Tibetan
ཆུང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་བདག་འཛིན་འདུལ་བ་གཅིག་པུར་འདུས་པས། ཆོས་བྱས་བཞིན། བློ་སྦྱོང་བསྒོམ་བཞིན་བདག་གཅེས་འཛིན་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ་དགོས། བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་མ་སོང་ན་ཆོས་བྱས་ཚད་དོན་མེད་དུ་སོང་བ་ཡིན། ཆོས་ཆོས་སུ་འགྲོ་མི་འགྲོའི་རྩ་བ་འདི་ལ་ཐུག་པས། འདི་ཆོས་པ་སྲང་ལ་འཇལ་བའི་རྒྱ་མ་ཡིན་གསུངས། དཔང་པོ་གཉིས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བཟུང༌། །ཞེས་པ་ནི། གཞན་དག་གིས་ཆོས་པ་ཚད་ལྡན་ཏུ་མཐོང་བ་ཡང་དཔང་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། རང་བློ་ལྐོག་གྱུར་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པས་མི་རྟོགས། སྤྱོད་ལམ་ལེགས་པ་སྣ་རེས་ཀྱང་མགུ་བར་སྲིད། རང་སེམས་རང་གིས་མ་ཁྲེལ་བ་ཞིག་རྟག་ཏུ་བྱུང་ན་བློ་འབྱངས་པའི་རྟགས་ཡིན་པས། གཞན་གྱི་དཔང་པོ་ལ་ཆགས་མི་འཇོག་པར། རང་སེམས་ཀྱི་དཔང་པོ་གཙོ་བོར་བཟུང་ངོ༌། །ཡིད་བདེ་འབའ་ཞིག་རྒྱུན་ཏུ་བརྟེན། །ཞེས་པ་ནི། རྐྱེན་ངན་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་འཇིགས་སྦག་ཡི་མུག་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར། བློ་སྦྱོང་གི་གྲོགས་སུ་སོང་ནས་ཡིད་བདེ་འབའ་ཞིག་པ་དང་རྒྱུན་ཏུ་འགྲོགས་པ་ནི་བློ་འབྱངས་པའི་ཚད་ཡིན་པས། རྐྱེན་ངན་གང་བྱུང་ཡང་དེ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་གཞན་གྱི་རྐྱེན་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགའ་བཞིན་ཏུ་ལེན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཡེངས་ཀྱང་ཐུབ་ན་འབྱངས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་རྟ་རྩལ་ཅན་དེ་ཡེངས་ཀྱང་རྟ་ལས་མི་ལྟུང་བ་ལྟར་གློ་བུར་དུ་རྐྱེན་ངན་བྱུང་བ་ན། ཆེད་གཏད་དྲན་པས་མ་བཟུང་ཡང་རྐྱེན་ངན་དེ་ ཉིད་བློ་སྦྱོང་གི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་ཐུབ་ན་འབྱངས་པ་སྟེ། དགྲ་གཉེན་གནོད་བྱེད་བདེ་སྡུག་ཅི་སྣང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་རྩོལ་མེད་ལྷང་ལྷང་སྐྱེ་བའོ། །བཞི་བོ་ད་བྱང་ཆུབ་སེམས་འབྱོངས་ཤིང་གནད་དུ་སོང་བའི་རྟགས་ཡིན་གྱི། སྦྱང་མི་དགོས་པའི་རྟགས་ཡིན་ཟེར་བ་མིན་པས། སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་གོང་འཕེལ་ལ་བསླབ་བོ། །དྲུག་པ་བློ་སྦྱོང་གི་དམ་ཚིག་ནི། སྤྱི་དོན་གསུམ་ལ་རྟག་ཏུ་བསླབ། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། སྤྱི་དོན་གསུམ་ནི། བློ་སྦྱོང་ཁས་བླངས་དང་མ་འགལ་བ་སྟེ། སོ་ཐར་བྱང་སེམས་སྔགས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཕྲ་མོ་ཚུན་ཆད་རང་གིས་གང་བླངས་པ་ལ་ཉེས་ལྟུང་གི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་དང༌། ཐོར་ཆོར་མ་ཤོར་བ་སྟེ། བདག་གཅེས་འཛིན་མེད་པ་གཞན་གྱིས་གོ་རུ་རེ་བས། ལྷ་རྟེན་བཤིག་པ། ཤིང་གཉན་གཅོད་པ། ཆུ་གཉན་དཀྲུགས་པ། མཛེ་སྤྲང་དང་འགྲོགས་པ་སོགས་ཐོ་ཆོའི་སྤྱོད་པ་སྤངས་ཏེ་རྣམ་ཐར་གཙང་སིང་ངེ་བར་བྱ་བ་དང༌། ཕྱོ
Chinese
所有细小之法的必要在于调伏我执，因此，在修法、修习和禅修时，必须逐渐减少对自我的珍爱执着。如果不能成为对治我执的对治法，那么所修之法就变得毫无意义。法是否成为法的根本就在于此。据说，这是衡量修行人的秤。抓住两个证人中的主要证人。意思是，其他人认为修行人合格也是证人，但自己的内心是隐秘的，普通世人无法理解。即使是偶尔的良好行为也可能令人满意。如果总是能做到不愧对自己的内心，那就是修心成功的标志。因此，不要执着于他人的证人，而要抓住自己内心的证人。始终依赖唯一的喜悦。意思是，无论发生什么不幸和痛苦，都不要产生恐惧、惊慌和沮丧，而是将其转化为修心的助缘，并始终与唯一的喜悦相伴，这是修心成功的标准。无论发生什么不幸，都要修习对它感到欢喜，并且要学习在此基础上欢喜地接受他人的所有不幸。即使分心也能克服，那就是成功。意思是，例如，就像一个有技巧的骑手，即使分心也不会从马上掉下来一样，当突然发生不幸时，即使没有特别的专注和忆念，也能将不幸转化为修心的助缘，那就是成功。无论显现的是敌人、朋友、伤害者、快乐或痛苦，都能毫不费力地生起菩提心。这四个是菩提心修习成功并达到要点的标志。但这并不是说不需要再修习，而是在未成佛之前都要学习进步。第六，修心的誓言是：始终修习三个共同点。据说，三个共同点是：不违背修心的承诺，即从别解脱戒、菩萨戒到密咒戒，自己所受持的戒律，不被罪恶和堕落的污垢所染污，并且不失去细微之处。不失去零碎的东西，即为了让别人认为自己没有我执，而毁坏佛像、砍伐神树、搅动神水、与麻风病人和乞丐交往等，要断除这些零碎的行为，保持清净的解脱。
