Tibetan
་སྡུག་པ་ཁོ་ན་ལ་བབ། གཞན་ལ་ཁག་བསྙད་ས་མེད་དོ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་མཚུངས། ཕན་ཕྱོགས་རེ་བཏགས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འགོད་པར་བྱ། ད་ལྟ་དེའི་ནུས་པ་བདག་ལ་མེད་པས་ཐོག་མར་ཐབས་ཟབ་མོ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དངོས་གཞི་དང༌། ཡན་ལག་ཏུ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་བདག་ལ་ལེན་ ཅིང༌། བདག་གི་བདེ་སྐྱིད་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གཞན་ལ་སྦྱིན་ཏེ། དེའང་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་དང་སྦྱར་ལ་དམིགས་རྣམ་གསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་འོད་དཀར་ནག་གི་རྣམ་པར་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ཀྱང་རུང་ལ། རེ་དོགས་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་མ་བྲལ་བ་གནད་དུ་ཆེའོ། །སྤྱིར་བློ་དམན་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བདུན་གྱི་མན་ངག་དང༌། བློ་རབ་ཀྱིས་བདག་གཞན་མཉམ་བརྗེས་བྱང་སེམས་བཙན་ཐབས་སུ་བསླབ་པར་བཤད་དོ། །ལྟ་ཁྲིད་ཀྱི་སྔོན་ཏུ་འདི་ངེས་པར་འགྲོ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། སྡུད་པ་ལས། ཇི་སྲིད་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར། །དེ་སྲིད་སྟོང་ཉིད་དམ་པ་དེ་ནི་རྟོག་མི་བྱེད། །ཅེས་པས་ཚོགས་བསགས་པའི་མཆོག་གམ་ཕུལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྟེན་ཞི་གནས་བསྐྱེད། བརྟེན་པ་ལྷག་མཐོང་བཙལ། དེ་གཉིས་ཟུང་འབྲེལ་དུ་སྦྱང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལུས་ཀྱི་གནད་བཅའ་བ། སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་བསྟན་པ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉམས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བའི་སྟན་ལ་བསམ་གཏན་འབོལ་ཆུང་སོགས་ཉེར་བསྡོགས་སྔོན་ཏུ་འགྲོ་བས། རྐང་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང༌། ལག་པ་མཉམ་བཞག །རྒལ་ཚིགས་དྲང་པོར་བསྲང༌། མགྲིན་པས་ཨོལ་མདུད་མནན། ལྕེ་ཡ་རྐན་ལ་སྦྱར། མིག་སྣ་རྩེའི་ཐད་ཀྱི་བར་སྣང་ལ་འབྱེད་འཛུམ་མེད་པར་ལྟ། སྒྲིམ་ཀློད་རན་པའི་ལུས་གནད་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་དང་གནས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་བསླབ། དེ་ལྟར་ལུས་གནད་བཅས་པའི་རྗེས་ཐོག་ཏུ་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་གནས་གསུམ་ཆེད་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་རང་བབས་སུ་རྒྱུ་བ་ཉིད་གྲངས་ཉེར་གཅིག་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བགྲང་ངོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྟེན་ བཅས་ཀྱི་ཞི་གནས། རྟེན་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཇོག་པའོ། །དང་པོ་ལ་མ་དག་པ་ཤིང་བུའམ་རྡེའུ་ཕྲ་མོ་ལ་དམིགས་རྟེན་དུ་བྱས་ཏེ་སེམས་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པར་ཆེ་རེ་འཇོག །གསལ་བདོ་བའི་སྐབས་སུ་འཕྲོ་བཅད། ཡང་དམིགས་རྟེན་ལ་འཇོག་སྟེ་སྒྲིམས་སློད་རན་པོས་ཁབ་མི
Chinese
唯有痛苦降临。没有可以责怪的对象，一切都同样非真。即使寄希望于帮助，也无济于事，因此应将一切众生安置于无上菩提。现在我没有这种能力，所以首先要修习甚深方便等，学习获得成佛之因的菩萨广大行，这是正行之想。作为支分，取他众之苦及其因于自身，施自身之乐及其因于他众。并且，可将此与呼气吸气结合，为了使对境清晰，可观想白光黑光之相进行收放，但最重要的是不离无有希冀的广大利他心。一般来说，对下根者宣说七支因果的诀窍，对上根者宣说自他交换，强制修习菩提心。在观修引导之前，必须经历这些的原因是，《集经》中说：“若未圆满诸善根，彼时不能思择空。”因此，应知积资之最胜或殊胜者，乃是菩提心增上意乐。༈。第二部分分为三：生起所依止的止观，寻求所依止的胜观，以及将二者结合修习。第一部分分为三：安立身体的要点，指示心的安住方法，以及认识由此生起的体验。第一部分是：在舒适的坐垫上，预先准备好禅修小垫等辅助用品。双腿跏趺坐，双手结定印。脊椎正直伸展，用喉咙抵住喉结，舌抵上颚，眼睛无开合地注视鼻尖前方的虚空。以松紧适度的身姿，仅通过安立身体的要点来学习心与处所的融合。如此安立身姿后，自然地进行呼吸，不要特意进行呼气、吸气、住气，自然地进行大约二十一次计数。第二部分分为三：有依止的止观，无依止的止观，安住于自性之中。第一部分是，以不净物、木片或小石子作为所缘境，不进行心的收放，而是专注地安住。在昏沉时断除散乱，再次安住于所缘境，以松紧适度的方式...
