Chinese
不需要，仅仅是修习止观也不能像一些外道一样断除烦恼。如《三摩地王经》所说：“世间之人虽修习三摩地，然彼我执不灭，彼令烦恼还复增盛，如增上行者修三摩地。” 那么，实际获得解脱的三摩地是什么呢？如果对法无我各自领悟，各自对它进行分析并修习，那就能获得寂灭的果，其他的因不能使之寂灭。如是，对法无我各自进行分析，分析之后修习，就能获得寂灭的果。像这样，虽然从本体的角度来说，无我没有粗细之分，但是从法和补特伽罗的区分来说，就变成了两种。如圣者月称所说：“为解脱众生，此无我分为法与补特伽罗两种。” 如是宣说。这二者也包括在经论的解释中。虽然首先要确定法无我，但在修习时，首先要修习补特伽罗无我。如《三摩地王经》所说：“如汝之我执，如是知已以心缘一切，一切法皆是彼之自性，完全清净犹如虚空，以一亦能知一切，以一亦能见一切。” 因此，在修习补特伽罗无我时，首先要认识所要断除的对境。如《入行论》所说：“未触及所观察之实物，则非是执著彼之无实。” 如是所说，如果不能认识所要断除的对境，就像没有看到目标就射箭，没有认清敌人就发动战争一样。如果对所要断除的对境认识过于宽泛，就会堕入断边；如果认识过于狭窄，就不能断除细微的对境，就会堕入常边，危险性非常大。如《中观根本慧论》所说：“若人见空性，破坏诸法相，是则彼之人，不应亲近我。” 因此，了知执着此法难以通达其深意之后，佛陀的心对说法
English
It is not necessary, and merely cultivating calm abiding cannot eliminate afflictions like some non-Buddhists. As stated in the Samadhiraja Sutra: "Although worldly people cultivate samadhi, their self-grasping does not cease. It further agitates the field of afflictions, like those with higher practices cultivating samadhi." So, what is the samadhi that actually attains liberation? If one individually understands the selflessness of phenomena, and individually analyzes and cultivates it, then one obtains the fruit of nirvana. Other causes cannot bring about cessation. Thus, having individually analyzed the selflessness of phenomena, and having cultivated the meaning of that analysis, it is said that one obtains the fruit of nirvana. Such selflessness, although without coarse or subtle distinctions from the perspective of its essence, becomes twofold through the distinction between phenomena and persons. As the venerable Chandrakirti said: "For the sake of liberating beings, this selflessness is taught as twofold, distinguished as phenomena and persons." This is as stated. These two are also included in the explanations of the scriptures. Although one must first establish the selflessness of phenomena, when cultivating, one must first cultivate the selflessness of persons. As stated in the Samadhiraja Sutra: "Just as your self-grasping is, having known that, apply the mind to all things. All phenomena are of that nature, completely pure like space. Through one, one knows all; through one, one sees all." Therefore, when cultivating the selflessness of persons, one must first identify the object to be negated, which is to be eliminated. As stated in the Bodhicharyavatara: "Without touching the object being examined, one does not grasp its non-existence." As stated, if one does not recognize the object to be negated, it is like shooting an arrow without seeing the target, or waging war without identifying the enemy. If the recognition of the object to be negated is too broad, one will fall into the extreme of annihilation; if it is too narrow, one will not be able to eliminate subtle objects to be negated, and one will fall into the extreme of permanence, which is extremely dangerous. As stated in the Root Wisdom: "If one views emptiness incorrectly, those of little wisdom will be destroyed. Just as a snake is wrongly grasped, or a mantra is wrongly applied." Therefore, knowing that it is difficult to fathom the depths of this Dharma with attachment, the Buddha's mind was reluctant to teach the Dharma.