English
The necessity of all minor Dharmas lies solely in subduing self-grasping. Therefore, while practicing Dharma, training the mind, and meditating, one must gradually diminish the cherishing of self. If it does not become an antidote to self-grasping, then all the Dharma practiced becomes meaningless. The root of whether Dharma becomes Dharma lies in this. It is said that this is the scale for measuring practitioners. Hold the main one of the two witnesses. This means that others seeing a practitioner as qualified is also a witness, but one's own mind is hidden and cannot be understood by ordinary people. Even occasional good behavior may be satisfying. If one can always act without being ashamed of one's own mind, that is a sign of mind training having succeeded. Therefore, without clinging to the witness of others, hold the witness of one's own mind as primary. Always rely on the sole joy. This means that no matter what misfortune or suffering occurs, never generate fear, panic, or discouragement, but transform it into a friend of mind training and always associate with the sole joy, which is the measure of mind training having succeeded. No matter what misfortune occurs, cultivate joy towards it, and learn to joyfully accept all misfortunes of others on top of that. If one can overcome even when distracted, that is success. This means that, for example, just as a skilled rider does not fall from the horse even when distracted, when a sudden misfortune occurs, even if one does not hold it with special focus and mindfulness, if that misfortune itself can become a friend of mind training, that is success. On top of whatever appears, whether it is enemy, friend, harm-doer, happiness, or suffering, may the two aspects of Bodhicitta arise effortlessly and vividly. These four are signs that Bodhicitta training has succeeded and reached the essential point. But this does not mean that one does not need to train further, but that one must learn to progress until one attains Buddhahood. Sixth, the vows of mind training are: Always train in the three common points. It is said that the three common points are: not contradicting the commitment of mind training, that is, from the Pratimoksha vows, Bodhisattva vows, to the Mantrayana vows, not staining the vows that one has taken with the defilement of transgressions and downfalls, and not losing even the subtle points. Not losing the scattered things, that is, in order to make others think that one has no self-grasping, abandoning actions such as destroying Buddha statues, cutting down sacred trees, disturbing sacred waters, associating with lepers and beggars, and maintaining a pure liberation.
