Tibetan
དེའི་དབང་གིས་དེ་གཟུགས་སུ་འཐད་ཀྱིས་སྒྲར་མི་འཐད་པས། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོ། །གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་མི་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཀྱང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། །ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དེ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་ལ་དེ་སྤོང་མ་ནུས་པས་སོ། །སྐབས་འདིར་ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ལ་ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པའི་དབང་ཙན་གྱིས་བཞག་པར་འདོད་ཅིང་རྟོག་པའི་དབང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་དང་པོ་ནས་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བར་འདོད། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཆོས་རྣམས་རྟོག་པའི་དབང་ཙམ་གྱིས་འཇོག་མི་ནུས་པས། བློ་གནོད་མེད་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་འཇོག་ཅིང༌། །དེ་ཡང་བུམ་པ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་བློ་གནོད་མེད་དེས་འཇལ་རྒྱུའི་བུམ་པ་ནི། བློ་དེ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དང་པོ་རང་ནས་གྲུབ་གྲུབ་པ་གཅིག་ལ་འདོད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་དེ་བུམ་པ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་ཞེས་བཞེད། ཐལ་འགྱུར་བ་ནི། །བུམ་པ་དེ་ཁོ་རང་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་མ་གྲུབ་པར། བུམ་པ་དང་བུམ་པ་འཇལ་བྱེད་གྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པར་བཞེད་དེ། ཚིག་གསལ་ལས། ཚད་མ་དག་ཡོད་ན་གཞལ་བྱའི་དོན་དག་ཏུ་འགྱུར་ལ། གཞལ་བྱའི་དོན་དག་ཡོད་ན་ཚད་མའི་དོན་དག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་ནས་མ་གྲུབ་པ་ལ། འདོགས་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པའི་དབང་གིས་གློ་བུར་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། །རྒྱུས་མེད་བྱིས་པ་བློ་བུར་ཡིན། །དོན་མེད་སྣང་སྟོང་དཔྱད་ཡུལ་མིན་སྣང་ཙམ་ལྟོས་ལ་དྲི་བ་ཞོག །ཐ་སྙད་དཔྱད་ན་འཇིག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ཡང༌། ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་གང་ཟག་གི་ཕུང་པོ་རེ་རེ་བ་གང་ཟག་ཡིན་ནམ་དེ་ཚོགས་པ་གང་ཟག་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་ཡོད་སྙམ་དུ་དཔྱད་པ་ན། གང་ཟག་རྙེད་རྒྱུ་ཅུང་
Chinese
由于它的力量，它在色法上是合理的，但在声音上是不合理的。空性即是色法。空性也并非与色法相异。色法也并非与空性相异。如是，以甚深空性四合的方式宣说。如是。下部宗派不能获得究竟的原因也在于《宝鬘论》中说：只要有对蕴的执着，就有对我的执着。有对我的执着，就会有业。从那（业）又会产生（轮回）的生。如是所说，执着蕴自性成立的俱生我执是轮回的根本，因为不能舍弃它。此处，应成派和自续派二者在以理证观察胜义谛时，所破的粗细差别是：应成派认为一切法都是由分别念的力量安立的，如果不是由分别念的力量安立，而是从一开始就自方成立的，就会变成实有成立。自续派认为诸法不能仅仅由分别念的力量安立，而是由无害识前的显现的力量安立。而且，安立瓶子的无害识所要衡量的瓶子，他们认为是与该识无关的方式，从一开始就成立的。并且认为那样成立就是瓶子自方成立的意义。应成派则认为，瓶子本身不是不依赖于衡量它的量而从一开始就成立的，而是瓶子和衡量瓶子的量二者互相依赖而成立的。如《明句论》中说：如果存在量，则有可量的事物；如果存在可量的事物，则有量的意义。量和可量二者不是自性成立的。因为这个原因，一切法不是从一开始就成立的，而是由能诠的分别念的力量而突然成立的。如阿底峡尊者所说：无因的孩童是突然的。无意义的显现空性不是观察的对境，仅仅是显现，依靠它而放下疑问。如果观察名言，则会毁灭。因为这个原因。另外，应成派们如果观察人，人是各自的蕴还是蕴的集合，或者存在与蕴不同的另外的人，那么，稍微
English
Due to its power, it is reasonable in terms of form but not in terms of sound. Emptiness is form. Emptiness is also not different from form. Form is also not different from emptiness. Thus, it is said in the way of the profound emptiness of the four unions. So it is. The reason why the lower schools of thought cannot attain the ultimate is also stated in the Ratnavali: "As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is clinging to self, there is also karma. From that (karma) there is also birth (in samsara)." As it is said, the innate clinging to self, which clings to the aggregates as being inherently existent, is the root of samsara, because it cannot be abandoned. Here, the difference between the Prasangikas and Svatantrikas in terms of the subtlety of what is to be refuted by the reason that examines ultimate reality is: The Prasangikas believe that all phenomena are established only by the power of conceptual thought, and if something were not established only by the power of conceptual thought but were established