Tibetan
ཆེན་པོར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལེ་ལོ་མ་ཤོར་བ་གལ་ཆེའོ། །འདིར་བློ་མང་ན་མཐར་མི་ཕྱིན་པས་ཆོས་ཟབ་མོ་ལའང་མ་འཇོམས་པར་འཇུག་ན་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་འཛིན་བརྡལ་གཅིག་ཆོད་དུ་གྲོལ་དགོས་ཏེ། མདོ་ལས་ཀྱང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་བདུད་ལས་སུ་བཤད། དེས་ན་ཅི་སྲིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཚོགས་མཐོང་སྒོམ་ལ་སོགས་པ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་འབུར་ཏེ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་གཉེན་པོས་འཇོམས་པ་ལ་འགྲིལ་བར་ཆིག་ཆོད་དུ་བྱའོ། །མདོར་ན་རྟོག་པ་འབུར་ཏེ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་གཉེན་པོས་ཀྱང་དེའི་རྩར་སླེབས་དགོས་ཏེ། གཉེན་པོས་རྣམ་རྟོག་འཇོམས་པ་ལ་འདུན་མ་ཐམས་ཅད་འགྲིལ་དགོས། ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ནས་བཅད་དགོས་སོ། །དེའི་བླང་བྱ་གཉེན་པོ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་བཞི་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་སྐད་གསུངས་ཏེ། རྐྱེན་ངན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཏེ། །འདྲེ་གདོན་རྒྱལ་བའི་སྤྲུལ་པ་ཡིན། །ན་ཚ་སྡིག་སྒྲིབ་ཀྱི་ཕྱགས་མ་སྟེ། །སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡོ་ལོང་ཡིན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་བཞི་སྟེ། །མཐའ་འཁོབ་འདུལ་ན་དགོས་པ་ཡིན། །འཁོར་ངན་ལོག་སྒྲུབ་བཟོད་པ་ལ། །སྙིགས་མའི་དུས་སུ་མཁོ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་དེས་ན་ན་ཚ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མི་འདོད་པའི་འགལ་རྐྱེན་གང་བྱུང་ཡང་དེས་བསྐུལ་མ་བྱས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་བློས་ལིང་སྟེ་བླངས་ལོངས་ངེས་སྙམ་དུ་དགའ་བའི་འདུ་ཤེས་བྱ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་སྐྱིད་ལ་སོགས་མཐུན་རྐྱེན་གང་འཛོམ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་བྱིན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་རྫོགས་པ་ལ་དགའ་བའི་བློ་སྦྱོང༌། དེ་བཞིན་ཏུ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་རྐྱེན་གང་བྱུང་ཡང་བཙལ་བས་མི་རྙེད་མ་རྙེད་པའི་དོན་ལ་གློང་ལ་བཞག་པས་ཆོས་ཉིད་ལ་སྐུལ་བའི་རྐྱེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡིན་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཡིན་པས་དགའ་བ་བསྒོམ་མོ། །རྒྱལ་འགོང་བསེན་མོ་ས་བདག་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་བྱུང་ཙ་ན་དེས་བསྐུལ་མ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཡོད་པ་བློས་ལིངས་ཏེ་བླངས་ལོངས་ངེས་སྙམ་དུ་དགའ་བའི་འདུ་ཤེས་བྱ། གནོད་བྱེད་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་ཤ་ཁྲག་གང་འདོད་སྦྱིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་གྲོགས་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གདོན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་དགའ་བ་དང་གུས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བསྒོམ་མོ། །ལྷག་པར་ན
Chinese
因为已经广说了的缘故。因此，不生懒惰非常重要。这里如果思虑过多，最终不能成办，因此对于甚深之法，也不要压制，如果想进入，就必须将一切分别念、执著，彻底断除。经中也说，一切作意都是魔业。因此，在没有获得一切种智的佛果之前，积累资粮、见道、修习禅定等等，一切事业都要让分别念涌现，通过不断地以对治来调伏，必须下定决心。总之，要让分别念涌现，通过不断地以对治，也要到达那个根本。必须将一切意愿都投入到以对治来调伏分别念上。一切道也都要由此断除。它的所取是四种对治清净之法。又这样说道：恶缘是善知识，鬼魔是胜者的化身，疾病是罪障的扫帚，痛苦是法性的磨练。四种普遍的烦恼之法，在边地调伏时是需要的。忍耐恶劣的眷属和邪恶的修行，在五浊恶世是需要的。 这段话的意思是，因此，无论发生疾病、痛苦等等不悦意的违缘，都要以此来鞭策自己，并且在此之上，还要以意念完全承担一切众生的疾病和痛苦，心想一定能够清净，从而生起欢喜之想。同样，无论聚集了安乐等等顺缘，也要布施给众生，修习为了圆满众生的福报而欢喜之心。同样，无论显现了色声香味等等外境，也要放在寻找也找不到、不寻找也找不到的意义上，因此，促使证悟法性的因缘是善知识，是成就菩提的助伴，因此要修习欢喜。当出现鬼、魔、女妖、地神等等的损害时，以此来鞭策自己，心想一定要以意念完全承担一切众生的损害和痛苦，一定能够清净，从而生起欢喜之想。对于损害者，以慈爱和悲心、菩提心，随其所愿地布施身体的血肉，因为会成为菩提的助伴，是做助伴者，因此一切邪魔都是佛的化身，因此要对他们修习无法想象的欢喜和恭敬。特别是