English
Only suffering descends. There is no one to blame; everything is equally unreal. Even hoping for help is futile, so all sentient beings should be placed in unsurpassed enlightenment. Since I do not have that ability now, I must first practice profound methods, such as meditation, and learn the vast conduct of a Bodhisattva, which is the cause of attaining Buddhahood. This is the main thought. As a branch, take the suffering of others and its causes upon oneself, and give one's own happiness and its causes to others. Furthermore, this can be combined with exhaling and inhaling, and to clarify the object, one can visualize the appearance of white and black light being emitted and absorbed, but the most important thing is not to be separated from great compassion without hope or fear. In general, for those of lesser capacity, the instruction of the seven-cause-and-effect is taught, and for those of greater capacity, the exchange of self and others is taught, forcibly training in Bodhicitta. The reason why this must be done before the view instruction is that it is said in the Compendium Sutra: "As long as the roots of virtue are not fully perfected, one should not contemplate that sacred emptiness." Therefore, it should be known that the supreme or excellent accumulation of merit is the thought of exceeding Bodhicitta. ༈. The second part is divided into three: generating calm abiding based on a support, seeking insight based on reliance, and combining the two in practice. The first part is divided into three: establishing the key points of the body, instructing the method of settling the mind, and recognizing the experiences that arise from it. The first part is: on a comfortable cushion, prepare meditation cushions and other accessories in advance. Sit in the lotus position with legs crossed, hands in meditative mudra. Straighten the spine, press the Adam's apple with the throat, place the tongue against the upper palate, and look without opening or closing at the space in front of the tip of the nose. Learn to integrate the mind and the place simply by establishing the key points of the body with a posture that is neither too tight nor too loose. After establishing the body posture in this way, breathe naturally, without intentionally exhaling, inhaling, or holding the breath, and count naturally for about twenty-one times. The second part is divided into three: calm abiding with a support, calm abiding without a support, and abiding in the nature of reality. The first part is to take impure objects, pieces of wood, or small stones as the object of focus, and without contracting or expanding the mind, simply abide attentively. When drowsiness occurs, cut off distractions and again abide on the object of focus, in a manner that is neither too tight nor too loose...
