Tibetan
བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ དགོས་པར་འདུག །དེའི་རྒྱུར་སྙིང་རྗེ། དེའི་རྒྱུར་བྱམས་པ། དེའི་རྒྱུར་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་བཟོ་བ། དེའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མ་དྲིན་ཅན་ཤ་སྟག་ཏུ་ཤེས་དགོས། འདི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ། བདེ་བ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང༌། བྱ་ཡུལ་བའི་སློབ་མ་གཙང་པ་རིན་པོ་ཆེ་ནས་བརྒྱུད་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་མན་ངག་བདུན་གྱིས་བློ་སྦྱོང་བར་གསུངས་ཏེ། འཐོབ་བྱའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་སྐྱེ། དེ་ལྷག་བསམ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས། དེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ། །དེ་བྱམས་པ་ཆེན་པོ། །དེ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལས། དེ་བྱས་ཤེས་དྲིན་བཟོ། །དེ་རྩ་བའི་མས་ཕན་བཏགས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས། དེས་ན་སེམས་ཅན་རེ་རེ་བཞིན་བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང༌། སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་འདོད་ཀྱི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཁོ་ན་བསྒོམ་དགོས་ཤིང༌། དེའི་མན་ངག་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་སྐྱོབ་པར་འདོད་པ་དེས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་བདག་གཞན་མཉམ་པར་བརྗེ་བའི་བདེ་སྡུག་གི་གཏོང་ལེན་སྤེལ་མར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་འགག་ཆེ་ཤོས་ཡིན་པས་དེའི་ཚུལ་བློ་སྦྱོང་དོན་བདུན་མ་སོགས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་འཚོལ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བཙལ་བའི་ལྟ་བ་དངོས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མི་ལྡན་ན། །ངེས་འབྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གོམས་བྱས་ཀྱང༌། །སྲིད་པའི་རྩ་ བ་བཅད་པར་མི་ནུས་པས། །དེ་ཕྱིར་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་འབད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོགས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཟབ་མོའི་ཤེས་རབ་དང་མི་ལྡན་ན། སྔར་བཤད་པའི་ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ཇི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་པ་དང༌། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བསྐལ་པའི་བར་དུ་གནས་ནུས་ཤིང༌། མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཀྱང༌། སྲིད་པ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་བདག་འཛི
Chinese
菩提心 是需要的。它的原因是慈悲。它的原因是慈爱。它的原因是知恩报恩。它的原因是必须了知一切众生都是慈爱的父母。这些远离痛苦，为了安置于安乐，自己获得佛果后，要将一切众生安置于佛地，要这样思维。嘉域巴的弟子藏巴仁波切说，通过因果七诀修习自心。所要获得的佛果，生起于因菩提心。它生起于清净的增上意乐。它（生起于）大慈悲。它（生起于）大慈爱。它（生起于）悦意。它（生起于）知恩报恩。它（生起于）如根本的母亲施予利益一样，了知一切众生为父母。因此，对于每一个众生，都要修习慈爱和慈悲，以及想要将他们安置于佛地的增上意乐。其中特别殊胜的窍诀，如《入行论》中所说：“何人欲速疾，救护自他者，当修自他换，胜妙秘密行。”又说：“若不以真诚，换彼自乐苦，非仅不成佛，生死亦无乐。”因此，交换自他的安乐和痛苦，交替进行给予和接受，是修行的最重要关键，所以要从修心七义等处了解其方法。第三，宣说正确的见解，分二：寻求正确见解的理由，以及开示所寻求的真实见解。第一，（偈颂）说：“若无证悟实相慧，纵于出离菩提心，勤修亦不能断除，有海根本故当勉，悟解缘起之方便。”意思是说，如果不具备如实通达诸法实相之义的甚深智慧，那么即使对之前所说的出离心和菩提心两者长久串习，甚至能够在无色界的禅定中安住无数劫，并且具有无量的神通和神变，也无法断除轮回痛苦的根本——我执。
English
The mind of enlightenment is necessary. Its cause is compassion. Its cause is loving-kindness. Its cause is knowing and repaying kindness. Its cause is that all sentient beings must be known as loving parents. These are free from suffering. In order to place them in happiness, having attained Buddhahood myself, I shall place all sentient beings on the ground of Buddhahood, one should think in this way. The disciple of Jawul, Tsangpa Rinpoche, said that one trains the mind through the seven instructions of cause and effect. The Buddhahood to be attained arises from the cause, the mind of enlightenment. That arises from pure higher intention. That (arises from) great compassion. That (arises from) great loving-kindness. That (arises from) agreeableness. That (arises from) knowing and repaying kindness. That (arises from) knowing all sentient beings as parents, like the root mother bestowing benefit. Therefore, for each sentient being, one must cultivate only loving-kindness and compassion, and the higher intention of wanting to place them in Buddhahood. Among these, the particularly excellent instruction, as stated in the Bodhisattvacharyavatara: "Whoever wishes to quickly protect themselves and others, should practice the supreme secret practice of exchanging self and others." It also says: "If one does not sincerely exchange their own happiness for the suffering of others, not only will one not attain Buddhahood, but there will be no happiness even in samsara." Therefore, exchanging the happiness and suffering of self and others, alternately giving and taking, is the most important key to practice, so one should learn its method from the Seven Points of Mind Training and other sources. Third, explaining the correct view, divided into two: the reason for seeking the correct view, and showing the actual view sought. First, (the verse) says: "If one does not have the wisdom that realizes the nature of reality, even if one cultivates renunciation and the mind of enlightenment, one cannot cut the root of existence, so one should strive to understand the means of dependent origination." This means that if one does not possess the profound wisdom that truly understands the meaning of the nature of all phenomena, then even if one cultivates the previously mentioned renunciation and the mind of enlightenment for a long time, and even if one can remain in the samadhi of the formless realm for countless eons, and possesses immeasurable clairvoyance and miraculous powers, one cannot cut off the ultimate root of the suffering of samsara—self-grasping.
