Tibetan
ཆོས་ཚིག་རྐྱང་དུ་སོང་ནས་ལག་ལེན་ལ་མི་འདེབས་པ་དེ་པག་ཤིའི་གླུ་སྐད་ནེ་ཙོས་འདོན་པ་དང་ཁྱད་མེད། ཆོས་གཅིག་གོ་གཉིས་གོ་ལག་ལེན་ལ་འདེབས། གཅིག་ཤེས་གཉིས་ཤེས་རང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་བ་ཞིག་དགོས། ཆོས་རང་གི་རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་མ་བྱོན། སེམས་དང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱེ་ཆུ་མ་འདྲེས་པར་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བར་ན་ཧར་པ་མི་ཤོང་བ་ཙམ་བྱས། ཆོས་གློ་བའི་ཚོད་མ་བཞིན་ཁ་ལ་ཙ་ལེ་བྱས་པ་དེས་ཆོས་ཀྱི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལགས་མོད། ཆ་འབལ་ལེ། ཀེ་ཀེ་རེ་བྱས་ནས་མི་ཉན་པ་མང་པོ་གདའ་སྟེ། དེ་ཙ་ན་ཆོས་ཀྱི་དགོས་པ་མ་འགྲུབ་པ་ལགས་མོད། ངས་ནི་ཚེ་བློས་གཏོང་བ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ འཁྲིལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནེ་སྡེས་བུ་ཀུན་གསུངས། རྒྱལ་སྲས་རིན་པོ་⁽⁾རྒྱལ་སྲས་ཐོགས་མེད་བཟང་པོ་དཔལ་གྱིས། བླ་མ་སྤང་བློ་གྲོས་བརྟན་པ། དགྲ་བཅོམ་པ་བསོད་ནམས་གྲགས་པ། བུ་སྟོན་སོགས་བླ་མ་མང༌། མཁས་བཙུན་བཟང་གསུམ་འཛོམ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐུགས་འབྱངས། གདུལ་བྱ་ཕྲིན་ལས་ཆེ། །ཡི་དམ་ཞལ་གཟིགས། དགུང་ལོ་བདུན་ཅུ་དོན་གྲངས་བར་དུ་དངུལ་ཆུ་ཆོས་རྫོང་དུ་བསྟན་པ་སྐྱོངས། རྒྱ་འཇམ་དཔལ་གསུམ་སོགས་བུ་ཆེན་མང་ངོ༌། །ཆེའི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། །དམ་ཆོས་ཐར་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ལ། །ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་སྒྲུབ་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི། །གློད་ན་འདི་ལས་བར་ཆད་ཆེ་བ་མེད། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འདི་སྤང་བྱ། །ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་དགེ་བ་གང་བྱེད་ཀྱང༌། བློ་ངན་འདི་དང་འདྲེས་ན་རོ་བརྒྱའི་ཟས། །ངན་སྐྱུགས་དག་དང་འདྲེས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །བཟང་པོ་ངན་པར་བྱེད་པ་གདོན་མི་ཟ། །དཔོན་སློབ་མཆེད་གྲོགས་གཉེན་རྣམས་རྩོད་བྱེད་ཅིང༌། །སྡིག་སྡུག་གཏམ་ངན་ཀུན་ལ་མི་འཛེམ་པར། །ངལ་བ་ཆེན་པོས་ལོངས་སྤྱོད་སྒྲུབ་བྱེད་པ། །བློ་ངན་འདི་ཡིས་དབང་མེད་བསྐུལ་བར་ཟད། །གཞན་གྱི་དཔལ་འབྱོར་གཞོམ་ཕྱིར་ལུས་སེམས་ཀྱི། །འབད་བ་དྲག་པོས་འཐབ་དང་རྩོད་བྱས་ནས། །རང་གཞན་འདི་ཕྱི་གཉིས་ཀར་འཕུང་བྱེད་པ། །དེ་ཡི་སྙིང་དུ་བློ་ངན་གདོན་འདི་ཞུགས། །གསུང་རབ་སྒྲོན་མེ་ལག་ཏུ་ཐོགས་ནས་ཀྱང༌། །རྙེད་བཀུར་འཁོར་སྡེའི་དོན་དུ་འཐབ་རྩོད་སོགས། །སྡིག་པའི་གཡང་སར་གོམས་པ་འདོར་བའི་མིག །བློ་ངན་རབ་རིབ་འདི་ཡིས་བསྒྲིབས་པར་ཟད། །ནོར་མང་སྦྱིན་ཡང་གྲགས་དང་འཁོར་ལ་སོགས། །དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ལས། །འབྲས་བུ་ཆུང་ཞིང་ངན་པར་བསྒྱུར་བྱེད་པ། །གློ་ངན་བ་མོ་འདི་ཡིས་བཅོམ་པར་ངེས། །འབད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ཀྱང་རྙེད་སོགས་ཀྱི། །འཆིང་བས་བཅིངས་ནས་ཐར་ལམ་མི་ བགྲོད་ཅིང༌། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་འཐིད་བྱེད་ལྕགས་སྒྲོག་དེ། །བློ་ངན་འདི་ཡི་ལག་ན་ངེས་པར་གནས། །ཡུན་རིང་བསམ་གཏན་བསྒོམས་ཀྱང་ཆགས་སྡང་གིས། །བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་བྱེད་ཅིང་འཐབ་རྩོད་བྱེད་ཞི་གནས་བསྒོམས་པས་མ་ཞིའི་བློ་སྐྱེས་པ། །བློ་ངན་ཡུར་མའི་རྩ་བ་ཡོད་པས་ལེན། །ནད་གདོན་ཆོམ་རྐུན་དགྲ་སོགས་དམ་ཆོས་ཀྱི། །བར་ཆད་ཡིན་ཞེས་གྲགས་ཀྱང་རང་གི་བློ། །ལས་སུ་རུང་ན་དེ་ཀུན་གྲོགས་སུ་འགྱུར། །བློ་ངན་འདི་ནི་དམ་ཆོས་གེགས་སུ་ངེས། །ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་བསྒྲུབ་པས་འགྲུབ་པ་དཀའ། །གྲུབ་ཀྱང་རང་དབང་སྤྱད་པའི་ངེས་པ་མེད། །བདག་ལ་ངེས་པར་འོང་བ་འཆི་བ་ཡིན། །དེ་ཚེ་ནོར་དང་འཁོར་སོགས་ཀྱིས་མི་ཕན། །དེ་དང་བྲལ་བས་ལྷག་པར་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །དེ་ལྟར་བསམས་ནས་ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས་སྤངས། ཞེས་གསུངས། ཚེ་བློས་བཏང་གི་ཆོས་འདི་ནི་ཟབ་པ་བས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཟབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློས་གཏིང་དཔག་དཀའ་ཞིང༌། རྟོགས་དཀའ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་དང༌། བདེ་བ་སྒྲུབས་པའི་ཐབས་གནད་ཅན། གཞན་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་ཟབ་པ་ཞེས་ཟེར་ལ། ཚེ་བློས་གཏོང་གི་ཆོས་འདི་ནི་གཏིང་དཔག་དཀའ་ཞིང་རྟོགས་དཀའ་སྟེ། །རྒྱ་གར་རང་དུ་ཡིན་ན་དངོས་སྨྲ་བ་སེམས་ཙམ་པ་མན་ཆད་སུའི་མདུན་དུ་ཡིན་ཡང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མེད། སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་བྱས་ན། ཨ་པ་འདི་འདྲའི་ཁ་འཆལ་ཟེར་བ་སྨྱོ་བ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པ་ཡོང་བ་ཡིན་པར་སྣང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པའི་དགེ་བཤེས་བཀའ་བཅུ་འཛིན་པའམ། བླ་མ་སྐྱེ་བོ་བརྒྱ་སྟོང་གིས་ཕྱག་བྱེད་པའམ། རྒྱུད་སྡེ་བཞིན་ཁ་ཏོན་བྱེད། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱའི་ཞལ་ཕྱེ་བའམ། མཚམས་དང་འདགས་སྦྱར་གྱིས་དུས་འདའ་ཞིང་ལྷ་དང་རྩ་རླུང་བསྒོམ་པའམ། ཕྱག་ ཆེན་དང་ཞི་བྱེད་རྫོགས་ཆེན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཁ་པོ་འབྲུག་ལྟར་གྲགས་པས་ཀྱང༌། ཆོས་འདི་མིག་གིས་མི་རྟོགས་བར་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་དང་བདེ་སྐྱིད་ཐམས་ཅད་པོ་འདི་བློས་བཏང་དགོས་བྱས་ན། ཨ་པ་འདི་འདྲ་བའི་ཁ་འཆལ་ཟེར་བ་སྙམ་ནས་བློར་མི་ཤོང༌། ཆོས་འདི་ལ་དངངས་པ་དང་སྐྲག་པ་དང༌། སྦ་བཀོང་བ་སྐྱེ། གཞན་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་བློས་བཏང་བ་མཐོང་ནའང་དེ་ལྐུགས་པ་དང་སམ་གཉེན་བཤེས་ལ་སོགས་པ་སུའི་ཁེ་ལ་ཡང་མ་ཉན་པར་སྤྲང་འཁྱམས་ལ་འགྲོ་བ་ཟེར་ནས་གླེན་པ་དང་གོ་མཆོད་དུ་རྩི། བྱ་བ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་སོགས་ཅི་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཚེ་འདིར་སྡུག་པོ་སོགས་མི་ཡོང་བ་དང
Chinese
如果佛法仅仅停留在口头上而不付诸实践，那就和鹦鹉学唱歌没什么区别。学习佛法，理解一二，就要付诸实践。了解一分两分，就要运用到自己的身心上。佛法如果没有融入自己的身心，心和法没有水乳交融，那么法和人之间连一根头发丝都容不下。如果佛法像肺叶一样只是在嘴边说说，那就无法实现佛法的意义。含糊不清，装模作样而不听从教诲的人有很多，这样就无法实现佛法的目的。尊者说：“我把生命都用来修行了。”嘉赛仁波切（嘉赛·托美桑波贝），喇嘛邦洛追丹巴，阿罗汉索南扎巴，布顿等上师很多，都是集学识、戒律、贤善于一身的人。他们生起了菩提心，度化众生的事业广大，能亲见本尊。直到七十多岁，都在丹曲确宗弘扬佛法。嘉样曼殊师利等大弟子也很多。大成就者也说：对于走上解脱道的正法来说，如果一心追求今生的圆满，那么没有比这更大的障碍了。因此，在任何情况下都要抛弃它。无论做什么样的闻思修善事，如果和恶念混在一起，就像百味佳肴混入了呕吐物一样，会将好的变成坏的，这简直是邪魔作祟。师徒、道友、亲友之间争吵不休，对罪恶、痛苦、恶语都不加避讳，辛勤地追求享乐，这都是恶念在无情地驱使。为了破坏他人的财富，身心疲惫地争斗，导致自他今生来世都遭受损失，那是因为恶念的魔鬼进入了他们的内心。即使手持经书明灯，也为了名利和眷属而争斗，走上罪恶的深渊，放弃了改正的眼睛，这都是被恶念的迷雾所遮蔽。即使布施很多财物，也是为了名声和眷属等目的，这样即使是大布施，也会变成小的、坏的结果，这一定是恶念的魔女所破坏的。即使努力守护戒律，也是为了名利等