English
Because it has been extensively explained. Therefore, it is very important not to be lazy. Here, if there are too many thoughts, one will not be able to accomplish it in the end. Therefore, even for profound Dharma, do not suppress it. If you want to enter, you must completely cut off all conceptualizations and attachments. It is also said in the Sutras that all mental activities are the work of demons. Therefore, until the attainment of the omniscient Buddha, accumulating merit, seeing the path, practicing meditation, etc., all activities must allow conceptualizations to arise, and one must be determined to subdue them through constant application of antidotes. In short, let conceptualizations arise, and through constant application of antidotes, one must also reach the root of it. All intentions must be invested in subduing conceptualizations with antidotes. All paths must also be cut off by this alone. Its object of adoption is the four antidotal purification Dharmas. It is also said: Bad circumstances are virtuous friends; ghosts and demons are emanations of the Victorious Ones; disease is the broom of sins and obscurations; suffering is the training of Dharmata. The four universally afflicting Dharmas are needed when taming the borderlands. Patience with bad retinues and evil practices is needed in the degenerate age. This means that, therefore, no matter what unpleasant adverse conditions arise, such as illness and suffering, one should use this to spur oneself on, and on top of that, one should also completely take on the illness and suffering of all sentient beings with the intention of purifying them, and thus generate a sense of joy. Similarly, no matter what favorable conditions gather, such as happiness, one should give them to sentient beings and cultivate the mind of rejoicing in the fulfillment of the assembly of sentient beings. Similarly, no matter what external conditions appear, such as forms, sounds, smells, tastes, etc., one should place them in the meaning of finding them when searching and not finding them when not searching. Therefore, the condition that prompts the realization of Dharmata is a virtuous friend, a companion for achieving Bodhi, so one should cultivate joy. When harm from ghosts, demons, female demons, earth lords, etc., arises, one should use this to spur oneself on, and with the intention of completely taking on all the harm and suffering of all sentient beings, one should generate a sense of joy, thinking that one will definitely be able to purify them. To the harm-doers, one should give one's body, flesh, and blood as they wish with love, compassion, and Bodhicitta, because they will become companions for Bodhi, they are those who help. Therefore, all demons are emanations of the Buddha, so one should cultivate unimaginable joy and respect for them. Especially