Tibetan
ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་སུན་དབྱུང་ཞིང་བཅད་པར་སྟེ་སླར་སྐྱེ་མི་རུང་གི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་སྤོང་བར་མི་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཟབ་མོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བས་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་དཀའ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་སྒོ་ནས་འབད་པར་བྱའོ། །ཞེས་པའོ། །དེའང་ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་སེམས་སོགས་ཀྱིས་སྲིད་པའི་རྩ་བ་གཅོད་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་སྤོང་བ་ནི་དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་སུན་ཕྱུངས་ནས་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བ་ཞིག་གིས་སྤང་དགོས་ཏེ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་བ་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། ངེས་འབྱུང་སོགས་བདག་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པས། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བ་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། བྱམས་སོགས་རྨོངས་དང་འགལ་མེད་ཕྱིར། །ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཚར་གཅོད་མིན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བདག་འཛིན་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེའང་གང་ཟག་གི་བདག་ མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་ཆོས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན། གཅིག་ཏུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་བཀག་ནས་བདག་མེད་རྟོག་པའང་ཤེས་རབ་གོམས་དགོས་ཏེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བ་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང༌། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེའང་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཀྱང་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་ཕ་གཅིག་པུས་མི་འོང་བར་ཕ་མ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་དགོས་པ་བཞིན་ཐེག་པ་གསུམ་གའི་ཐུན་མོངས་གི་རྒྱུ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་དགོས་ཏེ། དཔེ་འགྲེལ་ལས། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་མིག་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གིས་ལམ་སྣ་དྲངས་ན་དམུས་ལོང་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མས་ཀྱང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་གང་འདོད་དུ་འགྲོ་ནུས་པ་ཡིན། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ
Chinese
因此，仅仅断除和破斥俱生执着的对境，并将其转化为不可再生的法性，是无法舍弃俱生执着的。因此，希求解脱的人们，应当通过成百上千的艰难途径，努力去领悟以甚深空性之义，通过缘起而成就之理。以上所说。此外，出离心和菩提心等无法断除有寂之根本的原因在于，轮回痛苦的终极根源是俱生我执。而舍弃俱生我执，必须通过破斥其执着方式的对境，并以与其执着方式直接相违的方式来舍弃它。《四百论》中说：“见境无我者，能断有种子。”出离心等与我执及其执着方式并不相违。《释量论》中说：“此无破对境，不能舍弃彼。慈等与痴无违故，不能断除极重过。”因此，舍弃我执的对治法是现量证悟无我的智慧。并且，以证悟人无我的智慧来舍弃对人我的执着，以证悟法无我的智慧来舍弃对蕴等法执为我的执着。因此，也必须依赖于一异性相离等的正确理证，通过遮破人我而证悟无我，并串习智慧。《入中论》中说：“烦恼诸过皆从萨迦耶，见生 बुद्धि 见已此为我所，瑜伽行者遮止我。”《释量论》中说：“以空性见而得解脱，其余修习是彼义。”如是宣说。如前所说，获得佛果的不共之因是菩提心，犹如生子不能仅靠父亲一人，而需要父母双方聚合一样，证悟空性的智慧，必须与三乘的共同之因相结合。《譬喻解》中说：“譬如，一个有眼睛的人引导，即使成百上千的盲人也能到达他们想要去的城市等地方。同样，智慧
English
Therefore, merely cutting off and refuting the object of innate clinging, and transforming it into a Dharma nature that cannot be reborn, is not enough to abandon innate clinging. Therefore, those who desire liberation should strive through hundreds of difficult paths to understand the profound meaning of emptiness, the principle of accomplishment through dependent origination. The above is what was said. Furthermore, the reason why renunciation and Bodhicitta, etc., cannot cut off the root of existence is that the ultimate root of the suffering of samsara is innate self-grasping. And to abandon innate self-grasping, one must refute the object of its clinging and abandon it in a way that directly contradicts its clinging. The Four Hundred Verses says: Seeing the absence of self in objects will cause the seed of existence to cease. Renunciation, etc., do not contradict self-grasping and its mode of clinging. The Commentary on Valid Cognition says: Without refuting this object, it is not possible to abandon it. Because love, etc., are not contrary to delusion, they do not cut off extremely serious faults. Therefore, the antidote to abandoning self-grasping is the wisdom that directly realizes selflessness. Moreover, the wisdom that realizes the selflessness of persons abandons the clinging to the self of persons, and the wisdom that realizes the selflessness of phenomena abandons the clinging to the aggregates, etc., as the self. Therefore, it is also necessary to rely on correct reasoning such as one and other being separate, to negate the self of persons and realize selflessness, and to cultivate wisdom. The Introduction to the Middle Way says: All afflictions and faults arise from the view of the aggregates; having seen this with intelligence, the yogi prevents the self, recognizing it as the object of this view. The Commentary on Valid Cognition says: Liberation is attained through the view of emptiness; the remaining meditations are for that purpose. As stated above, the uncommon cause for attaining Buddhahood is the mind of enlightenment, but just as a child cannot be born by the father alone, but requires both parents to come together, the wisdom that realizes emptiness must be combined with the common cause of the three vehicles. The Explanation of Examples says: For example, if a person with eyes leads the way, even hundreds of blind people can go wherever they want, such as to a city. Similarly, wisdom