Tibetan
ཅིག་པའི་སྨོན་པ། བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པའི་འདུན་པ། བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་དམ་བཅའ་སྟེ་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་འབྲེལ་བ་སུམ་ལྡན་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང༌། གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་ བུའི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཏུ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་འདོད་ཀྱི་སྨོན་སེམས་དང༌། དེའི་ཆེད་དུ་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་དང་ཁྱད་པར་ལམ་ཟབ་མོ་འདི་ཉིད་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་སྟེ་མཐར་དབྱུང་བར་བགྱིའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པས་སྦྱང༌། སྦྱོར་བས་ནན་ཏན་ཏུ་དེ་ལ་འཇུག་པའོ། ༈ །རྩ་བའི་ལྔ་པ་སེམས་སྟོང་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་བསྒོམ། ལྷག་མཐོང་བཙལ། དེ་ཟུང་འབྲེལ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་ཀྱི་གནད་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་པས། ངག་གི་གནད་དབུགས་འཇུག་གནས་ལྡང་གསུམ་རང་བབ་ཉེར་གཅིག་ཏུ་བགྲང་བ་སྔོན་ཏུ་འགྲོ་བས། སེམས་ཀྱི་གནད་རྟེན་བཅས་ཤིང་བུ་རྡེའུ་ལྷ་སྐུ་ཡིག་འབྲུ་སོགས་དང༌། རྟེན་མེད་དམིགས་རྡོལ་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པ་དང༌། དམིགས་རྣམ་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་འཇོག་པ་རྣམས་ལ་བྲམ་ཟེས་སྐུད་པ་འཁེལ་བའི་གནད་གྲིམས་ལྷོད་རན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ནན་ཏན་ཏུ་བསྒོམ་སྟེ་བྱིངས་རྒོད་བྱུང་ན་བཅོས་པས་སེམས་གནས་ཀྱི་རིམ་པ་དགུ་དང་འབྲེལ་བའི་ཉམས་ལྔ་པོ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱ་བ་དང༌། ཟུང་འབྲེལ་དུ་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ངན་པ་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངར་འཛིན་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྟགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ལུང་ རིག་མན་ངག་གིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་དེ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ངར་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ང་ཡིར་འཛིན་པ། ཕྱིའི་དོན་ཏུ་སྣང་བ་དང༌། དོན་དེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང༌། འཛིན་པ་བཀག་པའི་ཤུལ་གྱི་ཤེས་རྣམ་སྤྱི་ཙམ་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ་རི་བོང་གི་རྭ་མ་གྲུབ་པས་རྭའི་རྣོ་བརྟུལ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གདགས་སུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ལྷག་མཐོང་དྲི་མ་མེད་པ་དེ་ཉིད། མན་ངག་གི་མྱོང་བ་དང་སྦྱར་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་ཅིང་བརྗོད་
Chinese
趋入之愿：生起“若离则不堪忍受”之渴望，立下“定当令其解脱”之誓言，以慈悲无量之三种关联而修持。第三，依此慈爱与悲悯，为利益一切有情众生，发起欲得佛果之愿心，并为此修持如大地与波罗蜜多等菩萨之如海行，尤以此甚深道而修持，思维最终必将成办，从而净治。以加行而精勤趣入。༈。第五根本，随念心之空性，分三：修止，寻胜观，彼二合一而修持。第一，身之要诀具足毗卢七法，语之要诀以气息之入、住、出三种自然状态计数为二十一为前导，心之要诀，有依，如缘于念珠、石子、佛像、字形等，无依，如任意思维，以及不于意念中作意任何对境与相状，安住于自性之中，如婆罗门纺线般，以不紧不松恰如其分之方式精勤修持，若生沉掉则加以对治，与九住心相联之五种体验将次第生起。第二，分三：于人无我与法无我获得定解，以及二者合一而修持。第一，对于轮回众生之恶见，如常断见等之根本，俱生我执，称为人我。彼依五蕴而仅是假立，于胜义中无有成立之理，以教理、正理、诀窍断除增益，生起定解。第二，由我执之识所生起之我所执，外境之显现，以及执持彼境之识，以及遮止执着后所余留之识之总相，亦皆无有真实成立，如兔角不成立，则无从安立角之锐利与钝拙等特征。第三，如是，以观察而得之以妙观察智所摄持之无垢胜观，与诀窍之体验相结合，一切法皆无所缘，且不可言说
English
The aspiration to enter: Generate the desire of "If separated, it is unbearable," and take the vow of "I will definitely liberate them," and practice with the three connections of immeasurable compassion. Third, relying on such love and compassion, for the benefit of all sentient beings, generate the aspiration to attain Buddhahood, and for this purpose, practice the ocean-like conduct of Bodhisattvas such as the earth and the Paramitas, especially cultivate this profound path, thinking that it will eventually be accomplished, thereby purifying. Diligently engage in it through application. ༈. The fifth root, remembering the emptiness of the mind, is divided into three: cultivating quiescence, seeking insight, and practicing the combination of the two. First, the key point of the body is to possess the seven characteristics of Vairochana, and the key point of speech is to count the three natural states of breath entering, abiding, and