from its own side from the beginning, it would become truly established. The Svatantrikas believe that phenomena cannot be established merely by the power of conceptual thought, but are established by the power of appearance to an unimpaired consciousness. Moreover, they believe that the pot to be measured by the unimpaired consciousness that establishes the pot is something that is established from the beginning in a way that is independent of that consciousness. And they believe that being established in that way is the meaning of the pot being established from its own side. The Prasangikas, on the other hand, believe that the pot itself is not established from the beginning independently of the valid cognition that measures it, but that the pot and the valid cognition that measures the pot are established in dependence on each other. As it is said in the Prasannapada: "If there are valid cognitions, then there will be objects to be measured; if there are objects to be measured, then there will be the meaning of valid cognitions. Valid cognitions and objects to be measured are not inherently existent." For this reason, all phenomena are not established from the beginning, but are suddenly established by the power of the conceptual thought that imputes them. As Lord Atisha said: "A causeless child is sudden. Meaningless appearance emptiness is not an object of investigation, it is merely appearance, rely on it and put aside questions. If you investigate conventionalities, they will be destroyed." For this reason. Furthermore, if the Prasangikas investigate whether a person is each individual aggregate of a person, or the collection of aggregates, or whether there is another person who is different from the aggregates, then, a little
Tibetan
ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་མ་རྙེད་པ་དེ་གང་ཟག་བདེན་པར་མེད་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་གཏན་ནས་མེད་པའི་དོན་མ་ཡིན་པར་བཞེད། དེ་ལྟར་བཙལ་བས་མ་རྙེད་ན་མ་རྙེད་པའི་ངང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་ཅིང༌། འཛིན་སྟངས་ཤུགས་ཆུང་དུ་སོང་ན་བླའོ་ཟུར་ཞིག་གིས་སྔར་ལྟར་དཔྱད་ནས་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཤུགས་གསོས་པ་ན་དཔྱད་ཅིང་དཔྱད་མཐར་ཡང་ཅུང་ཟད་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་ བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་པ་ན་ད་དུང་དེའི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་སྙམ་པའི་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་བསྣུན་ནས་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། །ནམ་ཞིག་རེས་འཇོག་མེད་བར་ཅིག་ཅར་དུ། །རྟེན་འབྲེལ་མི་སླུར་མཐོང་བ་ཙམ་ཉིད་ནས། །ངེས་ཤེས་ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀུན་འཇིག་ན། །དེ་ཚེ་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྫོགས་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་ལྟ་བ་དེ་ཉམས་སུ་བླངས་ན་དུས་ནམ་ཞིག་གི་ཚེ་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཐད་ལྡན་བསླུ་མེད་དུ་འཆར་བའི་གོ་བ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་སོགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་དང་རྨི་ལམ་གྱི་བྱ་བྱེད་བཞིན་སྣང་ཡང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་གོ་བ་གཉིས་རང་རྒྱུད་ལ་གཅིག་གི་གོ་བ་རྙེད་ཚེ་གཅིག་ཤོས་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྲོ་བ་དེ། རེས་མོས་སུ་འཇོག་པ་མེད་པར་བློའི་ཡུལ་དུ་སྣང་སྟོང་ཅིག་ཅར་དུ་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་དག་གི་རིག་པས་མཐོང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་ལ་ངེས་ཤེས་ལྷང་གིས་སྐྱེ་ཞིང༌། དེས་ཡུལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀུན་ལྷག་མ་མེད་པར་འཇིག་པར་བྱེད་ཐུབ་པས་ན། དུས་དེའི་ཚེ་ལྟ་བ་ལ་ཐོས་བསམ་གྱི་དཔྱད་པ་རྫོགས་པ་སྟེ་ལྟ་བ་རྣམ་དག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འབྲེལ་ལས། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་ཤེས་ནས། །ལས་དང་འབྲས་བུ་བརྟེན་པ་གང༌། །ངོ་མཚར་ལས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར། །རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་བྱུང༌། །ཞེས་དང༌། ཇོ་བོས། རྣམ་རྟོག་འདི་ཡིས་ཅི་ཡང་ཤེས། །གཞི་མེད་མཚན་ཉིད་དུ་མ་འགོད། །ད་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་གྱུར་ཀྱང༌། །ཅི་ཡང་མེད་ཀྱིས་ཅིར་མ་འཛིན། །དེས་ན་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ པ། །རྣམ་རྟོག་ཇི་ཙམ་འདུས་གྱུར་ཀྱང༌། །སྣང་བ་ཙམ་ཞིག་ཁོ་ནར་ཟད། །བདེན་པ་སྲིད་པ་ཙམ་ཀྱང་སྟོན། །སྣ
