཅི་ཤར་གྱི་སྣང་བ་འདི་ཁ་སྟོང་པ་ཁོ་རང་གིས་རྩལ་དང་མདངས་ཡིན་ཞིང་། འདི་གའི་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་བློ་བྲལ་ཡིན་པ་བློར་མི་ཤོང་ བར་སྟོང་པ་ཡིན་སྙམ་ཡིད་ཀྱིས་རྒྱས་འདེབས་པའོ། །དྲེད་པོ་རྒྱས་འདེབས་ནི། དང་པོ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ངོ་འཕྲོད་པས། སྣང་བས་སྟོང་གོ་ཆོས་དུ་སྟོང་ཉིད་ལ་སྣང་བ་དགག་མི་དགོས་པའི་ཉམས་མྱོང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཀྱང་། ཕྱིས་སྒོམ་པ་གཡེལ་བས་ཉམས་མྱོང་དྲོད་དེ་བློས་བཅོས་ཏེ་སྒོམ་དགོས་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་རྩེ་གཅིག་ནི། གནས་པ་གསུམ་གྱིས་རིམ་པས། ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ངང་ལ་མཉམ་པར་ནམ་བཞག་གནས་པ་སྟེ། རེས་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ཡོང་། རེས་བསྒོམས་ཀྱང་མི་ཡོང་བ་ནི། བཟོ་གཟོབ་ཏུ་མི་གཏུབས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་རྩེ་གཅིག་ཆུང་ངུས་བདེ་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་། ནམ་སྒོམ་སྒོམ་ཡོང་བ་ནི། རྩེ་གཅིག་འབྲིང་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རང་དབང་ཐོབ། ཉམས་མྱོང་དེ་འཁོར་ཡུག་ཏུ་རྒྱུན་བརྟན་ཞིང་རྩོལ་བ་ཆེར་མི་དགོས་པར་གཉིད་གྱང་ཕལ་ཆེར་ཉམས་དང་འདྲེས་པས་སྒོ
Chinese
。三种歧途以觉悟所摄持的乐、明、无念是：没有歧途且是三身的自性。以体验所摄持的，如果对乐执着，则堕入欲界；如果对明执着，则堕入色界；如果对无念以分别念去做，则堕入无色界。四种错失的本初错失是：最初没有如实认识实相。暂时错失是：最初确定了实相，但后来修行的要点错了。其中，空性错失为所知的事物自性是：通达轮回、涅槃、道三种所摄的一切法都是空性、无生、胜义、无为。没有认识到它无碍显现的作用是缘起，认为一切都是空性，从而轻视因果。空性错失为道是：没有明白从证悟心性本空、法身自性而获得稳固，果不在别处的道理。现在修空性，认为从别处获得好的法身果。空性错失为对治是：没有认识到所断的迷惑烦恼的自性就是智慧，执着于所断和对治是不同的。空性错失为增益的小智慧增益是：任何显现、任何生起的显现，这空性本身就是能力和光彩，这空性的自性是离戏，不能容纳于心中，认为空性是用意识增益的。迟钝的增益是：最初显空无别，认识到显现不遮空性，空性不遮显现的体验在相续中生起，但后来因为懈怠修行，用意识改造那个体验来修行。
English
There are three deviations: the bliss, clarity, and non-conceptuality that are gathered by realization are: they are without deviation and are the nature of the three kayas. If one clings to the bliss gathered by experience, one deviates into the desire realm. If one clings to clarity, one deviates into the form realm. If one goes to non-conceptuality with conceptual mind, one deviates into the formless realm. The primordial deviation of the four deviations is: initially not recognizing reality as it is. The temporary deviation is: initially reality is ascertained, but later the key points of practice are mistaken. Among them, emptiness deviating into the nature of knowable things is: understanding that all phenomena gathered by the three paths of samsara, nirvana, and the path are emptiness, unborn, ultimate truth, and unconditioned. Not recognizing that its unobstructed manifestation is the function of dependent origination, thinking that everything is empty, and thus belittling cause and effect. Emptiness deviating into the path is: not understanding the meaning that there is no result elsewhere from gaining stability in realizing that the mind is primordially empty and the nature of the dharmakaya. Now, meditating on emptiness, thinking that a good dharmakaya result is obtained from elsewhere. Emptiness deviating into an antidote is: not realizing that the nature of the afflictions to be abandoned is wisdom, and clinging to the abandoned and the antidote as different. The small wisdom of emptiness deviating into augmentation is: whatever appears, whatever arises, this appearance of emptiness itself is the ability and splendor, and the nature of this emptiness is freedom from elaboration, which cannot be contained in the mind.