exiting as twenty-one as a preliminary. The key point of the mind is to have support, such as relying on rosary beads, pebbles, Buddha statues, letters, etc., and without support, such as thinking at will, and without making any objects or appearances in the mind, dwelling in the nature itself, like a Brahmin spinning thread, diligently cultivate in a way that is neither too tight nor too loose, and if dullness or agitation arises, then counteract it, and the five experiences associated with the nine stages of abiding in the mind will gradually arise. Second, divided into three: gaining certainty about the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, and practicing the combination of the two. First, the root of the evil views of cyclic existence beings, such as the views of permanence and annihilation, is the co-emergent ego-grasping, which is called the self of the person. It is merely imputed based on the five aggregates, and there is no reason for it to be established in ultimate reality. Cut off the superimposition with scripture, reason, and key instructions, and generate certainty. Second, the grasping of "mine" generated by the consciousness of ego-grasping, the appearance of external objects, and the consciousness that grasps those objects, and the general appearance of the consciousness remaining after the cessation of grasping, are also not truly established, just as the horns of a rabbit are not established, so there is no way to establish the characteristics of the sharpness and dullness of the horns. Third, in this way, the stainless insight held by the wisdom that thoroughly distinguishes phenomena, obtained through observation, is combined with the experience of the key instructions, and all phenomena are without object and unspeakable.
Tibetan
པ་དང་བྲལ་བའི་ངང་དུ་མཉམ་བཞག་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རྗེས་ཐོབ་སྟོང་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དུ་ཤར་བའི་ཚུལ་ལ་བློ་ངེས་པར་བྱས་ཏེ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པས་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རྗེས་དྲན་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཟབ་དོན་དང་སྦྱར་ཏེ་འཆད་ན། དང་པོ་རང་ལ་ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་པ་ནི་ཕྱིའི་བླ་མ། ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་ནང་གི་བླ་མ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནི་གསང་བའི་བླ་མའོ། །གཉིས་པ་ལྷག་པའི་ལྷ་མཚན་དཔེའི་སྐུར་སྣང་བ་ནི་ཕྱིའི་ལྷ། གཞི་དམ་ཚིག་པར་བསྐྱེད་པ་ནང་གི་ལྷ། ལམ་ཡེ་ཤེས་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་གསང་བའི་ལྷའོ། །གསུམ་པ་སྔགས་ཀྱི་གདམས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཕྱིའི་བཟླས་པ། རླུང་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་བསམ་པ་ནང་གི་བཟླས་པ། སྒྲ་མཐའི་བསམ་གཏན་ཡིད་བྱེད་ནི་གསང་བའི་བཟླས་པའོ། །བཞི་པ་འགྲོ་དྲུག་ཕ་མར་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིའི་བྱང་སེམས། དམིགས་པ་ མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ནང་གི་བྱང་སེམས། འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་རང་མདངས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་གསང་བའི་བྱང་སེམས་སོ། །ལྔ་པ་ལུང་རིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་ནི་ཕྱིའི་ཆོས་ཉིད། མྱོང་ཐོག་ནས་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་མངོན་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ནང་གི་ཆོས་ཉིད། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཤེས་པ་ནི་གསང་བའི་ཆོས་ཉིད་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྗེས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ་དངོས་དང༌། ཞར་བྱུང་ངོ༌། །དང་པོ་ནི། རང་ལྷར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ན་བསྡུ་རིམ་དང་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ལྷར་ལྡང་བ། གནས་གསུམ་སྲུང་བ་སོགས་སྤྱི་ལྟར་བྱས། དཀྱུས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་མཚམས་སྦྱར་བ་སོགས་མདོར་ན་ཐུན་མཚམས་ལ་བབ་པ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྨོན་ལམ་དང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་བསྔོ་བས་རྒྱས་གདབ་སྟེ། སྤྱོད་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་སྣང་གྲགས་རྟོག་གསུམ་རྗེ་བཙུན་འཕགས་མའི་གསང་བ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཁྱེར་དང་མ་བྲལ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་སྟན་ཐོག་གཅིག་མའི་ཉམས་ལེན་ནི། སྔར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་ན། སྐྱབས་སེམས་དང་བླ་མ་རྗེས་དྲན་སྔོན་ཏུ་འགྲོ་བས། ལྷ་སྒོམ་སྔགས་བཟླས་ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་རྗེས་ལྷ་སྐུའི་གསལ་སྣང་འོད་གསལ་དུ་བསྡུས་ནས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་བ