Tibetan
གས་རེར་མ་ལྷུང་བ་སྟེ། མིའི་གནོད་པ་བཟོད་ཀྱང་ལྷ་འདྲེའི་གནོད་པ་མི་བཟོད་པ་དང༌། དེ་གོ་ལྡོག་པ་དང༌། གཉེན་ལ་བཟོད་དགྲ་ལ་མི་བཟོད་པ་དང༌། དེ་རྣམས་ལ་བཟོད་ཀྱང་ན་ཚ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པ་དང༌། དེ་ཐམས་ཅད་བཟོད་ཀྱང་སྐྱིད་ཐོག་ཏུ་ཆོས་འཆོར་བ་སོགས་བློ་སྦྱོང་ཕྱོགས་རེ་བ་སྤང་བ་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་རྟག་ཏུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །འདུན་པ་བསྒྱུར་ལ་རང་སོར་བཞག །ཅེས་པ་ནི། སྔར་རང་གཅེས་གཞན་མི་གཅེས་པའི་འདུན་པ་དེ་གོ་ལྡོག་ཏུ་བསྒྱུར་ལ་གཞན་དོན་ཁོ་ནར་གཅེས་པར་བཟུང༌། བློ་སྦྱོང་ཐམས་ཅད་མངོན་ཚན་ཆུང་ལ་ས་ཆོད་ཆེ་བ་ཞིག་བྱ་དགོས་པས། ཕྱིའི་སྦྱོང་ལམ་ཆོས་མཐུན་གྱི་གྲོགས་པོ་གཞན་རྣམས་དང་འདྲ་བར་རང་སོ་ཐུབ་པར་བཞག་ལ། གཞན་གྱིས་མ་ཚོར་བར་རྒྱུད་སྨིན་པ་ཞིག་བྱའོ། །ཡན་ལག་ཉམས་པ་བརྗོད་མི་བྱ། །ཞེས་པས། གཞན་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྱོན་ཞར་བ་གླེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐྱོན་ སྡོམ་པ་ཉམས་པ་སོགས་མི་སྙན་པའི་ཚིག་མི་བརྗོད་པར་ཞི་དལ་འཛུམ་དང་བཅས་པས་འཐད་ཅིང་ཡིད་ལ་འབབ་པའི་ཚིག་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཕྱོགས་གང་ཡང་མི་བསམ་མོ། །ཞེས་གཞན་ཕྱོགས་སེམས་ཅན་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ་གང་གིའང་སྐྱོན་མི་བསམ་སྟེ། སྐྱོན་མཐོང་བ་དེ་ང་རང་གི་སྣང་བ་མ་དག་པས་ལེན། ཁོང་ལ་དེ་འདྲ་མེད། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལའང་སྐྱོན་ཏུ་མཐོང་བ་ཁ་ཅིག་བྱུང་བ་དང་འདྲ་སྙམ་དུ་བསམ་ལ། རང་བློ་སྐྱོན་ཅན་ཚར་བཅད་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་གང་ཆེ་སྔོན་ལ་སྦྱང༌། །ཞེས་རང་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་གང་ཆེ་བརྟག་ལ། ཐོག་མར་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཐམས་སྤུངས་ནས་འདུལ་ཞིང་སྦྱང༌། འབྲས་བུར་རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །ཞེས་བློ་སྦྱོང་བསྒོམས་པས་ལྷ་འདྲེ་ཐུལ་དུ་རེ་བ་དང༌། རང་བཟང་པོར་མཐོང་དུ་རེ་བས་གནོད་ལན་ཏུ་ཕན་གདགས་པ་སོགས་ཚུལ་འཆོས་ཡིན་པས་སྤང་སྟེ། མདོར་ན་ཚེ་འདིའི་བདེ་སྐྱིད་སྙན་གྲགས། ཕྱི་མ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་རང་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་འདོད་སོགས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་ངོ༌། །དུག་ཅན་གྱི་ཟས་སྤང༌། ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་བདེན་འཛིན་དང༌། བདག་གཅེས་འཛིན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་ཁ་ཟས་དུག་ཅན་དང་མཚུངས་པས་སྤང་ལ། འཛིན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་བསླབ་བོ། །གཞུང་བཟང་པོ་མ་བསྟེན། ཞེས་པ་ན། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་མི་གཞུང་བཟང་པོ་ཅན་དེས་ས་ཕྱོགས་དུས་ཚོད་ཇི་ཙམ་སོང་ཡང་རང་ལ་ལྟོས་པའི་མི་བརྗེད་པ་མེད་པ་དེ་
Chinese
不要陷入偏颇，即能忍受人的损害却不能忍受神鬼的损害，或者情况相反，能忍受亲人却不能忍受敌人，能忍受那些却不能忍受疾病等痛苦，能忍受所有那些却在快乐时忘记佛法等，修心方面舍弃偏颇是誓言，因此要经常修习。转变意愿，保持本色。意思是，以前自己珍爱不珍爱他人的意愿，要反过来转变，只珍爱他人。所有修心都要做到显现上小，但实际效果大。外在的修行方式要和善友们一样，保持自己的本色，在别人没有察觉的情况下成熟自相续。不要说肢体残缺。意思是，不要说别人的世间缺点，如瞎子、傻子等，以及佛法的缺点，如戒律破损等不悦耳的话，要以平和的微笑说悦耳动听的话。什么也不要想别人的缺点。意思是，不要想其他众生，特别是进入佛门的人的任何缺点，看到缺点是因为我自己的显现不清净，他们没有那样的缺点，要像有些人甚至认为佛陀也有缺点一样，这样想，并惩罚自己有缺点的想法。首先调伏最强烈的烦恼。意思是，观察自己相续中哪个烦恼最强烈，首先将所有佛法都集中在那个烦恼上，进行调伏和净化。舍弃对结果的所有期望。意思是，修习修心后，期望能降伏神鬼，或者期望别人认为自己好，以有害的方式施加利益等，这些都是伪装，要舍弃。总之，要舍弃对今生的安乐名声，来世天人的安乐，自己获得解脱等，所有为自己着想的果报的期望。舍弃有毒的食物。意思是，由对事物的实执和自爱执所引发的所有善行，都像有毒的食物一样要舍弃，要修习无执如幻。不要依赖善良的人。意思是，例如世间善良的人，无论时间地点过去多久，都不会忘记与自己相关的人。
