Tibetan
།ཡང་རྟོག་པ་དེ་དང་པོ་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གང་ལས་སྐྱེས། ད་ལྟ་དེ་གསུམ་གང་ལ་གནས། རྟོག་པ་དེའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཇི་འདྲ་འདུག་ཞིབ་ཏུ་བརྟགས་པས་གང་ནས་ཀྱང་མ་སྐྱེས། གང་དུའང་མི་གནས། རང་གི་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་མེད་དུ་མཐོང་བའི་དོན་ལ་བློ་བཞག །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཞེ་སྡང་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་ཞིང་ཞེ་སྡང་ཉིད་རྣམ་པ་གསལ་བ་ངོ་བོ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་སྐྱེ་སྟེ། གཞུང་ལས། གཉིས་པོ་དག་གིས་སྤྱོད་པ་ཡིས། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་འབར་བར་འགྱུར། ཅེས་འབྱུང་། དེས་འདོད་ཆགས་སོགས་དུག་ལྔ་དང་རྣམ་རྟོག་གཞན་ལའང་འགྲེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་བསམ་མི་ཁྱབ་པ་ལ་སྦྱར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྲིན་བུ་རང་གི་ཁ་ཆུས་རང་གཏུམ་ནས་མི་མངོན་པ་ལ་ཁ་ཆུ་བསལ་མ་ཐག་རྗེན་ཅེར་གྱིས་མངོན་པ་ལྟར། གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སླར་ཡང་འཆིང་བར་འགྱུར་བས་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བ་ལ་སྦྱར་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས། ནང་དུ་ཡིད་འཛིན་མེད་དུ་བཞག་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་ཤེས་པ་ལྷུག་པར་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་སེམས་ཡང་བར་བཞག །ཤེས་པ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ལ་བལྟ་བྱའི་ངོ་བོ་ཙམ་དྲན་པར་བྱས་ལ་གང་དུའང་མི་རྟོག །ཅིར་ཡང་མི་སེམས་པར་འཛིན་མེད་ངང་དུ་འཇོག །གལ་ཏེ་ཕྱིར་འཕྲོ་ན་སླར་ཡང་སྔར་ལྟར་བཞག་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དུ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་སྣང་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དེ་ལ་འཛིན་པ་མེད་པར་ནང་གི་མིག་སོགས་དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་རྩོལ་བྲལ་ལྷུག་པར་བཞག །དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཚེ་བསྒོམ་བྱའི་ཡུལ་ལ་སྒོམ་བྱེད་ཤེས་པ་གཅིག་ཆེད་དུ་གཏད་ནས་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་མཚན་འཛིན་མེད་ཅིང་མི་སྒོམ་པའི་ཡེངས་འཁྲུལ་མེད་པར་མི་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམས་པས། བསྒོམ་བྱའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ནས་སྔར་ལས་ལྷག་པའི་བདེ་སྟོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡན་ཆད་ལ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་འདོར་ལེན་དང་བཅོས་བསྒྱུར་མི་བྱ་བར་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ཐད་ཀར་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་གོམས་པ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་བསྒོམས་པས་མཉམ་གཞག་ལ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་ཡང་རྐྱེན་དང་འཕྲད་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱིས་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ
Chinese
此外，这个念头最初是从自己的身语意三者中的哪一个产生的？现在它存在于这三者中的哪一个？这个念头的颜色和形状等等是怎样的？如果仔细观察，它从任何地方都没有产生，也不存在于任何地方，明白其自性在任何地方都没有成立，是无生的，心中专注于此。这样修习，将嗔恨的分别念融入心性的法界中，嗔恨本身显现为清晰，自性不分别的体验产生。经文中说：以二者之行持，二无之智慧将燃起。这样说。因此，贪欲等五毒以及其他的分别念，所有这些都应与无生、不可思议相结合。第三，如同虫子用自己的口水把自己包裹起来而消失不见，口水一擦掉，就赤裸裸地显现出来一样。修习解脱的禅定，反而会再次束缚自己，因此也需要与无生、不可思议相结合。这有二：内在安住于无所执，外在安住于放松的觉性。第一是： 身心放松安住。觉性向内看，仅仅忆念所看之物的自性，什么也不分别，什么也不想，安住于无执的状态。如果向外散乱，就再次像先前一样安住，这样就会产生乐空的禅定。第二是：在外境中，无论显现怎样的色等境相，都不要执着于它，内在的眼等感官之门放松，不造作。这样安住的时候，不要特意将修习的觉知专注于所修的对境上进行修习。像这样，在没有修习的执着，也没有不修习的散乱的情况下，以不修习的方式进行修习，从对所修之境色等的执着中解脱出来，将会产生比以前更加殊胜的乐空禅定。到此为止，无论生起何种方便智慧双运的禅定，都不要取舍和改造，而是直接保持生起的状态。第三，在一切行为中串习，如先前一样修习，即使在等持中不生起贪嗔等，但如果遇到因缘，仍然会生起，因此要从因缘的束缚中解脱出来。
English
Furthermore, from which of the three—body, speech, or mind—does this thought initially arise? Where does it reside now among these three? What are the color, shape, and so on of this thought? Upon careful examination, it does not arise from anywhere, nor does it reside anywhere. Realize that its own nature is not established anywhere, that it is unborn, and focus your mind on this. By meditating in this way, the conceptual thought of clinging to hatred dissolves into the expanse of mind itself, and hatred itself manifests as clear, giving rise to the experience of non-conceptual nature. As it says in the scriptures: 'Through the practice of these two, the non-dual wisdom will blaze forth.' Thus it is said. Therefore, all