Chinese
在无有戏论的寂止状态中，安住于如虚空般的空性；后得时，确信空性显现为缘起之理，并持续保持正念和正知，如此便能获得证悟二谛双运的境界。第二，将这五种随念与外、内、密的深奥含义相结合来讲解：第一，为自己指引解脱道的上师是外上师；将见解与行持相结合的上师是内上师；具有空性与慈悲之精华的上师是秘密上师。第二，显现为殊胜本尊形象的上师是外本尊；将基立誓言尊为本尊是内本尊；道与智慧无二无别的本尊是秘密本尊。第三，口诵真言的诀窍是外念诵；观想风息为字形是内念诵；声音止息的禅定作意是秘密念诵。第四，视六道众生为父母是外菩提心；无有分别的大悲心是内菩提心；了知轮涅所摄的一切法皆为空性与慈悲的自性光明是秘密菩提心。第五，依靠教理和正理，断除对一切法为空性的增益是外法性；在体验中，现证光明与空性双运是内法性；了知心的自性即是法身是秘密法性随念。第三，后行之事业有二：正行和顺带。第一，如果是自观本尊，则如通常一样进行收摄次第和起座为本尊；守护三处等。如果是一座修持，则以菩提心连接等。总之，当结束一座时，以大乘发愿文和三轮清净的回向来印持。在行持时，应使显现、声音、念头这三者不离圣救度母的秘密三道的修持。第二，顺带的单座修法是：如果将以上所说的一切在单座上修持，则以皈依、发心和随念上师为前行，之后按照适合的方式修持本尊观想和念诵真言，最后将本尊的明观收摄于光明中，并在随念心之本性的空性状态中入定。
English
In the state of cessation of conceptual elaborations, abide in emptiness like the sky; in the post-meditation, ascertain the manner in which emptiness arises as dependent origination, and by continuously maintaining mindfulness and awareness, one will attain the realization of the union of the two truths. Secondly, explaining these five recollections by combining them with the profound meanings of outer, inner, and secret: Firstly, the guru who shows the path of liberation to oneself is the outer guru; the guru who unites view and conduct is the inner guru; the guru who possesses the essence of emptiness and compassion is the secret guru. Secondly, the deity who appears as the form of a supreme deity with marks and examples is the outer deity; generating the basis as the samaya deity is the inner deity; the deity who is inseparable from the path of wisdom is the secret deity. Thirdly, reciting the mantra as the instruction of mantra is the outer recitation; contemplating the wind in the form of letters is the inner recitation; the contemplation and mental activity of the cessation of sound is the secret recitation. Fourthly, knowing the six realms of beings as parents is the outer Bodhicitta; the great compassion without object is the inner Bodhicitta; knowing all phenomena included in samsara and nirvana as merely the self-radiance of emptiness and compassion is the secret Bodhicitta. Fifthly, relying on scripture and reasoning, severing the imputations of emptiness on all phenomena is the outer Dharmata; in experience, realizing the union of clarity and emptiness is the inner Dharmata; knowing that the nature of mind itself is the Dharmakaya is the recollection of the secret Dharmata. Thirdly, the subsequent activities are twofold: the main and the incidental. Firstly, if it is self-generation as a deity, then perform the dissolution stage and rising as the deity at the end of the session, protecting the three places, etc., as usual. If it is a single session, then connect with Bodhicitta, etc. In short, when the session comes to an end, seal it with the aspiration prayer of the Great Vehicle and the dedication of the three spheres perfectly pure. When engaging in conduct, one should not be separated from the practice of the three secrets of the venerable Arya Tara, which are appearance, sound, and thought. Secondly, the incidental practice of a single-seated session is: if one practices all of the above in a single session, then with refuge, Bodhicitta, and recollection of the guru as preliminaries, then practice deity visualization and mantra recitation as appropriate, and finally dissolve the clear appearance of the deity into light, and meditate in the state of recollecting the emptiness of the nature of mind.