English
If Dharma remains merely as words and is not put into practice, it is no different from a parrot singing. Learn the Dharma, understand one or two aspects, and then put it into practice. Understand a bit, understand a little more, and then apply it to your own mind and body. If the Dharma does not come into your own being, if the mind and Dharma do not mix like water and flour, then there is not even room for a hair between the Dharma and the person. If the Dharma is just said casually, like a piece of lung, then it cannot fulfill the meaning of the Dharma. There are many who are vague and pretend without listening to the teachings, and thus the purpose of the Dharma is not achieved. The Venerable said, "I have dedicated my life to practice." Gyalsé Rinpoche (Gyalsé Thokmé Zangpo Pal), Lama Pang Lodrö Tenpa, Arhat Sönam Drakpa, Butön, and many other lamas, all possessed scholarship, discipline, and goodness. They generated the mind of Bodhicitta, and their activities for taming beings were vast. They could see the face of their Yidam. Until the age of seventy-something, they upheld the Dharma at Dunchu Chözong. There were also many great disciples such as Gya Jampal Manjushri. The Great Accomplished One also said: For those who are on the path to liberation through the sacred Dharma, if they single-mindedly pursue the prosperity of this life, there is no greater obstacle than this. Therefore, in all circumstances, abandon it. Whatever virtuous deeds of listening, contemplation, and meditation you do, if it is mixed with evil thoughts, it is like a hundred delicious foods mixed with vomit, which will turn the good into bad; this is truly the work of a demon. Teachers, students, dharma friends, and relatives quarrel endlessly, and they do not avoid sin, suffering, and evil words. They work hard to pursue enjoyment, all of which is driven by evil thoughts. In order to destroy the wealth of others, they fight and quarrel with great effort of body and mind, causing loss to themselves and others in this life and the next, because the demon of evil thoughts has entered their hearts. Even holding the lamp of scriptures in their hands, they fight for fame, gain, and retinues, falling into the abyss of sin, abandoning the eye of correction, all of which is obscured by the fog of evil thoughts. Even if they give away a lot of wealth, it is for the sake of fame and retinues, so even great generosity will turn into small and bad results, which is certainly destroyed by the ogress of evil thoughts. Even if they strive to keep the precepts, it is for the sake of fame and gain, etc.