English
Do not fall into bias, that is, being able to tolerate harm from humans but not from gods and demons, or vice versa, being able to tolerate relatives but not enemies, being able to tolerate those but not suffering from illnesses, etc., being able to tolerate all those but forgetting the Dharma in happiness, etc. Abandoning bias in mind training is a vow, so it should be practiced constantly. Transform intention, maintain original state. It means that the intention of cherishing oneself and not cherishing others should be reversed, and only cherishing others should be maintained. All mind training should be small in appearance but large in actual effect. The external practice should be the same as other virtuous friends, maintaining one's original state, and maturing one's own continuum without others noticing. Do not speak of impaired limbs. It means that one should not speak of others' worldly shortcomings, such as blindness, foolishness, etc., and shortcomings of the Dharma, such as broken vows, etc., which are unpleasant words, but should speak pleasant and agreeable words with a peaceful smile. Do not think of any faults of others. It means that one should not think of any faults of other sentient beings, especially those who have entered the Dharma, seeing faults is because my own appearance is impure, they do not have such faults, one should think like some people even think the Buddha has faults, and punish one's own faulty thoughts. First subdue the strongest affliction. It means that one should observe which affliction is strongest in one's own continuum, and first concentrate all the Dharma on that affliction, and subdue and purify it. Abandon all expectations of results. It means that after practicing mind training, expecting to subdue gods and demons, or expecting others to think well of oneself, applying benefits in a harmful way, etc., are all disguises and should be abandoned. In short, one should abandon all expectations of results that are for one's own sake, such as the happiness and fame of this life, the happiness of gods and humans in the next life, and one's own attainment of liberation. Abandon poisonous food. It means that all virtuous deeds caused by the clinging to the reality of things and the self-cherishing, are like poisonous food and should be abandoned, and one should practice non-clinging like illusion. Do not rely on good people. It means that, for example, a good person in the world will not forget people related to oneself no matter how much time and place has passed.