five poisons, such as desire, and other conceptual thoughts should also be combined with the unborn, the inconceivable. Third, just as a worm covers itself with its own saliva and disappears, but as soon as the saliva is wiped away, it appears naked and bare, so too, by meditating on the samadhi of liberation, one becomes bound again by that very samadhi. Therefore, that too must be combined with the unborn, the inconceivable. There are two aspects to this: abiding inwardly without mental grasping, and abiding outwardly in relaxed awareness. The first is: Rest the body and mind lightly. Turn the awareness inward and simply remember the nature of what is being looked at, without conceptualizing anything at all. Do not think about anything, but rest in a state of non-grasping. If it wanders outward, then rest again as before, and the samadhi of bliss and emptiness will arise. The second is: outwardly, no matter what appearances arise, such as forms, do not cling to them, but relax the inner sense gates, such as the eyes, without effort. When resting in this way, do not deliberately focus the meditating awareness on the object of meditation, but meditate in a way that is free from the grasping of meditation and the distraction of non-meditation. By meditating in this way, one is freed from attachment to the object of meditation, such as forms, and a supreme samadhi of bliss and emptiness, even greater than before, will arise. Up to this point, whatever of the three samadhis of the union of skillful means and wisdom arises, do not accept or reject it, nor try to alter it, but directly maintain the state that has arisen. Third, to become accustomed to it in all activities, meditate as before, so that even if attachment, aversion, and so on do not arise in equipoise, they will still arise if you encounter circumstances. Therefore, liberate yourself from the bondage of circumstances.
Tibetan
ར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྟན་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་འབྲོག་མིའི་བཞེད་པ་ལྟར་དང་པོ་གཟུགས་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མིག་ལ་ཉི་མའི་འོད་མདངས་དང་རླུང་སེར་བུས་མི་གནོད་པའི་སར། མདུན་དུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཉེ་རིང་རན་པར་བཞག་ལ་ལྟ་སྟངས་གློད་ལ་བལྟ། དེ་ལའང་དངོས་པོ་དེ་ལས་གཞན་ལ་མི་བལྟ་བརྟེན་མི་འགྱུར་བའི་ཡན་ལག །འགུལ་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་སྤང་བ་ལུས་མི་གཡོ་བའི་ཡན་ལག །མིག་གི་འབྱེར་འཛུམ་སོགས་གཡོ་བ་མེད་པ་མིག་མི་འཛུམ་པའི་ཡན་ལག །སེམས་གང་ལའང་ཆེད་དུ་མི་གཏད་པ་ཡིད་འཛིན་པ་ མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ་ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་ཏུ་བྱས་ནས་བསླབས་པས་ཡུལ་དེ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ། ཉི་མ་གཉིས་པ་ནས་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པར་རིམ་བཞིན་རྟེན་དེ་ཐག་ཇེ་རིང་ལ་བསྲིང་། མཐར་རྒྱང་གྲགས་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཡིད་ཀྱིས་གསལ་བཏབ་སྟེ་བསླབ་པ་ནི་གཟུགས་ལས་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དེས་མཚོན་ནས་སྒྲ་ལ་སོགས་ཡུལ་གཞན་ལའང་ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་དུ་བྱས་ནས་བསླབ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ལ་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་བའི་གདམས་ངག་གིས་རིང་དུ་བསྒོམས་པས་ཐོག་མར་སེམས་ཉམ་ཆུང་ངུ་ཡུལ་རྐྱེན་གྱིས་རེས་གནོད། རེས་ཕན། རེས་ཕན་གནོད་འདྲེས་པར་སྐྱེ་བ་སྣང་བ་ཕྲ་མོར་འཆར་བའི་དུས། དེ་ལ་གོམས་ནས་སེམས་ཉམས་འབྲིང་པོ་སྣང་བས་ཕན་གནོད་མེད་པའི་དུས། དེ་ལས་ཀྱང་གོམས་ནས་སེམས་ཉམས་ཆེན་པོ་ཡུལ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་མ་ཐག་མེ་འབར་བ་ལ་ཤིང་བསྣན་པ་བཞིན་རྟོག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྱུར། ཡུལ་རྐྱེན་ལའང་གཟུགས་སྡུག་པ་རབ། སྡུག་པ་འབྲིང་། ཐ་མལ་པ་ཐ་མ་སྟེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལའང་དེས་མཚོན་ནས་བསླབས་པས་རྐྱེན་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་གང་དང་འཕྲད་ཀྱང་ནང་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་སྐབས་ཡུལ་སྣང་དང་འཕྲད་མ་ཐག་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་སྣང་བས་ཕན་འདོགས་པའི་དུས་དང་། སྣང་བ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཏུ་འཆར་བའི་དུས་ཞེས་བྱ། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ལས་དུ་མར་སྣང་ཞིང་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་འཆར་བས་ཕྱི་ནས་གཉིས་འདྲེས་པའི་དུས་ཞེས་བྱ། ཐ་མལ་པ་ལ་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་དེས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའང་དུག་ལྔ་སྨན་དུ་ཤེས་པའི་དུས་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཙམ་ན་འདོད་ཡོན་ལྔ་བརྟེན་ཀྱང་ཉེས་པས་མི་གོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ཀྱང་གཞུང་ཚིག་གིས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་བསམ