Tibetan
ག་ཏུ་སྐུད་པ་འཛུད་པ་ལྟར་ཡེངས་སུ་མ་ཤོར་བར་བྱ། དག་པ་ལྷ་སྐུ་སོགས་སམ་ཁྱད་པར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུ་ཆེ་ཆུང་རན་པ་ཆགས་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དང་མདུན་ཉེ་རིང་མཚམས་པར་བཤམས་ཏེ། བྱིངས་ན་གཙུག་ཏོར། རྒོད་ན་སྐྱིལ་ཀྲུང༌། སྙོམས་པ་ལ་ཐུགས་ཀར་སེམས་གཏད་དེ་འཇོག །འཇོག་ཚུལ་སྔར་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟེན་ཅན་ལ་ཅུང་ཟད་གོམས་ནས་དམིགས་རྟེན་དེ་དག་དངོས་སུ་མི་བཞག་པར་ཡིད་ཀྱིས་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་བསམ་པ་ལ་སེམས་གཏད་དེ་འཇོག །འདི་ལ་ཆ་ཤས་ཀྱི་རྟེན་བཅས་ཞེས་ཞལ་ཕྱག་སོགས་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང༌། རྫོགས་པའི་རྟེན་བཅས་ཞེས་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྣམ་ཆ་སྤྱི་ལ་སེམས་འཛིན་པ་སྟེ་སྔ་མ་གོམས་ནས་ཕྱི་མ་ལ་བསླབ། གསུམ་པ་ནི། དམིགས་རྟེན་དེ་དག་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དང་དུ་དགག་སྒྲུབ་བཅས་བཅོས་མེད་པར་ཆམས་སེ་འཇོག་པས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་སོགས་རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུའི་རླབས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞིའི་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ནན་ཏན་ཆེན་པོས་ཞི་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉམས་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས། གཞུང་གི་ལུགས་དང་གདམས་ངག་གི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པས་སྟོབས་དྲུག་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཞིའི་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་སེམས་གནས་དགུ་གྲུབ་པའི་མཐར། ཤིན་སྦྱང་མི་གཡོ་བར་བརྟན་པ་ལ་བྱའོ། །དེ་ ལ་སྤང་བྱའི་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། ལེ་ལོ་དང༡་ནི་གདམས་ངག༢་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིངས་དང༣་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་༤མི་བྱེད་དང་འདུ་༥བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ལ་ལེ་ལོ་ལ་གཉིད་སོགས་སྙོམས་ལས་དང༌། བྱ་བ་ངན་པར་ཞེན་པ་དང༌། སྐྱིད་ལུག་པ་སྟེ་གསུམ། བྱིང་བ་ལ་རགས་པ་དམིགས་ཤེས་ཀྱི་གྲིམས་ཆ་ཤོར་ནས་དམིགས་རྟེན་མི་གསལ་བའི་ཐམ་ཐམ་དང༌། ཕྲ་བ་གསལ་ཆ་ཡོད་ཀྱང་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཤུགས་ཞན་པ་གཉིས། རྒོད་པ་རགས་པ་ཡུལ་ལ་ཧ་ཅང་ཆགས་པས་གཉེན་པོས་ཀྱང་མི་ནོན་པ་དང༌། ཕྲ་བ་གཡོ་མེད་དུ་མི་གནས་པར་ཅུང་ཟད་འཕྲོ་བ་གཉིས་ཡོད། དེ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ལ། ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་བཞི་སྟེ། རྩོལ་བ་༡དང༌། འདུན་པ༢་དང༌། རྒྱུ་དད་པ་༣དང༌། འབྲས་བུ་དེས་དྲངས་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་༤པའོ། །བརྗེད་པ་ལ་གདམས་ངག་༥མི་བརྗེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བྱིང་རྒོད་བྱུང་མ་བྱུང་རྟོག་ཅིང་༦བྱུང་ན
Chinese
要像穿针引线一样，不要散乱。清净的佛像等，特别是释迦牟尼佛的身像，大小适中，比例匀称，摆放在面前适当的距离。当内心下沉时，专注头顶；当内心浮躁时，专注跏趺坐；当内心平静时，专注心间。安放的方式如前所述。第二种方法是：稍微习惯于有对境后，不实际放置这些所缘境，而是以意念观想出这样的对境，并专注其上。这叫做有分位的有对境，即对脸、手等各个部分专注；以及圆满的有对境，即对整个圆满的身相专注，先习惯前者，再学习后者。第三种方法是：对这些所缘境什么也不作意，而是以空性的态度，不做任何修改地放下，这样，能所、所修、能修等所有分别念的波动，在未融入阿赖耶识的大海之前，都要以极大的精进，努力修持止观的等持。从这三种方法中产生的体验进行识别，有两种方式：经论的观点和窍诀的观点。按照第一种观点，通过依止断除五种过患的八种作意，以六种力量，在作意为基础状态的情况下，最终成就九种住心，从而使轻安稳固不动摇。其中，需要断除的五种过患是：如《中边分别论》所说：懒惰１与教授２，忘失与沉没３及掉举，不作意４与作意５，此等立为五种过患。如是所说，其中，懒惰包括睡眠等懈怠，贪恋恶行，以及放逸享乐三种。沉没包括粗沉没，即对境的明了知觉消失，所缘境变得不清晰的昏沉；以及细沉没，即虽然有明了，但执持的力量减弱两种。掉举包括粗掉举，即对外境过于贪恋，以至于用对治也无法压制；以及细掉举，即不安住于无动摇的状态，稍微散乱两种。为了断除这些过患，需要依止八种对治作意。其中，对治懒惰有四种：精勤１、欲乐２、因信３、以及由此引发的轻安４。对于忘失，要做到不忘失教授５，并且观察沉没和掉举是否生起６，如果生起