Tibetan
་ཚ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ན་ཚ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་བླངས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་གོ་བཅད་སྙམ་དུ་དགའ་བ་བསྒོམ། ནད་མེད་པའི་དུས་སུ་དེས་བསྐུལ་ནས་རང་གི་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་འགྲོ་བ་ལ་བྱིན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་གོ་བཅད་སྙམ་དུ་དགའ་བ་སྒོམ་པས་སྡིག་སྒྲིབ་ཀྱི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། སྡིག་སྒྲིབ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་བསྡད་པའི་བཟོད་བླག་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱ་ཐམ་པ་བྱུང་ན་ཚོལ་ཐབས་ བརྒྱ་ཐམ་པ་ཡོད། དེ་ཡོད་མ་མྱོང་བར་མ་རྙེད་ཐབས་བརྒྱ་ཐམ་པ་ཡོད་པས་དེ་ལ་སྤངས་པ་བརྒྱ་ཐམ་པ་རྟོགས་པ་བརྒྱ་ཐམ་པ་ལམ་ཁྱེར་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡོ་ལངས་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་དགའ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་རྣམས་ནི་སྤང་བྱ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་བཞི་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་སྐད་དུ་སྐྱིད་ཀྱི་ཁ་གནོན་ཆེན་པོ་སྟེ། །སྡུག་གི་མཇུག་སྡུད་ཆེན་པོ་ཡིན། །ལྟས་ངན་གཡང་དུ་འགུགས་པ་ཡིན། །མི་མཁོ་ཤོས་ལ་འདོད་ཐོག་ཡིན། །གཉེན་པོ་ལོག་ནོན་གྱི་ཆོས་བཞི་སྟེ། །མཐའ་འཁོབ་འདུལ་ན་དགོས་པ་ཡིན། །འཁོར་ངན་ལོག་སྒྲུབ་བཟོད་པ་ལ། །སྙིགས་མའི་དུས་སུ་མཁོ་བ་ཡིན། །ཞེས་པའི་དོན་ནི། དེས་ན་དགེ་སྦྱོར་གྱི་གེགས་སུ་འགྲོ་བའི་བཟའ་བཏུང་ལོངས་སྤྱོད་སྙན་གྲགས་ལ་སོགས་སྐྱིད་འདོད་ཀྱི་ཁ་ནོན་ལ་འདོད་པ་ཆུང་ལ་ཆོག་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་གི་མཇུག་སྡུད་དེ། རྐང་པ་ན་ན་བསྐོར་བ་བྱ། སྐེད་པ་ན་ན་ཕྱག་བྱ། འདོད་པ་ཆེ་ན་གཞན་ལ་སྦྱིན། གཡེང་བ་ལ་དགའ་ན་མཚམས་བཅད། ལོང་གཏམ་ལ་དགའ་ན་སྨྲ་བ་བཅད་དོ། །གཏམ་ངན་ནམ། བྱུར་ཤན་ནམ། བྱད་ཁའམ། ཕུར་ཁ་ལ་སོགས་མི་འདོད་པའི་ལྟས་ཆེན་པོ་བྱུང་ན་བདག་འཛིན་གྱི་འགོང་པོ་འདུལ་བའི་ཐབས་ཡིན་པས་བཀྲ་ཤིས་དང་གཡང་དུ་འགུགས་ཤིང་ད་དུང་ཐོངས་ཤིག་ཅེས་ཤེས་པའི་དཔའ་བསྐྱེད་ལ་དེ་འདྲའི་རིགས་མི་མཁོ་ཤོས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བྱུང་བས་ད་འདི་ཐུལ་ན་ད་ཕྱིན་ཆད་འཁོར་བར་མི་སྐྱེ་སྙམ་དུ་དེ་ལ་འདོད་ཐོག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བཟོད་པ་གསུམ་ལ་མཐུ་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་གཉེན་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ལོག་ནོན་གྱི་ཆོས་བཞི་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་སྐད་དུ། བདག་ནི་ལས་ངན་གྱི་རྩ་བ་སྟེ། །རྒྱང་སྟེ་བསྐྱུར་བའི་ཆོས་ཤིག་ཡིན། །གཞན་ནི་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་ཁུངས་ཏེ། །བཅངས་ ཏེ་ལེན་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡིན། །སྤང་གཉེན་མཇུག་སྡུད་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་ཏེ། །མཐའ་འཁོབ་འདུལ་ན་དགོས་པ་ཡིན། །
Chinese