Chinese
།束缚于束缚，不得解脱之道， 轮回的监狱中，束缚的铁链， 定然存在于恶念之手。 长久修习禅定，却因贪嗔， 自赞毁他，争斗不休，修习寂止却生起未寂之念， 皆因恶念如沟渠之根。 病魔、鬼怪、盗贼、仇敌等，虽说是正法的 障碍，然若能善用自心， 则一切皆可转为助益， 恶念才是正法的真正障碍。 今生圆满纵然努力也难以成办， 纵然成办也未必能自主享用， 我等必定会面临死亡， 届时财富眷属皆无助益， 与之分离更增痛苦， 如是思量，当舍弃今生之盛事。如是说。舍弃今生之法，比深奥更深奥，所谓深奥，乃是心识难以测度，难以领悟，能消除痛苦，成办安乐之关键，他人所无之法，方可称之为深奥。而舍弃今生之法，实乃难以测度，难以领悟。在印度本土，从顺世外道到唯识宗，无论面对何人，若说一切法皆非真实，是为空性，则会被认为此人胡言乱语，或是疯子。同样，对于执着于今生的格西、堪布，受百千人顶礼的喇嘛，如念诵续部，开启百坛城之口，以闭关和会供度日，修习本尊和气脉，或修习大手印、息解、大圆满等名声如雷贯耳之人而言，若未亲眼认识此法，而要舍弃今生的一切圆满和安乐，则会认为此人胡言乱语，难以接受。对此法会感到惊慌、恐惧，并加以隐瞒。若见他人舍弃今生之圆满，则会认为其愚蠢，不听从亲友等任何人的劝告，如同流浪乞丐，被视为愚笨和无用。无论闻思修等所作所为，皆是为了今生免受痛苦等，
English
Bound by bonds, one cannot tread the path of liberation, The iron shackles that bind one to the prison of samsara Certainly reside in the hands of evil thoughts. Though meditating for a long time, due to attachment and hatred, Praising oneself and denigrating others, engaging in strife, Having cultivated a mind that is not pacified by meditating on quiescence, It is taken up because the roots of evil thoughts are like a ditch. Diseases, evil spirits, thieves, enemies, etc., are said to be Obstacles to the sacred Dharma, but if one's own mind Is workable, then all of them become friends. Evil thoughts are certainly an obstacle to the sacred Dharma. Accomplishing the prosperity of this life is difficult to achieve. Even if accomplished, there is no certainty of enjoying it freely. What will certainly come to me is death. At that time, wealth and retinue will not help. Separation from them will especially increase suffering. Having thought thus, abandon the means for greatness in this life. Thus it is said. This Dharma of abandoning this life is even more profound than profound. The term "profound" means that which is difficult for the mind to fathom, difficult to realize, a crucial method for eliminating suffering and accomplishing happiness, something that others do not have. This is called profound. And this Dharma of abandoning this life is difficult to fathom and difficult to realize. In India itself, from the materialists to the Chittamatrins, in front of whomever, if one says that all phenomena are not truly existent, that they are emptiness, then it seems that people will think, "This kind of babbler is crazy." Similarly, for those who are attached to this life, such as Geshes who hold the Kadam texts, Lamas who are prostrated to by hundreds of thousands of people, who recite tantras, open the faces of hundreds of mandalas, spend their time in retreats and gatherings, meditating on deities and channels and winds, or who practice Mahamudra, Pacification, and Dzogchen, who are famous like thunder, if they do not recognize this Dharma with their own eyes, and if they have to abandon all the prosperity and happiness of this life, then they will think, "This kind of babbler," and it will not fit in their minds. They will feel fear and dread towards this Dharma, and they will hide it. Even if they see others abandoning the prosperity of this life, they will think that they are stupid and that they are going to wander around like beggars, not listening to the advice of relatives and friends, and they will regard them as foolish and useless. Whatever they do, such as hearing, thinking, and meditating, is all so that suffering and the like will not come in this life.