Tibetan
ལས་འབྲས་བསམས་ནས་སྤྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་ལའང་མ་བརྙས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི། རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པས། མི་གཙང་བ་ལ་དྲི་ཞིམ་མེད་ལྟར་འགྲོ་ལྔ་དག་ན་བདེ་བ་མེད། དེ་ཡི་སྡུག་བསྔལ་རྟག་ཏུ་ཁ་བ་རྒྱ་ཚྭ་ལ་སོགས་རེག་སྐྱེས་བཞིན། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་འཁོར་བའི་གནས་རིས་མཐོ་དམན་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ནམ་ཡང་མ་འདས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་བཟོད་པར་དཀའ་བ་ངན་སོང་གསུམ་ནི། དམྱལ་བ་ཚ་གྲང༌། ཡི་དྭགས་བསྐྲེས་སྐོམ། དུད་འགྲོ་གླེན་ལྐུགས་བཀོལ་སྤྱོད་ཀྱིས་ཉམ་ཐག་པ་འབྲས་ཚ་བའི་སྟེང་དུ་ཕོལ་མིག་བྱུང་བ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། བཤེས་སྤྲིང་ལས། དམྱལ་བ་བྲིས་པ་མཐོང་དང་ཐོས་པ་དང༌། །དྲན་དང་བཀླགས་དང་གཟུགས་སུ་བགྱིས་རྣམས་ཀྱང༌། །འཇིགས་པར་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་མི་བཟད་པའི། །རྣམ་སྨིན་ཉམས་སུ་མྱོང་རྣམས་སྨོས་ཅི་འཚལ། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་བཟོད་པའི་གླགས་མེད་ལ། བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་ནས་སྤྲིན་བར་གྱི་ཉི་མ་ལྟ་བུ་གནས་སྐབས་ལུས་སེམས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་མྱོང་རུང་རྟག་མི་ཐུབ་པ་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། ཞི་བ་ལྷས། བདེ་འགྲོར་ཡང་དང་ཡང་འོངས་ཏེ། །བདེ་བ་མང་པོ་སྤྱད་སྤྱད་ནས། །ཤི་ནས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །ཡུན་རིང་མི་བཟད་རྣམས་སུ་ལྷུང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་ཀྱང་མི་ལ་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་དང༌། ལྷ་མིན་ལ་འཐབ་རྩོད། ལྷ་ལ་འཆི་འཕོ་ལྟུང་བྱེད་སོགས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཟིར་བར་མ་ཟད་བཙོན་རར་ཆུད་པའི་མི་ཞིག་དེ་ནས་ཐོན་ཀྱང་སླར་བཙོན་ཁང་གཞན་དུ་མི་འཇུག་པའི་ངེས་པ་མེད་པ་བཞིན་བདེ་འགྲོ་ནས་ངན་འགྲོར་མི་འགྲོ་བའི་གདིང་ཚད་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ན་འཁོར་བ་ལས་མཐར་ཕྱིན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཟུག་རྔུ་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་ལ། དེའི་རྩ་བ་ཡང་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་ཆགས་པ་ཁོ་ནའི་སྐྱོན་ལས་བྱུང་བ་ནི། དཔེར་ན། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། །རི་དྭགས་ཉིད་ནི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས། །རེག་པས་གླང་པོ་བརླག་པར་འགྱུར། །གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཕྱེ་ ལེབ་སྟེ། །རོ་ཡིས་ཉ་ཉིད་རྣམ་པར་བརླག །བུང་བ་དྲི་ལ་ཆགས་པས་ཏེ། །འདི་དག་རྒྱུ་ནི་རེ་རེ་ཡིན། །སྐྱེས་བུ་དག་ནི་གཅིག་ལ་ཡང༌། །ལྔ་པོ་འདི་དག་རྟག་ལྡན་ཞིང༌། །ཉིན་མཚན་དུ་ནི་རབ་ཏུ་འཇོམས། །བདེ་གནས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། འོ་སྐོལ་འདོད་པའི་ཡོ
Chinese
思及业果，应以欢喜之心不轻视微小之善而行之。第二，思维轮回之痛苦：嘉察·慈氏（རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ།）云：“如不净物无有香味，五趣之中亦无安乐。彼之痛苦恒如雪及海盐等触生。”如是，无论生于轮回高低何处，亦从未超出三苦之自性。极其难以忍受之三恶趣者：地狱之寒热，饿鬼之饥渴，畜生之愚昧役使，如热疮之上生出脓疱，痛苦之上更增痛苦。如《亲友书》云：“地狱之图见闻念，读诵造形亦生惧，况诸不忍感受者，异熟果报何须说。”如是，无有忍受之余地。生于善趣，虽如云间之日，暂时感受身心之乐，然亦不能恒常，乃是具有变异之痛苦。寂天（ཞི་བ་ལྷ།）云：“屡屡往返善趣中，受用众多安乐已，死后堕入恶趣中，长时难忍诸苦中。”如是，生于善趣，然人有生老病死等八苦，非天有争斗，天有死衰堕落等，为种种痛苦所逼迫，不仅如囚禁之人，出狱之后亦不能确定不再入于其他监狱一般，未能获得从善趣不堕入恶趣之把握，故终不能脱离轮回，与痛苦之刺永不分离。其根本亦唯由贪执五欲之过患所生。譬如，导师世亲（སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན།）云：“鹿为声所害，象为触所灭，蝶为色所亡，鱼为味所杀，蜂恋香而死，此等一因丧，人具五欲全，日夜恒时损，云何得安乐。”如是。博朵瓦（པོ་ཏོ་བ།）云：“吾等所欲之
English
Thinking about the results of actions, one should diligently perform even small virtues with a joyful mind, without despising them. Secondly, contemplating the suffering of samsara: Gyaltsap Jampa said, "Just as there is no fragrance in impure things, there is no happiness in the five realms. Its suffering is constant, like the sensation of touch from snow and sea salt." Thus, no matter where one is born in the high or low realms of samsara, one never transcends the nature of the three sufferings. The three extremely unbearable lower realms are: the heat and cold of hell, the hunger and thirst of pretas, and the suffering of animals, who are tormented by ignorance, servitude, and