在疾病发生的时候，将所有众生的疾病和痛苦都纳入心中，观想所有众生都获得了圆满的解脱，并对此感到欢喜。在没有疾病的时候，以此激励自己，将自己的安乐及其因由都布施给众生，观想所有众生都获得了圆满的证悟，并对此感到欢喜。这样做并非是罪业和障碍，因为罪业和障碍片刻也不能容忍。如果出现一百种痛苦，就有一百种寻找解脱的方法。在没有经历过这些之前，就有一百种无法找到解脱的方法。因此，要将一百种舍弃和一百种证悟作为修行的道路，这是法性的大转变，要对此修习欢喜的认知。这些是应当舍弃的四种遍一切烦恼之法。还有这样说：快乐是最大的压制，痛苦是最大的终结。恶兆能引来吉祥，最不需要的却能满足愿望。这是四种对治颠倒之法，在边地调伏时是需要的。对于忍受恶劣的环境和邪恶的行为，在末法时代是需要的。这些话的意思是：因此，对于成为善行的障碍的饮食、享乐、名声等快乐的追求，要以少欲知足来压制，从而终结痛苦。脚痛就绕圈行走，腰痛就行礼拜，欲望大就布施给他人，喜欢散乱就闭关，喜欢说废话就禁语。出现不好的话语，或者争吵，或者诅咒，或者恶语等不想要的巨大恶兆时，要知道这是调伏我执魔鬼的方法，因此要引来吉祥，并且要有勇气知道“再来吧”，对于诸如此类最不需要的东西都降临到我身上，现在如果能克服这些，那么从今以后就不会再轮回了，要这样将它们视为满足愿望，从而获得对三种忍耐的掌控。这是普遍应用的四种对治颠倒之法。还有这样说：我是恶业的根源，是应当远离和抛弃的法。他人是菩提的来源，是应当拥抱和接受的法。这是舍弃和对治的两种终结之法，在边地调伏时是需要的。
English
When sickness arises, take all the sickness and suffering of all sentient beings into your heart, contemplate that all sentient beings have attained perfect liberation, and rejoice in this. When there is no sickness, encourage yourself with this, give your own happiness and its causes to sentient beings, contemplate that all sentient beings have attained perfect realization, and rejoice in this. Doing so is not a matter of sin and obstacles, because sin and obstacles cannot be tolerated even for a moment. If a hundred sufferings arise, there are a hundred ways to find liberation. Before experiencing these, there are a hundred ways to fail to find liberation. Therefore, take a hundred abandonments and a hundred realizations as the path of practice, this is a great transformation of Dharma nature, and one should cultivate the perception of joy in this. These are the four laws of all-pervasive affliction that should be abandoned. It is also said: Happiness is the greatest suppression, suffering is the greatest conclusion. Bad omens attract auspiciousness, and the most unnecessary can fulfill wishes. These are the four antidotes to inverted dharmas, which are needed when subduing in border areas. For enduring bad environments and evil deeds, it is needed in the degenerate age. The meaning of these words is: Therefore, for the pursuit of happiness such as food, enjoyment, and fame that become obstacles to virtuous actions, one should suppress it with contentment and knowing satisfaction, thereby ending suffering. If the foot hurts, walk around; if the waist hurts, prostrate; if the desire is great, give to others; if you like distraction, go into retreat; if you like to talk nonsense, be silent. When bad words, or quarrels, or curses, or evil words, etc., unwanted great bad omens occur, know that this is the method of subduing the ego-clinging demon, therefore attract auspiciousness, and have the courage to know "come again," for all such unnecessary things have come upon me, now if I can overcome these, then from now on I will not be reborn in samsara, regard them as fulfilling wishes, thereby gaining control over the three patiences. These are the four antidotes to inverted dharmas that are universally applied. It is also said: I am the root of evil deeds, a dharma to be abandoned and discarded. Others are the source of enlightenment, a dharma to be embraced and accepted. These are the two concluding dharmas of abandonment and antidote, which are needed when subduing in border areas.