Chinese
並且沒有窮盡。像這樣尋找卻找不到，是指人我並非真實存在的道理；但並非指人我完全不存在。如此尋找而找不到時，就一心安住在找不到的狀態中。如果執著減弱，就由另一位智者如前一樣觀察，恢復執著的力量，再三觀察，最後也稍微平等安住。尋找假立的意義而找不到時，並非還要在其上增加「自性成立不存在」的所破差別來修持等等，這些在其他地方有詳細說明。第二，觀點在自相續中生起的量是：何時無有輪番交替，於剎那間，僅僅見到緣起不欺，從此，若能使對境的執著全部瓦解，那時便是觀點的觀察圓滿之時。如是說。如果修持之前所說的觀點，在某個時候，對於依賴因產生果等等，所有世俗顯現方面的行為都顯現為合理且不欺騙的理解，以及輪迴涅槃等一切法，自性成立連微塵許也沒有，如幻化的馬象和夢中的行為一般，雖然顯現卻本質是空性的這兩種理解，在自相續中，如果獲得其中一種理解，另一種理解就會顛倒，對此，不作輪番交替，在心的境界面前，顯現和空性於剎那間，以清淨正理的智慧見到緣起不欺僅僅是見到的作用，依此，對觀點生起確定的認識，並且能夠使對境自性成立的執著全部無餘地瓦解，在那個時候，對於觀點的聞思觀察就圓滿了，也就是說，清淨的觀點在自相續中生起了。如是說。也正如《菩提心釋》中所說：知曉諸法皆空性，業與果報相互依，此較稀有更稀有，此較奇妙更奇妙。以及覺窩仁波切（阿底峽尊者）所說：以此分別能知曉一切，不立無基之體性，如今種種顯現生起時，以無所有故不執取，因此苦樂等等，無論聚集多少分別念，都只不過是顯現而已，僅僅顯示真實存在的少許。
English
And there is no exhaustion. Finding it in this way and not finding it means that the person is not truly existent; but it does not mean that the person does not exist at all. If you search like this and do not find it, then stay single-mindedly in the state of not finding it. If the clinging weakens, then another wise person should examine it as before and restore the strength of the clinging, and after examining it again and again, also stay slightly equally. When you search for the imputed meaning and do not find it, it is not the case that you should add the distinction of what is to be refuted, thinking that it does not exist by its own nature, and meditate on it, etc., which are explained in detail elsewhere. Secondly, the measure of the view arising in the mind is: When there is no alternation, in an instant, from the mere sight of the infallible interdependence, if all the clinging to the object is destroyed, then at that time the examination of the view is complete. It is said. If you practice the view described earlier, at some time, the understanding that all the actions of the conventional appearance side, such as the arising of the fruit depending on the cause, appear to be reasonable and infallible, and all the phenomena of samsara and nirvana, such as cause and effect, do not exist by their own nature even to the slightest extent, like illusory horses and elephants and the actions of dreams, although they appear, their essence is emptiness, if you gain one of these two understandings in your mind, the other understanding will be reversed, and without alternating them, in the face of the mind, appearance and emptiness in an instant, seeing the infallible interdependence with the wisdom of pure reasoning is only the function of seeing, and based on this, a definite understanding arises in the view, and it is able to destroy all the clinging to the object existing by its own nature without any remainder, at that time, the hearing and thinking examination of the view is complete, that is, the pure view has arisen in the mind. It is said. As it is also said in the Bodhicitta Explanation: Knowing that all phenomena are empty, whatever depends on karma and its results, this is more wonderful than wonderful, this is more amazing than amazing. And as Jowo (Atisha) said: With this discrimination, you can know everything, do not establish a groundless nature, now when various appearances arise, do not cling to anything because there is nothing, therefore, happiness and suffering, etc., no matter how many discriminations gather, are only appearances, only showing a little of what truly exists.