exploitation, like boils appearing on top of hot sores, suffering upon suffering. As it says in the Letter to a Friend: "Seeing, hearing, remembering, reading, and making images of hell also generate fear. What need is there to mention those who experience the unbearable ripening results?" Thus, there is no room for endurance. Even if one is born in the higher realms, like the sun between clouds, one may temporarily experience some physical and mental happiness, but it is not permanent and is subject to change. As Shantideva said, "Having repeatedly come and gone in the higher realms, and having enjoyed much happiness, after death one falls into the lower realms, into long-lasting, unbearable sufferings." Thus, even if one is born in the higher realms, humans still experience the eight sufferings of birth, aging, sickness, and death, and the asuras experience fighting, while the gods experience death, decline, and falling. Not only are they tormented by various sufferings, but just as a prisoner who is released from one prison is not guaranteed not to be thrown into another, one has not gained the certainty of not falling from the higher realms into the lower realms. Therefore, one can never escape samsara and will never be separated from the thorn of suffering. The root of this is the fault of attachment to the five desirable qualities. For example, the teacher Vasubandhu said, "The deer is harmed by sound alone, the elephant is destroyed by touch, the butterfly by form, the fish is killed by taste, and the bee dies from attachment to smell. These are lost by a single cause. But humans possess all five desires, constantly destroying them day and night. How can they attain happiness?" Thus, Potowa said, "Our desired
Tibetan
ན་ཏན་ལྔའི་རྗེས་སུ་སྙེག་སྙེག་ནས། འཁོར་བ་འདི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཏིང་མཐའ་མེད་པར་འཁྱམས་ཏེ་ཕུང་ཚབས་དང་བརླག་ཚབས་འདི་ལས་ཆེ་བ་མེད་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་འདོད་ཡོན་ལ་བློ་ལྡོག་ཅིང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཁོར་བའི་ཉེས་བརྒྱ་སེམས་དཔའི་ཚུལ། །མང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །འཇིགས་ནས་ཐར་འདོད་ཕྱུགས་ལའང་ཡོད། །ཟག་བཅས་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལས། །ཡིད་འབྱུང་ཕྱི་རོལ་པ་ལའང་མཆིས། །དེས་ན་འདུ་བྱེད་རང་བཞིན་གྱི། །ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་ཕུང་པོ་འདི། །སྡུག་བསྔལ་འགྲུབ་དང་གྲུབ་པའི་སྣོད། །ནད་དང་འབྲས་དང་ཟུག་རྔུ་ལྟར། །དམིགས་ནས་བསྒོམ་ན་བྱིངས་གཡོ་ལགས། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ངེས་འབྱུང་སྐྱེས་པའི་ཚད་བཤད་པ་ནི། །དེ་ལྟར་གོམས་པས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་ལ། །ཡིད་སྨོན་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། །ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་ཐར་པ་དོན་གཉེར་བློ། །བྱུང་ན་དེ་ཚེ་ངེས་འབྱུང་སྐྱེས་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་འཁོར་བ་སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྡུག་བསྔལ་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐོར་ནས་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷ་མིའི་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བས་མཚོན་སྲིད་པ་འཁོར་བའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ལའང་སྐྱུགས་ནད་ཅན་གྱིས་ཟན་མཐོང་བ་ལྟར་འདི་ལྟ་བུ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཡིད་ལ་སྨོན་པ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་ ཞིང༌། ཉིན་མཚན་གྱི་དུས་ཀུན་ཏུ་ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་ཡིད་བརྟོན་མེད་པའི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་མྱང་འདས་ཀྱི་བདེ་བ་ཞིག་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ཐོབ་ན་སྙམ་དུ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་གཞན་རྐྱེན་གྱིས་ལྡོག་མི་ནུས་པའི་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་རྩོལ་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་བྱུང་བ་ན། དུས་དེའི་ཚེ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་པའོ། །རྒྱ་མ་བ་བློ་གྲོས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བསམ་པས་ཚེ་འདིའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེན་པ་ལོག །དེ་འཕེལ་བས་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པ་ཞིག་བྱུང་ན། དེ་ཙ་ན་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་ཟིན་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ཅི་ཡོད་ཀྱང་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་མི་ཟིན། དེ་བྱུང་ན་གཟོད་ཆོས་པའི་ཁྱུར་ཚུད་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཤད་པ་ལ་གཉིས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་
Chinese
追随五种享乐之后，（您）说从无始以来，这个轮回无边无际地漂泊，没有比这更大的毁灭和损失了。因此，经常对欲望感到厌倦，思考轮回的总体痛苦，特别是行苦非常重要。正如所说：轮回的百种过患，菩萨的行为，虽然很多，但因痛苦而恐惧，想要解脱，连畜生也有。从有漏的感受快乐中，生起厌离，外道也有。因此，这个行性的，有漏的取蕴，是痛苦的成就和成就之器，像疾病、肿瘤和疼痛一样，如果专注于此进行禅修，愚痴就会动摇。正如所说的那样。第三，讲述生起出离心的标准：像这样习惯之后，对于轮回的圆满，连一瞬间的向往也不会生起，日日夜夜总是寻求解脱的念头，如果生起，那时就是生起了出离心。如是说，像这样将轮回总的、个别的痛苦在自相续中反复串习，依靠它，以天人的安乐为代表，对于世间轮回的任何圆满，就像患有呕吐病的人看到食物一样，连“如果能得到这样的东西就好了”的念头一瞬间也不会在相续中生起，日日夜夜总是想着如果现在就能获得从有漏取蕴所包含的不可靠的轮回中解脱出来的解脱涅槃的安乐，这种追求的念头，不会被其他因缘所转移，强烈而持久，不费力气地生起，那时，与解脱分相应的善，并非虚假的，清净的出离心就在自相续中生起了。这就是所说的。嘉玛瓦·洛哲坚赞也说，像这样思考，对今生的一切欲望都产生厌离。这种厌离增长，以至于对整个轮回都产生厌离，如果出现这种情况，那时就可以说抓住了通往解脱的道路。如果没有这种厌离，无论拥有什么，都无法抓住通往解脱的道路。如果产生了这种厌离，才能真正进入修行人的行列。如是说。第二，讲述菩提心，分为两部分：生起菩提心的原因和菩提心的
English
After pursuing the five pleasures, (you) said that from beginningless time, this cycle of existence has wandered endlessly, and there is no greater destruction and loss than this. Therefore, it is important to always be weary of desires and to contemplate the general suffering of samsara, and especially the suffering of conditioned existence. As it is said: The hundred faults of samsara, the conduct of a Bodhisattva, although many, are feared by suffering, and even animals want liberation. From the happiness of contaminated feelings, aversion arises, even in outsiders. Therefore, this conditioned nature, this contaminated aggregate of grasping, is the achievement of suffering and the vessel of achievement, like disease, tumors, and pain. If you focus on this and meditate, ignorance will waver. As it is said. Third, explaining the measure of the arising of renunciation: Having become accustomed to this, one does not generate even a moment's longing for the prosperity of samsara, and if the mind seeks liberation day and night, then renunciation has arisen. As it is said, like this, repeatedly familiarizing oneself with the general and specific sufferings of samsara in one's own mind-stream, relying on it, represented by the happiness of gods and humans, for any perfection of worldly existence, just as a person with vomiting sickness sees food, even the thought of "If I could get something like this" does not arise in the mind-stream for even a moment, and day and night, one always thinks that if one could obtain the happiness of liberation and nirvana, which is liberation from the unreliable cycle of existence contained in the contaminated aggregates of grasping, right now, this thought of seeking, which cannot be diverted by other causes, is strong and lasting, and arises effortlessly, then, at that time, the virtue corresponding to liberation, the pure thought of renunciation that is not artificial, arises in one's own mind-stream. That is what is said. Gyamawa Lodrö Gyaltsen also said that thinking like this, aversion arises to all the desires of this life. This aversion increases to the point that aversion arises to the entire cycle of existence. If this happens, then it can be said that one has grasped the path to liberation. Without this aversion, no matter what one possesses, one cannot grasp the path to liberation. If this aversion arises, then one can truly enter the ranks of practitioners. As it is said. Second, explaining Bodhicitta, divided into two parts: the reasons for generating Bodhicitta and the