English
Like threading a needle, avoid being distracted. Arrange pure deity images, or especially a Shakyamuni Buddha image of appropriate size and proportion, at a suitable distance in front of you. When the mind is sinking, focus on the crown of the head; when the mind is agitated, focus on the lotus posture; when the mind is calm, focus on the heart. The method of placement is as before. The second method is: after becoming somewhat accustomed to having an object of focus, instead of actually placing these objects of focus, mentally visualize such an object and focus on it. This is called having an object with parts, that is, focusing on each part such as the face and hands; and having a complete object, that is, focusing on the overall appearance of the entire complete form. First become accustomed to the former, then learn the latter. The third method is: without focusing on any of these objects of focus, but with an attitude of emptiness, let go without any modification. In this way, until all the waves of conceptual thought such as subject and object, what is to be cultivated and who is cultivating, dissolve into the ocean of the Alaya consciousness, diligently strive to cultivate the samadhi of calm abiding. Identifying the experiences that arise from these three methods has two approaches: the perspective of the scriptures and the perspective of pith instructions. According to the first perspective, by relying on the eight applications that abandon the five faults, with the six powers, in the state of application as a basis, at the end of accomplishing the nine stages of abiding of the mind, one should achieve unwavering stability of pliancy. Among these, the five faults to be abandoned are: As stated in the Madhyāntavibhāga (Distinguishing the Middle from the Extremes): 'Laziness 1 and instructions 2, forgetfulness and sinking 3 and agitation, non-application 4 and application 5, these are considered the five faults.' As it is said, laziness includes sloth such as sleep, attachment to bad deeds, and indulging in pleasure, these three. Sinking includes gross sinking, which is the loss of clear awareness of the object, resulting in a dullness where the object of focus becomes unclear; and subtle sinking, which is when there is clarity, but the strength of holding is weak, these two. Agitation includes gross agitation, which is excessive attachment to external objects, to the point that it cannot be suppressed even with antidotes; and subtle agitation, which is not abiding in a state of immovability, but slightly scattering, these two. To abandon these faults, one needs to rely on the eight applications of antidotes. Among these, there are four antidotes to laziness: effort 1, aspiration 2, the cause of faith 3, and the pliancy 4 brought about by its result. For forgetfulness, one must not forget the instructions 5, and observe whether sinking and agitation have arisen 6, and if they have arisen