Chinese
为了稳固“Ra”字，应如此修习稳固之支分：如同仲弥（འབྲོག་མི།）的观点，首先以修习色法为例，在眼睛不受日光和风沙损害的地方，前方放置花朵等事物，保持适当的远近距离，放松姿态观看。其中，不看该事物之外的其他事物，不改变所依赖之物的支分；避免动作等，身体不动的支分；眼睛没有眨动等动作，眼睛不眨动的支分；心中不特意专注于任何事物，没有意念执着的支分，即具备四支分，通过修习，生起不专注于该境的等持。从第二天到第三天等，逐渐将所依之物拉远。最终，在远处等，通过意念清晰地确定所依之物进行修习，这是从色法中识别智慧。以此类推，声音等其他境也应具备四支分进行修习。如此，通过以境识别智慧的窍诀长期修习，最初心力微弱，时而受到外境的损害，时而受益，时而产生损益交织的显现，这是显现微细的时期。习惯之后，心力中等，显现无损无益的时期。比这更习惯之后，心力强大，一旦接触外境，就像火上添柴一样，分别念转为智慧的助伴。对于外境，也有悦意的上等、悦意的中等、普通和下等之分，声音等也以此类推进行修习，无论遇到上中下三种境中的哪一种，内心都会生起证悟实相的最胜智慧。此时，一旦接触外境显现，就生起最胜的等持，这是显现助益的时期，也称为显现成为善知识的时期。将执着为我和我所的事物从一显现为多，又将多显现为一味，因此称为从外二者混合的时期。对于普通人来说，产生贪嗔的因缘，对于瑜伽士来说，却能生起智慧，这也称为了知五毒为药的时期。此时，即使依赖五妙欲，也不会被过失所染污。这些也都是经文用词语明确阐述的。第四，思
English
In order to stabilize the syllable "Ra," one should train in the limbs of stability as follows: According to the view of Drokmi ('brog mi), first, taking the training in form as an example, in a place where the eyes are not harmed by sunlight and gusts of wind, place an object such as a flower in front at a suitable distance, and look at it with a relaxed gaze. In this, the limb of not looking at anything other than that object and not changing the support; the limb of not moving the body, abandoning movement and so on; the limb of not blinking the eyes, without movement such as opening and closing the eyes; the limb of not intentionally focusing the mind on anything, without mental fixation—that is, having the four limbs, through training, one generates a samadhi that does not focus on that object. From the second day to the third day and so on, gradually lengthen the distance to the support. Finally, at a distance and so on, train by clearly establishing the support with the mind—this is recognizing wisdom from form. By analogy, one should also train in other objects such as sound, having the four limbs. Thus, by meditating for a long time with the key instruction of recognizing wisdom in objects, at first, the mind is weak, sometimes harmed by external conditions, sometimes benefited, and sometimes a mixture of benefit and harm arises, which is the time when subtle appearances arise. Having become accustomed to this, the mind is of medium strength, a time when appearances are neither beneficial nor harmful. Having become even more accustomed to this, the mind is strong, and as soon as it encounters external conditions, just as adding wood to a burning fire, conceptual thought becomes a friend to wisdom. For external conditions, there are also pleasant superior, pleasant medium, ordinary, and inferior. By analogy, one should also train in sound and so on. Thus, no matter which of the three conditions—superior, medium, or inferior—one encounters, one will generate the supreme wisdom of realizing suchness within. At this time, as soon as one encounters external appearances, one generates the supreme samadhi, which is the time when appearances provide benefit, and it is also called the time when appearances arise as a virtuous friend. Because things that are grasped as self and belonging to self appear as many from one, and many appear as one taste, it is called the time when the two are mixed from the outside. For ordinary people, the conditions that give rise to attachment and aversion, but for yogis, wisdom arises, which is also called the time of knowing the five poisons as medicine. At that time, even if one relies on the five objects of desire, one will not be defiled by faults. These are also clearly explained by the words of the scriptures. Fourth, contemplation.