Tibetan
ཏུ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་བརྒྱད་སྟོང་པར་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བར་གསུངས་པ་བཞིན། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སམ། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ལ། སྤྱིར་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ལ། ང་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དང༌། ང་བདེན་མེད་དམ་མིང་ཙམ། རྟོག་པས་ བཏགས་ཙམ་དུ་བྱས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ཚུལ་གསུམ་ལས། ཕྱི་མ་ནི་ང་ཙམ་ཞིག་འཇོག་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང༌། བར་བ་ནི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཡན་ཆད་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་གི་གཞན་ལ་མི་འབྱུང་ཞིང༌། དང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ནོ། །གང་ཟག་གཞན་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཀྱང་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་མ་ཡིན་ལ། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སམ། འཇིག་ལྟ་ནི། དམིགས་པ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ང་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ནི་རང་རྒྱུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཕྲ་མོ་ཞིག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ལ་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཉིད་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་ཞེན་ཡུལ་དེ་སུན་མ་ཕྱུངས་པར་བདག་འཛིན་སྤང་མི་ནུས་ཏེ། རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། འདི་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་བདེན་པར་འཛིན་པའམ། ང་བདེན་པར་འཛིན་པའམ། གང་ཟག་བདེན་པར་འཛིན་པ་དེ་ཡི་ཞེན་ཡུལ་ནི། སྐྱེས་བུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང༌། །ང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང༌། གང་ཟག་བདེན་པར་གྲུབ་པ་སོགས་ཡིན་པས་སུན་དབྱུང་དགོས་ལ། དེ་དག་སུན་འབྱིན་པ་ནི། དེ་དག་བདེན་མེད་དུ་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་བདེན་མེད་དུ་ངེས་ནས་གོམ་པར་བྱས་པས། གང་ཟག་བདེན་པར་འཛིན་པ་བཟློག་པར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གིས་ནི་སྔོན་དུ་དགག་བྱའི་སྣང་ཚུལ་དང༌། འཛིན་ཚུལ་མན་ངག་མྱོང་འཁྲིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། སྔར་གྱི་མཉམ་གཞག་ངང་ཉིད་ནས། །མ་གཡོས་དྭངས་པའི་ཆུ་ནང་དུ། །ཇི་ལྟར་ཉེའུ་ཆུང་འཁྱུག་པ་ལྟར། །ཕྲ་མོའི་ཤེས་པས་སྒོམ་པ་པོའི། །སྐྱེས་བུའི་རང་བཞིན་མཛངས་པར་བརྟགས། །ཅེས
Chinese
就变成了那样，如是说。 就像《八千颂》中所说的那样，因为执着于我和我所，一切众生都在轮回中流转。一切罪过的根本究竟就是俱生我执，或者说是俱生我爱执。一般来说，对于“我是”这样执着的意识，有以我真实成立来区分的，有以我非真实成立或者仅仅是名称，由分别念假立来区分的，以及对这二者不作任何区分而执着“我是”的三种方式。其中，最后一种是仅仅安立“我”的世俗名言量；中间一种只会在对中观见解获得定解之前的心相续中产生，其他众生不会产生；第一种就是人我执。以其他人作为对境而执着为真实的，虽然是人我执，但不是俱生我爱执。俱生我爱执或者说坏聚见，是指缘取自己相续中的我，并且以自性成立的方式执着的染污慧。它是由自己的因，一种微细的法我执所产生的。正如圣者龙树所说：只要对蕴的执着存在，那么对我执就存在；我执存在，业就存在；业存在，生就存在。就像这样。它本身就是轮回的根本，因此，如果不破除对它的执着方式的对境或者执着境，就无法断除我执。正如智自在所说：如果不破除这个对境，就无法断除它。因此，执着补特伽罗为真实，或者执着我为真实，或者执着人为真实，它的执着境就是补特伽罗真实成立，我真实成立，人真实成立等等，因此必须破除。而破除它们，就是视它们为非真实。因为在确定补特伽罗非真实之后进行串习，就能遣除执着补特伽罗为真实。 因为这些理由，为了事先展示所要破斥的显现方式和执着方式，作为口诀经验引导而宣说：从之前的等持状态中，如同没有摇动过的清澈的水中，像小鱼游动一样，以微细的智慧来明智地观察修行者的补特伽罗自性。如是说。
English
It becomes like that, as it is said. Just as it is said in the Eight Thousand Verse Prajnaparamita, because of clinging to 'I' and 'mine,' all sentient beings wander in samsara. The ultimate root of all faults is the co-emergent self-grasping, or the co-emergent clinging to 'I.' Generally, regarding the mind that clings to 'I am,' there are three ways: one distinguished by the true establishment of 'I,' one distinguished by the non-true establishment of 'I' or merely a name, imputed by conceptual thought, and one that clings to 'I am' without distinguishing between the two. Among these, the last is the valid cognition of conventional terms that merely posits 'I.' The middle one only arises in the mindstream up to the point of gaining certainty in the view of Madhyamaka, and does not arise in others. The first is the self-grasping of persons. Clinging to others as objects and grasping them as true is self-grasping of persons, but it is not co-emergent clinging to 'I.' Co-emergent clinging to 'I,' or the view of the aggregates, is the afflicted wisdom that focuses on the 'I' of one's own continuum and grasps it as inherently existent. It is produced by its own cause, a subtle grasping at the self of phenomena. As the protector Nagarjuna said: As long as there is clinging to the aggregates, so long as there is clinging to 'I.' When there is clinging to 'I,' there is also karma. From karma, there is also birth. Like that. It itself is the root of samsara, so if the object of its clinging or the object of attachment is not refuted, self-grasping cannot be abandoned. As the Lord of Knowledge said: Without refuting this object, it is not possible to abandon it. Therefore, clinging to a person as true, or clinging to 'I' as true, or clinging to a being as true, the object of its attachment is the true establishment of a person, the true establishment of 'I,' the true establishment of a being, and so on, so it must be refuted. And refuting them is precisely seeing them as non-true. Because after ascertaining the non-truth of a person and familiarizing oneself with it, clinging to a person as true will be reversed. For these reasons, in order to first show the appearance and the way of clinging to be refuted, it is said as an experiential instruction: From the previous state of equipoise, in the clear water that has not been disturbed, like a small fish darting about, with subtle wisdom, intelligently examine the nature of the person of the meditator. Thus it is said.